
Sukta 2.30
Gṛtsamada (Bhārgava) (traditional attribution for much of Maṇḍala 2; exact for this sukta should be verified against a full Anukramaṇī)
Āpaḥ (Waters), with Savitṛ and Indra invoked
Triṣṭubh
இந்த திரிஷ்டுப் பாடல் ‘ஆபः’ (நீர்கள்) என்பவற்றைத் துதிக்கிறது—அவை ஒழுங்குடன் இயங்கும், உயிர் அளிக்கும் சக்திகளாகவும், நாள்‑இரவு ருதத்தின் (ṛta) விதிப்படி ஓடும் சக்திகளாகவும் கூறுகிறது. பிரபஞ்ச ஒழுங்கை நிறுவும் சவித்ரில் அவை மகிழ்கின்றன; தடைகளை அகற்றும் இந்திரனிலும் மகிழ்கின்றன. பின்னர் இது பாதுகாப்பு வேண்டுதல்களாக விரிகிறது—முக்கியமாக இந்திரன் (மற்றும் சோமன்) நோக்கி—அச்சத்தின் வேளையில் காப்பு, விரிந்த வெளி/இடம், மேலும் வீர வலிமையும் சந்ததி வளமும் நிறைந்த செழிப்பு வேண்டி; இறுதியில் மருத்‑கணத்தையும் அழைக்கிறது.
Mantra 1
ऋतं देवाय कृण्वते सवित्र इन्द्रायाहिघ्ने न रमन्त आपः । अहरहर्यात्यक्तुरपां कियात्या प्रथमः सर्ग आसाम् ॥
தத்தை அமைக்கும் தேவன் சவித்ரனில், மேலும் அஹிஹ்னன் (வ்ருத்ரனை வதைக்கும்) இந்திரனில்—இந்த ஆபः (நீர்கள்) மகிழ்கின்றன. நாள்தோறும் அவை நகர்கின்றன; இரவிலும் நீர்களின் அளவு/வரம்பு முன்னேறுகிறது—இதுவே அவற்றின் முதல் சுரப்பு (முதல் பெருக்கெடுப்பு).
Mantra 2
यो वृत्राय सिनमत्राभरिष्यत्प्र तं जनित्री विदुष उवाच । पथो रदन्तीरनु जोषमस्मै दिवेदिवे धुनयो यन्त्यर्थम् ॥
இங்கே வ்ருத்ரனுக்கு எதிராகத் தள்ளும் வலிமை (ஸினம்) கொண்டு வரத் தயாரான அவனைப் பற்றி—பிறப்புகளின் தாய் (ஜனித்ரீ) அறிந்தவனிடம் உரைத்தாள். மேலும் பாதைகளைத் திறக்கும் சக்திகள், அவனுக்கு இணங்கி, நாள்தோறும் நோக்கப்பட்ட இலக்கை நோக்கிச் செல்கின்றன.
Mantra 3
ऊर्ध्वो ह्यस्थादध्यन्तरिक्षेऽधा वृत्राय प्र वधं जभार । मिहं वसान उप हीमदुद्रोत्तिग्मायुधो अजयच्छत्रुमिन्द्रः ॥
அவன் அந்தரிக்ஷத்தில் உயர்ந்து நின்றான்; பின்னர் வ்ருத்ரனுக்கு எதிராக அழிவின் அடியை முன்னே எடுத்துச் சென்றான். வல்லமையின் மழையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவனாய் அவன் அவன்மேல் பாய்ந்தான்; கூரிய ஆயுதத்தால் பகையை வென்றான்—இந்திரன்.
Mantra 4
बृहस्पते तपुषाश्नेव विध्य वृकद्वरसो असुरस्य वीरान् । यथा जघन्थ धृषता पुरा चिदेवा जहि शत्रुमस्माकमिन्द्र ॥
ஓ ப்ருஹஸ்பதே, வெம்மையான தபஸ்தேஜஸால்—கல்லால் குத்துவது போல—ஓநாய் போன்ற (அச்சமூட்டும்) வாயில்களைக் கொண்ட அந்த அசுரனின் வீரர்களைத் துளைத்திடு. முன்பு நீ துணிவான வலிமையால் அவர்களை வீழ்த்தியதுபோல், இப்போதும் எங்கள் பகைவரை வதம் செய், ஓ இந்திரா.
Mantra 5
अव क्षिप दिवो अश्मानमुच्चा येन शत्रुं मन्दसानो निजूर्वाः । तोकस्य सातौ तनयस्य भूरेरस्माँ अर्धं कृणुतादिन्द्र गोनाम् ॥
வானத்திலிருந்து அந்த உயர்ந்த கல்லை கீழே எறி; அதனால் நீ மகிழ்ந்து பகைவரை நசுக்குகிறாய். குழந்தையின் வெற்றிக்காகவும், மிகுந்த சந்ததிப் பெருக்கிற்காகவும், ஓ இந்திரா, ஒளிக்கதிர்கள் (கோ) இல் எங்களுக்கு உரிய பங்கை அருள்வாயாக.
