Sukta 57

Mantra 1

प्र मंहिष्ठाय बृहते बृहद्रये सत्यशुष्माय तवसे मतिं भरे । अपामिव प्रवणे यस्य दुर्धरं राधो विश्वायु शवसे अपावृतम् ॥

मी माझी मति (विचार/स्तुती) त्या परम-उदार, महान, विशाल-धनधारक, सत्य-शुष्म (खरे पराक्रम) असलेल्या बलवानासाठी अर्पित करतो. उतारावरून वाहणाऱ्या पाण्यासारखे, ज्याचे दुर्धर राधस् (दान/समृद्धी) विश्वायु—सर्वांच्या जीवनासाठी, टिकणाऱ्या शौर्य-बलासाठी—उघडून ओघळते.

Mantra 2

अध ते विश्वमनु हासदिष्टय आपो निम्नेव सवना हविष्मतः । यत्पर्वते न समशीत हर्यत इन्द्रस्य वज्रः श्नथिता हिरण्ययः ॥

मग यज्ञाच्या अनुष्ठानात सर्व काही तुझ्यामागे आले; हविष्मान् यजमानाच्या सवनांकडे (सोम-निष्पेषणाकडे) पाणी जसे निम्नस्थानी धावते तसेच धावून आले. जेव्हा हर्यत (मनोरम) इंद्राचा हिरण्यय (सुवर्णमय) वज्र पर्वतावर थांबला नाही, तर त्याला ठेचून फोडून टाकले.

Mantra 3

अस्मै भीमाय नमसा समध्वर उषो न शुभ्र आ भरा पनीयसे । यस्य धाम श्रवसे नामेन्द्रियं ज्योतिरकारि हरितो नायसे ॥

या भीम (भयप्रद-पराक्रमी) सत्तेसाठी यज्ञात नमस्कारासह अर्पण करा; उषेसारखे उज्ज्वल, पनीय (प्रिय/पूज्य) हविः आणा. ज्याचे धाम श्रवस् (यश) मिळविण्यासाठी आहे; ज्याचे नाव ऐन्द्रिय (अधिपत्य-शक्ती) आहे; अग्रसरतेसाठी (नयासाठी) एक ज्योती निर्माण झाली आहे—जणू प्रवासासाठी हरित (हिरवट) अश्व जुंपलेले असावेत.

Mantra 4

इमे त इन्द्र ते वयं पुरुष्टुत ये त्वारभ्य चरामसि प्रभूवसो । नहि त्वदन्यो गिर्वणो गिरः सघत्क्षोणीरिव प्रति नो हर्य तद्वचः ॥

हे इंद्रा, हे पुरुष्टुत (बहु-स्तुत्य), हे प्रभूवसो—हे सर्व तुझेच; आम्हीही तुझेच, तुझा आधार धरून तुझ्या प्रभुत्वात वावरतो. हे गिर्वण (स्तुती-प्रिय), तुझ्यावाचून दुसरा कोणीही आमच्या गिरः (स्तुतिगीते) पृथ्वी जशी भार धारण करते तसे धारण करू शकत नाही; म्हणून आमचे हे वचः स्वीकार.

Mantra 5

भूरि त इन्द्र वीर्यं तव स्मस्यस्य स्तोतुर्मघवन्काममा पृण । अनु ते द्यौर्बृहती वीर्यं मम इयं च ते पृथिवी नेम ओजसे ॥

हे इंद्रा, तुझे वीर्य (पराक्रम) फारच विपुल आहे; आम्ही तुझेच आहोत. हे मघवन्, या स्तोतृची कामना पूर्ण कर. तुझ्या सामर्थ्याच्या अनुगमनाने ही विशाल द्यौः (स्वर्ग) आणि ही पृथ्वीही तुझ्या ओजासाठी मर्यादेत चालतात.

Mantra 6

त्वं तमिन्द्र पर्वतं महामुरुं वज्रेण वज्रिन्पर्वशश्चकर्तिथ । अवासृजो निवृताः सर्तवा अपः सत्रा विश्वं दधिषे केवलं सहः ॥

हे इंद्रा, हे वज्रिन्, तू त्या महान् व विस्तीर्ण पर्वताला वज्राने फोडून त्याच्या सांध्यांना तुटविले. अडवून धरलेली पाणी तू खाली सोडलीस, ती वाहू लागली; आणि तू आपल्या एकमेव, संहत सहस् (बल) ने सर्वत्र या समस्त जगताला धारण करतोस.