Prakarana 8

Verse 143 (दोहा/सोरठा)

प्रिया सोचु परिहरहु सबु सुमिरहु श्रीभगवान। पारबतिहि निरमयउ जेहिं सोइ करिहि कल्यान।।71।।

Priyā socu pariharahu sabu sumirahu Śrī-Bhagavāna. Pārabatihi niramayu jehiṁ soi karihi kalyāna. ||71||

愛しき者よ、あらゆる憂いを払い、福徳円満なる主を憶念せよ。パールヴァティーを一切の苦患より解き放たれたお方――その御方のみが、必ずや汝の安寧を成就される。

Verse 144 (चौपाई)

अब जौ तुम्हहि सुता पर नेहू। तौ अस जाइ सिखावन देहू।। करै सो तपु जेहिं मिलहिं महेसू। आन उपायँ न मिटहि कलेसू।। नारद बचन सगर्भ सहेतू। सुंदर सब गुन निधि बृषकेतू।। अस बिचारि तुम्ह तजहु असंका। सबहि भाँति संकरु अकलंका।। सुनि पति बचन हरषि मन माहीं। गई तुरत उठि गिरिजा पाहीं।। उमहि बिलोकि नयन भरे बारी। सहित सनेह गोद बैठारी।। बारहिं बार लेति उर लाई। गदगद कंठ न कछु कहि जाई।। जगत मातु सर्बग्य भवानी। मातु सुखद बोलीं मृदु बानी।।

aba jau tumhahi sutā para nehū. tau asa jāi sikhāvana dehū.. karai so tapu jehiṁ milahiṁ mahesū. āna upāyaṁ na miṭahi kalesū.. nārada bacana sa-garbha sa-hetū. sundara saba guna-nidhi bṛṣaketū.. asa bicāri tuma tajahu asaṅkā. sabahi bhāṁti saṅkaru a-kalaṅkā.. suni pati bacana haraṣi mana māhīṁ. gaī turata uṭhi girijā pāhīṁ.. umahi biloki nayana bhare bārī. sahita saneha goda baiṭhārī.. bārahiṁ bāra leti ura lāī. gadagada kaṇṭha na kachu kahi jāī.. jagata mātu sarbagya bhavānī. mātu-sukhad bolīṁ mṛdu bānī..

もし本当に娘を愛しているなら、行ってこの教えを与えてください。マヘーシュが得られる苦行を行いなさい。他の方法では苦悩は消えない。ナーラダの言葉は重みがあり、深い意味と正当な理由に満ちている。ヴリシャケートゥは美しく、すべての徳の宝庫である。こう考えて、すべての疑いを捨ててください。シャンカラはあらゆる点で汚れがない。夫の言葉を聞いて、彼女は心から喜び、すぐに立ち上がってギリジャーの元へ行った。ウマーを見て、目は涙で満たされ、慈愛を込めて膝に座らせた。何度も何度も胸に抱きしめたが、喉が詰まって言葉が出なかった。バヴァーニー、世の母、全知者は、母に安らぎを与える優しい言葉で語った。

Verse 145 (दोहा/सोरठा)

सुनहि मातु मैं दीख अस सपन सुनावउँ तोहि। सुंदर गौर सुबिप्रबर अस उपदेसेउ मोहि।।72।।

sunahi mātu maiṁ dīkha asa sapana sunāvaũ tohi | sundara gaura subiprabara asa upadeseu mohi ||72||

母上よ、お聞きください。わたしはこのような夢を見ましたので、あなたにお話しいたします。端麗にして美しく、最上のバラモンが現れ、わたしにこの教えを授けてくださいました。

Verse 146 (चौपाई)

