Prakarana 8

Verse 143 (दोहा/सोरठा)

प्रिया सोचु परिहरहु सबु सुमिरहु श्रीभगवान। पारबतिहि निरमयउ जेहिं सोइ करिहि कल्यान।।71।।

Priyā socu pariharahu sabu sumirahu Śrī-Bhagavāna. Pārabatihi niramayu jehiṁ soi karihi kalyāna. ||71||

ಪ್ರಿಯೆ, ಎಲ್ಲ ಚಿಂತೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡು. ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಸಕಲ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದವನೇ—ಅವನೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವನು.

Verse 144 (चौपाई)

अब जौ तुम्हहि सुता पर नेहू। तौ अस जाइ सिखावन देहू।। करै सो तपु जेहिं मिलहिं महेसू। आन उपायँ न मिटहि कलेसू।। नारद बचन सगर्भ सहेतू। सुंदर सब गुन निधि बृषकेतू।। अस बिचारि तुम्ह तजहु असंका। सबहि भाँति संकरु अकलंका।। सुनि पति बचन हरषि मन माहीं। गई तुरत उठि गिरिजा पाहीं।। उमहि बिलोकि नयन भरे बारी। सहित सनेह गोद बैठारी।। बारहिं बार लेति उर लाई। गदगद कंठ न कछु कहि जाई।। जगत मातु सर्बग्य भवानी। मातु सुखद बोलीं मृदु बानी।।

aba jau tumhahi sutā para nehū. tau asa jāi sikhāvana dehū.. karai so tapu jehiṁ milahiṁ mahesū. āna upāyaṁ na miṭahi kalesū.. nārada bacana sa-garbha sa-hetū. sundara saba guna-nidhi bṛṣaketū.. asa bicāri tuma tajahu asaṅkā. sabahi bhāṁti saṅkaru a-kalaṅkā.. suni pati bacana haraṣi mana māhīṁ. gaī turata uṭhi girijā pāhīṁ.. umahi biloki nayana bhare bārī. sahita saneha goda baiṭhārī.. bārahiṁ bāra leti ura lāī. gadagada kaṇṭha na kachu kahi jāī.. jagata mātu sarbagya bhavānī. mātu-sukhad bolīṁ mṛdu bānī..

"ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಿಮ್ಮ ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದಿದ್ದರೆ, ಹೋಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಈ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿ. ಮಹೇಶನನ್ನು ಪಡೆಯುವ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿ; ಬೇರೆ ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದಲೂ ದುಃಖ ನಾಶವಾಗದು. ನಾರದರ ಮಾತುಗಳು ಗಾಢವಾದ ಅರ್ಥವುಳ್ಳವು, ಸಮಂಜಸವಾದವು - ವೃಷಕೇತು ಸುಂದರ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗುಣದ ಭಂಡಾರ. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಸಂಶಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ: ಶಂಕರನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿಷ್ಕಳಂಕ." ಪತಿಯ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ತಕ್ಷಣವೇ ಎದ್ದು ಗಿರಿಜಾಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು. ಉಮಾಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದವು; ಕೋಮಲವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅವಳನ್ನು ಎದೆಗೆ ಬಿಗಿದು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು; ಗದ್ಗದಿತವಾದ ಕಂಠದಿಂದ ಏನೂ ಹೇಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಭವಾನಿ, ಜಗತ್ತಿನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಸರ್ವಜ್ಞೆ, ತಾಯಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುವ ಮೃದುವಾದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು.

Verse 145 (दोहा/सोरठा)

सुनहि मातु मैं दीख अस सपन सुनावउँ तोहि। सुंदर गौर सुबिप्रबर अस उपदेसेउ मोहि।।72।।

sunahi mātu maiṁ dīkha asa sapana sunāvaũ tohi | sundara gaura subiprabara asa upadeseu mohi ||72||

ಅಮ್ಮಾ, ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು: ನಾನು ಇಂಥ ಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ಕಂಡೆ; ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಶುಭ್ರ-ಸುಂದರನಾದ, ಅತ್ಯುತ್ತಮನಾದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ—ನನಗೆ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 146 (चौपाई)

