Adhyaya 112: Praise and Procedure of Donating the Two-Faced Kapilā Cow and the Golden Pot (Hema-kumbha)

Verse 1

अथोभयतोमुखीगोदानहेमकुम्भदानपुराणप्रशंसाः ॥ होतोवाच ॥ अतः परं महाराज शृणूभयमुखीं ततः ॥ विधानं तद्वरारोहे धरण्या कथितं पुरा ॥

இப்போது புராணத்தில் ‘உபயதோமுகீ’ எனப்படும் தானம், கோதானம், மற்றும் பொற்கும்பத் தானம் ஆகியவற்றின் புகழ்ச்சி கூறப்படுகிறது. ஹோதா கூறினார்—மகாராஜா, இனி உபயமுகீ (விதி/விரதம்) கேளுங்கள்; அழகிய இடையுடையவளே, அதன் விதிமுறை முன்பு தரணி (பூமி) கூறியது.

Verse 2

तदहं सम्प्रवक्ष्यामि तव पुण्यफलम् महत् ॥ धरण्युवाच ॥ या त्वया कपिला प्रोक्ता पूर्वमुत्पादिता प्रभो

இப்போது அதன் மிகப் பெரிய புண்ணியப் பயனை உனக்குச் சொல்கிறேன். தரணி கூறினாள்—பிரபுவே, நீ முன்பு கூறி உருவாக்கிய அந்த கபிலா (பசு)—

Verse 3

होमधेनुः सदा पुण्या सा ज्ञेया कपिलक्षणा ॥ कियत्‍यः कपिलाः प्रोक्ताः स्वयमेव स्वयम्भुवा

ஹோமதேனு எப்போதும் புண்ணியமளிப்பவள்; அவளை கபிலா-லட்சணமுடையவளென அறிய வேண்டும். ஸ்வயம்பூ பிரம்மா தாமே எத்தனை கபிலைகளை உரைத்தார்?

Verse 4

प्रसूयमाना दानेन किं पुण्यं स्याच्च माधव ॥ एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण जगद्गुरो

தானமாக அளிக்கப்படும் போது அதனால் என்ன புண்ணியம் உண்டாகும், ஓ மாதவா? உலககுருவே, இதை விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 5

श्रीवराह उवाच ॥ शृणुष्व देवि तत्त्वेन पवित्रं पापनाशनम् ॥ यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தேவி, உண்மையுடன் இந்தப் புனிதமான பாபநாசகக் கதையை கேள். இதைக் கேட்டால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 6

कपिला ह्यग्निहोत्रार्थे यज्ञार्थे च वरानने ॥ उद्धृत्य सर्वतेजोभिर्ब्रह्मणा निर्मिता पुरा

அழகிய முகத்தையுடையவளே, அக்னிஹோத்ரமும் யாகமும் நடைபெறுவதற்காகப் பழங்காலத்தில் பிரம்மா எல்லாத் தேஜஸ்களையும் எடுத்துச் சேர்த்து கபிலா பசுவை உருவாக்கினார்.

Verse 7

पवित्राणां पवित्रं च मङ्गलानां च मङ्गलम् ॥ पुण्यानां परमं पुण्यं कपिला च वसुन्धरे

வசுந்தரையே, புனிதங்களில் அவள் பரமப் புனிதம்; மங்களங்களில் பரம மங்களம். புண்ணியங்களில் உயர்ந்த புண்ணியம்—கபிலா பசுவே.

Verse 8

तपसस्तप एवाग्र्यं व्रतानां व्रतमुत्तमम् ॥ दानानामुत्तमं दानं निधीनां ह्येतदक्षयम्

தவங்களில் இதுவே முதன்மைத் தவம்; விரதங்களில் இதுவே உயர்ந்த விரதம்; தானங்களில் இதுவே சிறந்த தானம்—நிதிகளில் இதுவே நிச்சயமாக அழியாதது.

Verse 9

पृथिव्यां यानि तीर्थानि गुह्यान्यायतनानि च ॥ पवित्राणि च पुण्यानि सर्वलोकेषु सुन्दरि

அழகியவளே! பூமியில் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும், மறைந்த ஆலயங்களும், புனிதமான புண்ணியத் தலங்களும்—அவை எல்லா உலகங்களிலும் தூய்மையளித்து புண்ணியம் தருபவையாக—

Verse 10

त्रिः सदावर्तनं कृत्वा पापं वर्षकृतं च यत् ॥ नश्यते तत्क्षणादेव वायुना पांसवो यथा

சதாவர்த்தனத்தை மூன்று முறை செய்தால், ஒரு ஆண்டில் சேர்த்த பாவம் எதுவாயினும் உடனே அழிகிறது—காற்றால் தூசி சிதறுவது போல.

Verse 11

जुह्वते ह्यग्निहोत्राणि मन्त्रैश्च विविधैः सदा ॥ पूजयन्नतिथींश्चैव परां भक्तिमुपागताः

அவர்கள் எப்போதும் பலவகை மந்திரங்களால் அக்னிஹோத்ர ஹோமம் செய்கின்றனர்; விருந்தினர்களையும் போற்றி உபசரிக்கின்றனர்—உன்னத பக்தியை அடைந்தவர்களாய்.