करहि जाइ तपु सैलकुमारी। नारद कहा सो सत्य बिचारी।। मातु पितहि पुनि यह मत भावा। तपु सुखप्रद दुख दोष नसावा।। तपबल रचइ प्रपंच बिधाता। तपबल बिष्नु सकल जग त्राता।। तपबल संभु करहिं संघारा। तपबल सेषु धरइ महिभारा।। तप अधार सब सृष्टि भवानी। करहि जाइ तपु अस जियँ जानी।। सुनत बचन बिसमित महतारी। सपन सुनायउ गिरिहि हँकारी।। मातु पितुहि बहुबिधि समुझाई। चलीं उमा तप हित हरषाई।। प्रिय परिवार पिता अरु माता। भए बिकल मुख आव न बाता।।

karahi jāi tapu saila-kumārī | nārada kahā so satya bicārī || mātu pitahi puni yaha mata bhāvā | tapu sukhaprada dukha doṣa nasāvā || tapabala racai prapañca bidhātā | tapabala biṣṇu sakala jaga trātā || tapabala saṁbhu karahiṁ saṅghārā | tapabala seṣu dharai mahi-bhārā || tapa adhāra saba sṛṣṭi bhavānī | karahi jāi tapu asa jiyã jānī || sunata bacana bisamita mahatārī | sapana sunāyau girihi hãkārī || mātu pituhī bahubidhi samujhāī | calī̃ umā tapa hita haraṣāī || priya parivāra pitā aru mātā | bhae bikala mukha āva na bātā ||

「行きなさい、山の娘よ、苦行を修めなさい」とナーラダは真実として語った。両親もこの助言に賛同した。苦行は真の善をもたらし、悲しみと過ちを洗い去る。苦行の力によって創造主は宇宙を形作り、ヴィシュヌはすべての世界の救済者となる。苦行の力によってシヴァは破壊を行い、シェーシャは大地の重荷を支える。バヴァニーよ、苦行は創造の支えである。これを心に知り、彼女は苦行に向かうことを決意した。母はこれらの言葉を聞いて驚き、山の王を呼んで夢を語った。多くの方法で両親を説得し、ウマーは喜んで苦行のために出発した。しかし愛する家族、父と母は心を乱され、言葉が唇に上らなかった。

Verse 147 (दोहा/सोरठा)

बेदसिरा मुनि आइ तब सबहि कहा समुझाइ।। पारबती महिमा सुनत रहे प्रबोधहि पाइ।।73।।

bedasirā muni āi taba sabahi kahā samujhāi || pārabatī mahimā sunata rahe prabodhahi pāi ||73||

そのときヴェーダシラー仙が来臨し、明らかな教示によって、皆に悟らせた。その栄光を聞いて、パールヴァティーは真の覚醒を得て、ひたすらに心を定めていた。（73）

Verse 148 (चौपाई)

उर धरि उमा प्रानपति चरना। जाइ बिपिन लागीं तपु करना।। अति सुकुमार न तनु तप जोगू। पति पद सुमिरि तजेउ सबु भोगू।। नित नव चरन उपज अनुरागा। बिसरी देह तपहिं मनु लागा।। संबत सहस मूल फल खाए। सागु खाइ सत बरष गवाँए।। कछु दिन भोजनु बारि बतासा। किए कठिन कछु दिन उपबासा।। बेल पाती महि परइ सुखाई। तीनि सहस संबत सोई खाई।। पुनि परिहरे सुखानेउ परना। उमहि नाम तब भयउ अपरना।। देखि उमहि तप खीन सरीरा। ब्रह्मगिरा भै गगन गभीरा।।

ura dhari umā prāṇapati caranā | jāi bipina lāgīṁ tapu karanā || ati sukumāra na tanu tapa jogū | pati pada sumiri tajeu sabu bhogū || nita nava carana upaja anurāgā | bisarī deha tapahiṁ manu lāgā || saṁbata sahasa mūla phala khāe | sāgu khāi sata baraṣa gavāṁe || kachu dina bhojanu bāri batāsā | kie kaṭhina kachu dina upabāsā || bela pātī mahi parai sukhāī | tīni sahasa saṁbata soī khāī || puni parihare sukhāneu paranā | umahi nāma taba bhayu aparnā || dekhi umahi tapa khīna sarīrā | brahma-girā bhai gagana gabhīrā ||

ウマーは心に主の足を抱き、森に行って苦行に励んだ。彼女の体は非常に繊細で苦行に適さなかったが、夫の足を思い出してすべての快楽を捨てた。日々新たな愛が足に向かって生じ、彼女は体を忘れ、心は苦行に専念した。千年の間、根と果実を食べて過ごし、野菜を食って百年を費やした。数日間は水と空気だけを食物とし、数日間は厳しい断食を行った。地面に落ちて乾いたビルヴァの葉の上で、三千年の間それだけを食べて生活した。その後、乾いた葉さえも捨てたため、その時ウマーは「アパルナー（葉を食べない者）」という名を得た。ウマーの体が苦行で痩せ細るのを見て、ブラフマーの声が深く荘厳な空に響いた。