Mantra 6
प्र हि क्रतुं वृहथो यं वनुथो रध्रस्य स्थो यजमानस्य चोदौ । इन्द्रासोमा युवमस्माँ अविष्टमस्मिन्भयस्थे कृणुतमु लोकम् ॥
நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் அந்த க்ரது (சங்கல்ப-சக்தி) யையும், அந்த விவேகத்தையும் நீங்கள் விரிவாக்குகிறீர்கள்; நீங்கள் யஜமானனின் தூண்டுவோர், வளைந்ததைக் களைப்போர். ஓ இந்திர-சோமா, எங்களைப் பாதுகாப்பீராக; இந்த அச்சத்தின் இடத்தில் எங்களுக்கு விரிவு—ஒரு பாதுகாப்பான லோகம்—உருவாக்குங்கள்.
Mantra 7
न मा तमन्न श्रमन्नोत तन्द्रन्न वोचाम मा सुनोतेति सोमम् । यो मे पृणाद्यो ददद्यो निबोधाद्यो मा सुन्वन्तमुप गोभिरायत् ॥
என்னைப் பற்றி யாரும் இவ்வாறு சொல்லாதிருப்பாராக—“இவன் மந்தமடைந்தான், உழைத்து சோர்ந்தான், துயில்மயக்கத்தில் விழுந்தான்; இனி சோமத்தை ‘சுனோதி’ (பிழிந்து எடுப்பது) செய்யான்.” ஏனெனில் யார் என்னை நிறைவு செய்கிறாரோ, யார் அளிக்கிறாரோ, யார் விழிப்பூட்டுகிறாரோ; மேலும் நான் சோம-பிரசவனத்தில் இருக்கையில் ஒளிக்கதிர்கள் (கோபிஃ) உடன் என்னிடம் வருகிறாரோ—அவரையே நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.
Mantra 8
सरस्वति त्वमस्माँ अविड्ढि मरुत्वती धृषती जेषि शत्रून् । त्यं चिच्छर्धन्तं तविषीयमाणमिन्द्रो हन्ति वृषभं शण्डिकानाम् ॥
ஓ சரஸ்வதி! மருத்வதீ, த்ருஷதீ—எங்களுக்காகப் பிளந்து தாக்கு; பகைவர்களை வெல்லு. மேலும் சண்டிகர்களின் அந்தக் காளை—கூட்டத்தைத் திரட்டி, வலிமையில் பெருகி எழுந்தவனையும்—இந்திரன் தள்ளி வீழ்த்துகிறான்.
Mantra 9
यो नः सनुत्य उत वा जिघत्नुरभिख्याय तं तिगितेन विध्य । बृहस्पत आयुधैर्जेषि शत्रून्द्रुहे रीषन्तं परि धेहि राजन् ॥
எங்களை நோக்கி மறைவாக நெருங்கி, அல்லது தாக்க முனைவோனை—அவனை அறிந்து, கூர்மையான முனையால் குத்திப் பிள. ஓ ப்ருஹஸ்பதி! உன் ஆயுதங்களால் பகைவர்களை வெல்; ஓ அரசே! தீங்கு செய்கிற துரோகியைச் சுற்றிலும் எல்லை அமைத்து அடக்கிவை.
Mantra 10
अस्माकेभिः सत्वभिः शूर शूरैर्वीर्या कृधि यानि ते कर्त्वानि । ज्योगभूवन्ननुधूपितासो हत्वी तेषामा भरा नो वसूनि ॥
ஓ வீரா! எங்கள் சக்திகளால், வீரர்களுக்குரிய வீர-வலிமைகளுடன், உனக்குரிய செய்யவேண்டிய பராக்கிரமச் செயல்களைச் செய். அவர்கள் நீண்டகாலம் அடக்கப்பட்டு, புகையால் வெளியேற்றப்பட்டவர்களாக இருக்கட்டும்; அவர்களை வதைத்து, எங்களுக்கு வசுக்கள்—செல்வங்களையும் நிறைவுகளையும்—கொண்டு வா.
Mantra 11
तं वः शर्धं मारुतं सुम्नयुर्गिरोप ब्रुवे नमसा दैव्यं जनम् । यथा रयिं सर्ववीरं नशामहा अपत्यसाचं श्रुत्यं दिवेदिवे ॥
உங்களுடைய அந்த மருத்-சர்தம்—மருத்கணத்தை—அந்த தெய்வீக ஜனத்தை—அருள் வேண்டி நான் வாக்கினால், நமஸ்காரத்துடன், உரைக்கிறேன்; எங்களால் எல்லா வீரத்தையும் கொண்ட ரயி—செழிப்பு—அடையப்படுக; அது ஆத்மாவின் சந்ததியை அளிப்பது, நாள்தோறும் கேட்கத் தகுந்தது, புகழத்தக்கது.
It praises the Waters (Āpaḥ) as purifying, life-giving powers that move in an orderly way according to ṛta, and it asks the gods—especially Savitṛ and Indra—for protection and release from obstruction.
Savitṛ is invoked as the one who establishes and impels ṛta (cosmic order), while Indra is praised as the slayer of obstruction (ahi-ghna), who helps the waters—and our lives—flow freely without constriction.
It is a prayer for safety and inner freedom: when circumstances feel threatening, the hymn asks Indra and Soma to create an open, secure ‘world’ (uru loka)—a condition of protection, clarity, and room to act rightly.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.