Verse 12

ते यान्त्यादित्यवर्णैश्च विमानैर्द्विजसत्तमाः ॥ सूर्य मण्डलमध्यात्तु ब्रह्मणा निर्मिता पुरा ॥

சிறந்த த்விஜர்கள் ஆதித்யன் போன்ற ஒளிவண்ண விமானங்களில் செல்கின்றனர்—அவை சூரியமண்டலத்தின் நடுவிலிருந்து பிரம்மா பழங்காலத்தில் உருவாக்கியவை.

Verse 13

कपिला या पिङ्गलाक्षी सूर्यसौख्यप्रदायिनी ॥ सिद्धिबुद्धिप्रदा धेनुः कपिलानन्तरूपिणी ॥

பிங்கலக் கண்களையுடைய அந்த கபிலா பசு சூரியசம்பந்தமான சுகத்தை அளிப்பவள் எனக் கூறப்படுகிறது. அவள் சித்தி மற்றும் புத்தியை வழங்கும் தேனு—அனந்த ரூபங்களையுடைய கபிலா.

Verse 14

पूर्वोक्ता यास्तु कपिलाः सर्वलक्षणलक्षिताः ॥ सर्वा ह्येता महाभागास्तारयन्ति न संशयः ॥

முன்னர் கூறப்பட்ட, எல்லா லக்ஷணங்களாலும் குறியிடப்பட்ட கபிலா பசுக்கள் அனைத்தும் மகாபாக்யவதிகள்; அவை (தானம் செய்பவரை) கரை சேர்க்கும், ஐயமில்லை.

Verse 15

संगमेषु प्रशस्ताश्च सर्वपापविनाशनाः ॥ अग्निपुच्छा अग्निमुखी अग्निलोमानलप्रभा ॥

அவை சங்கமங்களில் புகழப்படுகின்றன; எல்லாப் பாபங்களையும் அழிப்பவையாகக் கூறப்படுகின்றன. அவை ‘அக்னிபுச்சா’, ‘அக்னிமுகீ’, ‘அக்னிலோமா’ என்றும், அக்கினிபோல் ஒளிவிடுவதாகவும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன.

Verse 16

तथाग्नायी तथा देवी सुवर्णाख्या प्रवर्तते ॥ गृहीत्वा कपिलां शूद्रात्कामतः सदृशः पिबेत् ॥

அதேபோல் அவள் ‘அக்னாயீ’ என அழைக்கப்படுகிறாள்; அதேபோல் ‘சுவர்ணா’ எனப்படும் தேவியையும் கூறுகின்றனர். சூத்ரனிடமிருந்து ஆசையால் கபிலா பசுவை எடுத்தால், மனிதன் அவனைப் போன்ற நிலைக்கு வந்து அதன் பலனை (தோஷபலனை) அனுபவிப்பான்.

Verse 17

पतितैः स हि विज्ञेयश्चाण्डालसदृशोऽधमः ॥ तस्मान्न प्रतिगृह्णीयाच्छ्रूद्राद्विप्रः प्रतिग्रहम् ॥

அவன் பதிதன் என அறியப்பட வேண்டும்—அதமன், சாண்டாளனைப் போன்றவன். ஆகவே விப்ரன் சூத்ரனிடமிருந்து பிரதிக்ரஹம் (தானம் ஏற்றல்) செய்யக் கூடாது.

Verse 18

दूरात्ते परिहर्त्तव्याः श्वभिस्तुल्या इवाध्वरे ॥ पर्वकाले हि सर्वे वै वर्जिताः पितृदैवतैः ॥

யாகாதி கர்மங்களில் அவர்களைத் தொலைவிலிருந்தே விலக்க வேண்டும், நாய்களுக்கு ஒப்பானவர்களென; ஏனெனில் பர்வகாலத்தில் அவர்கள் அனைவரும் பித்ரு மற்றும் தெய்வ சம்பந்த விதிகளில் வर्जிதர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 19

असंभाष्याः प्रतिग्राह्या शूद्रास्ते पापकर्मणः ॥ पिबन्ति यावत्कपिलां तावत्तेषां पितामहः ॥

பாபகர்மம் செய்பவர்கள் ஆகிய அந்த சூத்ரர்கள் உரையாடத் தகுதியும் இல்லை, தானம் பெறத் தகுதியும் இல்லை. அவர்கள் கபிலா பசுவை ‘பானம்’ (அதாவது அனுபவம்/உரிமை) செய்கிற வரையில், அவர்களின் பிதாமகனுக்கு அதன் விளைவு உண்டு.

Verse 20

उपजीवन्ति ये शूद्रास्तेषां गतिमतः शृणु ॥ कपिलाजीविनः शूद्राः क्रूरा गच्छन्ति रौरवम् ॥

இவ்வாறு வாழ்வாதாரம் நடத்தும் சூத்ரர்களின் கதியை கேள். கபிலா பசுக்களால் வாழ்வோர்—இங்கு கொடூரர் எனச் சொல்லப்பட்ட—சூத்ரர்கள் ரௌரவ நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர்.