Verse 149 (दोहा/सोरठा)

भयउ मनोरथ सुफल तव सुनु गिरिजाकुमारि। परिहरु दुसह कलेस सब अब मिलिहहिं त्रिपुरारि।।74।।

bhayu manoratha suphala tava sunu girijā-kumāri | pariharu dusaha kalesa saba aba milihahiṁ tripurāri ||74||

汝が胸の願いは、いまや吉祥の果を結んだ――聞け、ギリジャーの乙女よ。あらゆる重き悲苦を捨てよ。今こそトリプラーリ（シヴァ）にまみえる時が来たのだ。

Verse 150 (चौपाई)

अस तपु काहुँ न कीन्ह भवानी। भउ अनेक धीर मुनि ग्यानी।। अब उर धरहु ब्रह्म बर बानी। सत्य सदा संतत सुचि जानी।। आवै पिता बोलावन जबहीं। हठ परिहरि घर जाएहु तबहीं।। मिलहिं तुम्हहि जब सप्त रिषीसा। जानेहु तब प्रमान बागीसा।। सुनत गिरा बिधि गगन बखानी। पुलक गात गिरिजा हरषानी।। उमा चरित सुंदर मैं गावा। सुनहु संभु कर चरित सुहावा।। जब तें सती जाइ तनु त्यागा। तब सें सिव मन भयउ बिरागा।। जपहिं सदा रघुनायक नामा। जहँ तहँ सुनहिं राम गुन ग्रामा।।

asa tapu kāhum̐ na kīnha bhavānī | bhau aneka dhīra muni gyānī || aba ura dharahu brahma bara bānī | satya sadā santata suci jānī || āvai pitā bolāvana jaba hīṁ | haṭha parihari ghara jāehu taba hīṁ || milahiṁ tumhahi jaba sapta riṣīsā | jānehu taba pramāna bāgīsā || sunata girā bidhi gagana bakhānī | pulaka gāta girijā haraṣānī || umā carita sundara maiṁ gāvā | sunahu sambhu kara carita suhāvā || jaba tēṁ satī jāi tanu tyāgā | taba sēṁ siva mana bhayu birāgā || japahiṁ sadā raghunāyaka nāmā | jahām̐ tahām̐ sunahiṁ rāma guna grāmā ||

「バヴァニーよ、これほどの苦行をした者はいない。多くの賢者や智者も畏敬の念を抱いた。今、ブラフマンに関する優れた言葉を心に保ちなさい。それは常に真実で、継続し、純粋であると知りなさい。父が呼びに来たら、すぐに頑固さを捨てて家に帰りなさい。七人の聖者に会ったら、それを確かなしるしと認めなさい」。天から語られたこれらの言葉を聞いて、ギリジャーは全身に鳥肌が立ち、喜んだ。「ウマーの美しい物語を歌った。次はシヴァの優雅な歴史を聞きなさい。サティーが体を捨ててから、シヴァの心は離脱した。彼は常にラグナーヤカの名を唱え、至る所でラーマの徳の賛美を聞く」。

Verse 151 (दोहा/सोरठा)

चिदानन्द सुखधाम सिव बिगत मोह मद काम। बिचरहिं महि धरि हृदयँ हरि सकल लोक अभिराम।।75।।

cidānanda sukhadhāma siva bigata moha mada kāma | bicarahiṃ mahi dhari hṛdayã hari sakala loka abhirāma ||75||

至福なる覚知の住処にして、迷妄・驕慢・欲望を離れたるシヴァは、胸にハリ（ヴィシュヌ）を抱きつつ大地を巡り給う。かくて三界のいずれにも、ことごとく麗しく見え給う。

Verse 152 (चौपाई)

