นางสีดา

โอ้ไวเทหี ผู้มีดวงตาดุจกลีบบัว แม้พระองค์จะทรงรู้รูปพรรณและลักษณะของพระสวามีและพระลักษมณ์อยู่แล้ว แต่เป็นมงคลยิ่งที่ทรงถามให้ข้าพเจ้าพรรณนา

โอ้ไมถิลี วันนี้ข้าพเจ้าจักนำท่านไปถึงราฆวะผู้รออยู่ ณ ประศรวณะ ดุจไฟบูชาศักดิ์สิทธิ์ส่งเครื่องสังเวยที่ถวายแล้วไปถึงศักระ (อินทรา)

ครั้นแล้ว “พยัคฆ์แห่งหมู่วานร” ผู้ชำนาญวาจา ครั้นได้ฟังถ้อยคำนั้นและยินดีแล้ว จึงกล่าวกับนางสีดา

สตรีผู้รอบรู้ผู้หนึ่งรวบรวมความกล้า จับมือนางสีดาแล้วตรัสกับนาง ท่านจะทำสมาธิระลึกถึงพระนางควรีภายหลังก็ได้ ทำไมไม่ทอดพระเนตรเจ้าชายหนุ่มทั้งสองเดี๋ยวนี้เล่า ครั้งนั้นนางสีดาด้วยความเขินอายจึงลืมตาขึ้น…

ครั้นแล้วองค์พระผู้เป็นนายแห่งราชวงศ์ราฆุทรงสรงน้ำ บูชาศิวลิงค์ที่ทำด้วยดิน แล้วทรงก้มพระเศียร นางสีดาทรงประนมมือแล้วตรัสแด่พระคงคาเทวีว่า "ข้าแต่พระมารดา ขอทรงโปรดสำเร็จความปรารถนาของหม่อมฉัน…

กุมารทั้งสองเสด็จมายังสวนเพื่อทอดพระเนตร ทรงพระเยาว์และงดงามสรรพางค์ พระองค์หนึ่งทรงวรกายดำ อีกพระองค์หนึ่งทรงวรกายขาว จะพรรณนาเช่นไรดี วาจาย่อมไร้นัยน์ตา นัยน์ตาย่อมไร้วาจา สตรีผู้เฉลียวฉลาดทั้งหลายได้ยินดังนั้นย่อมชื่นชม…

สวมมาลัยบัวที่ไม่ร่วงโรยไว้บนอก ด้วยท่าทีของเด็กน้อย นางงามผู้นั้นได้ปรากฏที่พักพิงของนางสีดา

เมื่อท่านทอดทิ้งชานกีผู้ไร้ความผิดในป่า นางกำลังตั้งครรภ์และร่ำไห้อยู่ในป่าอันน่าสะพรึงกลัวนั้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เศษกล่าวว่า ครั้นนั้นลักษมณ์ลงจากเรือแล้วข้ามแม่น้ำคงคา ถึงฝั่งตรงข้ามแล้วจับมือนางสีดา เดินทางเข้าสู่ป่า

สูตะกล่าวว่า: ณ ที่นั้น พระรามโอรสทศรถ ผู้ได้ปฏิญาณและรับการอภิเษกเพื่อการอยู่ป่า ได้พเนจรไปบนพื้นพิภพ พร้อมด้วยนางสีดาและพระลักษมณ์

กาลก่อน พระรามเสด็จมาจากจิตรากูฏ พร้อมด้วยไมถิลี (สีดา) และพระลักษมณ์ แล้วทรงทูลถามฤๅษีผู้ประเสริฐยิ่ง

พระรามผู้รู้ธรรม เสด็จไปพร้อมพระสีดา มีพระคุรุและกองทัพนำหน้า พร้อมด้วยพระอนุชาลักษมณ์ และพระภรตเป็นผู้เกื้อหนุน