Verse 21

रौरवे तु महारौद्रे वर्षकोटिशतं धरे ॥ ततो विमुक्ताः कालेन शुनो योनिं व्रजन्ति हि ॥

மிகக் கொடிய ரௌரவத்தில் அவர்கள் நூறு கோடி ஆண்டுகள் தங்குவர். அங்கிருந்து காலத்தால் விடுபட்டு, அவர்கள் நாய்களின் யோனியில் புகுகின்றனர்.

Verse 22

शुनो योन्या विमुक्तास्तु विष्ठाभुक्कृमयस्ततः ॥ विष्ठास्थानेषु पापिष्ठः सुदुर्गन्धिषु नित्यशः ॥

நாயின் யோனியிலிருந்து விடுபட்ட பின், அவர்கள் மலத்தை உண்ணும் புழுக்களாக ஆகின்றனர். மிகப் பாவிகள் எப்போதும் மலத்திடங்களில், கடும் துர்நாற்றமுள்ள இடங்களில், நிரந்தரமாகத் தங்குகின்றனர்.

Verse 23

भूयोभूयो जायमानस्तथोत्तारं न विन्दति ॥ ब्राह्मणश्चैव यो विद्वान्कुर्यात्तेषां प्रतिग्रहम् ॥

அவன் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்தாலும் விடுதலை பெறான்; அத்தகையோரிடமிருந்து தானம் ஏற்கும் பண்டிதப் பிராமணனும் பழிக்குரியவனாகிறான்।

Verse 24

ततः प्रभृत्यमेध्यान्तः पितरस्तस्य शेरते ॥ न तं विप्रं तु सम्भाषेन्न चैवैकासनं विशेत् ॥

அதன்பின் அவனுடைய பித்ருக்கள் அசௌசத்தில் கிடப்பர் என்று சொல்லப்படுகிறது; அந்தப் பிராமணனுடன் பேசவும் கூடாது, ஒரே ஆசனத்தில் அமரவும் கூடாது।

Verse 25

स नित्यं वर्जनीयो हि दूरात्तु ब्राह्मणैर्धरे ॥ यस्तेन सह सम्भाषेत्तथा चैकाासनं व्रजेत् ॥

அவன் எப்போதும் தவிர்க்கப்பட வேண்டியவன்; பூமியில் உள்ள பிராமணர்கள் அவனைத் தொலைவிலிருந்தே விலக்க வேண்டும்; அவனுடன் பேசுபவனும் ஒரே ஆசனத்தில் அமர்பவனும் குற்றத்தில் பங்குபெறுவர்।

Verse 26

प्राजापत्यं चरेत्कृच्छ्रं तेन शुष्यति स द्विजः ॥ एकस्य गोप्रदानस्य सहस्रांशेन पूर्यते ॥

அவன் பிராஜாபத்ய க்ருச்சிரப் பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்; அதனால் அந்தத் த்விஜன் ‘உலர்கிறான்’ எனப் பொருள்—குற்றம் குறைந்து சுத்தி பெறுகிறான்; ஆனால் ஒரு பசு தானத்தின் ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கினாலேயே அது நிறைவேறும்।

Verse 27

किमन्यैर्बहुभिर्दानैः कोटिसंख्यानविस्तरैः ॥ श्रोत्रियाय दरिद्राय सुवृत्तायाहिताग्नये ॥

கோடிக்கணக்கான பல தானங்கள் வேறு எதற்கு, ஏழையான, நல்லொழுக்கமுடைய, வேதம் அறிந்த ச்ரோத்ரியனுக்கும் ஆகிதாக்னிக்கும் தானம் அளிக்கப்படும்போது?

Verse 28

आसन्नप्रसवां धेनुं दानार्थं प्रतिपालयेत ॥ कपिलार्द्धप्रसूता वै दातव्या च द्विजन्मने ॥

தானத்திற்காகப் பிரசவத்திற்கு அண்மையான பசுவை முறையாகப் பராமரித்து காக்க வேண்டும். மேலும் சமீபத்தில் கன்றுபெற்ற கபிலா (செம்மஞ்சள்) பசுவைத் த்விஜர்க்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 29

धेन्वा यावन्ति रोमाणि सवत्साया वसुन्धरे ॥ तावत्यो वर्षकोट्यस्तु ब्रह्मवादिभिरर्चिताः ॥

ஓ வசுந்தரையே! கன்றுடன் கூடிய பசுவின் உடலில் எத்தனை முடிகள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு கோடி ஆண்டுகள் தானம் செய்தோர் பிரம்மவாதிகளால் போற்றப்பட்டு மதிக்கப்படுவர்.

