Adhyaya 113: Hymn to Varāha and Pṛthivī’s Inquiry (Prelude to the Sanatkumāra Dialogue)

Verse 1

अथ भगवत्स्तुतिः ॥ ॐ नमो वराहाय नमो ब्रह्मपुत्राय सनत्कुमाराय नमः ॥

இப்போது பகவானின் ஸ்துதி தொடங்குகிறது—ஓம் வராஹருக்கு நமஸ்காரம்; பிரம்மபுத்திரன் சனத்குமாரருக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 2

नमस्तस्मै वराहाय लीलयोद्धरते महीम् ॥ सुरमध्येगतो यस्य मेरुः खणखणायते ॥

விளையாட்டெனப் பூமியை உயர்த்தும் அந்த வராஹருக்கு நமஸ்காரம்; தேவர்களின் நடுவில் அவரிடத்தில் மேருவும் ஒலித்து நடுங்குகிறது।

Verse 3

दंष्ट्राग्रेणोद्धृता गोरोदधिपरिवृता पर्वतैर्निम्नगाभिर्भक्तानां भीतिहानौ सुरनरकदशास्यान्तकः क्रोडरूपी ॥ विष्णुः सर्वेश्वरोऽयं यमिह हतमला लीलया प्राप्नुवन्ति त्यक्तात्मानो न पापे प्रभु भवतु मुदितारातिपक्षक्षितीशम् ॥

தந்தத்தின் முனையில் உயர்த்தப்பட்ட பூமி—பாற்கடலால் சூழப்பட்டு, மலைகளும் நதிகளும் உடன்—பக்தர்களின் அச்சத்தை நீக்கும், வராஹரூபி, தசானனன் (ராவணன்) அழிப்பவன், தேவர்-மனிதர்-பாதாள உலகங்களின் நடுவே இயங்குபவன். இவ்விஷ்ணுவே சர்வேஸ்வரன்; மாசற்றோர் இங்கே அவரை லீலையான அருளால் அடைகிறார்கள். அகந்தைத் துறந்தோர்க்கு அவர் பாபநாசகப் பிரபுவாக இருந்து, பகைமை தணித்து பூமியின் அரசர்களை மகிழ்விப்பாராக।

Verse 4

यस्मिन्काले क्षितिः पूर्वकल्पे वाराह मूर्तिना ॥ उद्धृता च यया भक्त्या पप्रच्छ परमेश्वरम् ॥

முன்கல்பத்தில் வராஹமூர்த்தியால் பூமி உயர்த்தப்பட்ட அந்த வேளையில், அவள் அதே பக்தியுடன் பரமேஸ்வரனை வினவினாள்।

Verse 5

धरण्युवाच ॥ कल्पे कल्पे भवानेव मां समुद्धरते भवान् ॥ न बाहुश्चेष्टते मूर्तिर्मादृशीं गां च केशव ॥

தரணி கூறினாள்—ஹே கேசவா! ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் நீயே என்னை உயர்த்தி மீட்கிறாய். ஆனால் என்னைப் போன்ற பூமியை உயர்த்த இந்த உடல்மூர்த்தி கரங்களைச் சலிக்கவும் செய்யாதபடி உள்ளது; இருந்தும் நீயே என்னை உயர்த்துகிறாய்।

Verse 6

स तेन सान्त्वितायां वै पृथिव्यां यः समागतः ॥ सनत्कुमारस्तत्क्षेत्रे दृष्ट्वा तां संस्थितां महीम् ॥

இவ்வாறு ஆறுதல் பெற்ற பூமியிடம் சனத்குமாரர் அங்கு வந்தார்; அந்தத் தலத்தில் பூமி மீண்டும் நிலைபெற்றதைக் கண்டு அவர்…

Verse 7

स्वस्ति वाच्याह पुण्याग्रे प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥ सनत्कुमार उवाच ॥ यं दृष्ट्वा वर्ध्धसे देवि त्वं च यस्यासि माधवि ॥

