Sukta 29

Mantra 1

वने न वा यो न्यधायि चाकञ्छुचिर्वां स्तोमो भुरणावजीगः । यस्येदिन्द्रः पुरुदिनेषु होता नृणां नर्यो नृतमः क्षपावान् ॥

വനത്തിൽ എന്നപോലെ, നിങ്ങളിരുവര്ക്കുമായി ശുദ്ധവും ആകാംക്ഷയുമുള്ള സ്തോമം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അത് ബലവാന്മാരെ ചലനത്തിലേക്ക് ഉണർത്തുന്നു. ആര്ക്കുവേണ്ടി ഇന്ദ്രൻ അനേകം ദിവസങ്ങളോളം മനുഷ്യരുടെ ഹോതാ (ആഹ്വാന യാജകൻ) ആകുന്നു—നര്യഃ, നൃതമഃ (അത്യന്തവിജയി), ക്ഷപാവാൻ (രാത്രികളുടെ അധിപതി); അവൻ അന്ധകാരത്തിന്റെ വ്യാപ്തികളിൽ പ്രകാശത്തെ ആഹ്വാനിക്കുന്നു.

Mantra 2

प्र ते अस्या उषसः प्रापरस्या नृतौ स्याम नृतमस्य नृणाम् । अनु त्रिशोकः शतमावहन्नॄन्कुत्सेन रथो यो असत्ससवान् ॥

ഈ ഉഷസ്സിനോടും പിന്നീടുള്ള ഉഷസ്സിനോടും കൂടി—നിങ്ങളിലേക്കു മുന്നേറി; മനുഷ്യരിൽ നൃതമഃ (അത്യന്തവിജയി)ന്റെ നൃതൗ (വിജയചലനം)യിൽ ഞങ്ങൾ നിലകൊള്ളട്ടെ. ത്രിശോകനെ അനുഗമിച്ച്, കുത്സനോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ആ രഥം നൂറു നരരെ വഹിച്ചു—അതുപോലെ ദൈവബലം ഞങ്ങളെ പരിധിയിടുന്ന അന്ധകാരത്തെ കടത്തി അനേകം ശക്തികളിലേക്കു നയിക്കട്ടെ.

Mantra 3

कस्ते मद इन्द्र रन्त्यो भूद्दुरो गिरो अभ्युग्रो वि धाव । कद्वाहो अर्वागुप मा मनीषा आ त्वा शक्यामुपमं राधो अन्नैः ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ ഏതു മദ (ഉല്ലാസം) ആനന്ദകരമായി മാറി—നീ ഉഗ്രനായി വാക്കുകൊണ്ട് കഠിന തടസ്സങ്ങളിലേക്കു പാഞ്ഞുചെല്ലുന്നതുപോലെ? എപ്പോൾ വാഹഃ (കൊണ്ടുവരുന്ന ബലം) ഞങ്ങളിലേക്കു തിരിയും? എന്റെ മനീഷാ (ചിന്താശക്തി) നിന്റെ അടുക്കൽ വരട്ടെ, അങ്ങനെ അന്നൈഃ (പോഷക ആഹാരങ്ങളാൽ) ഉപമം രാധഃ (യോഗ്യമായ ദാനം/സമൃദ്ധിയുടെ അർപ്പണം) കൊണ്ടു നിന്നെ പ്രാപിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയട്ടെ.

Mantra 4

कदु द्युम्नमिन्द्र त्वावतो नॄन्कया धिया करसे कन्न आगन् । मित्रो न सत्य उरुगाय भृत्या अन्ने समस्य यदसन्मनीषाः ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, നിന്റെവരായ നരന്മാർക്കു ആ ദ്യുമ്നം (തേജോബലം) എപ്പോൾ വരും? ഏതു ധിയാ (പ്രേരിത ചിന്ത)കൊണ്ട് നീ അതിനെ രൂപപ്പെടുത്തും, ഞങ്ങളിലേക്കു എപ്പോൾ എത്തും? സത്യ മിത്രനെപ്പോലെ, ഉരുഗായ (വിശാലഗതിയുള്ളവൻ) നീ പോഷണത്തിൽ സേവകനായി സഹായകനാകുന്നു—ഞങ്ങളുടെ മനീഷകൾ (പ്രേരിത ബുദ്ധികൾ) യജ്ഞത്തിന്റെ അന്നം (പോഷക അർപ്പണം) കൂടെ യോജിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ.