Verse 30

वसन्ति ब्रह्मलोके वै ये नित्यं कपिलाप्रदाः ॥ सुवर्णशृङ्गीं यः कृत्वा रौप्ययुक्तखुरां तथा ॥

எப்போதும் கபிலா (செம்மஞ்சள்) பசுக்களைத் தானம் செய்பவர்கள் நிச்சயமாகப் பிரம்மலோகத்தில் வாசிப்பர். மேலும் யார் (அப்பசுவை) பொன் கொம்புகளுடனும் வெள்ளி பொருத்திய குளம்புகளுடனும் செய்து…

Verse 31

ब्राह्मणस्य करे दत्त्वा सुवर्णं रौप्यमेव च ॥ कपिलायास्तदा पुच्छं ब्राह्मणस्य करे न्यसेत् ॥

பிராமணரின் கையில் பொன்னையும் வெள்ளியையும் அளித்து, பின்னர் கபிலா பசுவின் வாலைப் பிராமணரின் கையில் வைக்க வேண்டும்; இதுவே தானம் ஒப்படைக்கும் முறையாகும்.

Verse 32

उदकं च करे दत्त्वा वाचयेच्छुद्धया गिरा ॥ ससमुद्रवना तेन सशैलवनकानना

கையில் நீரை வைத்து, தூய குரலில் (மந்திர/வாக்கியத்தை) ஓதச் செய்ய வேண்டும். அந்தத் தானத்தால் கடல்கள், காடுகள், மலைகள், தோப்புகள், வனங்கள் உடன் கூடிய பூமி (சமர்ப்பிக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படும்).

Verse 33

रत्नपूर्णा भवेद्दत्ता पृथिवी नात्र संशयः ॥ पृथिवीदानतुल्येन दानेनैतेन वै नरः

ரத்தினங்களால் நிறைந்த பூமி தானமாக அளிக்கப்பட்டதெனவே கருதப்படுகிறது—இதில் ஐயமில்லை. பூமிதானத்துக்கு ஒப்பான இத்தானத்தால் மனிதன் புண்ணியம் அடைகிறான்.

Verse 34

नन्दितो याति पितृभिर्विष्ण्वाख्यं परमं पदम् ॥ ब्रह्मस्वहारी गोघ्नो वा भ्रूणहा पापदेहकः

பித்ருக்களுடன் மகிழ்ந்து, ‘விஷ்ணு’ எனப்படும் பரம பதத்தை அடைகிறான். பிராமணச் சொத்தை அபகரித்தவன், பசுக் கொலையாளி, அல்லது கருவைக் கொன்றவன்—பாவ உடலுடையவனும் (இச்சூழலில் கூறப்படுகிறான்).

Verse 35

महापातकयुक्तोऽपि वञ्चको ब्रह्मदूषकः ॥ निन्दको ब्राह्मणानां च तथा कर्मावदूषकः

மகாபாதகங்களால் சூழப்பட்டவனாயினும்—ஏமாற்றுபவன், வேத/பிரம்மவித்தையை இழிவுபடுத்துபவன், பிராமணரை நிந்திப்பவன், மேலும் கர்மச் செயல்களைத் தாழ்வுபடுத்துபவனும் (இங்கு அடங்குகிறான்).

Verse 36

महापातकयुक्तोऽपि गवां दानेन शुध्यति ॥ यश्चोभयमुखीं दद्यात्रभूतकनकान्विताम्

மகாபாதகங்களுடன் தொடர்புடையவனும் பசுதானத்தால் தூய்மையடைகிறான். மேலும் ‘உபயமுகீ’ (இருமுக/இருசின்னம் உடைய) பசுவை மிகுந்த பொன்னுடன் சேர்த்து தானம் செய்பவன் (கூறிய பலனை) அடைவான்.

Verse 37

तद्दिनं पायसाहारं पयसा वापि वा भवेत् ॥ सुवर्णस्य सहस्रेण तदर्धेनापि भामिनि

அன்றைய உணவு பாயசம் (பால்சோறு) ஆக இருக்கலாம்; அல்லது பால் மட்டும் கூட இருக்கலாம். ஓ பாமினி, ஆயிரம் பொன்னால்—அல்லது அதன் பாதியால்கூட—(விதி நிறைவேறும்).

Verse 38

इमां गृह्णोभयमुखीमुभयत्र शमोऽस्तु वै ॥ ददे वंशविवृद्ध्यर्थं सदा स्वस्तिकरी भव

தானம் அளிப்பவன் கூறுகிறான்—இந்த உபயமுகீ (இருமுக) பசுவை ஏற்றுக்கொள்; இரு உலகங்களிலும் நிச்சயமாக அமைதி உண்டாகட்டும். குலவிருத்திக்காக நான் அளிக்கிறேன்; நீ எப்போதும் மங்களம் செய்பவளாக இருப்பாயாக.

Verse 39

प्रतिगृह्णामि त्वां धेनो कुटुम्बार्थे विशेषतः ॥ शुभं भवतु मे नित्यं देवधात्रि नमोऽस्तु ते

பெறுபவன் கூறுகிறான்—ஓ தேனு, குடும்பப் பராமரிப்பிற்காகச் சிறப்பாக உன்னை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். எனக்கு எப்போதும் நன்மை உண்டாகட்டும்; ஓ தேவதாத்ரி, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 40

मे नित्यं स्वस्ति भवतु रुद्राङ्गेति नमोनमः ॥ ॐ द्योस्त्वा ददातु पृथिवी त्वा प्रति गृह्णतु

எனக்கு எப்போதும் நல்வாழ்வு உண்டாகட்டும்; ‘ருத்ராங்க’—நமோ நமः. ஓம்: த்யௌ (வானம்) உன்னை அளிக்கட்டும்; ப்ருதிவி (பூமி) உன்னை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்.