அந்தப் புனிதத் தலத்தின் முன்பகுதியில் ‘ஸ்வஸ்தி’ என்று ஆசீர்வதித்து, அவர் வசுந்தரையைப் பதிலாக உரைத்தார். சனத்குமாரர் கூறினார்—தேவி! யாரைக் கண்டு நீ வளம்பெறுகிறாயோ, மேலும் யாருடைய (அன்புக்குரியவள்) நீயோ, மாதவி—

Verse 8

विष्णुना धार्यमाणा च किं त्वया दृष्टमद्भुतम् ॥ एतदाचक्ष्व तत्त्वेन यत्ते हरिमुखाच्छ्रुतम् ॥

விஷ்ணுவால் தாங்கப்படுகின்ற நீ எந்த அதிசயத்தை கண்டாய்? ஹரியின் திருவாயிலிருந்து நீ கேட்டதை உண்மையின்படி கூறு.

Verse 9

ब्रह्मपुत्रवचः श्रुत्वा पृथिवी वाक्यमब्रवीत् ॥ धरण्युवाच ॥ यद्गुह्यं स मया पृष्टो यच्च मे सम्प्रभाषितम् ॥

பிரம்மாவின் புதல்வனின் சொற்களை கேட்டுப் பூமி உரைத்தாள். தரணி கூறினாள்—நான் அவரிடம் கேட்ட அந்த இரகசியப் பொருளையும், அவர் எனக்குச் சொன்னதையும்…

Verse 10

तेन मे कथितं ह्येतत्संसारात्तु विमोक्षणम् ॥ विष्णुभक्तेन यत्कार्यं यत्क्रिया परितिष्ठता

அவர் எனக்கு இதை விளக்கினார்—சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலை பெறும் வழி; மேலும் விஷ்ணு பக்தன் என்ன செய்ய வேண்டும், எந்த ஒழுக்கமும் சாதனைகளும் உறுதியாகப் பேணப்பட வேண்டும் என்பதையும்.

Verse 11

उवाच परमं गुह्यं धर्माणां व्याप्तिनिश्चयम् ॥ अयं धर्मो मया ह्येतच्छ्रुते धर्मे सनातने

அவர் தர்மங்களின் அனைத்திடப் பரவலை உறுதிப்படுத்தும் பரம ரகசியத்தை உரைத்தார். ‘இதுவே தர்மம்; வேத-ஸ்ருதி எனும் சனாதன தர்மத்தில் நான் கேட்டதுதான்’ என்றார்.

Verse 12

ततो महीवचः श्रुत्वा ब्रह्मपुत्रो महातपाः ॥ कोकामुखे मम क्षेत्रं जपन्तो ब्रह्मवादिनः

பின்னர், மஹீ (பூமி) கூறிய சொற்களை கேட்ட மகாதபஸ்வியான பிரம்மபுத்திரன் சொன்னான்—கோகாமுகத்தில், என் க்ஷேத்திரத்தில், பிரம்மவாதி முனிவர்கள் ஜபம் செய்கின்றனர்.

Verse 13

तां सर्वानानयामास यत्र देवी व्यवस्थिताः ॥ सनत्कुमारः पूतात्मा प्रत्युवाच महीṃ प्रति

அவன் அனைவரையும் தேவி நிலைத்திருந்த இடத்திற்குக் கொண்டு வந்தான். அப்போது தூய ஆத்மாவுடைய சனத்குமாரர் மஹீ (பூமி)யை நோக்கி பதிலுரைத்தார்.

Verse 14

सनत्कुमार उवाच ॥ यन्मया पूर्वमुक्तासि कथयस्व वरानने ॥ अप्रमेयगतिं चैव धर्ममाचक्ष्व तत्त्वतः

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ வரானனே (அழகிய முகத்தவளே)! நான் முன்பு உனக்குச் சொன்னதை உரைத்திடு. மேலும், அளவிட முடியாத நடை கொண்ட அந்த தர்மத்தையும் தத்துவமாக விளக்கிடு.

Verse 15

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा प्रणम्य ऋषिपुङ्गवम् ॥ उवाच परमा प्रीता धात्री मधुरया गिरा

அப்போது அவர் சொற்களை கேட்டுத், அந்த முனிவருள் சிறந்தவரை வணங்கி, மிக மகிழ்ந்த தாத்ரீ (பூமி) இனிய குரலில் கூறினாள்.

