Sukta 57

Mantra 1

प्र मंहिष्ठाय बृहते बृहद्रये सत्यशुष्माय तवसे मतिं भरे । अपामिव प्रवणे यस्य दुर्धरं राधो विश्वायु शवसे अपावृतम् ॥

હું મારી મતિ (વિચાર-સ્તુતિ)ને અતિ-મહાન, વિશાળ, વિશાળ ધનના ધારક, સત્ય-શુષ્મ (સાચા પરાક્રમ)વાળા, બળવાન (તવસ્વી) દેવ તરફ પ્રેરું છું. ઢાળ પર વહેતા જળની જેમ, જેના દુર્ધર (કઠિનતાથી ધારણ થતું) રાધસ્ (દાન-સમૃદ્ધિ) સર્વાયુ—સર્વના જીવન માટે—અપાવૃત (ખુલ્લું વહેંચાયેલું) છે, તે શવસ્ (અવિનાશી ઊર્જા) માટે પ્રસરે છે.

Mantra 2

अध ते विश्वमनु हासदिष्टय आपो निम्नेव सवना हविष्मतः । यत्पर्वते न समशीत हर्यत इन्द्रस्य वज्रः श्नथिता हिरण्ययः ॥

પછી યજ્ઞ માટે સર્વે તારા અનુસરે; હવિષ્માન (હવિષ ધરનાર)ના સવનો (સોમ-પીડનો) તરફ જળો નીચાણમાં જેમ વહે તેમ વહે આવ્યા. જ્યારે હર્યત (ઇચ્છનીય) ઇન્દ્રનો હિરણ્યય (સુવર્ણ) વજ્ર પર્વત પર અટક્યો નહિ, પરંતુ તેને ચીરવીને ભાંગી નાખ્યો.

Mantra 3

अस्मै भीमाय नमसा समध्वर उषो न शुभ्र आ भरा पनीयसे । यस्य धाम श्रवसे नामेन्द्रियं ज्योतिरकारि हरितो नायसे ॥

આ ભીમ (ભયંકર) દેવ માટે અધ્વર (યજ્ઞ)માં નમસ્કાર સાથે સમર્પિત થાઓ; ઉષા (પ્રભાત) જેવી શુભ્ર (ઉજ્જ્વળ) આહુતિ પનીય (પ્રિય, પોષક) રૂપે લાવો. જેના ધામ (નિવાસ) શ્રવસ્ (યશ) માટે છે; જેના નામે ઇન્દ્રિય (અધિપત્ય-શક્તિ) છે; નાયસે (આગે દોરવા) માટે જ્યોતિ રચાય છે—યાત્રા માટે જોડાયેલા હરિત (હરિયા) અશ્વો જેવી.

Mantra 4

इमे त इन्द्र ते वयं पुरुष्टुत ये त्वारभ्य चरामसि प्रभूवसो । नहि त्वदन्यो गिर्वणो गिरः सघत्क्षोणीरिव प्रति नो हर्य तद्वचः ॥

હે ઇન્દ્ર, પુરુષસ્તુત (ઘણાં દ્વારા સ્તુત), આ સ્તુતિઓ તારી જ છે; અને અમે પણ તારા જ છીએ—હે પ્રભૂવસુ—કારણ કે તને આશ્રયે, તને પકડીને, અમે તારા અધિપત્યમાં ચાલીએ છીએ. હે ગિર્વણ (સ્તુતિપ્રિય), તારા સિવાય બીજો કોઈ અમારી ગિરઃ (સ્તુતિ-વાણી)ને ધરતી જેમ ભાર સહે તેમ સહન કરી શકતો નથી; તેથી, હે હર્ય (હરિ-અશ્વવાળા), અમારી આ વાણી સ્વીકાર.

Mantra 5

भूरि त इन्द्र वीर्यं तव स्मस्यस्य स्तोतुर्मघवन्काममा पृण । अनु ते द्यौर्बृहती वीर्यं मम इयं च ते पृथिवी नेम ओजसे ॥

હે ઇન્દ્ર, તારો વીર્ય (વીર-શક્તિ) બહુ પ્રચુર છે; અમે તો તારા જ છીએ. હે મઘવન, આ સ્તોતાના કામને પૂર્ણ કર. તારા વીર્યને અનુસરીને વિશાળ દ્યૌ (આકાશ) અને આ પૃથિવી પણ તારા ઓજસ (બળ) માટે નિયમિત માપમાં ગતિ કરે છે.

Mantra 6

त्वं तमिन्द्र पर्वतं महामुरुं वज्रेण वज्रिन्पर्वशश्चकर्तिथ । अवासृजो निवृताः सर्तवा अपः सत्रा विश्वं दधिषे केवलं सहः ॥

હે ઇન્દ્ર, હે વજ્રિન, તું તે મહાન અને વિશાળ પર્વતને વજ્રથી ચીરી નાખ્યો, તેની સાંધાઓ સુધી ભાંગી નાખ્યો. તું અટકાવી રાખેલાં જળોને નીચે તરફ મુક્ત કર્યા—તેથી તે વહેવા લાગ્યાં; અને તું એકાગ્ર, કેવળ પોતાના સહસ (સંઘનિત પરાક્રમ)થી સર્વત્ર આ સમગ્ર વિશ્વને ધારણ કરે છે.