Verse 41

क इदं कस्मा अदादिति जपित्वा वै वसुन्धरे ॥ विसृज्य ब्राह्मणं देवि तां धेनुं तद्गृहं नयेत

ஓ வசுந்தரா, ‘இதை யார் யாருக்கு அளித்தார்?’ என்று ஜபித்து, ஓ தேவி, பிராமணரை மரியாதையுடன் விடைபெறச் செய்து, அந்தப் பசுவை தன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.

Verse 42

एवं प्रसूयमानां यो गां ददाति वसुंधरे ॥ पृथिवी तेन दत्ता स्यात्सप्तद्वीपा न संशयः ॥

ஓ வசுந்தரா, கன்றிடும் காலத்தில் இவ்வாறு பசுவை யார் தானம் செய்கிறாரோ, அவர் ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய பூமியையே தானம் செய்தவராகக் கருதப்படுகிறார்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 43

वदन्ति तां चन्द्रसमानवक्त्रां प्रतप्तजाम्बूनदतुल्यवर्णाम् ॥ महासितत्त्वां तनुवृत्तमध्यां सेवन्त्यजस्रं कुलिता हि देवाः ॥

அவளைச் சந்திரனை ஒத்த முகமுடையவள், உருகிய ஜாம்பூநதத் தங்கத்துக்கு ஒப்பான நிறமுடையவள், மிகுந்த மங்களத் தத்துவம் கொண்டவள், மெலிந்தும் அழகாக அமைந்த இடைமையுடையவள் என்று கூறுவர். தேவர்கள் உண்மையிலேயே அவளை இடையறாது சேவிக்கின்றனர்.

Verse 44

प्रातरुत्थाय यो मर्त्यः कल्पं छेदं समाहितः ॥ जितेन्द्रियः शुचिर्भूत्वा पठेद्भक्त्या समन्वितः ॥

ஒரு மனிதன் காலையில் எழுந்து, மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி, இந்திரியங்களை அடக்கி, தூய்மையடைந்து, பக்தியுடனும் உறுதியான நோக்கத்துடனும் இதை ஓத வேண்டும்.

Verse 45

श्राद्धकाले पठेद्यस्तु इदं पावनमुत्तमम् ॥ तस्याऽन्नं संस्कृतं तद्धि पितरोऽश्नन्ति धीमतः ॥

சிராத்தக் காலத்தில் யார் இந்த உத்தமப் பாவனத்தை ஓதுகிறாரோ, அவர் முறையாகப் புனிதப்படுத்திய அன்னத்தை அந்த ஞானியின் பித்ருக்கள் (என்றாற்போல்) உண்ணுகின்றனர்.

Verse 46

यश्चैतच्छृणुयान्नित्यं तद्गतेनान्तरात्मना ॥ संवत्सरकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति ॥

யார் தினமும் இதைக் கேட்கிறாரோ, உள்ளார்ந்த ஆத்மா இதில் லயித்திருக்க—அவருடைய ஒரு ஆண்டுக் காலச் சேர்க்கைப் பாவம் அந்தக் கணமே அழிகிறது.

Verse 47

होतोवाच ॥ इदं रहस्यं राजेन्द्र वराहेण पुरातनम् ॥ धरण्यै कथितं राजन् धेनुमाहात्म्यमुत्तमम् ॥

ஹோத்ரு கூறினார்—ஓ அரசர்களின் தலைவனே! இந்தப் பழமையான இரகசியம், பசுவின் மகிமையை விளக்கும் இந்த உத்தம வரலாறு, வராஹன் தரணிக்கு (பூமித்தாய்க்கு) உரைத்தான், ஓ அரசே.

Verse 48

मया ते कथितं सर्वं सर्वपापप्रणाशनम् ॥ द्वादश्यां माघमासस्य शुक्लायां तिलधेनुदः ॥

அனைத்துப் பாபங்களையும் அழிப்பதான அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன். மாக மாத சுக்லபட்ச த்வாதசியில் தில-தேனு தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 49

सर्वकामसमृद्धार्थो वैष्णवं पदमाप्नुयात् ॥ द्वादश्यां श्रावणे मासि शुक्लायां राजसत्तम ॥

அனைத்துக் காமங்களும் நிறைவேறப் பெற்று ஒருவர் வைஷ்ணவ பதத்தை அடையலாம். அரசர்களில் சிறந்தவனே, ஸ்ராவண மாத சுக்லபட்ச த்வாதசியில்—

Verse 50

धेनूनां फलमुद्दिश्य सर्वकामप्रदं नृणाम् ॥ अथवा पीड्यसेऽत्यन्तं क्षुधया पार्थिवोत्तम ॥