कतहुँ मुनिन्ह उपदेसहिं ग्याना। कतहुँ राम गुन करहिं बखाना।। जदपि अकाम तदपि भगवाना। भगत बिरह दुख दुखित सुजाना।। एहि बिधि गयउ कालु बहु बीती। नित नै होइ राम पद प्रीती।। नैमु प्रेमु संकर कर देखा। अबिचल हृदयँ भगति कै रेखा।। प्रगटै रामु कृतग्य कृपाला। रूप सील निधि तेज बिसाला।। बहु प्रकार संकरहि सराहा। तुम्ह बिनु अस ब्रतु को निरबाहा।। बहुबिधि राम सिवहि समुझावा। पारबती कर जन्मु सुनावा।। अति पुनीत गिरिजा कै करनी। बिस्तर सहित कृपानिधि बरनी।।

katahum̐ muninh upadesahiṁ gyānā. katahum̐ rāma guna karahiṁ bakhānā.. jadapi akāma tadapi bhagavānā. bhagata biraha dukha dukhita sujānā.. ehi bidhi gayau kālu bahu bītī. nita nai hoi rāma pada prītī.. naimu premu saṅkara kara dekhā. abical hṛdayam̐ bhagati kai rekhā.. pragaṭai rāmu kṛtagya kṛpālā. rūpa sīla nidhi teja bisālā.. bahu prakāra saṅkarahi sarāhā. tumha binu asa bratu ko nirabāhā.. bahubidhi rāma sivahi samujhāvā. pārabatī kara janmu sunāvā.. ati punīta girijā kai karanī. bistara sahita kṛpānidhi baranī..

ある場所では賢者たちが智慧を説き、他の場所ではラーマの徳を歌い、称えた。主は欲望がないにもかかわらず、信者の別離の苦しみによって苦しむ。こうして多くの時間が過ぎ、日々ラーマの足への愛は新たになった。シャンカラはそのような規律ある愛を見た。彼の心には信仰の線が揺るぎなく刻まれた。それからラーマ、慈悲深く感謝を知る御方が現れた。美と高潔な行いの海、計り知れない輝きを持つ御方であった。多くの方法でシャンカラを称えた。「あなたなしで、誰がこのような誓いを果たせたでしょうか」。様々な方法でラーマはシヴァを教え導き、パールヴァティーの誕生を語った。ギリジャーの行いは非常に清らかで、慈悲の宝庫はそれを詳しく語った。

Verse 153 (दोहा/सोरठा)

अब बिनती मम सुनेहु सिव जौं मो पर निज नेहु। जाइ बिबाहहु सैलजहि यह मोहि मागें देहु।।76।।

aba binatī mama sunehu siva jauṃ mo para nija nehu | jāi bibāhahu sailajahi yaha mohi māgeṃ dehu ||76||

今ぞ、シヴァよ、もしまことに我に対する御慈愛を胸に抱き給うなら、我が願いをお聞き入れあれ。山の御娘（パールヴァティー）との婚儀を取り計らい給え――この願いの功徳（恩寵）を、我に授け給え。

Verse 154 (चौपाई)

कह सिव जदपि उचित अस नाहीं। नाथ बचन पुनि मेटि न जाहीं।। सिर धरि आयसु करिअ तुम्हारा। परम धरमु यह नाथ हमारा।। मातु पिता गुर प्रभु कै बानी। बिनहिं बिचार करिअ सुभ जानी।। तुम्ह सब भाँति परम हितकारी। अग्या सिर पर नाथ तुम्हारी।। प्रभु तोषेउ सुनि संकर बचना। भक्ति बिबेक धर्म जुत रचना।। कह प्रभु हर तुम्हार पन रहेऊ। अब उर राखेहु जो हम कहेऊ।। अंतरधान भए अस भाषी। संकर सोइ मूरति उर राखी।। तबहिं सप्तरिषि सिव पहिं आए। बोले प्रभु अति बचन सुहाए।।

kaha siva jadapi ucita asa nāhīṃ | nātha bacana puni meṭi na jāhīṃ || sira dhari āyasu kari'a tumhārā | parama dharamu yaha nātha hamārā || mātu pitā guru prabhu kai bānī | binahiṃ bicāra kari'a subha jānī || tumha saba bhāँti parama hitakārī | agyā sira para nātha tumhārī || prabhu toṣeu suni saṃkara bacanā | bhakti bibeka dharma juta racanā || kaha prabhu hara tumhāra pana raheū | aba ura rākhehu jo hama kaheū || antaradhāna bhae asa bhāṣī | saṃkara soi mūrati ura rākhī || tabahiṃ saptariṣi siva pahiṃ āe | bole prabhu ati bacana suhāe ||