Verse 16

धरण्युवाच ॥ शृण्वन्तु ऋषयः सर्वे यत्तद्विष्णुमुखाच्छ्रुतम् ॥ बाढमित्येव तां देवी स्वस्ति ब्रूहीति सोऽब्रवीत्

தரணி கூறினாள்—“விஷ்ணுவின் வாயிலிருந்து கேட்கப்பட்டதை எல்லா ரிஷிகளும் கேட்கட்டும்.” அவர்கள் “பாடம் (ததாஸ்து)” என்றனர்; அவர் தேவியிடம்—“ஸ்வஸ்தி, அதாவது மங்கள ஆசீர்வாதம், உரை” என்றார்.

Verse 17

नष्टचन्द्रानिले लोके नष्टभास्करतारके ॥ स्तम्भिताश्च दिशः सर्वा न प्राज्ञायात किञ्चन

உலகில் சந்திரனும் காற்றும் மறைந்தன; சூரியனும் நட்சத்திரங்களும் மறைந்தன; எல்லாத் திசைகளும் உறைந்து நின்றதால் எதையும் அறிய முடியவில்லை.

Verse 18

न वाति पवनस्तत्र नैव चाग्निर्न विद्युतः ॥ न किञ्चित्तत्र विद्येत न तारा न च राशयः

அங்கே காற்று வீசவில்லை; அக்கினியும் இல்லை, மின்னலும் இல்லை. அங்கே எதுவும் இல்லை—நட்சத்திரங்களும் இல்லை, ராசிகளும் (விண்மீன் குழுக்களும்) இல்லை.

Verse 19

अन्यद्दैवः कूर्मरूपस्त्वं समुद्रस्य मन्थने ॥ धृतवानसि कौर्मेण मन्दरं मधुसूदन

மற்றொரு வேளையில், ஓ தேவா! கடல் மத்தனத்தின் போது நீ ஆமை (கூர்ம) வடிவம் கொண்டு, ஓ மதுசூதன, அந்தக் கூர்ம வடிவத்தால் மந்தர மலையைத் தாங்கினாய்.

Verse 20

पुनर्वराहरूपेण मां गच्छन्तीं रसातले ॥ उज्जहारैकदंष्ट्रेण भवानेव महार्णवात्

மீண்டும் வராக வடிவம் கொண்டு, நான் ரசாதலத்தில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, நீயே, ஓ प्रभு, மகா சமுத்திரத்திலிருந்து ஒரே தந்தத்தால் (ஒரே கொம்பால்) என்னை உயர்த்தி எடுத்தாய்.

Verse 21

अन्यद्धिरण्यकशिपुर्वरदानेन दर्पितः ॥ असावपि नृसिंहेण वपुरास्थाय नाशितः

மற்றொரு பகைவன் ஹிரண்யகசிபுவும் வரதானத்தால் அகந்தையுற்று, நீர் நரசிம்ம வடிவம் ஏற்று அவனையும் அழித்தீர்।

Verse 22

पुनर्निःक्षत्ररूपेण त्वया अहं विकृता पुरा ॥ जामदग्न्येन रामेण त्वया दृष्टा सकृत्प्रभो

மீண்டும் ‘நிஷ்க்ஷத்ர’ ஆக்கும் வடிவில் நீர் முன்பு என்னை மாற்றினீர்; ஜாமதக்ன்ய ராமனால் நான் ஒருமுறை காணப்பட்டேன், प्रभோ।

Verse 23

पुनश्च रावणो रक्षः क्षयितं स्वेन तेजसा ॥ बलिश्च बद्धो भगवन् त्वया वामनरूपिणा

மீண்டும் ராக்ஷசன் ராவணன் உமது சொந்த தேஜஸால் அழிந்தான்; மேலும், பகவனே, வாமன வடிவில் நீர் பலியையும் கட்டுப்படுத்தினீர்।

Verse 24

न च जानाम्यहं देव तव किंचिद्विचेष्टितम् ॥ उद्धृत्य मां कथं देव सृजसे किंच कारणम्

தேவா, உமது விசேஷ செயல்முறைகளை நான் அறியேன்; என்னை உயர்த்திய பின், தேவா, நீர் எவ்வாறு மீண்டும் படைக்கிறீர், அதன் காரணம் என்ன?