பசு-தானத்தின் பலனைச் சொல்லும் நோக்கில்—அது மனிதர்க்கு எல்லாக் காமங்களையும் அளிப்பது—அல்லது அரசர்களில் சிறந்தவனே, நீ பசியால் மிகுந்த துன்புறுகிறாயெனில்—

Verse 51

इदानीं कार्त्तिकी चेयं वर्त्तते च नराधिप ॥ ब्रह्माण्डं सर्वसम्पन्नं भूतरत्नौषधैर्युतम् ॥

மனிதர்களின் அரசனே, இப்போது கார்த்திகீ (விரதகாலம்) நடைபெறுகிறது. பிரம்மாண்டம் முழுமையாகச் செழித்து, உயிர்கள், ரத்தினங்கள், மூலிகைகள் ஆகியவற்றால் நிறைந்துள்ளது.

Verse 52

देवदानवयक्षैस्तु युक्तमेतत्सदा विभो ॥ एतद्धेममयं कृत्वा सर्वबीजरसान्वितम्

விபுவே, தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள் ஆகியோரிடையே இது எப்போதும் உரியதாகக் கருதப்படுகிறது: இதை பொன்னால் அமைத்து, எல்லா விதைகளின் சார-தத்துவங்களுடன் கூடியதாக (அர்ப்பணிக்க வேண்டும்).

Verse 53

पुरोहिताय गुरवे दद्याद्भक्तिसमन्वितः ॥ ब्रह्माण्डोदरवर्तीनि यानि भूतानि पार्थिव

பக்தியுடன் அதை புரோகிதருக்கும் குருவுக்கும் அளிக்க வேண்டும். ஓ அரசே, பிரம்மாண்டத்தின் உள்ளகத்தில் இருப்பவை யாவையும்—

Verse 54

तानि दत्तानि तेन स्युः समासात्कथितं तव ॥ यो यज्ञे यजते राजन् सहस्रशतदक्षिणैः

அந்த தானத்தால் அவை அனைத்தும் தத்தமாகக் கருதப்படும்; இதை உனக்கு சுருக்கமாகச் சொன்னேன். ஓ அரசே, யாகத்தில் ஒரு இலட்சம் தக்ஷிணைகளுடன் யஜிப்பவன்—

Verse 55

सैकदेशो यजेत्तस्य ब्रह्माण्डस्य विशेषतः ॥ यः पुनः सकलं छेदं ब्रह्माण्डं यजते नरः

அது குறிப்பாக அந்த பிரம்மாண்டத்தின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே வழிபட்டதற்கு ஒப்பாகும். ஆனால் யார் மீண்டும் எல்லாப் பிரிவுகளுடனும் முழு பிரம்மாண்டத்தையே யஜிப்பாரோ—

Verse 56

तेन चेष्टं हुतं दत्तं पठितं कीर्त्तितं भवेत् ॥ एवं श्रुत्वा ततो राजा हेमकुम्भप्रकल्पितम्

அதனால் செய்தது, ஹோமத்தில் அர்ப்பணித்தது, தானமாக அளித்தது, பாராயணம் செய்தது, கீர்த்தித்தது—எல்லாம் நிறைவேறியதாகும். இவ்வாறு கேட்ட அரசன், பொன் கலசமாகப் பிரம்மாண்டத்தை அமைத்தான்—

Verse 57

ब्रह्माण्डमृषये प्रादात्सविधानं च तत्क्षणात् ॥ सर्वकामैः सुसंवीतो ययौ स्वर्गं नराधिपः

அவன் உடனே விதிமுறையுடன் அந்த பிரம்மாண்டத்தை ஒரு ரிஷிக்குத் தானமாக அளித்தான். எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறப் பெற்ற அந்த மனிதராஜன் ஸ்வர்க்கம் சென்றான்.

Verse 58

तस्मात्त्वमपि राजेन्द्र तद्दत्त्वा तु सुखी भव ॥ एवमुक्तो वसिष्ठेन सोऽप्येवमकरोन्नृपः

ஆகையால் அரசே, நீயும் அதனைத் தானம் செய்து மகிழ்வுறு. வசிஷ்டர் இவ்வாறு கூற, அந்த அரசனும் அதேபடி செய்தான்.

Verse 59

जगाम परमां सिद्धिं यत्र गत्वा न शोचति ॥ श्रीवराह उवाच ॥ इयं ते कथिता देवि संहिता सर्वकामिका

அவன் பரம சித்தியை அடைந்தான்; அங்கு சென்றால் துயரம் இல்லை. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தேவி, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் இந்த ஸம்ஹிதை உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 60

वराहाख्या वरारोहे सर्वपातकनाशिनी ॥ सर्वज्ञादुत्थिता चेयं ततो ब्रह्मा बुबोध ह

அழகிய இடையுடையவளே, இது ‘வராஹா’ என அழைக்கப்படுகிறது; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இது சர்வஞ்ஞனிடமிருந்து தோன்றியது; பின்னர் பிரம்மா இதை அறிந்தார்.

