Sukta 70

Mantra 1

यो राजा चर्षणीनां याता रथेभिरध्रिगुः । विश्वासां तरुता पृतनानां ज्येष्ठो यो वृत्रहा गृणे ॥

ജനസമൂഹങ്ങളുടെ രാജാവായവൻ, രഥങ്ങളോടെ വരുന്നതും ഗമനത്തിൽ അചഞ്ചലനുമായവൻ; എല്ലാ പൃതനകളെയും (യുദ്ധങ്ങളെയും) ജയിച്ചു കടത്തുന്നവൻ, ബലത്തിൽ ജ്യേഷ്ഠൻ—ആവരണകാരിയായ വൃത്രനെ ഹനിക്കുന്നവൻ—അവനെയാണു ഞാൻ സ്തുതിച്ചു പാടുന്നത്.

Mantra 2

इन्द्रं तं शुम्भ पुरुहन्मन्नवसे यस्य द्विता विधर्तरि । हस्ताय वज्रः प्रति धायि दर्शतो महो दिवे न सूर्यः ॥

ഹേ പുരുഹന്മൻ, നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കായി ആ ഇന്ദ്രനെ അലങ്കരിക്ക; അവന്റെ രണ്ടു ധാരക കൈകളിൽ വജ്രം സ്ഥാപിതമാണ്. അവൻ ദർശനീയൻ—ദിവ്യാകാശത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ മഹാൻ; ദീപ്തമായ മഹിമയുടെ പ്രത്യക്ഷ ശക്തി.

Mantra 3

नकिष्टं कर्मणा नशद्यश्चकार सदावृधम् । इन्द्रं न यज्ञैर्विश्वगूर्तमृभ्वसमधृष्टं धृष्ण्वोजसम् ॥

വെറും കർമങ്ങളാൽ ആരും അവനെ എത്തിപ്പിടിക്കുകയില്ല—എല്ലാം സദാ വർദ്ധിക്കുന്നതാക്കി തീർത്തവനെ. യജ്ഞംകൊണ്ട് ഇന്ദ്രൻ ഒരു ഇടപാടുപോലെ ലഭിക്കുന്നവൻ അല്ല; അവൻ വിശ്വഗൂർത്തൻ, ഋഭ്വസൻ—ശക്തിയുടെ നിപുണ സൃഷ്ടികർത്താവ്, അജേയൻ, ധൃഷ്ണു ഓജസ്സുള്ളവൻ.

Mantra 4

अषाळ्हमुग्रं पृतनासु सासहिं यस्मिन्महीरुरुज्रयः । सं धेनवो जायमाने अनोनवुर्द्यावः क्षामो अनोनवुः ॥

അജേയനും ഉഗ്രനും യുദ്ധങ്ങളിൽ ജയിക്കുന്നവനും ആയ—അവൻ (ഇന്ദ്രൻ) ജനിക്കുമ്പോൾ മഹത്തായ, വിശാലമായ ശക്തികൾ ഒന്നായി പൊങ്ങിവരും. ധേനുക്കൾ (പോഷക പ്രവാഹങ്ങൾ) ജനനസമയത്ത് തന്നെ ഐക്യമായി ഒഴുകുന്നു; ദ്യാവാ-ക്ഷമാ (ആകാശവും ഭൂമിയും) പോലും മുഴങ്ങി മുന്നോട്ട് തള്ളിപ്പോകുന്നു.

Mantra 5

यद्द्याव इन्द्र ते शतं शतं भूमीरुत स्युः । न त्वा वज्रिन्त्सहस्रं सूर्या अनु न जातमष्ट रोदसी ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, നിനക്കായി നൂറു നൂറു ദ്യാവങ്ങൾ (ആകാശങ്ങൾ)യും നൂറു നൂറു ഭൂമികളും ഉണ്ടായാലും, ഹേ വജ്രിൻ, ആയിരം സൂര്യന്മാരും നിന്നെ സമമാകില്ല; ജനനവും വ്യാപ്തിയും ഉള്ള എട്ട് രോദസീ (ലോക-വ്യാപ്തികൾ) പോലും നിന്നെ എത്തിച്ചേരുകയില്ല.