Verse 25

सृष्ट्वा किमादिशः सर्वां न प्राज्ञायते किंचन ॥ न वाति पवनस्तत्र न चैवाग्निर्ज्वलत्यपि

படைத்த பின் இந்த முழுவதும் எத்தகையது என்று எதுவும் உணரப்படவில்லை; அங்கே காற்று வீசாது, அக்கினியும் எரியாது।

Verse 26

अंशवश्च न विद्यन्ते न नक्षत्रा न वा ग्रहाः ॥ न चैवाङ्गारकस्तत्र न शुक्रो न बृहस्पतिः

அங்கே கதிர்கள் இல்லை; நட்சத்திரங்களும் இல்லை, கிரகங்களும் இல்லை. அங்கே அங்காரகன் (செவ்வாய்), சுக்ரன் (வெள்ளி), ப்ருஹஸ்பதி (வியாழன்) ஆகியோரும் இல்லை.

Verse 27

शनैश्चरो बुधो नात्र न चेन्द्रो धनदो यमः ॥ वरुणोऽपि न विद्येत नान्ये केचिद्दिवौकसः

அங்கே சனைச்சரன் (சனி) மற்றும் புதன் இல்லை; இந்திரன், தனதன் (குபேரன்), யமனும் இல்லை. வருணனும் இல்லை; வேறு எந்த விண்ணுலக வாசிகளும் இல்லை.

Verse 28

गत्वा च शरणं देवी दैन्यं वदति माधवी ॥ प्रसीद मम देवेन्द्र मग्नाहं भारपीडिता

அடைக்கலமாகச் சென்று தேவியான மாதவி துயரத்துடன் கூறினாள்—“தேவேந்திரா, அருள்புரிவாயாக; பாரத்தால் ஒடுக்கப்பட்டு நான் மூழ்குகிறேன்.”

Verse 29

सपर्वतवनैः सार्द्धं मां तारय पितामह ॥ पृथिव्या वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः

“என் மலைகளும் காடுகளும் உடன் என்னை மீட்டருள்வாயாக, பிதாமஹா.” ப்ருதிவியின் சொற்களை கேட்ட உலகப் பிதாமஹன் பிரம்மா (பதிலளித்தான்).

Verse 30

मुहूर्तं ध्यानमास्थाय पृथिवीं तामुवाच ह ।। नाहं तारयितुं शक्तो विषमस्थां वसुन्धरे

ஒரு கணம் தியானத்தில் அமர்ந்து அவர் அந்தப் ப்ருதிவியிடம் கூறினார்—“வசுந்தரையே, இத்தகைய அபாய நிலையிலிருந்து உன்னை மீட்க நான் வல்லவன் அல்லேன்.”

Verse 31

लोकनाथं सुरश्रेष्ठमादिकर्त्तारमञ्जसा ।। लोकेशं धन्विनं श्रेष्ठं याहि मायाकरण्डकम्

தாமதமின்றி உலகநாதன், தேவர்களில் சிறந்தவன், ஆதிகர்த்தா; உலகேசன், சிறந்த வில்லாளர்—மாயாகரண்டகனிடம் செல்।

Verse 32

सर्वेषामेव नः कार्यं यच्च किञ्चित्प्रवर्त्तते ।। सर्वांस्तारयितुं शक्तः कि पुनस्त्वां वसुन्धरे

எங்களெல்லோருக்கும் எத்தகைய காரியம் எழுந்தாலும்—அவர் அனைவரையும் மீட்க வல்லவர்; ஆகவே, ஓ வசுந்தரையே, உன்னை இன்னும் எவ்வளவோ அதிகமாக மீட்பார்।