Verse 61

ब्रह्मा स्वसूनवे प्रादात्पुलस्त्याय महात्मने ॥ सोऽपि रामाय च प्रादाद्भार्गवाय महात्मने

பிரம்மா இதைத் தம் புதல்வன் மகாத்மா புலஸ்த்யருக்கு அளித்தார். அவர் இதை ராமருக்கும் மகாத்மா பார்கவருக்கும் வழங்கினார்.

Verse 62

सम्बन्धः पूर्वकल्पीयो द्वितीयं शृणु साम्प्रतम् ॥ सर्वज्ञाल्लब्धवानस्मि त्वं च मत्तो धराधरे

இந்த தொடர்பு முன்கல்பத்தினது; இப்போது இரண்டாவது விவரத்தை கேள். நான் இதை சர்வஞ்ஞனிடமிருந்து பெற்றேன்; நிலத்தைத் தாங்குபவனே, நீயும் என்னிடமிருந்து பெற்றாய்.

Verse 63

त्वत्तश्च तपसा सिद्धा वेत्स्यन्ते कपिलादयः ॥ क्रमेण यावद्व्यासेन ज्ञातमेतद्भविष्यति

உம்மிடமிருந்து தவத்தால் सिद्धி பெற்ற கபிலர் முதலியோர் இதை அறிந்துகொள்வர். வரிசையாக வ்யாசரின் காலம் வரை இது அறியப்படும்.

Verse 64

तस्यापि शिष्यॊ भविता नाम्ना वै रोमहार्षणिः ॥ असौ शुनकपुत्राय कथयिष्यति नान्यथा

அவருக்கும் ரோமஹர்ஷணி என்னும் சீடன் இருப்பான். அவன் ஶௌனகரின் புதல்வனுக்கு இதையே இப்படியே உரைப்பான்; வேறல்ல.

Verse 65

अष्टादश पुराणानि वेद द्वैपायनो गुरुः ॥ ब्राह्मं पाद्मं वैष्णवं च शैवं भागवतं तथा

ஆசிரியர் த்வைபாயனர் (வ்யாசர்) பதினெட்டு புராணங்களையும் அறிவார்—பிராஹ்மம், பாத்மம், வைஷ்ணவம், ஶைவம், மேலும் பாகவதம்.

Verse 66

तथान्यं नारदीयं च मार्कण्डेयं च सप्तमम् ॥ आग्नेयमष्टमं प्रोक्तं भविष्यं नवमं तथा

மேலும் நாரதீயம், மார்கண்டேயம்—இது ஏழாவது. ஆக்நேயம் எட்டாவது எனக் கூறப்பட்டது; பவிஷ்யம் ஒன்பதாவது என்றும்.

Verse 67

दशमं ब्रह्मवैवर्त्त लैङ्गमेकादशं स्मृतम् ॥ वाराहं द्वादशं प्रोक्तं स्कन्दं चापि त्रयोदशम्

பத்தாவது பிரஹ்மவைவர்த்தம்; லைங்கம் பதினொன்றாவது என நினைவுகூரப்படுகிறது. வாராஹம் பன்னிரண்டாவது எனக் கூறப்பட்டது; ஸ்கந்தம் பதின்மூன்றாவது என்றும்.

Verse 68

चतुर्दशं वामनकं कौर्मं पञ्चदशं स्मृतम् ॥ मात्स्यं च गारुडं चैव ब्रह्माण्डं च ततः परम्

பதினான்காவது வாமன (புராணம்) எனக் கூறப்படுகிறது; பதினைந்தாவது கூர்ம (புராணம்) என நினைவுகூரப்படுகிறது. அதன் பின் மத்ஸ்ய, காருட, மேலும் அதன் பின் பிரஹ்மாண்ட (புராணம்) ஆகும்.

Verse 69

य एतत्पाठयेद्भक्त्या कार्तिक्यां द्वादशीदिने ॥ तस्य नूनं भवेत्पुत्रो ह्यपुत्रस्यापि धारिणि

கார்த்திக மாதத்தின் துவாதசி நாளில் யார் இதை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்கிறாரோ, ஓ தாரிணி, அவருக்கு நிச்சயமாகப் புதல்வன் பிறப்பான்—மகப்பேறு இல்லாதவர்க்கும் கூட.

Verse 70

यस्येदं तिष्ठते गेहे लिखितं पूज्यते सदा ॥ तस्य नारायणो देवः स्वयं तिष्ठति धारिणि

யாருடைய இல்லத்தில் இது (நூல்) எழுதப்பட்டு நிலைத்து எப்போதும் பூஜிக்கப்படுகிறதோ, ஓ தாரிணி, அவரிடத்தில் தெய்வமான நாராயணன் தானே வாசம் செய்கிறான்.

Verse 71

श्रुत्वा तु पूजयेत्शास्त्रं तथा विष्णुं सनातनम् ॥ गन्धैः पुष्पैस्तथा वस्त्रैर्ब्राह्मणानां च तर्पणैः

கேட்ட பின் சாஸ்திரத்தையும், அதுபோல சனாதன விஷ்ணுவையும் பூஜிக்க வேண்டும்—நறுமணப் பொருட்கள், மலர்கள், ஆடைகள், மேலும் பிராமணர்களுக்கு தர்ப்பணம் (திருப்தி அளிக்கும் அர்ப்பணம்) செய்து.