Mantra 5

प्रेरय सूरो अर्थं न पारं ये अस्य कामं जनिधा इव ग्मन् । गिरश्च ये ते तुविजात पूर्वीर्नर इन्द्र प्रतिशिक्षन्त्यन्नैः ॥

വീര-സൂരനെ (ശൂരബലം) പ്രേരിപ്പിക്കേണമേ—ലക്ഷ്യത്തിന്റെ അപ്പുറത്തുള്ള തീരത്തേക്കു ഒരാൾ ഓടിക്കുന്നതുപോലെ; അവന്റെ കാമം (ആഗ്രഹം) ജന്മസ്ഥാനത്തേക്കെന്നപോലെ തേടിപ്പോകുന്നവർ. ഹേ തുവിജാത ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ അനവധി പുരാതന ഗിരഃ (സ്തുതിവചനങ്ങൾ)—നരന്മാർ അന്നൈഃ (പോഷക അർപ്പണങ്ങളാൽ) പ്രതിശിക്ഷന്തി, പ്രതികരണമായി പഠിക്കുന്നു; വാക്കിന്റെയും അർപ്പണത്തിന്റെയും പരസ്പരബന്ധത്തിലേക്ക് അവർ കടക്കുന്നു.

Mantra 6

मात्रे नु ते सुमिते इन्द्र पूर्वी द्यौर्मज्मना पृथिवी काव्येन । वराय ते घृतवन्तः सुतासः स्वाद्मन्भवन्तु पीतये मधूनि ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ സുമിതേ (ശുഭമാപനം)യിൽ പുരാതന ദ്വയം—ദ്യൗഃ (ആകാശം) തന്റെ മഹിമയാൽ, പൃഥിവി കാവ്യേന (ഋഷിയുടെ രൂപകല്പനയാൽ)—മാതാവിന്റെ അളവുപോലെ ഒരു ആധാരചട്ടമായി നിലകൊള്ളുന്നു. നിന്റെ വരണത്തിനായി ഘൃതവന്തഃ സുതാസഃ (ഘൃതസമമായ തേജസ്സുള്ള പിഴിഞ്ഞ സോമം) പാനത്തിനായി മധൂനി ആയി, സ്വാദ്മൻ (മധുരരസം) ആകട്ടെ; നിന്റെ പാനത്തിനായി അത് ശുദ്ധവും തേജോമയവുമായ ആനന്ദമാകട്ടെ.

Mantra 7

आ मध्वो अस्मा असिचन्नमत्रमिन्द्राय पूर्णं स हि सत्यराधाः । स वावृधे वरिमन्ना पृथिव्या अभि क्रत्वा नर्यः पौंस्यैश्च ॥

അവർ അവനുവേണ്ടി മധുരമായ മധു-രസം ഒഴിച്ചു—ഇന്ദ്രനു പൂർണ്ണ അളവ്; കാരണം അവൻ സത്യസിദ്ധികളുള്ളവൻ. അവൻ ഭൂമിവരെ വ്യാപ്തിയിൽ വളർന്നു—ക്രതു (കർമ്മസങ്കൽപം) കൊണ്ടും, നരശക്തിയും പൗംസ്യ-വീര്യങ്ങളും കൊണ്ടും; സത്യശക്തി മധുരസാരത്താൽ പോഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അന്തസ്സത്ത വികസിക്കുന്നു.

Mantra 8

व्यानळिन्द्रः पृतनाः स्वोजा आस्मै यतन्ते सख्याय पूर्वीः । आ स्मा रथं न पृतनासु तिष्ठ यं भद्रया सुमत्या चोदयासे ॥

ഇന്ദ്രൻ തന്റെ സ്വന്തം ഓജസ്സാൽ യുദ്ധങ്ങളെ വ്യാപിപ്പിച്ചു; അനവധി പുരാതന ശക്തികൾ സഖ്യതയ്ക്കായി അവനിലേക്കു ശ്രമിക്കുന്നു. യുദ്ധങ്ങളുടെ നടുവിൽ രഥംപോലെ ഇവിടെ നിലകൊൾ—ഭദ്രമായ, പ്രകാശമുള്ള സുമതിയാൽ നീ മുന്നോട്ടു പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന അവനെ.