Verse 33

अनन्तशयने देवं शयानं योगशायिनम् ।। ततः कमलपत्राक्षी नानाभरणभूषिता

அப்போது அவள் அனந்தன் மீது அமைந்த சயனத்தில் யோகநித்திரையில் துயிலும் தேவனை கண்டாள்; பின்னர் தாமரை இதழ்-கண்ணுடைய தேவி பலவகை அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்।

Verse 34

कृताञ्जलिपुटा देवी प्रसादयति माधवम् ।। धरण्युवाच ।। अहं भारसमायुक्ता ब्रह्माणं शरणङ्गता

தேவி கைகூப்பி மாதவனை அருள்புரிய வேண்டினாள்। தரணி கூறினாள்—நான் பெரும் பாரம் சுமந்து பிரம்மாவிடம் சரணடைந்தேன்।

Verse 35

प्रत्याख्याता भगवता तेनाप्युक्तमिदं वचः ।। नाहं तारयितुं शक्तः सुष्रोणि व्रज माधवम्

பகவான் என்னைத் திருப்பி அனுப்பினார்; மேலும் அவர் இவ்வாறு கூறினார்—‘ஓ சுச்ரோணி, உன்னை மீட்க நான் வல்லவன் அல்ல; மாதவனிடம் செல்।’

Verse 36

स त्वां तारयितुं शक्तो मग्नासि यदि सागरे ।। प्रसीद मम देवेश लोकनाथ जगत्प्रभो

நீ கடலில் மூழ்கினாலும் அவர் உன்னை மீட்க வல்லவர். தேவேசா, லோகநாதா, ஜகத்ப்ரபோ, என்மேல் அருள் புரிவாயாக.

Verse 37

वासवो वरुणश्चासि ह्यग्निर्मारुत एव च ।। अक्षरश्च क्षरश्चासि त्वं दिशो विदिशो भवान्

நீயே வாசவனும் (இந்திரன்) வருணனும்; நீயே அக்னியும் மாருதனும் (வாயு). நீயே அக்ஷரமும் க்ஷரமும்; நீயே திசைகளும் இடைத்திசைகளும்.

Verse 38

मत्स्यः कूर्म्मो वराहश्च नरसिंहोऽसि वामनः ।। रामो रामश्च कृष्णश्च बुद्धः कल्की महात्मवान्

நீயே மத்ஸ்ய, கூர்ம, வராஹ; நீயே நரசிம்ஹ, வாமன. நீயே ராமன், பரசுராமன், கிருஷ்ணன்; நீயே புத்தன், மகாத்மா கல்கி.

Verse 39

एवं पश्यसि योगेन श्रूयते त्वं महायशाः ।। युगायुग सहस्राणि व्यतीतान्यसि संस्थितः

இவ்வாறு நீ யோகத்தால் காண்கிறாய்; நீ மகாயசஸ்வி எனச் ச்ருதி கூறுகிறது. யுகம் யுகமாக ஆயிரங்கள் கடந்தாலும் நீ நிலைபெற்று நிற்கிறாய்.

Verse 40

पृथिवी वायुराकाशमापोज्योतिश्च पञ्चमम्॥ शब्दस्पर्शस्वरूपोऽसि रसो गन्धोऽसि नो भवान्

பூமி, காற்று, ஆகாயம், நீர், ஐந்தாவதாக ஒளி—இவை அனைத்தும் நீயே. நீ சப்தமும் ஸ்பரிசமும் ஆகிய இயல்புடையவன்; நீயே எங்களுக்கு ருசியும் மணமும்.

Verse 41

सग्रहाणि च ऋक्षाणि कलाकाष्ठामुहूर्त्तकाः

கிரகங்களும் ரிஷங்கள்/நட்சத்திரங்களும்; மேலும் கால அளவுகள்—கலா, காஷ்டா, முஹூர்த்தம்।

Verse 42

सग्रहा ये च नक्षत्रा कला कालमुहूर्त्तकाः॥ ज्योतिष्चक्रं ध्रुवश्चासि सर्वेषु द्योतते भवान्

