Sukta 57

Mantra 1

प्र मंहिष्ठाय बृहते बृहद्रये सत्यशुष्माय तवसे मतिं भरे । अपामिव प्रवणे यस्य दुर्धरं राधो विश्वायु शवसे अपावृतम् ॥

അത്യന്തം മഹിഷ്ഠനായ, മഹത്തായ, വിശാല ധനത്തിന്റെ ധാരകനായ, സത്യ-ശുഷ്മ (സത്യപരാക്രമ)മുള്ള, തവസ്വി (ബലവാൻ) ആയ ദേവനിലേക്കു ഞാൻ എന്റെ മതി (ചിന്ത-സ്തുതി) മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുവരുന്നു. ചരിവിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ജലങ്ങളെപ്പോലെ, ആരുടെ ദുർധര (പിടിച്ചുനിര്‍ത്താൻ പ്രയാസമുള്ള) രാധസ് (ദാന-സമൃദ്ധി) വിശ്വായു—എല്ലാവരുടെയും ജീവൻക്കായി—അപാവൃത (തുറന്നൊഴുകി) ശവസ് (സ്ഥിര ഊർജ്ജം)ക്കായി വ്യാപിക്കുന്നു.

Mantra 2

अध ते विश्वमनु हासदिष्टय आपो निम्नेव सवना हविष्मतः । यत्पर्वते न समशीत हर्यत इन्द्रस्य वज्रः श्नथिता हिरण्ययः ॥

അപ്പോൾ യജ്ഞത്തിനായി എല്ലാം നിനക്കു പിന്നാലെ നടന്നു; ഹവിഷ്മാൻ (ഹവിഷ് ധാരകൻ)ന്റെ സവനങ്ങൾ (സോമപീഡനങ്ങൾ)ക്കു താഴ്വരയിലേക്കെന്നപോലെ ജലങ്ങൾ ഒഴുകി വന്നു. ഹര്യത (ആഗ്രഹനീയ) ഇന്ദ്രന്റെ ഹിരണ്യയ (സ്വർണ്ണ) വജ്രം പർവ്വതത്തിൽ നിൽക്കാതെ അതിനെ പിളർത്തി തകർത്തപ്പോൾ.

Mantra 3

अस्मै भीमाय नमसा समध्वर उषो न शुभ्र आ भरा पनीयसे । यस्य धाम श्रवसे नामेन्द्रियं ज्योतिरकारि हरितो नायसे ॥

ഈ ഭീമ (ഭയങ്കര) ദേവനുവേണ്ടി അധ്വര (യജ്ഞ)ത്തിൽ നമസ്കാരത്തോടെ സമർപ്പിതരാകുക; ഉഷാ (പ്രഭാതം)പോലെ ശുഭ്ര (പ്രകാശമുള്ള) ആഹുതി പനീയ (പ്രിയ, പോഷക)മായി കൊണ്ടുവരുക. ആരുടെ ധാമ (നിവാസം) ശ്രവസ് (യശസ്)ക്കായിരിക്കുന്നു; ആരുടെ നാമത്തിൽ ഇന്ദ്രിയ (ആധിപത്യ-ശക്തി) ഉണ്ട്; നായസേ (മുന്നോട്ട് നയിക്കാൻ) ജ്യോതി നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു—യാത്രയ്ക്കായി യോജിപ്പിച്ച ഹരിത (പച്ച) അശ്വങ്ങളെപ്പോലെ.

Mantra 4

इमे त इन्द्र ते वयं पुरुष्टुत ये त्वारभ्य चरामसि प्रभूवसो । नहि त्वदन्यो गिर्वणो गिरः सघत्क्षोणीरिव प्रति नो हर्य तद्वचः ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, പുരുഷ്തുത (അനേകർ സ്തുതിക്കുന്നവനേ), ഇവ നിനക്കുള്ളവയാണ്; ഞങ്ങളും നിന്റേതുതന്നെ—ഹേ പ്രഭൂവസു—നിന്നെ ആശ്രയിച്ച്, നിന്നെ പിടിച്ചുകൊണ്ട്, നിന്റെ അധിപത്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ ചരിക്കുന്നു. ഹേ ഗിർവണ (സ്തുതിപ്രിയ), നിന്നൊഴികെ മറ്റാരും നമ്മുടെ ഗിരഃ (സ്തുതി-വാണി)യെ ഭൂമി ഭാരം വഹിക്കുന്നതുപോലെ വഹിക്കുകയില്ല; അതിനാൽ, ഹേ ഹര്യ (ഹരി-അശ്വവാഹന), ഞങ്ങളുടെ ഈ വചനം സ്വീകരിക്കണമേ.

Mantra 5

भूरि त इन्द्र वीर्यं तव स्मस्यस्य स्तोतुर्मघवन्काममा पृण । अनु ते द्यौर्बृहती वीर्यं मम इयं च ते पृथिवी नेम ओजसे ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ വീര്യം (വീരശക്തി) അത്യന്തം സമൃദ്ധമാണ്; ഞങ്ങൾ നിന്റേതുതന്നെ. ഹേ മഘവൻ, ഈ സ്തോതാവിന്റെ കാമം (ആഗ്രഹം) പൂരിപ്പിക്കണമേ. നിന്റെ വീര്യത്തെ അനുഗമിച്ച്, വിശാലമായ ദ്യൗ (ആകാശം)യും ഈ പൃഥിവിയും നിന്റെ ഓജസ് (ബലം)ക്കായി നിശ്ചിത അളവിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

Mantra 6

त्वं तमिन्द्र पर्वतं महामुरुं वज्रेण वज्रिन्पर्वशश्चकर्तिथ । अवासृजो निवृताः सर्तवा अपः सत्रा विश्वं दधिषे केवलं सहः ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, ഹേ വജ്രിൻ, നീ ആ മഹത്തും വിശാലവുമായ പർവ്വതത്തെ വജ്രംകൊണ്ട് പിളർത്തി, അതിന്റെ സന്ധികളോളം തകർത്തു. തടഞ്ഞുവെച്ചിരുന്ന ജലങ്ങളെ നീ താഴോട്ടു വിട്ടു—അവ ഒഴുകുവാൻ; കൂടാതെ നീ ഏകാഗ്രമായ, കേവലമായ നിന്റെ സഹസ് (സംഗഠിത പരാക്രമം)കൊണ്ട് സർവ്വത്ര ഈ സമസ്ത ലോകത്തെ ധാരണം ചെയ്യുന്നു.