Sukta 39

Mantra 1

इन्द्रं मतिर्हृद आ वच्यमानाच्छा पतिं स्तोमतष्टा जिगाति । या जागृविर्विदथे शस्यमानेन्द्र यत्ते जायते विद्धि तस्य ॥

ହୃଦୟରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ, ସ୍ତୋମ (ସ୍ତୁତି) ଦ୍ୱାରା ଗଢ଼ା ମତି (ହିମ୍ନ-ଚିନ୍ତା) ସିଧାସଳଖ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଏ—ପତିଙ୍କ ପାଖକୁ। ବିଦଥ (ଯଜ୍ଞସଭା/ଅନ୍ୱେଷଣସଭା)ରେ ଜାଗ୍ରତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ସେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଭିତରେ ଯାହା କିଛି ଜନ୍ମେ (ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର-ଶକ୍ତିରୂପେ), ତାହାକୁ ତୁମେ ଜାଣ—ସେ ଆମ ଭିତରେ ତୁମର ନିଜ ପ୍ରକଟତା।

Mantra 2

दिवश्चिदा पूर्व्या जायमाना वि जागृविर्विदथे शस्यमाना । भद्रा वस्त्राण्यर्जुना वसाना सेयमस्मे सनजा पित्र्या धीः ॥

ଦିବରୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଜନ୍ମେ—ପୂର୍ବ୍ୟ, ପ୍ରାଚୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସଦା ନବଜାତ; ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ, ବିଦଥ (ଯଜ୍ଞସଭା/ଅନ୍ୱେଷଣସଭା)ରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲେ ସେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ। ମଙ୍ଗଳମୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରି—ଅର୍ଜୁନ (ଧବଳ/ଦୀପ୍ତ) ବସ୍ତ୍ରରେ—ପିତୃମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସନାତନ ଏହି ପିତୃୟା ଧୀ (ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି) ଏଠାରେ ଆମର ହୁଏ।

Mantra 3

यमा चिदत्र यमसूरसूत जिह्वाया अग्रं पतदा ह्यस्थात् । वपूंषि जाता मिथुना सचेते तमोहना तपुषो बुध्न एता ॥

ଏଠି ମଧ୍ୟ—ଯେଉଁଠାରେ ଯମ (ବନ୍ଧନକାରୀ ଦ୍ୱିତ୍ୱ-ଶକ୍ତି) ଜନ୍ମିଥିଲା—ଜିହ୍ୱାର ଅଗ୍ରଭାଗ ପକ୍ଷୀ ପରି ଉଛଳି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲା। ଯେ ରୂପଗୁଡ଼ିକ ଯୁଗଳ-ଶକ୍ତିରୂପେ ଜନ୍ମେ, ସେମାନେ ପରସ୍ପର ସଂଯୋଗକୁ ଆସନ୍ତି; ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାର-ହନନକାରୀ, ତପସ୍ (ତପଃ)ର ଗଭୀର ଆଧାରରେ ମୂଳବନ୍ଧ।

Mantra 4

नकिरेषां निन्दिता मर्त्येषु ये अस्माकं पितरो गोषु योधाः । इन्द्र एषां दृंहिता माहिनावानुद्गोत्राणि ससृजे दंसनावान् ॥

ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିପାରିବ ନାହିଁ—ଆମ ପିତୃମାନଙ୍କୁ—ଯେମାନେ ଗୋṣu (ଗୋମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରକାଶରେ) ଯୋଧା ଥିଲେ। ମହିମାବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ କଲେ; ଏବଂ ଦଂସନାବାନ (କାର୍ଯ୍ୟସିଦ୍ଧି-ଶକ୍ତିରେ) ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଦିଗକୁ ଗୁପ୍ତ ଗୋତ୍ରାଣି—ବନ୍ଦ ଥିବା ଗୋସମୂହ/କିରଣ—ମୁକ୍ତ କଲେ।

Mantra 5

सखा ह यत्र सखिभिर्नवग्वैरभिज्ञ्वा सत्वभिर्गा अनुग्मन् । सत्यं तदिन्द्रो दशभिर्दशग्वैः सूर्यं विवेद तमसि क्षियन्तम् ॥