करहि जाइ तपु सैलकुमारी। नारद कहा सो सत्य बिचारी।। मातु पितहि पुनि यह मत भावा। तपु सुखप्रद दुख दोष नसावा।। तपबल रचइ प्रपंच बिधाता। तपबल बिष्नु सकल जग त्राता।। तपबल संभु करहिं संघारा। तपबल सेषु धरइ महिभारा।। तप अधार सब सृष्टि भवानी। करहि जाइ तपु अस जियँ जानी।। सुनत बचन बिसमित महतारी। सपन सुनायउ गिरिहि हँकारी।। मातु पितुहि बहुबिधि समुझाई। चलीं उमा तप हित हरषाई।। प्रिय परिवार पिता अरु माता। भए बिकल मुख आव न बाता।।

karahi jāi tapu saila-kumārī | nārada kahā so satya bicārī || mātu pitahi puni yaha mata bhāvā | tapu sukhaprada dukha doṣa nasāvā || tapabala racai prapañca bidhātā | tapabala biṣṇu sakala jaga trātā || tapabala saṁbhu karahiṁ saṅghārā | tapabala seṣu dharai mahi-bhārā || tapa adhāra saba sṛṣṭi bhavānī | karahi jāi tapu asa jiyã jānī || sunata bacana bisamita mahatārī | sapana sunāyau girihi hãkārī || mātu pituhī bahubidhi samujhāī | calī̃ umā tapa hita haraṣāī || priya parivāra pitā aru mātā | bhae bikala mukha āva na bātā ||

ಹೇ ಪರ್ವತಕನ್ಯೆ, ನೀ ಹೋಗಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸು ಎಂದು ನಾರದರು ಸತ್ಯವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು. ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯೂ ಸಹ ಈ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು, ತಪಸ್ಸು ನಿಜವಾದ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದುಃಖ ದೋಷಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಷ್ಣುವು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಕನಾಗುತ್ತಾನೆ. ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಂಭುವು ಸಂಹಾರವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಶೇಷನು ಭೂಮಿಯ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ಭವಾನಿ, ತಪಸ್ಸು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆಧಾರ, ಇದನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅರಿದು ಅವಳು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಲು ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು. ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ತಾಯಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತಳಾದಳು; ಪರ್ವತರಾಜನನ್ನು ಕರೆದು ತನ್ನ ಕನಸನ್ನು ಹೇಳಿದಳು. ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ತಂದೆಯರಿಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದಳು; ಉಮಾದೇವಿಯು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೊರಟಳು. ಆದರೆ ಪ್ರಿಯ ಕುಟುಂಬ, ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳು ವ್ಯಾಕುಲರಾದರು; ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಮಾತು ಬರಲಿಲ್ಲ.

Verse 147 (दोहा/सोरठा)

बेदसिरा मुनि आइ तब सबहि कहा समुझाइ।। पारबती महिमा सुनत रहे प्रबोधहि पाइ।।73।।

bedasirā muni āi taba sabahi kahā samujhāi || pārabatī mahimā sunata rahe prabodhahi pāi ||73||

ಆಮೇಲೆ ವೇದಶಿರಾ ಋಷಿಯು ಆಗಮಿಸಿ, ಸ್ಪಷ್ಟ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು. ಆ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಾರ್ವತಿ ಸತ್ಯಬೋಧವನ್ನು ಪಡೆದು, ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತಳಾಗಿ ಸ್ಥಿರಳಾದಳು. (73)

Verse 148 (चौपाई)

उर धरि उमा प्रानपति चरना। जाइ बिपिन लागीं तपु करना।। अति सुकुमार न तनु तप जोगू। पति पद सुमिरि तजेउ सबु भोगू।। नित नव चरन उपज अनुरागा। बिसरी देह तपहिं मनु लागा।। संबत सहस मूल फल खाए। सागु खाइ सत बरष गवाँए।। कछु दिन भोजनु बारि बतासा। किए कठिन कछु दिन उपबासा।। बेल पाती महि परइ सुखाई। तीनि सहस संबत सोई खाई।। पुनि परिहरे सुखानेउ परना। उमहि नाम तब भयउ अपरना।। देखि उमहि तप खीन सरीरा। ब्रह्मगिरा भै गगन गभीरा।।

ura dhari umā prāṇapati caranā | jāi bipina lāgīṁ tapu karanā || ati sukumāra na tanu tapa jogū | pati pada sumiri tajeu sabu bhogū || nita nava carana upaja anurāgā | bisarī deha tapahiṁ manu lāgā || saṁbata sahasa mūla phala khāe | sāgu khāi sata baraṣa gavāṁe || kachu dina bhojanu bāri batāsā | kie kaṭhina kachu dina upabāsā || bela pātī mahi parai sukhāī | tīni sahasa saṁbata soī khāī || puni parihare sukhāneu paranā | umahi nāma taba bhayu aparnā || dekhi umahi tapa khīna sarīrā | brahma-girā bhai gagana gabhīrā ||

ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಪತಿಯ ಚರಣಗಳನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ, ಉಮಾದೇವಿಯು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ಅವಳ ದೇಹವು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕುಮಾರಿ, ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ತನ್ನ ಪತಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ನೆನೆದು ಎಲ್ಲಾ ಸುಖಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಳು. ದಿನದಿನಕ್ಕೆ ಆ ಪಾದಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಸ ಪ್ರೇಮ ಉಂಟಾಯಿತು; ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನೇ ಮರೆತು, ಮನಸ್ಸು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಿತು. ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಬೇರು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದಳು; ನಂತರ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಿಂದು ನೂರು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದಳು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ನೀರು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯೇ ಆಹಾರವಾಗಿತ್ತು; ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಕಠಿಣ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದಳು. ಬಿಲ್ವದ ಎಲೆಗಳು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಒಣಗಿದವು, ಅವುಗಳನ್ನು ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ತಿಂದಳು. ನಂತರ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದಳು; ಆಗ ಉಮಾದೇವಿಗೆ ಅಪರ್ಣಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಾಯಿತು. ಉಮಾದೇವಿಯ ದೇಹವು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೃಶವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಧ್ವನಿಯು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮೊಳಗಿತು.

Verse 149 (दोहा/सोरठा)

भयउ मनोरथ सुफल तव सुनु गिरिजाकुमारि। परिहरु दुसह कलेस सब अब मिलिहहिं त्रिपुरारि।।74।।

bhayu manoratha suphala tava sunu girijā-kumāri | pariharu dusaha kalesa saba aba milihahiṁ tripurāri ||74||

ನಿನ್ನ ಹೃದಯದ ಅಭಿಲಾಷೆ ಈಗ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ತಂದಿದೆ—ಕೇಳು, ಗಿರಿಜೆಯ ಕನ್ಯೆಯೇ. ಎಲ್ಲ ಭಾರೀ ವೇದನೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು; ಇನ್ನು ತ್ರಿಪುರಾರಿ (ಶಿವ)ನನ್ನು ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗುವೆ.

Verse 150 (चौपाई)

अस तपु काहुँ न कीन्ह भवानी। भउ अनेक धीर मुनि ग्यानी।। अब उर धरहु ब्रह्म बर बानी। सत्य सदा संतत सुचि जानी।। आवै पिता बोलावन जबहीं। हठ परिहरि घर जाएहु तबहीं।। मिलहिं तुम्हहि जब सप्त रिषीसा। जानेहु तब प्रमान बागीसा।। सुनत गिरा बिधि गगन बखानी। पुलक गात गिरिजा हरषानी।। उमा चरित सुंदर मैं गावा। सुनहु संभु कर चरित सुहावा।। जब तें सती जाइ तनु त्यागा। तब सें सिव मन भयउ बिरागा।। जपहिं सदा रघुनायक नामा। जहँ तहँ सुनहिं राम गुन ग्रामा।।

asa tapu kāhum̐ na kīnha bhavānī | bhau aneka dhīra muni gyānī || aba ura dharahu brahma bara bānī | satya sadā santata suci jānī || āvai pitā bolāvana jaba hīṁ | haṭha parihari ghara jāehu taba hīṁ || milahiṁ tumhahi jaba sapta riṣīsā | jānehu taba pramāna bāgīsā || sunata girā bidhi gagana bakhānī | pulaka gāta girijā haraṣānī || umā carita sundara maiṁ gāvā | sunahu sambhu kara carita suhāvā || jaba tēṁ satī jāi tanu tyāgā | taba sēṁ siva mana bhayu birāgā || japahiṁ sadā raghunāyaka nāmā | jahām̐ tahām̐ sunahiṁ rāma guna grāmā ||