シヴァは言った。「主よ、これは適切ではないかもしれませんが、一度語られた言葉は取り消せません。それゆえ、頭を垂れてあなたの命令を果たします。これが私の最高の務めです。母、父、師、主の言葉は、熟慮なしに善いものとして受け入れるべきです。あなたはあらゆる面で最高の恩人です。主よ、あなたの命令を頭に頂きます」。主はシャンカラの言葉を聞いて喜んだ。信仰、識別、正義に満ちた言葉であった。主は言った。「ハラよ、あなたの揺るぎない姿は変わらない。今、私が語ったことを心に保ちなさい」。そう言って姿を消し、シャンカラはその御姿を心に祀った。その時、七人の聖者がシヴァのもとに来て、主に喜ばれる言葉を語った。

Verse 155 (दोहा/सोरठा)

पारबती पहिं जाइ तुम्ह प्रेम परिच्छा लेहु। गिरिहि प्रेरि पठएहु भवन दूरि करेहु संदेहु।।77।।

pārabatī pahiṁ jāi tumh prema paricchā lehu | giri-hi preri paṭhaehu bhavana dūri karehu saṁdehu ||77||

パールヴァティーのもとへ赴き、その恋慕の真を試し給え。しかる後、山王（ヒマヴァーン）を促して家へ帰らせ、あらゆる疑いを拭い去り給え。（77）

Verse 156 (चौपाई)

रिषिन्ह गौरि देखी तहँ कैसी। मूरतिमंत तपस्या जैसी।। बोले मुनि सुनु सैलकुमारी। करहु कवन कारन तपु भारी।। केहि अवराधहु का तुम्ह चहहू। हम सन सत्य मरमु किन कहहू।। कहत बचत मनु अति सकुचाई। हँसिहहु सुनि हमारि जड़ताई।। मनु हठ परा न सुनइ सिखावा। चहत बारि पर भीति उठावा।। नारद कहा सत्य सोइ जाना। बिनु पंखन्ह हम चहहिं उड़ाना।। देखहु मुनि अबिबेकु हमारा। चाहिअ सदा सिवहि भरतारा।।

ṛṣi-nhi gauri dekhī tahã kaisī | mūratimaṁta tapasya jaisī || bole muni sunu saila-kumārī | karahu kavan kārana tapu bhārī || kehi avarādha-hu kā tumha cahahū | hama sana satya maramu kina kahahū || kahata bacata manu ati sakucāī | hãsihahu suni hamāri jaṛatāī || manu haṭha parā na sunai sikhāvā | cahata bāri para bhīti uṭhāvā || nārada kahā satya soi jānā | binu paṁkhanha hama cahahĩ uṛānā || dekhahu muni abibeku hamārā | cāhia sadā sivahi bharatārā ||

賢者たちはそこでガウリーを見た。苦行そのものが体を取ったかのような姿であった。聖者は言った。「山の娘よ、聞きなさい。何のためにこれほど重い苦行をするのですか。何を怒らせ、何を求めているのですか。なぜ真実の秘密をはっきりと語らないのですか」。彼女は語り始めたが、心は非常に恥じらった。「私の愚かさを聞いて笑うでしょう。私の心は頑固さに陥り、教えに耳を傾けません。水の上に壁を築こうとしています。ナーラダは言いました。『それは真実です。翼なしで飛びたいのです』。聖者よ、私の無分別を見てください。私は常にシヴァだけを夫として求めています」。

Verse 157 (दोहा/सोरठा)

सुनत बचन बिहसे रिषय गिरिसंभव तब देह। नारद कर उपदेसु सुनि कहहु बसेउ किसु गेह।।78।।

sunata bacana bihase riṣaya girisambhava taba deha | nārada kara upadesu suni kahahu baseu kisu geha ||78||

この言葉を聞いて、仙人たちは微笑んだ。ついでギリサンバヴァー（パールヴァティー）は言った――「さあ告げてください。ナーラダの教えを聞いた後、彼はどの家に身を寄せて住むようになったのですか。」

Verse 158 (चौपाई)

