Sukta 29

Mantra 1

वने न वा यो न्यधायि चाकञ्छुचिर्वां स्तोमो भुरणावजीगः । यस्येदिन्द्रः पुरुदिनेषु होता नृणां नर्यो नृतमः क्षपावान् ॥

যেন বনমাজত যেন, তোমালোক দুজনৰ বাবে এক শুচি, আকাঙ্ক্ষাময় স্তোত্ৰ স্থাপন কৰা হ’ল; সি বলৱন্তসকলক গতি দিয়া দৰে জাগাই তোলে। যাৰ বাবে ইন্দ্ৰ বহু দিন ধৰি মানুহৰ হোতা হয়—নর্য, নৃতম, ৰাত্ৰিসকলৰ অধিপতি; সি অন্ধকাৰৰ বিস্তাৰত পোহৰ আহ্বান কৰে।

Mantra 2

प्र ते अस्या उषसः प्रापरस्या नृतौ स्याम नृतमस्य नृणाम् । अनु त्रिशोकः शतमावहन्नॄन्कुत्सेन रथो यो असत्ससवान् ॥

এই উষা আৰু পৰৱৰ্তী উষাৰ সৈতে তোমাৰ দিশে আগবাঢ়োঁ; মানুহৰ মাজত যি নৃতম, সেই নৃতমৰ বিজয়ী নৃত্য-গতিৰ ভিতৰত আমি থাকোঁ। ত্ৰিশোকৰ অনুসৰণে, কুত্সাৰ সৈতে যি ৰথে শতজন নৰক বহন কৰিছিল—সেইদৰে দেৱীয় বল আমাৰক সীমাবদ্ধ অন্ধকাৰ পাৰ কৰি বহু শক্তিৰ দিশে লৈ যাওক।

Mantra 3

कस्ते मद इन्द्र रन्त्यो भूद्दुरो गिरो अभ्युग्रो वि धाव । कद्वाहो अर्वागुप मा मनीषा आ त्वा शक्यामुपमं राधो अन्नैः ॥

হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ কোন মদ (উল্লাস) আনন্দদায়ক হ’ল, যাৰ বলত তুমি উগ্ৰ হৈ বাক্য-শক্তিৰে কঠিন দুৱাৰসম বাধাৰ বিপক্ষে ধাৱিত হওঁ? কেতিয়া বাহক-শক্তি আমাৰ ফালে ঘূৰি আহিব? মোৰ মনীষা ওচৰলৈ আহক—যাতে অন্নসম পোষণসমূহে সৈতে, উপযুক্ত ৰাধস (দান/সমৃদ্ধি) লৈ মই তোমাক উপনীত হ’ব পাৰোঁ।

Mantra 4

कदु द्युम्नमिन्द्र त्वावतो नॄन्कया धिया करसे कन्न आगन् । मित्रो न सत्य उरुगाय भृत्या अन्ने समस्य यदसन्मनीषाः ॥

হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ আশ্ৰিত নৰসকলৰ বাবে কেতিয়া দ্যুতিময় দ্যুম্ন আহিব? কোন ধিয়াৰে তুমি তাক গঢ়ি তুলিবা, আৰু কেতিয়া আমাৰ ওচৰলৈ আগমন কৰিবা? সত্য মিত্ৰৰ দৰে, উৰুগায়—বিস্তৃত গতিৱান—তুমি আমাৰ পালন-পোষণৰ বাবে সহায়ক হওঁ; যেতিয়া যজ্ঞৰ অন্ন-পোষণৰ সৈতে আমাৰ অনুপ্ৰাণিত মনীষাসমূহ একমত হয়।

Mantra 5

प्रेरय सूरो अर्थं न पारं ये अस्य कामं जनिधा इव ग्मन् । गिरश्च ये ते तुविजात पूर्वीर्नर इन्द्र प्रतिशिक्षन्त्यन्नैः ॥

বীৰ-শক্তিক প্ৰেৰণা দিয়া—যেন লক্ষ্যৰ পাৰ তীৰলৈ গতি কৰা হয়; যিসকল তেওঁৰ কামনালৈ জন্মস্থানলৈ যোৱাৰ দৰে গমন কৰে। আৰু হে তুৱিজাত ইন্দ্ৰ, তোমাৰ বহু প্ৰাচীন গিৰঃ—বাণীসমূহ—নরসকলে অন্ন-নৈবেদ্যৰ সৈতে প্ৰতিশিক্ষা কৰি পুনৰ উত্তৰ দিয়ে; বাক্য আৰু অৰ্পণৰ পাৰস্পৰ্যত তেওঁলোকে প্ৰবেশ কৰে।

Mantra 6

मात्रे नु ते सुमिते इन्द्र पूर्वी द्यौर्मज्मना पृथिवी काव्येन । वराय ते घृतवन्तः सुतासः स्वाद्मन्भवन्तु पीतये मधूनि ॥

হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ সুমিতি—সু-মাপত—প্ৰাচীন যুগল, দ্যৌঃ নিজৰ মহিমাৰে আৰু পৃথিৱী কাব্যেন—ঋষিৰ গঢ়ণত—মাতৃৰ কাঠামোৰ দৰে স্থিৰ থাকে। তোমাৰ বৰণৰ বাবে ঘৃতৱন্তঃ সুতাসঃ—ঘৃতসমৃদ্ধ সোম-সুত—পানাৰ বাবে মধূনিৰূপে মধুৰ স্বাদযুক্ত হওক; তোমাৰ পীতয়ৰ বাবে আনন্দ শুদ্ধ আৰু দ্যুতিময় হওক।

Mantra 7

आ मध्वो अस्मा असिचन्नमत्रमिन्द्राय पूर्णं स हि सत्यराधाः । स वावृधे वरिमन्ना पृथिव्या अभि क्रत्वा नर्यः पौंस्यैश्च ॥

ইন্দ্ৰৰ বাবে তেওঁলোকে মধুময় আনন্দ-ৰস ঢালি দিলে—পূৰ্ণ মাত্ৰা; কিয়নো ইন্দ্ৰ সত্যসিদ্ধি-সম্পন্ন। সি নিজৰ ক্রতু (ইচ্ছাশক্তি) আৰু নৰ্য (পুৰুষোচিত) পোঁস্য (বীৰ্য) শক্তিৰে পৃথিৱীৰ পৰ্যন্ত বিস্তৃত হৈ বৃদ্ধি পালে; সত্যশক্তি মধুৰ সাৰ পালে অন্তৰাত্মা বিস্তাৰিত হয়।

Mantra 8

व्यानळिन्द्रः पृतनाः स्वोजा आस्मै यतन्ते सख्याय पूर्वीः । आ स्मा रथं न पृतनासु तिष्ठ यं भद्रया सुमत्या चोदयासे ॥

ইন্দ্ৰ নিজৰ স্ববলত যুদ্ধসমূহ বিস্তাৰ কৰিলে; বহু প্ৰাচীন শক্তিসমূহ সখ্যতাৰ বাবে তেওঁৰ দিশে প্ৰয়াস কৰে। যুদ্ধৰ মাজত ৰথৰ দৰে ইয়াত স্থিৰ হওঁক—যাক তুমি ভদ্ৰ সুমতি (শুভ, দীপ্ত সঠিক-বুদ্ধি)ৰে আগুৱাই চালনা কৰোঁ।