ಹೇ ಭವಾನಿ, ಇಂತಹ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಯಾರೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ; ಅನೇಕ ಧೈರ್ಯವಾನ್ ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಇದರಿಂದ ಭಯಭೀತರಾದರು. ಈಗ ಬ್ರಹ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ತಮ ಉಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಡು, ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಸತ್ಯ, ನಿರಂತರ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರವೆಂದು ತಿಳಿ. ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಕರೆಯಲು ಬಂದಾಗ, ಆಗಲೇ ಹಠವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಹೋಗು. ನೀನು ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ಅದನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತ ಸಂಕೇತವೆಂದು ಗುರುತಿಸು. ವಿಧಿಯು ಆಕಾಶದಿಂದ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗಿರಿಜಾದೇವಿಯು ಅಂಗಾಂಗದಲ್ಲಿ ಪುಳಕಿತಳಾಗಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಳು. ಉಮಾದೇವಿಯ ಸುಂದರ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ಹಾಡಿದೆನು; ಈಗ ಶಂಭುವಿನ ಕೃಪಾಶೀಲ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕೇಳು. ಸತಿಯು ಹೋಗಿ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗಿನಿಂದ, ಆ ದಿನದಿಂದ ಶಿವನ ಮನಸ್ಸು ವಿರಕ್ತವಾಯಿತು. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ರಘುನಾಯಕನ ನಾಮವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾನೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ರಾಮನ ಗುಣಗಳ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 151 (दोहा/सोरठा)

चिदानन्द सुखधाम सिव बिगत मोह मद काम। बिचरहिं महि धरि हृदयँ हरि सकल लोक अभिराम।।75।।

cidānanda sukhadhāma siva bigata moha mada kāma | bicarahiṃ mahi dhari hṛdayã hari sakala loka abhirāma ||75||

ಶಿವನು—ಆನಂದಮಯ ಚೈತನ್ಯದ ನಿವಾಸಿ, ಮೋಹ-ಅಹಂಕಾರ-ಕಾಮಗಳಿಂದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನು—ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದಕಾರಣ ಅವನು ಸಕಲ ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಅತಿ ಮನೋಹರನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.

Verse 152 (चौपाई)

कतहुँ मुनिन्ह उपदेसहिं ग्याना। कतहुँ राम गुन करहिं बखाना।। जदपि अकाम तदपि भगवाना। भगत बिरह दुख दुखित सुजाना।। एहि बिधि गयउ कालु बहु बीती। नित नै होइ राम पद प्रीती।। नैमु प्रेमु संकर कर देखा। अबिचल हृदयँ भगति कै रेखा।। प्रगटै रामु कृतग्य कृपाला। रूप सील निधि तेज बिसाला।। बहु प्रकार संकरहि सराहा। तुम्ह बिनु अस ब्रतु को निरबाहा।। बहुबिधि राम सिवहि समुझावा। पारबती कर जन्मु सुनावा।। अति पुनीत गिरिजा कै करनी। बिस्तर सहित कृपानिधि बरनी।।

katahum̐ muninh upadesahiṁ gyānā. katahum̐ rāma guna karahiṁ bakhānā.. jadapi akāma tadapi bhagavānā. bhagata biraha dukha dukhita sujānā.. ehi bidhi gayau kālu bahu bītī. nita nai hoi rāma pada prītī.. naimu premu saṅkara kara dekhā. abical hṛdayam̐ bhagati kai rekhā.. pragaṭai rāmu kṛtagya kṛpālā. rūpa sīla nidhi teja bisālā.. bahu prakāra saṅkarahi sarāhā. tumha binu asa bratu ko nirabāhā.. bahubidhi rāma sivahi samujhāvā. pārabatī kara janmu sunāvā.. ati punīta girijā kai karanī. bistara sahita kṛpānidhi baranī..

ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದರು; ಇತರ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ರಾಮನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹಾಡಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಪ್ರಭುವು ನಿರಾಸೆಯವನಾದರೂ, ಸರ್ವಜ್ಞನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ತನ್ನ ಭಕ್ತನ ವಿಯೋಗದ ದುಃಖದಿಂದ ದುಃಖಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಕಾಲ ಕಳೆಯಿತು; ದಿನದಿನಕ್ಕೆ ರಾಮನ ಪಾದಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೇಮ ಹೊಸದಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಶಂಕರನು ಅಂತಹ ನಿಯಮಿತ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಕಂಡನು, ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯ ರೇಖೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿತು. ಆಗ ರಾಮನು, ಕೃಪಾಳು ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞನಾದವನು, ಪ್ರಕಟನಾದನು, ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಸದಾಚಾರದ ಸಾಗರ, ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನವನು. ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶಂಕರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು, ನಿಮ್ಮಿಂದ ಹೊರತು ಇಂತಹ ವ್ರತವನ್ನು ಯಾರು ನೆರವೇರಿಸಲಿದ್ದರು? ವಿವಿಧ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ರಾಮನು ಶಿವನಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು, ಪಾರ್ವತಿಯ ಜನ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು. ಗಿರಿಜಾದೇವಿಯ ಕೃತಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾಗಿವೆ; ಕೃಪಾನಿಧಿಯು ಅವುಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿದನು.