दच्छसुतन्ह उपदेसेन्हि जाई। तिन्ह फिरि भवनु न देखा आई।। चित्रकेतु कर घरु उन घाला। कनककसिपु कर पुनि अस हाला।। नारद सिख जे सुनहिं नर नारी। अवसि होहिं तजि भवनु भिखारी।। मन कपटी तन सज्जन चीन्हा। आपु सरिस सबही चह कीन्हा।। तेहि कें बचन मानि बिस्वासा। तुम्ह चाहहु पति सहज उदासा।। निर्गुन निलज कुबेष कपाली। अकुल अगेह दिगंबर ब्याली।। कहहु कवन सुखु अस बरु पाएँ। भल भूलिहु ठग के बौराएँ।। पंच कहें सिवँ सती बिबाही। पुनि अवडेरि मराएन्हि ताही।।

dakccha-sutanha upadesenha jāī | tinh phiri bhavanu na dekhā āī || citraketu kara gharu una ghālā | kanaka-kasipu kara puni asa hālā || nārada sikha je sunahiṁ nara-nārī | avasi hohiṁ taji bhavanu bhikhārī || mana kapaṭī tana sajjana cīnhā | āpu sarisa sabahī caha kīnhā || tehi keṁ bacana māni bisvāsā | tumha cāhahu pati sahaja udāsā || nirguna nilaja kubeṣa kapālī | akula ageha digambara byālī || kahahu kavan sukhu asa baru pāeṁ | bhala bhūlihu ṭhaga ke baurāeṁ || pañca kaheṁ sivaṁ satī bibāhī | puni avaḍeri marāenha tāhī ||

ダクシャの娘たちに説教しに行ったが、彼女たちは二度と家に戻らなかった。チトラケートゥの家を滅ぼし、ヒラニヤカシプも同様の運命に遭った。ナーラダの助言を聞く男女は、必ず家を捨てて乞食となる。彼の心は狡猾だが、体は聖者と思われる。彼はすべての人を自分と同じにしたい。彼の言葉を信じて、あなたも本質的に離脱した夫を求めている。無属性、恥知らず、卑しい姿、髑髏を持つ者。系統も家もなく、空を衣とし、蛇に囲まれた者。そのような恵みを得て何の幸福があるのか。詐欺師に惑わされたのだ。村の長老たちさえ言う。『シヴァはサティーと結婚した』、そして彼女を死なせた。

Verse 159 (दोहा/सोरठा)

अब सुख सोवत सोचु नहि भीख मागि भव खाहिं। सहज एकाकिन्ह के भवन कबहुँ कि नारि खटाहिं।।79।।

aba sukha sovata socu nahi bhīkha māgi bhava khāhiṁ | sahaja ekākinih̃ ke bhavana kabahũ ki nāri khaṭāhiṁ ||79||

今や彼らは憂いなく安らかに眠り、乞うてもわずかにて命をつなぐ。独り住まう修行者の質素な庵に、女が入り込み、乱れを起こすことなどあろうか。

Verse 160 (चौपाई)

अजहूँ मानहु कहा हमारा। हम तुम्ह कहुँ बरु नीक बिचारा।। अति सुंदर सुचि सुखद सुसीला। गावहिं बेद जासु जस लीला।। दूषन रहित सकल गुन रासी। श्रीपति पुर बैकुंठ निवासी।। अस बरु तुम्हहि मिलाउब आनी। सुनत बिहसि कह बचन भवानी।। सत्य कहेहु गिरिभव तनु एहा। हठ न छूट छूटै बरु देहा।। कनकउ पुनि पषान तें होई। जारेहुँ सहजु न परिहर सोई।। नारद बचन न मैं परिहरऊँ। बसउ भवनु उजरउ नहिं डरऊँ।। गुर कें बचन प्रतीति न जेही। सपनेहुँ सुगम न सुख सिधि तेही।।

ajahũ mānahu kahā hamārā. hama tumha kahũ baru nīka bicārā.. ati sundara suci sukhada susīlā. gāvahĩ beda jāsu jasa līlā.. dūṣana rahita sakala guna rāsī. śrīpati pura baikunṭha nivāsī.. asa baru tumhahi milāuba ānī. sunata bihasi kaha bacana bhavānī.. satya kahehu giribhava tanu ehā. haṭha na chūṭa chūṭai baru dehā.. kanakau puni paṣāna tẽ hoī. jārehũ sahaja na parihara soī.. nārada bacana na maĩ pariharaũ. basau bhavanu ujarau nahĩ ḍaraũ.. gura kẽ bacana pratīti na jehī. sapanehũ sugama na sukha sidhi tehī..

