Sukta 29

Mantra 1

वने न वा यो न्यधायि चाकञ्छुचिर्वां स्तोमो भुरणावजीगः । यस्येदिन्द्रः पुरुदिनेषु होता नृणां नर्यो नृतमः क्षपावान् ॥

ดุจอยู่ในพงไพร บทสรรเสริญอันบริสุทธิ์และเร่าร้อนนี้ได้ถูกวางไว้เพื่อท่านทั้งสอง และมันเร้าเหล่าผู้แข็งแกร่งให้เคลื่อนไหว สำหรับผู้นั้น อินทราเป็นปุโรหิตผู้เชื้อเชิญ (โหตา) แห่งมนุษย์ตลอดหลายวัน—พลังแห่งบุรุษ ผู้ชนะยิ่ง ผู้เป็นนายแห่งราตรี; เขาเรียกแสงสว่างผ่านห้วงแห่งความมืดทึบอันยืดยาว.

Mantra 2

प्र ते अस्या उषसः प्रापरस्या नृतौ स्याम नृतमस्य नृणाम् । अनु त्रिशोकः शतमावहन्नॄन्कुत्सेन रथो यो असत्ससवान् ॥

เพื่อท่าน ด้วยอุษัส (รุ่งอรุณ) นี้และรุ่งอรุณถัดไป ขอให้เรามีส่วนในจังหวะการเคลื่อนไหวแห่งชัยชนะของผู้ชนะยิ่งในหมู่มนุษย์ ตามตรีโศกะ รถศึกซึ่งอยู่ร่วมกับกุตสะเคยพาบุรุษร้อยคนมา—ขอพลังทิพย์นั้นจงพาเราข้ามความมืดอันจำกัด ไปสู่พลังอำนาจอันหลากหลายด้วยเถิด.

Mantra 3

कस्ते मद इन्द्र रन्त्यो भूद्दुरो गिरो अभ्युग्रो वि धाव । कद्वाहो अर्वागुप मा मनीषा आ त्वा शक्यामुपमं राधो अन्नैः ॥

ความปีติของท่านคือสิ่งใดเล่า อินทราเอ๋ย ที่กลับเป็นความรื่นรมย์—จนท่านผู้ดุดันพุ่งทะยานด้วยวาจาเข้าต้านทานด่านกั้นอันแข็งกร้าว? เมื่อใดพลังผู้พามาจะหันมาทางนี้? ขอให้ความคิดของข้าพเจ้าเข้าใกล้ เพื่อข้าพเจ้าจะอาจเข้าถึงท่านด้วยทานอันสมควรแห่งความอุดม พร้อมด้วยเครื่องหล่อเลี้ยงคืออาหารทั้งหลาย.

Mantra 4

कदु द्युम्नमिन्द्र त्वावतो नॄन्कया धिया करसे कन्न आगन् । मित्रो न सत्य उरुगाय भृत्या अन्ने समस्य यदसन्मनीषाः ॥

โอ้อินทระ เมื่อใดฤทธาอันรุ่งเรืองจักมาถึงหมู่มนุษย์ผู้เป็นของท่าน? ด้วยความคิดใดท่านจักหล่อหลอมมัน และเมื่อใดท่านจักเสด็จมาสู่เรา? ดุจมิตระผู้สัตย์จริง ผู้ก้าวไปไกล ท่านย่อมเป็นผู้เกื้อหนุนต่อการหล่อเลี้ยงของเรา—เมื่อความคิดอันดลใจของเรากลมกลืนกับโภชนะแห่งยัญพิธี.

Mantra 5

प्रेरय सूरो अर्थं न पारं ये अस्य कामं जनिधा इव ग्मन् । गिरश्च ये ते तुविजात पूर्वीर्नर इन्द्र प्रतिशिक्षन्त्यन्नैः ॥

จงเร่งเร้าพลังวีรบุรุษให้เคลื่อนไป ดุจผู้มุ่งสู่ฝั่งไกลแห่งจุดหมาย—ผู้ที่ไปสู่ความปรารถนาของเขา ราวกับไปยังถิ่นกำเนิด. และถ้อยคำโบราณมากมายที่เป็นของท่าน โอ้อินทระผู้เกิดมาก (tuvijāta)—มนุษย์เรียนรู้มันด้วยการตอบรับพร้อมโภชนะแห่งเครื่องบูชา: วาจาและเครื่องถวายย่อมแลกเปลี่ยนเกื้อกูลกัน.

Mantra 6

मात्रे नु ते सुमिते इन्द्र पूर्वी द्यौर्मज्मना पृथिवी काव्येन । वराय ते घृतवन्तः सुतासः स्वाद्मन्भवन्तु पीतये मधूनि ॥

โอ้อินทระ ในการวัดอันงามของท่าน คู่โบราณ—ฟ้าด้วยความยิ่งใหญ่ของตน และแผ่นดินด้วยการรังสรรค์ของกวีผู้หยั่งรู้—ตั้งมั่นดุจกรอบแห่งมารดา. เพื่อการทรงเลือกของท่าน ขอให้โสมะที่คั้นแล้วอันเปี่ยมด้วยแสงใส (ดุจฆฤตะ) มีรสหวานสำหรับการเสวยของท่าน; ขอให้มธุ (น้ำผึ้ง/ความหวานศักดิ์สิทธิ์) ในภาชนะนั้นผ่องใสและส่องสว่าง.

Mantra 7

आ मध्वो अस्मा असिचन्नमत्रमिन्द्राय पूर्णं स हि सत्यराधाः । स वावृधे वरिमन्ना पृथिव्या अभि क्रत्वा नर्यः पौंस्यैश्च ॥

พวกเขาหลั่งความรื่นรมย์อันหวานดุจน้ำผึ้งให้แก่ท่าน—เป็นส่วนเต็มเพื่ออินทรา; เพราะท่านคือผู้มีความสำเร็จอันสัตย์จริง. ท่านเติบโตในความกว้างใหญ่จนถึงแผ่นดิน ด้วยกรตุ (เจตจำนงและพลังแห่งการกระทำ) ด้วยกำลังชายชาตรีและพลังอันองอาจ; เมื่อพลังแห่งสัจจะได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยแก่นหวาน ภายในก็แผ่ขยายออก.

Mantra 8

व्यानळिन्द्रः पृतनाः स्वोजा आस्मै यतन्ते सख्याय पूर्वीः । आ स्मा रथं न पृतनासु तिष्ठ यं भद्रया सुमत्या चोदयासे ॥

อินทราได้แผ่ขยายศึกสงครามด้วยกำลังของตนเอง; พลังอันเก่าแก่มากมายพากันมุ่งสู่ท่านเพื่อมิตรภาพ. จงยืนอยู่ ณ ที่นี้ ดุจรถศึกท่ามกลางการรบ—คือผู้นั้นที่ท่านขับเคลื่อนไปข้างหน้า ด้วยสุมัติอันเป็นมงคลและสว่างไสว (ความดำริชอบ).