Verse 153 (दोहा/सोरठा)

अब बिनती मम सुनेहु सिव जौं मो पर निज नेहु। जाइ बिबाहहु सैलजहि यह मोहि मागें देहु।।76।।

aba binatī mama sunehu siva jauṃ mo para nija nehu | jāi bibāhahu sailajahi yaha mohi māgeṃ dehu ||76||

ಇಗೋ, ಹೇ ಶಿವನೇ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಸ್ನೇಹವಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಕೃಪೆಯಿಂದ ಕೇಳು: ಪರ್ವತರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು; ನಾನು ಬೇಡುವ ಈ ವರವನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 154 (चौपाई)

कह सिव जदपि उचित अस नाहीं। नाथ बचन पुनि मेटि न जाहीं।। सिर धरि आयसु करिअ तुम्हारा। परम धरमु यह नाथ हमारा।। मातु पिता गुर प्रभु कै बानी। बिनहिं बिचार करिअ सुभ जानी।। तुम्ह सब भाँति परम हितकारी। अग्या सिर पर नाथ तुम्हारी।। प्रभु तोषेउ सुनि संकर बचना। भक्ति बिबेक धर्म जुत रचना।। कह प्रभु हर तुम्हार पन रहेऊ। अब उर राखेहु जो हम कहेऊ।। अंतरधान भए अस भाषी। संकर सोइ मूरति उर राखी।। तबहिं सप्तरिषि सिव पहिं आए। बोले प्रभु अति बचन सुहाए।।

kaha siva jadapi ucita asa nāhīṃ | nātha bacana puni meṭi na jāhīṃ || sira dhari āyasu kari'a tumhārā | parama dharamu yaha nātha hamārā || mātu pitā guru prabhu kai bānī | binahiṃ bicāra kari'a subha jānī || tumha saba bhāँti parama hitakārī | agyā sira para nātha tumhārī || prabhu toṣeu suni saṃkara bacanā | bhakti bibeka dharma juta racanā || kaha prabhu hara tumhāra pana raheū | aba ura rākhehu jo hama kaheū || antaradhāna bhae asa bhāṣī | saṃkara soi mūrati ura rākhī || tabahiṃ saptariṣi siva pahiṃ āe | bole prabhu ati bacana suhāe ||

ಶಿವನು ಹೇಳಿದನು, ಪ್ರಭೂ, ಇದು ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ, ಆದರೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದ ತಲೆ ಬಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಇದು ನಾಥನೇ, ನನ್ನ ಪರಮ ಧರ್ಮ. ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಗುರು ಮತ್ತು ಪ್ರಭುವಿನ ಉಕ್ತಿಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸದೆ ಕಲ್ಯಾಣಕಾರಿಯೆಂದು ತಿಳಿದು ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ನೀವು ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಮ ಹಿತಕಾರಿಗಳು; ನಾಥ, ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಶಂಕರನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪ್ರಭುವು ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು, ಭಕ್ತಿ, ವಿವೇಕ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದಿಂದ ರಚಿತವಾದ ವಾಕ್ಯ. ಪ್ರಭುವು ಹೇಳಿದನು, ಹರ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥೈರ್ಯವು ಉಳಿದಿದೆ; ಈಗ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಡಿ. ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ ಅವನು ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು; ಶಂಕರನು ಆ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನೇ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡನು. ಆಗಲೇ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳು ಶಿವನ ಬಳಿ ಬಂದರು; ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದರು.

Verse 155 (दोहा/सोरठा)

पारबती पहिं जाइ तुम्ह प्रेम परिच्छा लेहु। गिरिहि प्रेरि पठएहु भवन दूरि करेहु संदेहु।।77।।

pārabatī pahiṁ jāi tumh prema paricchā lehu | giri-hi preri paṭhaehu bhavana dūri karehu saṁdehu ||77||

ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸು. ಬಳಿಕ ಪರ್ವತರಾಜ ಹಿಮವಾನನಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿ ಅವನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸು; ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಂಶಯವನ್ನೂ ನಿವಾರಿಸು. (77)

Verse 156 (चौपाई)

रिषिन्ह गौरि देखी तहँ कैसी। मूरतिमंत तपस्या जैसी।। बोले मुनि सुनु सैलकुमारी। करहु कवन कारन तपु भारी।। केहि अवराधहु का तुम्ह चहहू। हम सन सत्य मरमु किन कहहू।। कहत बचत मनु अति सकुचाई। हँसिहहु सुनि हमारि जड़ताई।। मनु हठ परा न सुनइ सिखावा। चहत बारि पर भीति उठावा।। नारद कहा सत्य सोइ जाना। बिनु पंखन्ह हम चहहिं उड़ाना।। देखहु मुनि अबिबेकु हमारा। चाहिअ सदा सिवहि भरतारा।।