「今でも私の決意を尋ねますか。私はあなたに求める恵みをよく考えました。彼は非常に美しく、清らかで、喜びを与え、徳が高い。ヴェーダさえも彼の栄光と神聖な遊戯を歌う。すべての欠点がなく、すべての美徳の宝庫。シュリーの主の都ヴァイクンタに住む御方です。そのような恵みをあなたにもたらしましょう。あなたと彼を結びます」。これを聞いてバヴァニーは微笑んで言った。「ギリジャーの主よ、あなたは真実を語りました。この体は滅びますが、私の頑固な決意は消えません。石から金を作ることはできますが、溶かしてもその本質は変わりません。同様に、私はナーラダの言葉を捨てません。家が荒れ果てても恐れません。師の言葉を信じない者には、夢の中でも幸福や霊的な成就は容易に訪れません」。

Verse 161 (दोहा/सोरठा)

महादेव अवगुन भवन बिष्नु सकल गुन धाम। जेहि कर मनु रम जाहि सन तेहि तेही सन काम।।80।।

mahādeva avaguna bhavana biṣṇu sakala guna dhāma | jehi kara manu rama jāhi sana tehi tehī sana kāma ||80||

大自在天（マハーデーヴァ）は「過失の住処」とも言われ、ヴィシュヌはあらゆる徳の宿るところとされる。されど人の心とふるまいは、寄り添う交わりの色に染まるもの。心が誰に結ばれるか、その相手のごとくに、行いも業も形づくられる。（80）

Verse 162 (चौपाई)

जौं तुम्ह मिलतेहु प्रथम मुनीसा। सुनतिउँ सिख तुम्हारि धरि सीसा।। अब मैं जन्मु संभु हित हारा। को गुन दूषन करै बिचारा।। जौं तुम्हरे हठ हृदयँ बिसेषी। रहि न जाइ बिनु किएँ बरेषी।। तौ कौतुकिअन्ह आलसु नाहीं। बर कन्या अनेक जग माहीं।। जन्म कोटि लगि रगर हमारी। बरउँ संभु न त रहउँ कुआरी।। तजउँ न नारद कर उपदेसू। आपु कहहि सत बार महेसू।। मैं पा परउँ कहइ जगदंबा। तुम्ह गृह गवनहु भयउ बिलंबा।। देखि प्रेमु बोले मुनि ग्यानी। जय जय जगदंबिके भवानी।।

jauṁ tumha milatehu prathama munīsā | sunatiuṁ sikha tumhāri dhari sīsā || aba maiṁ janmu sambhu hita hārā | ko guna dūṣana karai bicārā || jauṁ tumhare haṭha hṛdayaṁ biseṣī | rahi na jāi binu kiyeṁ bareṣī || tau kautukianha ālasu nāhīṁ | bara kanyā aneka jaga māhīṁ || janma koṭi lagi ragara hamārī | barauṁ sambhu na ta rahauṁ kuārī || tajauṁ na nārada kara upadesū | āpu kahahi sata bāra mahesū || maiṁ pā parauṁ kahai jagadambā | tumha gṛha gavanahu bhayau bilambā || dekhi premu bole muni gyānī | jaya jaya jagadambike bhavānī ||

「もし最初にあなたに会っていたら、賢者の最優秀者よ、私は頭を垂れてあなたの教えを聞いたでしょう。しかし今、私はシヴァのために生まれ、全存在を捧げました。誰が功罪を判断できるでしょうか。もしあなたの頑固な決意が心に深く根を下ろし、恵みが与えられなければ去らないなら、遊び心ある者たちは資源に事欠きません。世界には多くの適齢の乙女がいます。私は何百万もの生を通じて苦行を積み重ねました。シヴァと結婚するか、独身のままです。ナーラダの教えも捨てません。マヘーシャ自身が百回そう言いました。『あなたの足にひれ伏します』とジャガダンバーは言う。『家に帰りなさい。遅れが生じました』。彼女の愛を見て、賢明な聖者は言った。『ジャガダンビカー・バヴァニーに勝利あれ！』」