Verse 72

यथाशक्त्या नृपो ग्रामैः पूजयेद्वत्सकं धरे ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुसायुज्यमाप्नुयात् ॥

ஓ தரையே, அரசன் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப கிராமங்களைத் தானமாக அளித்து கன்றை பூஜிக்க வேண்டும். அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணு-சாயுஜ்யம் (விஷ்ணுவுடன் ஒன்றாதல்) அடைவான்.

Verse 73

प्रत्यक्षधेनुर्दातव्या सहिरण्या नृपोत्तम ॥ सर्वदा सर्वधेनूनां प्रदानं राजसत्तम ॥

அரசர்களில் சிறந்தவனே, பொன்னுடன் கூடிய உயிருள்ள பசுவைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். நற்குண அரசனே, எல்லா வகைப் பசுதானமும் எப்போதும் போற்றத்தக்க வழக்கம்.

Verse 74

सर्वपापप्रशमनं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् ॥ एतत्ते सर्वमाख्यातं समासाद्बहुविस्तरम् ॥

இது எல்லாப் பாவங்களையும் தணித்து, இன்பத்தையும் முக்தியையும் அளிப்பதாகும். இதனை உனக்கு அனைத்தும் கூறினேன்—சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும்.

Verse 75

होतव्यान्यग्निहोत्राणि सायं प्रातर्द्विजातिभिः ॥ कपिलाया घृतेनेह दध्ना क्षीरेण वा पुनः ॥

இருபிறப்பினர் மாலைவும் காலையும் அக்னிஹோத்திரம் செய்ய வேண்டும்; இங்கு கபிலா பசுவின் நெய்யால், அல்லது தயிரால், அல்லது பாலால் மீண்டும் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 76

भूमेर्मलं समश्नन्ति जायन्ते विड्भुजश्चिरम् ॥ तासां क्षीरं घृतं वापि नवनीतमथापि वा ॥

அவர்கள் பூமியின் அழுக்கை உண்டு, நீண்ட காலம் மலமுண்ணிகளாகப் பிறக்கின்றனர்; ஆயினும் அவர்களின் பால், அல்லது நெய், அல்லது வெண்ணெய்—

Verse 77

जायमानस्य वत्सस्य मुखं योन्यां प्रदृश्यते ॥ तावत्सा पृथिवी ज्ञेया यावद्गर्भं न मुञ्चति ॥

பிறக்கின்ற கன்றின் முகம் கருப்பையில் காணப்படுகிறது. அவள் கருவை விடுவிக்கும் வரை அவளை ‘பிருதிவி’ (பூமி) எனவே அறிய வேண்டும்.

Verse 78

तस्याप्यर्द्धशतेनाथ पञ्चाशच्च ततोऽर्द्धकम् ॥ यथाशक्त्या प्रदातव्या वित्तशाठ्यं विवर्जयेत् ॥

அதில் அரைநூறு, அல்லது ஐம்பது, அல்லது அதன் அரை—தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தானம் செய்ய வேண்டும்; செல்வத்தில் வஞ்சகத்தை விலக்க வேண்டும்.

Verse 79

अमायां वाथ यः कश्चिद्द्विजानामग्रतः पठेत् ॥ पितरस्तस्य तृप्यन्ति वर्षाणां शतमेव च ॥

அமாவாசை நாளில் யாரேனும் இருமுறைப் பிறந்தோரின் முன்னிலையில் இதை ஓதினால், அவனுடைய பித்ருக்கள் முழு நூறு ஆண்டுகள் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 80

सरत्नं पुरुषः कृत्वा कार्त्तिक्यां द्वादशी दिने ॥ अथवा पञ्चदश्यां च कार्त्तिकस्य विशेषतः ॥

கார்த்திக மாதத்தில் துவாதசி நாளில்—அல்லது குறிப்பாக கார்த்திகப் பௌர்ணமி (பஞ்சதசி) நாளிலும்—ரத்தினங்களுடன் ‘புருஷன்’ (உருவம்/தானம்) செய்து.

Verse 81

असावपि स्वशिष्याय प्रादादुग्राय धारिणि ॥ उग्रोऽपि मनवे प्रादादेष वः कीर्तितो मया ॥

அவனும், ஓ தாரிணி (பூமி), தன் சீடன் உக்ரனுக்கு அதை அளித்தான்; உக்ரனும் மனுவுக்கு அளித்தான்—இதை நான் உங்களுக்குக் கூறினேன்.

Verse 82

यश्चैतच्छृणुयाद्भक्त्या नैरन्तर्येण मानवः ॥ श्रुत्वा तु पूजयेद्यस्तु शास्त्रं वाराहसंज्ञितम् ॥

யார் பக்தியுடன் இடையறாது இதைச் செவிமடுக்கிறாரோ, மேலும் கேட்ட பின் ‘வாராஹ’ என அழைக்கப்படும் சாஸ்திரத்தைப் போற்றிப் பூஜிப்பாரோ।