வராக அவதாரம்

அவர் பரம புருஷராக இருந்தார்; மங்களகரமானவர், விசாலமான உடலுடையவர், நான்கு கரங்களை உடையவர்; வராக முகத்தைத் தாங்கி, சங்கு சக்கரங்களைத் தரித்து, அபயமும் வரங்களும் அளிப்பவராக இருந்தார்.

ஸ்ரீ ஸூதர் உரைத்தார்: இவ்வாறு கேட்கப்பட்டதும், உலகங்களின் தலைவரான ஸ்ரீ வராஹர் மீண்டும் பேசினார்.

இப்போது ரங்கதாசர் ஸ்ரீநிவாசருக்கு சேவை செய்வதற்காக புனித சேஷாசலம் வருகை பற்றிய விவரணை ஆரம்பிக்கிறது. நாராயணபுரியை அடைந்து ஸ்ரீ வராகரை வணங்கி, அங்கே வெங்கடாத்ரியில் வாசம் செய்யும் ஸ்ரீநிவாசரைப் பற்றிக் கேட்டார்.

இப்போது பூஜை முதலிய காலநியம வழிபாட்டு குற்றங்களுக்கான பிராயச்சித்தங்கள் கூறப்படுகின்றன. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தேவி, என் கர்மங்களில் பற்றுடையவனாய் இருந்து என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களை விட்டு, பிராயச்சித்த விதியைச் சொல்வவன்…

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—நான் நாராயண தேவன்; எல்லா தர்மங்களுக்கும் ஆதாரம். எனக்குள் பொறாமை இல்லை; ஆகையால் நான் பரமப் பிரபு.

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ‘சுமதி’ என்னும் அரசன் இருந்தான்; அவன் தர்மநிஷ்டனும் மக்களிடையே புகழ்பெற்றவனும். தீர்த்தயாத்திரையின் நிமித்தமாக அவன் ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றான்.

அவர்கள்—“பிரஜைகளுக்கும், தேவர்களுக்கும், ரிஷிகளுக்கும் நலம் உண்டாகுக” என்று கூறி, வராஹரூபம் கொண்ட தேவேதேவனான விஷ்ணுவை அணுகி உரைத்தனர்.

இந்தக் கல்பம் முதலாவதாகக் கருதப்படுகிறது—இதன் பெயர் ‘வராஹ கல்பம்’; கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் நாராயணன் என அழைக்கப்படும் பகவான் பிரம்மா வெளிப்படுகிறார்.

அடுத்து, அரசர்களில் சிறந்தவனே, ஜனார்தனன் உறையும் சித்தஸ்தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே அசிந்த்ய பரமேஸ்வரன் வராஹ ரூபம் தாங்கி அருள்புரிகிறான்.

அங்கே அவன், அனைத்தையும் வென்ற தராதரப் பெருமானை வராஹ ரூபத்தில் கண்டான்; முன்தந்தங்களின் நுனியில் பூமியை மேலே தூக்கிக் கொண்டிருந்தார். செந்நிறக் கண்களின் ஒளி அவனுடைய பிரகாசத்தை பறித்தது; அப்போது அவன் சிரித்து, “அஹோ, நீர்நிலம் இரண்டிலும்…

பின்னர் பிரம்மாவின் நாசியிலிருந்து தோன்றிய பகவான் அக்ஷஜன், அச்சமின்றி முன் நடமாடிய பகைவர் ஹிரண்யாக்ஷ அசுரனை நோக்கி பாய்ந்து, தன் கதையால் அவன் தாடையில் அடித்தார்।

பிரம்மா கூறினார்: என் மகனே, உலகாதிபதியே, நான் உன்னால் மிக மகிழ்ந்தேன். உனக்கும் உன் மனைவிக்கும் நலமுண்டாக. கபடமற்ற இதயத்துடன் என் உபதேசத்தை ஏற்க நீ உன்னை எனக்கு அர்ப்பணித்துள்ளாய்.