ṛṣi-nhi gauri dekhī tahã kaisī | mūratimaṁta tapasya jaisī || bole muni sunu saila-kumārī | karahu kavan kārana tapu bhārī || kehi avarādha-hu kā tumha cahahū | hama sana satya maramu kina kahahū || kahata bacata manu ati sakucāī | hãsihahu suni hamāri jaṛatāī || manu haṭha parā na sunai sikhāvā | cahata bāri para bhīti uṭhāvā || nārada kahā satya soi jānā | binu paṁkhanha hama cahahĩ uṛānā || dekhahu muni abibeku hamārā | cāhia sadā sivahi bharatārā ||

ಅಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಗೌರಿಯನ್ನು ಕಂಡರು, ಅವಳ ಸ್ಥಿತಿಯು ತಪಸ್ಸೇ ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದೆಯೋ ಎಂಬಂತಿತ್ತು. ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು, ಕೇಳು ಪರ್ವತಕನ್ಯೆ, ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಭಾರಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ? ಯಾವ ಅಪರಾಧ, ಏನು ಬಯಸುತ್ತೀ? ನನಗೆ ನಿಜವಾದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಏಕೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ? ಅವಳು ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಅತ್ಯಂತ ಸಂಕೋಚಗೊಂಡಿತು, ನನ್ನ ಮೂರ್ಖತನವನ್ನು ಕೇಳಿ ನೀವು ನಗುವಿರಿ ಎಂದಳು. ನನ್ನ ಹೃದಯವು ಹಠದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದೆ, ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಗೋಡೆ ಕಟ್ಟಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು, ಅದು ನಿಜವೇ, ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಹಾರಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ನೋಡು ಮುನಿಗಳೇ, ನನ್ನ ವಿವೇಕದ ಕೊರತೆ, ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಶಿವನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪತಿಯಾಗಿ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 157 (दोहा/सोरठा)

सुनत बचन बिहसे रिषय गिरिसंभव तब देह। नारद कर उपदेसु सुनि कहहु बसेउ किसु गेह।।78।।

sunata bacana bihase riṣaya girisambhava taba deha | nārada kara upadesu suni kahahu baseu kisu geha ||78||

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಋಷಿಗಳು ಮಂದಹಾಸಿಸಿದರು; ನಂತರ ಗಿರಿಸಂಭವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಹೇಳಿದರು: “ಈಗ ನನಗೆ ಹೇಳು—ನಾರದನ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬಳಿಕ ಅವನು ಯಾವ ಮನೆಯಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ವಾಸಮಾಡಿದನು?”

Verse 158 (चौपाई)

दच्छसुतन्ह उपदेसेन्हि जाई। तिन्ह फिरि भवनु न देखा आई।। चित्रकेतु कर घरु उन घाला। कनककसिपु कर पुनि अस हाला।। नारद सिख जे सुनहिं नर नारी। अवसि होहिं तजि भवनु भिखारी।। मन कपटी तन सज्जन चीन्हा। आपु सरिस सबही चह कीन्हा।। तेहि कें बचन मानि बिस्वासा। तुम्ह चाहहु पति सहज उदासा।। निर्गुन निलज कुबेष कपाली। अकुल अगेह दिगंबर ब्याली।। कहहु कवन सुखु अस बरु पाएँ। भल भूलिहु ठग के बौराएँ।। पंच कहें सिवँ सती बिबाही। पुनि अवडेरि मराएन्हि ताही।।

dakccha-sutanha upadesenha jāī | tinh phiri bhavanu na dekhā āī || citraketu kara gharu una ghālā | kanaka-kasipu kara puni asa hālā || nārada sikha je sunahiṁ nara-nārī | avasi hohiṁ taji bhavanu bhikhārī || mana kapaṭī tana sajjana cīnhā | āpu sarisa sabahī caha kīnhā || tehi keṁ bacana māni bisvāsā | tumha cāhahu pati sahaja udāsā || nirguna nilaja kubeṣa kapālī | akula ageha digambara byālī || kahahu kavan sukhu asa baru pāeṁ | bhala bhūlihu ṭhaga ke baurāeṁ || pañca kaheṁ sivaṁ satī bibāhī | puni avaḍeri marāenha tāhī ||

ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯರಿಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡಲು ಹೋಗಿ, ಅವನು ಹಿಂದಿರುಗಿದನು, ಆದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರಕೇತುವಿನ ಮನೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು; ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವಿಗೂ ಅದೇ ಗತಿ ಕಂಡಿತು. ನಾರದರ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಕೇಳುವ ಪುರುಷ ಅಥವಾ ಸ್ತ್ರೀ, ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಮನೆಯನ್ನು ತೊರೆದು ಭಿಕ್ಷುಕರಾಗಬೇಕು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಕುತಂತ್ರಪೂರಿತ, ದೇಹವು ಸಜ್ಜನನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಾನಿರುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಂಬಿ, ನೀವೂ ಸಹ ಸಹಜವಾಗಿ ವಿರಕ್ತನಾದ ಪತಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ. ನಿರ್ಗುಣ, ಲಜ್ಜೆಯಿಲ್ಲದ, ಕುರೂಪಿ, ಕಪಾಲಧಾರಿ; ವಂಶವಿಲ್ಲದ, ಮನೆಯಿಲ್ಲದ, ದಿಗಂಬರ, ಸರ್ಪವಾಸಿ, ಇಂತಹ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ಯಾವ ಸುಖವಿದೆ ಹೇಳು? ವಂಚಕನಿಂದ ಮೋಸಹೋಗಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರೂ ಸಹ ಶಿವನು ಸತಿಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾದನು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ನಂತರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಾಳುಮಾಡಿ ಅವಳ ಸಾವಿಗೂ ಕಾರಣನಾದನು.

Verse 159 (दोहा/सोरठा)

अब सुख सोवत सोचु नहि भीख मागि भव खाहिं। सहज एकाकिन्ह के भवन कबहुँ कि नारि खटाहिं।।79।।

aba sukha sovata socu nahi bhīkha māgi bhava khāhiṁ | sahaja ekākinih̃ ke bhavana kabahũ ki nāri khaṭāhiṁ ||79||

ಇಗೋ ಅವರು ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಪ ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದಲೇ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಏಕಾಂತ ತಪಸ್ವಿಗಳ ಸರಳ ಕುಟೀರಗಳಲ್ಲಿ, ಕಲಹ ಉಂಟುಮಾಡಲು ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀಯಾದರೂ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಳೇ?

Verse 160 (चौपाई)

अजहूँ मानहु कहा हमारा। हम तुम्ह कहुँ बरु नीक बिचारा।। अति सुंदर सुचि सुखद सुसीला। गावहिं बेद जासु जस लीला।। दूषन रहित सकल गुन रासी। श्रीपति पुर बैकुंठ निवासी।। अस बरु तुम्हहि मिलाउब आनी। सुनत बिहसि कह बचन भवानी।। सत्य कहेहु गिरिभव तनु एहा। हठ न छूट छूटै बरु देहा।। कनकउ पुनि पषान तें होई। जारेहुँ सहजु न परिहर सोई।। नारद बचन न मैं परिहरऊँ। बसउ भवनु उजरउ नहिं डरऊँ।। गुर कें बचन प्रतीति न जेही। सपनेहुँ सुगम न सुख सिधि तेही।।

ajahũ mānahu kahā hamārā. hama tumha kahũ baru nīka bicārā.. ati sundara suci sukhada susīlā. gāvahĩ beda jāsu jasa līlā.. dūṣana rahita sakala guna rāsī. śrīpati pura baikunṭha nivāsī.. asa baru tumhahi milāuba ānī. sunata bihasi kaha bacana bhavānī.. satya kahehu giribhava tanu ehā. haṭha na chūṭa chūṭai baru dehā.. kanakau puni paṣāna tẽ hoī. jārehũ sahaja na parihara soī.. nārada bacana na maĩ pariharaũ. basau bhavanu ujarau nahĩ ḍaraũ.. gura kẽ bacana pratīti na jehī. sapanehũ sugama na sukha sidhi tehī..

ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವೇನು ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತೀರಾ? ನಿಮ್ಮಿಂದ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವ ವರವನ್ನು ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ, ಪವಿತ್ರ, ಸುಖದಾಯಕ, ಸದಾಚಾರಿ; ವೇದಗಳು ಅವನ ಸ್ತುತಿ ಮತ್ತು ಲೀಲೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೋಷದಿಂದ ಮುಕ್ತ, ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳ ಭಂಡಾರ; ಶ್ರೀಪತಿಯ ನಗರಿ ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಂತಹ ವರವನ್ನು ನಿಮಗೆ ತರುತ್ತೇನೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸಂಧಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಭವಾನಿಯು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು. ಗಿರಿಜಾಪತಿಯೇ, ನೀವು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ, ನನ್ನ ಈ ದೇಹವು ನಾಶವಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಹಠದ ನಿರ್ಧಾರವು ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕರಗಿಸಿದರೂ ಅದು ತನ್ನ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ನಾರದರ ಮಾತನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನೆ ನಾಶವಾಗಲಿ, ನಾನು ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಗುರುವಿನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲದವನಿಗೆ, ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ಸಹ ಸುಖ ಅಥವಾ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಿದ್ಧಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 161 (दोहा/सोरठा)

महादेव अवगुन भवन बिष्नु सकल गुन धाम। जेहि कर मनु रम जाहि सन तेहि तेही सन काम।।80।।

mahādeva avaguna bhavana biṣṇu sakala guna dhāma | jehi kara manu rama jāhi sana tehi tehī sana kāma ||80||

ಮಹಾದೇವನನ್ನು ‘ದೋಷಗಳ’ ಆಶ್ರಯವೆಂದು, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸಕಲ ಗುಣಗಳ ನಿವಾಸವೆಂದು ಲೋಕವು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಡೆನುಡಿ ಅವನು ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಸಂಗತಿಯ ಬಣ್ಣವನ್ನೇ ತಾಳುತ್ತವೆ; ಮನವು ಯಾರಲ್ಲಿ ನೆಲಸುವುದೋ, ಅವನ ಕರ್ಮ-ಆಚಾರಗಳೂ ಅದೇ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. (80)

Verse 162 (चौपाई)

जौं तुम्ह मिलतेहु प्रथम मुनीसा। सुनतिउँ सिख तुम्हारि धरि सीसा।। अब मैं जन्मु संभु हित हारा। को गुन दूषन करै बिचारा।। जौं तुम्हरे हठ हृदयँ बिसेषी। रहि न जाइ बिनु किएँ बरेषी।। तौ कौतुकिअन्ह आलसु नाहीं। बर कन्या अनेक जग माहीं।। जन्म कोटि लगि रगर हमारी। बरउँ संभु न त रहउँ कुआरी।। तजउँ न नारद कर उपदेसू। आपु कहहि सत बार महेसू।। मैं पा परउँ कहइ जगदंबा। तुम्ह गृह गवनहु भयउ बिलंबा।। देखि प्रेमु बोले मुनि ग्यानी। जय जय जगदंबिके भवानी।।

jauṁ tumha milatehu prathama munīsā | sunatiuṁ sikha tumhāri dhari sīsā || aba maiṁ janmu sambhu hita hārā | ko guna dūṣana karai bicārā || jauṁ tumhare haṭha hṛdayaṁ biseṣī | rahi na jāi binu kiyeṁ bareṣī || tau kautukianha ālasu nāhīṁ | bara kanyā aneka jaga māhīṁ || janma koṭi lagi ragara hamārī | barauṁ sambhu na ta rahauṁ kuārī || tajauṁ na nārada kara upadesū | āpu kahahi sata bāra mahesū || maiṁ pā parauṁ kahai jagadambā | tumha gṛha gavanahu bhayau bilambā || dekhi premu bole muni gyānī | jaya jaya jagadambike bhavānī ||

ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನಾನು ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ತಲೆ ಬಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ನಾನು ಶಂಭುವಿನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಜನ್ಮ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಗುಣ ದೋಷಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುವುದು ಯಾರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ನಿಮ್ಮ ಹಠದ ನಿರ್ಧಾರವು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ವರವನ್ನು ನೀಡದೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಾದರೆ, ಕೌತೂಹಲಿಗಳಿಗೆ ಸಂಪತ್ತಿನ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಯೋಗ್ಯ ಕನ್ಯೆಗಳಿವೆ. ನಾನು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಶಂಭುವನ್ನು ವರಿಸುತ್ತೇನೆ ಅಥವಾ ಕನ್ಯೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತೇನೆ. ನಾರದರ ಉಪದೇಶವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಮಹೇಶನೇ ನೂರಾರು ಬಾರಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಜಗದಂಬೆಯು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ವಿಳಂಬವಾಗಿದೆ. ಅವಳ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಕಂಡು ಜ್ಞಾನಿ ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು, ಜಯ ಜಯ ಜಗದಂಬಿಕೆ ಭವಾನಿ!