Mantra 6

आ पप्राथ महिना वृष्ण्या वृषन्विश्वा शविष्ठ शवसा । अस्माँ अव मघवन्गोमति व्रजे वज्रिञ्चित्राभिरूतिभिः ॥

ഹേ വൃഷൺ, നിന്റെ മഹിമയാൽ, വൃഷണ്യ (വീര്യം)കൊണ്ട് നീ എല്ലാം വ്യാപിപ്പിച്ചു—ഹേ വിശ്വശവിഷ്ഠ, ശവസാൽ അതിശക്തൻ. ഹേ മഘവൻ, ഗോമതി വ്രജേ (പശുക്കൾ നിറഞ്ഞ വാടയിൽ) ഞങ്ങളെ കാത്തുകൊൾക; ഹേ വജ്രിൻ, നിന്റെ ചിത്രാഭിഃ ഊതിഭിഃ (വിവിധ, ബഹുവർണ്ണ സഹായങ്ങളാൽ) ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിക്ക.

Mantra 7

न सीमदेव आपदिषं दीर्घायो मर्त्यः । एतग्वा चिद्य एतशा युयोजते हरी इन्द्रो युयोजते ॥

ദേവാഭിമുഖതയില്ലാത്ത മർത്ത്യൻ ദീർഘായുസ്സിലേക്കു നയിക്കുന്ന പ്രേരണ (ആപദിഷ്) നേടുകയില്ല. എന്നാൽ വേഗഗാമിയായവനും രണ്ടു ഹരി (താമ്രവർണ്ണ) അശ്വങ്ങളെ യോജിപ്പിക്കാം; ഇന്ദ്രൻ തന്നേ യാത്രയ്ക്കായി അവയെ യോജിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 8

तं वो महो महाय्यमिन्द्रं दानाय सक्षणिम् । यो गाधेषु य आरणेषु हव्यो वाजेष्वस्ति हव्यः ॥

മഹത്തായതും മഹിമയ്ക്ക് യോഗ്യനുമായ ആ ഇന്ദ്രനെ ഞങ്ങൾ ദാനത്തിനായി—സാധനശക്തനായവനായി—ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. കടക്കാവുന്ന ആഴങ്ങളിൽയും ദൂരപ്രദേശങ്ങളിലും ഹവ്യനായവൻ; ബലത്തിന്റെ സമൃദ്ധികളിലും അവൻ തന്നേ ഹവ്യ—ആഹ്വാനം—ആയിരിക്കുന്നു.

Mantra 9

उदू षु णो वसो महे मृशस्व शूर राधसे । उदू षु मह्यै मघवन्मघत्तय उदिन्द्र श्रवसे महे ॥

എഴുന്നേൽക്കുക, ഹേ വസു (സമൃദ്ധ ദാതാവേ), മഹത്തായ പൂർണ്ണതയ്ക്കായി ഞങ്ങള്ക്കായി എഴുന്നേൽക്കുക; ഹേ ശൂര, ഞങ്ങളുടെ സമൃദ്ധിയെ സ്പർശിച്ചു വർദ്ധിപ്പിക്കേണമേ. എഴുന്നേൽക്കുക, ഹേ മഘവൻ, മഹത്തര ഭവനത്തിനായി—ദാനത്തിനായി—എഴുന്നേൽക്കുക; എഴുന്നേൽക്കുക, ഹേ ഇന്ദ്ര, ആത്മാവിന്റെ മഹത്തായ യശസ്സിനായി എഴുന്നേൽക്കുക.

Mantra 10

त्वं न इन्द्र ऋतयुस्त्वानिदो नि तृम्पसि । मध्ये वसिष्व तुविनृम्णोर्वोर्नि दासं शिश्नथो हथैः ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, നീ ഋതയു—ഋതത്തിന്റെ പാതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ; നിന്റെ ശക്തിയെ നിഷേധിക്കുന്നവരെ നീ മൗനപ്പെടുത്തുന്നു. ഹേ വിശാല-മഹാബലവാനേ, മദ്ധ്യേ വസിക്ക; രണ്ടു വ്യാപ്തികളുടെ ഇടയിൽ നീ നിന്റെ പ്രഹാരങ്ങളാൽ അന്ധകാരത്തിന്റെ ദാസനെ തകർത്തിടുന്നു.

Mantra 11

अन्यव्रतममानुषमयज्वानमदेवयुम् । अव स्वः सखा दुधुवीत पर्वतः सुघ्नाय दस्युं पर्वतः ॥

അന്യവ്രതനായവൻ, അമാനുഷസ്വഭാവനായവൻ, അಯജ്വാ (യജ്ഞം ചെയ്യാത്തവൻ), അദേവയു (ദേവനെ ആഗ്രഹിക്കാത്തവൻ)—അവനെ നമ്മുടെ സ്വന്തം സഖാവ് താഴെയിറക്കട്ടെ. സുഘ്നയ്ക്കായി, ദസ്യുവിന്റെ സംഹാരത്തിനായി, ബലത്തിന്റെ പർവ്വതം അവനെ കുലുക്കി തള്ളട്ടെ; പർവ്വതം അവനെ കുലുക്കി തള്ളട്ടെ.

Mantra 12

त्वं न इन्द्रासां हस्ते शविष्ठ दावने । धानानां न सं गृभायास्मयुर्द्विः सं गृभायास्मयुः ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, ഹേ അതിശക്തനായവനേ, ദാനത്തിനായി ഞങ്ങളുടെ ഹിതത്തിൽ നീ കൈയിൽ ധരിക്ക. ധാന്യങ്ങൾ മുഷ്ടിയിൽ കൂട്ടിച്ചേരുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുക—നിന്നെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ; വീണ്ടും ഞങ്ങളെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുക—നിന്നെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ.

Mantra 13

सखायः क्रतुमिच्छत कथा राधाम शरस्य । उपस्तुतिं भोजः सूरिर्यो अह्रयः ॥

ഹേ സഖാക്കളേ, ക്രതു—ഇച്ഛയും രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സംकल्पവും—അന്വേഷിക്കുവിൻ; ശര (Śara)യുടെ രാധസ്/സിദ്ധി നാം എങ്ങനെ പ്രാപിക്കും? സമീപസ്തുതി അർപ്പിക്കുവിൻ—ഭോജ, പ്രകാശിത ദാതാവായ സൂരി, അലസതയില്ലാത്തവൻ.

Mantra 14

भूरिभिः समह ऋषिभिर्बर्हिष्मद्भिः स्तविष्यसे । यदित्थमेकमेकमिच्छर वत्सान्पराददः ॥

അനേകം കൂടി ചേർന്ന ഋഷികളോടും, ബർഹിഷ്മത്—യജ്ഞാസനം ധരിച്ചവരോടും—നീ സ്തുതിക്കപ്പെടും. ഇങ്ങനെ നീ അവരെ ഒരൊന്നായി തേടിയപ്പോൾ, ഹേ ശര (Śara), നീ കാളക്കുട്ടികളെ അകലെക്കു കൊണ്ടുപോയി.

Mantra 15

कर्णगृह्या मघवा शौरदेव्यो वत्सं नस्त्रिभ्य आनयत् । अजां सूरिर्न धातवे ॥

കർണഗൃഹ്യാ, മഘവാ—ഉദാര ദാതാവ്—ശൗരദേവ്യ, വീര-ദേവനോട് ഭക്തനായവൻ, ത്രിവിധ ആവരണത്തിൽ നിന്ന് നമ്മുടെ കാളക്കുട്ടിയെ കൊണ്ടുവന്നു. സ്ഥാപിക്കുവാൻ—സൂരിയെപ്പോലെ—ഒരു അജാം (ആട്)യും കൊണ്ടുവന്നു.