ସଖା ଭାବେ—ସେଠାରେ, ସଖିମାନଙ୍କ ସହ—ନବଗ୍ୱମାନଙ୍କ ସହ—ସତ୍ତ୍ୱଶକ୍ତିରେ ପଥ ଜାଣି, ସେମାନେ ଗା (ଗୋ/କିରଣ)କୁ ଅନୁଗମନ କଲେ। ଏହି ହେଉଛି ସତ୍ୟ: ଇନ୍ଦ୍ର ଦଶଭିଃ—ଦଶଗ୍ୱମାନଙ୍କ ସହ—ତମସରେ ବସିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆବିଷ୍କାର କଲେ।

Mantra 6

इन्द्रो मधु सम्भृतमुस्रियायां पद्वद्विवेद शफवन्नमे गोः । गुहा हितं गुह्यं गूळ्हमप्सु हस्ते दधे दक्षिणे दक्षिणावान् ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଉସ୍ରିୟା—ପ୍ରକାଶମୟ ଗୋରେ ସଂଭୃତ ମଧୁକୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ; ପଥଜ୍ଞ ଜଣେ ପରି, ଗୋର ଖୁରଚିହ୍ନ ପାଖରେ, ଗୋର ତେଜୋବଳରେ ତାହାକୁ ଆବିଷ୍କାର କଲେ। ଗୁହାରେ ନିହିତ, ଗୁହ୍ୟ ଏବଂ ଅପ୍ସୁ—ଜଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୂଢ଼ ଲୁଚିଥିବା ତାହାକୁ ସେ ନିଜ ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତରେ ଧାରଣ କଲେ—ଦକ୍ଷିଣାବାନ, ଦକ୍ଷିଣାଦାୟକ ଶକ୍ତିରେ ସମୃଦ୍ଧ।

Mantra 7

ज्योतिर्वृणीत तमसो विजानन्नारे स्याम दुरितादभीके । इमा गिरः सोमपाः सोमवृद्ध जुषस्वेन्द्र पुरुतमस्य कारोः ॥

ତମସ୍‌ରୁ ପୃଥକ୍‌ ଚିହ୍ନି ଜ୍ୟୋତିକୁ ଆମେ ବରଣ କରିବା; ଦୁରିତ ନିକଟେ ଚାପି ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ଆମେ ତାହାରୁ ଦୂରେ ରହିବା। ହେ ସୋମପା, ହେ ସୋମବୃଦ୍ଧ, ପୁରୁତମ କର୍ମ କରୁଥିବା ଏହି କାରୁଙ୍କ ଇମା ଗିରଃ—ଏହି ସ୍ତୁତିବାଣୀକୁ—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ଗ୍ରହଣ କର।

Mantra 8

ज्योतिर्यज्ञाय रोदसी अनु ष्यादारे स्याम दुरितस्य भूरेः । भूरि चिद्धि तुजतो मर्त्यस्य सुपारासो वसवो बर्हणावत् ॥

ଯଜ୍ଞକୁ ଅନୁସରି ଜ୍ୟୋତି ଚାଲୁ; ରୋଦସୀ—ଦ୍ୟାଉ ଓ ପୃଥିବୀ—ତାହାକୁ ଅନୁଗମନ କରୁ; ପ୍ରଚୁର ଦୁରିତରୁ ଆମେ ଦୂରେ ରହୁ। କାରଣ ତୁଜତ ମର୍ତ୍ୟ ଉପରେ ଅନେକ ଚାପ ପଡ଼େ; କିନ୍ତୁ ହେ ବସୁମାନେ, ତୁମେ ସୁପାରାସଃ—ଭଲଭାବେ ପାର କରାଇଦେବାଳେ—ବର୍ହଣାବତ୍—ଉଠାଇ ଓ ବିସ୍ତାର କରିବା ଶକ୍ତିଧାରୀ।

Mantra 9

शुनं हुवेम मघवानमिन्द्रमस्मिन्भरे नृतमं वाजसातौ । शृण्वन्तमुग्रमूतये समत्सु घ्नन्तं वृत्राणि संजितं धनानाम् ॥

କଲ୍ୟାଣାର୍ଥେ ଆମେ ଏହି ସମର-ଭାରରେ, ବାଜସାତୌରେ ସର୍ବାଧିକ ପୁରୁଷାର୍ଥବାନ ଦାନବୀର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ସମରମାନେ ସହାୟତା ପାଇଁ ଉଗ୍ର ହୋଇ, ଆମକୁ ଶୁଣୁଥିବା, ବୃତ୍ରମାନେ (ଅବରୋଧକ)କୁ ହନନ କରୁଥିବା, ଧନମାନଙ୍କର ସଂଜିତ ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପୁକାରୁଛୁ।