Adhyaya 1

อัธยายะ ๑ เปิดฉาก ณ ไนมิษารัณยะ ตามแบบฉบับปุราณะ เมื่อเศานกะและเหล่าฤๅษีประกอบสัตรยัญเป็นเวลาสิบสองปีเพื่อคุ้มครองโลก และเชิญสูตะอุครศรวัส ผู้เล่าเรื่องปุราณะ ให้บรรยายสกันทปุราณะ สุตะรำลึกถึงคำถามที่เคยทูลถามพระวยาสะ; พระวยาสะจึงเล่าเหตุการณ์โบราณ—นารทะขึ้นสู่สุเมรุ เห็นมณฑปทิพย์อันรุ่งเรืองใต้ต้นปิปปละแห่งจักรวาล และได้ทัศนะของปุรุโษตตมะผู้มีพระพักตร์เป็นวราหะ ประทับบนบัลลังก์ดอกบัว ท่ามกลางการปรนนิบัติของฤๅษีและหมู่ทิพยชน ธรณี (พระแม่แผ่นดิน) พร้อมสหาย นำเครื่องบูชามาถวาย ได้รับการโอบกอดจากวราหะ แล้วทูลถามถึงภูเขาสำคัญที่ตั้งไว้เป็นหลักค้ำจุนตน วราหะทรงกล่าวถึงแนวภูเขาใหญ่หลายสาย และทรงเน้นภูมิทัศน์ศักดิ์สิทธิ์ทางทิศใต้ โดยชี้เฉพาะนารายณาทริ/ศรีเวงกฏาจละ พร้อมทั้งสุวรรณมุขรี กมลาขะ-สระวร และบริเวณเทวสถาน ต่อจากนั้นทรงจัดลำดับความยิ่งใหญ่ของตีรถะ ยกสวามิปุษกรินีเป็นยอดสูงสุด กล่าวว่ามีตีรถะมากมายสถิตอยู่ภายใน (ตามคติ “หกสิบหกโกฏิ”) และระบุตีรถะสำคัญหกแห่ง พร้อมบอกอานิสงส์การอาบน้ำตามกาลในกุมารธาริกา ตุมพะ อากาศคงคา ปาณฑวะ ปาปนาศนะ และเทวตีรถะ ตอนท้ายเป็นบทสรรเสริญของธรณีต่อวราหะ การเสด็จของวราหะพร้อมธรณีไปยังวฤษภาจละ/เศษาจละ และผลश्रุติที่รับรองเกียรติยศกับผลที่ปรารถนาแก่ผู้สาธยายหรือสดับด้วยศรัทธา.