அந்த கிரகங்களும் அந்த நட்சத்திரங்களும், காலப் பிரிவுகள்—கலா, காலம், முஹூர்த்தம்; நீரே ஒளிகளின் சக்கரம், நீரே துருவன்; அனைத்திலும் நீரே பிரகாசிக்கிறீர்।

Verse 43

मासः पक्षमहोरात्रमृतुः संवत्सराण्यपि

மாதம், பக்ஷம், பகல்-இரவு, பருவம்—மேலும் ஆண்டுகள் (ஸம்வத்ஸரங்கள்) கூட।

Verse 44

कला काष्ठापि षण्मासाः षड्रसाश्चापि संयमः॥ सरितः सागराश्च त्वं पर्वताश्च महोरगाः

கலா, காஷ்டா, மேலும் அரையாண்டுகள்; ஆறு சுவைகளும், கட்டுப்பாடும் (ஸம்யமம்) கூட. நீரே நதிகளும் கடல்களும்; நீரே மலைகளும் மகோரகங்கள் (மாபெரும் பாம்புகள்) ஆகிறீர்।

Verse 45

त्वं मेरुर्मन्दरो विन्ध्यो मलयो दर्दुरो भवान्॥ हिमवान्निषधश्चासि सचक्रोऽसि वरायुधः

நீரே மேரு, மந்தர, விந்த்ய, மலய, தார்துர மலைகள். நீரே ஹிமவான், நிஷத; நீரே சக்கரதாரி, சிறந்த ஆயுதங்களைத் தாங்குபவர்।

Verse 46

संक्षिप्तश्चैव विस्तारो गोप्ता यज्ञश्च शाश्वतः॥ यज्ञानां च महायज्ञो यूपानामसि संस्थितः

நீயே சுருக்கமான வடிவமும் விரிவான வடிவமும்; நீயே காவலன், நித்திய யாகமும். யாகங்களில் நீயே மகாயாகம்; யூபங்களில் நீயே நிலைபெற்ற ஆதாரம்.

Verse 47

वेदानां सामवेदोऽसि साङ्गोपाङ्गो महाव्रतः॥ गर्जनं वर्षणं चासि त्वं वेधा अनृतानृते

வேதங்களில் நீயே சாமவேதம், அங்க-உபாங்கங்களுடன் மகாவிரதமாக. நீயே இடிமுழக்கம், நீயே மழைப்பொழிவு; நீயே விதாதா—உண்மையும் பொய்யும் (அவற்றின் நியமனும்).

Verse 48

त्वं च कालश्च मृत्युश्च त्वं भूतो भूतभावनः॥ आदिमध्यान्त रूपोऽसि मेधा बुद्धिः स्मृतिर्भवान्

நீயே காலம், நீயே மரணம்; நீயே இருப்பு, உயிர்களை உருவாக்கி வளர்ப்பவன். நீயே ஆதியும் நடுவும் முடிவும்; நீயே மேதா, புத்தி, ஸ்மிருதி.

Verse 49

अमृतं सृजसे विष्णो येन लोकानधारयत्॥ त्वं प्रीतिस्त्वं परा प्रीतिः पुराणः पुरुषो भवान्

ஓ விஷ்ணுவே! நீ அமிர்தத்தைப் படைக்கிறாய்; அதனால் உலகங்கள் தாங்கப்படுகின்றன. நீயே ப்ரீதி, நீயே பராப்ரீதி; நீயே புராண புருஷன்.

Verse 50

ध्येयाधेयं जगत्सर्वं यच्च किंचित् प्रवर्तते ॥ सप्तानामपि लोकानां त्वं नाथस्त्वमसंग्रहः ॥

தியானிக்கத்தக்கதுமானதும் தியானத்தின் ஆதாரமுமான இந்த முழு உலகமும், எவ்விதமாகச் செயல்படுகிறதோ அதுவும் நீயே. ஏழு உலகங்களுக்கும் நீயே நாதன்; நீயே அசங்கன், அபரிக்ரஹன்.

Verse 51

आदित्यस्त्वं युगावर्तास्त्वं तपस्वी महातपाः ॥ अप्रमानः प्रमेयोऽसि ऋषीणां च महानृषिः ॥

நீயே ஆதித்யன்; நீயே யுகங்களின் திருப்புமுனை. நீ தவஸ்வி, மகாதபஸ்வி. நீ அளவிட முடியாதவனாயினும், பிரமாண ஞானத்தால் அறியத்தக்கவன்; ரிஷிகளில் நீ மகரிஷி.

Verse 52

अनन्तश्चासि नागानां सर्पाणामसि तक्षकः ॥ उद्वहः प्रवहश्चासि वरुणो वारुणो भवान् ॥

நாகர்களில் நீ அனந்தன்; பாம்புகளில் நீ தக்ஷகன். நீ உயர்த்திச் சுமக்கும் ‘உத்வஹ’மும், முன்னோக்கிப் பாயும் ‘ப்ரவஹ’மும். நீ வருணன்; வருணனுடன் தொடர்புடைய சக்தியும் நீயே.

Verse 53

क्रीडाविक्षेपणश्चासि गृहेषु गृहदेवताः ॥ सर्वात्मकः सर्वगतो वर्ध्धनो मन एव च ॥

நீ விளையாட்டும் மனவிலகலும்; இல்லங்களில் நீ இல்லத் தெய்வம். நீ அனைத்தின் ஆத்மச்வரூபம், எங்கும் நிறைந்தவன்; நீ வளர்ப்பவன்—மனமும் நீயே.

Verse 54

साङ्गस्त्वं विद्युतिनां च वैद्युतानां महाद्युतिः ॥ युगे मन्वन्तरे चापि वृक्षाणां च वनस्पतिः ॥

மின்னல் ஒளிகளில் நீ சாங்கன் (உருவமுடையவன்); மின்தேஜஸில் நீ மகாத்யுதி. யுகங்களிலும் மன்வந்தரங்களிலும், மரங்களில் நீ வனஸ்பதி-நாதன்.

Verse 55

गरुडोऽसि महात्मानं वहसि त्वं परायणः ॥ दुन्दुभिर्नेमिघोषैश्च आकाशममलो भवान् ॥

நீ கருடன்; பரம சரணமாக இருந்து மகாத்மப் பிரபுவை நீ சுமக்கிறாய். நீ துந்துபி, நேமிகோஷம் (சக்கர ஓசை); நீ மாசற்ற ஆகாயம்.

Verse 56

जयश्च विजयश्चासि गृहेषु गृहदेवताः ॥ सर्वात्मकः सर्वगतश्चेतनो मन एव च ॥

நீயே ஜயம், விஜயம்; இல்லங்களில் நீயே இல்லத் தெய்வம். நீ அனைத்துமாய், எங்கும் நிறைந்த சைதன்யம்; மனமும் நீயே.

Verse 57

भगस्त्वं विषलिङ्गश्च परस्त्वं परमात्मकः ॥ सर्वभूतनमस्कार्यो नमो देव नमो नमः ॥

நீ பகன்; நீ விஷலிங்கமும். நீ பரமன், பரமாத்ம ஸ்வரூபன். எல்லா உயிர்களும் வணங்கத் தகுந்தவன். தேவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்—மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 58

मां त्वं मग्नामसि त्रातुं लोकनाथ इहार्हसि ॥ आदिकालात्मकः कृष्णः सर्वलोकात्मको विभुः ॥

நான் துயரில் மூழ்கியுள்ளேன்; உலகநாதனே, இங்கே என்னை மீட்பது உமக்கே உரியது. நீ கிருஷ்ணன்—ஆதிகால ஸ்வரூபன்; எல்லா உலகங்களின் ஆத்மா, மகாவிபு.

Verse 59

य इदं पठते स्तोत्रं केशवस्य दृढव्रतः ॥ व्याधितो मुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बन्धनात् ॥

உறுதியான விரதத்துடன் கேசவனின் இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்பவன், நோயுற்றால் நோயிலிருந்து விடுபடுவான்; கட்டுப்பட்டால் கட்டிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 60

अपुत्रो लभते पुत्रं दरिद्रो धनमाप्नुयात् ॥ अभार्यो लभते भार्यामपतिः पतिमाप्नुयात् ॥

மகன் இல்லாதவன் மகனைப் பெறுவான்; ஏழை செல்வம் பெறுவான். மனைவி இல்லாதவன் மனைவியைப் பெறுவான்; கணவன் இல்லாதவள் கணவனைப் பெறுவாள்.

Verse 61

उभे सन्ध्ये पठेत्स्तोत्रं माधवस्य महात्मनः ॥ स गच्छेद्विष्णुलोकं च नात्र कार्या विचारणा ॥

மகாத்மா மாதவனுடைய ஸ்தோத்திரத்தை காலை மற்றும் மாலை ஆகிய இரு சந்தியைகளிலும் பாராயணம் செய்பவன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்; இதில் மேலும் விசாரணை வேண்டாம்।

Verse 62

एवं तु अक्षरोक्तोऽपि भवेत् तु परिकल्पना ॥ तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते ॥

இவ்வாறு எழுத்தெழுத்தாக உச்சரித்தாலும் அது முறையான அனுஷ்டானமாகக் கருதப்படும்; அவ்வளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஸ்வர்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்।

Verse 63

शृणु तत्त्वेन विप्रेन्द्र गुह्यं धर्मं महौजसम् ॥ भगवत्प्रोक्तधर्मेषु यद्गुह्यं कथयाम्यहम् ॥

ஓ விப்ரேந்திரா, தத்துவத்தோடு கேள்—இது மறைமையான, மகா வலிமை கொண்ட தர்மம். பகவான் உரைத்த தர்மங்களில் உள்ள ரகசியத்தை நான் கூறுகிறேன்।

Verse 64

वेदेषु चैव नष्टेषु मत्स्यो भूत्वा रसातलम् ॥ प्रविश्य तानथोत्कृष्य ब्रह्मणे दत्तवानसि ॥

வேதங்கள் அழிந்தபோது நீங்கள் மீன் அவதாரம் கொண்டு ரசாதலத்தில் புகுந்து, அவற்றை மீட்டு பிரம்மாவுக்கு அளித்தீர்।

Verse 65

वर्जयित्वात्र त्रीन्देवान् ब्रह्मविष्णुमहेश्वरान् ॥ पृथिवी भारसन्तप्ता ब्रह्माणं शरणं गता ॥

இங்கே பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரன் ஆகிய மூன்று தேவர்களையும் விலக்கி, பாரத்தால் துன்புற்ற பூமி பிரம்மாவைச் சரணடைந்தது।

Verse 66

भक्त्या त्वां शरणं यामि प्रसीद मम माधव ॥ त्वमादित्यश्च चन्द्रश्च त्वं यमो धनदस्तु वै ॥

பக்தியுடன் நான் உம்மைச் சரணடைைகிறேன்; என்மேல் அருள்புரிவாயாக, ஓ மாதவா. நீயே சூரியனும் சந்திரனும்; நீயே யமனும், நீயே தனதன் (குபேரன்).

Verse 67

धनुषां च पिनाकोऽसि साङ्ख्ययोगोऽसि चोत्तमः ॥ परम्परोऽसि लोकानां नारायणः परायणः ॥

வில் ஆயுதங்களில் நீயே பினாகம்; நீயே உன்னதமான சாங்க்யமும் யோகமும். உலகங்களின் தொடர்ச்சியான ஒழுங்கின் ஆதாரம் நீயே; நீயே நாராயணன், பரம சரணம்.

Verse 68

श्रद्धासि त्वं च देवेश दोषहन्तासि माधव ॥ अण्डजोद्भिज्जस्वेदानां जरायूनां च माधव ॥

ஓ தேவேசா, நீயே ஸ்ரத்தையாக இருக்கிறாய்; ஓ மாதவா, நீயே குற்றங்களை அழிப்பவன். முட்டையிலிருந்து பிறப்போர், முளைப்போர், வியர்வையிலிருந்து பிறப்போர், கருப்பையிலிருந்து பிறப்போர்—இவ்வனைத்திற்கும் ஆதாரமும் தாங்குபவனும் நீயே, ஓ மாதவா.