Sukta 26

Mantra 1

वैश्वानरं मनसाग्निं निचाय्या हविष्मन्तो अनुषत्यं स्वर्विदम् । सुदानुं देवं रथिरं वसूयवो गीर्भी रण्वं कुशिकासो हवामहे ॥

ഞങ്ങൾ ഹവിഷ്മന്തഃ—അർപ്പണധാരികൾ—മനസ്സാൽ വൈശ്വാനര അഗ്നിയെ നിചായ്യ (ധ്യാനത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ച്) ആവാഹനം ചെയ്യുന്നു: ഗതിയുടെ ഋതത്തെ അനുഗമിക്കുന്നവൻ, സ്വർവിദ് (പ്രകാശലോകം കണ്ടെത്തുന്നവൻ). വസു—സമ്പത്ത്—ആഗ്രഹിക്കുന്ന കുശികർ ഗീർഭിഃ (പ്രേരിത വാണിയാൽ) സുദാനു ദേവനെ, രഥിര (യാത്രയിൽ വേഗവാൻ), രണ്വ (ആനന്ദകരൻ) എന്നവനെ ഹവാമഹേ.

Mantra 2

तं शुभ्रमग्निमवसे हवामहे वैश्वानरं मातरिश्वानमुक्थ्यम् । बृहस्पतिं मनुषो देवतातये विप्रं श्रोतारमतिथिं रघुष्यदम् ॥

അവസ് (സഹായം) നിമിത്തം ഞങ്ങൾ ആ ശുഭ്ര അഗ്നിയെ ഹവാമഹേ—വൈശ്വാനരൻ, മാതരിശ്വാൻ, ഉക്ഥ്യ (സ്തുതിയോഗ്യൻ). മനുഷ്യനിൽ ദേവതാതയേ (ദൈവത്വത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിനായി) ബൃഹസ്പതിയെ: വിപ്ര (പ്രേരിത ഋഷി), ശ്രോതാർ (ശ്രവണകൻ), അതിഥി (അന്തരംഗ അതിഥി), രഘുഷ്യദ് (വേഗഗാമി).

Mantra 3

अश्वो न क्रन्दञ्जनिभिः समिध्यते वैश्वानरः कुशिकेभिर्युगेयुगे । स नो अग्निः सुवीर्यं स्वश्व्यं दधातु रत्नममृतेषु जागृविः ॥

ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളിൽ കുശികന്മാർ വൈശ്വാനരനെ (അഗ്നിയെ) കുതിരയുടെ കിന്നാരത്തെപ്പോലെ പ്രജ്വലിപ്പിക്കുന്നു. അമൃതന്മാരിൽ ജാഗരൂകനായ ആ അഗ്നി ഞങ്ങളിലേക്കു രത്നം നല്കട്ടെ—സുവീര്യം, കൂടാതെ സ്വശ്വ്യം: നമ്മെ മുന്നോട്ടു വഹിക്കുന്ന ജീവശക്തികളിലെ യഥാർത്ഥ അധിപത്യം.

Mantra 4

प्र यन्तु वाजास्तविषीभिरग्नयः शुभे सम्मिश्लाः पृषतीरयुक्षत । बृहदुक्षो मरुतो विश्ववेदसः प्र वेपयन्ति पर्वताँ अदाभ्याः ॥

അഗ്നികൾ തങ്ങളുടെ തവീഷി (ബലം)കൊണ്ട് വാജങ്ങളെ (വിജയ-സമൃദ്ധികളെ) മുന്നോട്ടു വിടട്ടെ; ശുഭകർമ്മത്തിനായി അവർ പൃഷതീ (ചിതറപ്പുള്ള) ഊർജങ്ങളെ യോജിപ്പിച്ചു. വിശ്വവേദസർ, അദാഭ്യർ, ബൃഹദുക്ഷ (മഹാബലവാനായ വൃഷഭസ്വരൂപ) മരു‍ത്തുകൾ പർവ്വതങ്ങളെ കുലുക്കുന്നു—നമ്മുടെ സ്ഥിരസ്വഭാവത്തെ ഉണർത്തി ചലിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 5

अग्निश्रियो मरुतो विश्वकृष्टय आ त्वेषमुग्रमव ईमहे वयम् । ते स्वानिनो रुद्रिया वर्षनिर्णिजः सिंहा न हेषक्रतवः सुदानवः ॥

അഗ്നിശ്രീ (അഗ്നിയുടെ തേജസ്) വഹിക്കുന്ന, സർവ്വജനങ്ങളോടും ബന്ധപ്പെട്ട മരു‍ത്തുകളുടെ സഹായം ഞങ്ങൾ വിളിക്കുന്നു; അവരുടെ തീക്ഷ്ണവും ഉഗ്രവുമായ സംരക്ഷണം ഞങ്ങൾ തേടുന്നു. ഗർജ്ജിക്കുന്ന രുദ്രിയ ശക്തികൾ, വർഷനിർണിജ (മഴയുടെ ദീപ്തബലത്തിൽ ആവൃതർ), സിംഹങ്ങളെപ്പോലെ—ഹേഷക്രതവഃ (ആവേശഭരിതസങ്കൽപ്പമുള്ളവർ)യും സുദാനവഃ (ഉദാരദാതാക്കൾ)യും ആകുന്നു.

Mantra 6

व्रातंव्रातं गणंगणं सुशस्तिभिरग्नेर्भामं मरुतामोज ईमहे । पृषदश्वासो अनवभ्रराधसो गन्तारो यज्ञं विदथेषु धीराः ॥

വ്രാതം വ്രാതമായി, ഗണം ഗണമായി—സുസ്പഷ്ടവും യഥാർത്ഥവുമായ സ്തുതികളാൽ ഞങ്ങൾ അഗ്നിയുടെ ദീപ്തമായ ഭാമവും മരുതുകളുടെ ഓജസ്സും അഭിലഷിക്കുന്നു. പൃഷദശ്വന്മാരായ (ചിതറുനിറ കുതിരകളുള്ള) അവർ, അവഭ്രരഹിതമായ (മേഘമില്ലാത്ത) ദാനസമ്പത്തോടെ, വിധഥങ്ങളിൽ യജ്ഞത്തിലേക്ക് വരുന്നു—ധീരർ, വിവേകത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നവർ.

Mantra 7

अग्निरस्मि जन्मना जातवेदा घृतं मे चक्षुरमृतं म आसन् । अर्कस्त्रिधातू रजसो विमानोऽजस्रो घर्मो हविरस्मि नाम ॥

ഞാൻ ജന്മത്താൽ അഗ്നി—ജാതവേദാ, സകല ഭവങ്ങളെയും അറിയുന്നവൻ. ഘൃതം (നെയ്യിന്റെ ദീപ്തി) എന്റെ ചക്ഷു; അമൃതം എന്റെ ആസനം/നിവാസം. ഞാൻ അർക്കം—ത്രിധാതു അടിസ്ഥാനമുള്ള അളവ്, രജസ്സുകളുടെ വിസ്താരത്തെ വ്യാപിക്കുന്നതു; ഞാൻ അജസ്ര ഘർമം (തപസ്സിന്റെ നിരന്തര ഉഷ്മ); നാമത്തിൽ ഞാൻ ഹവി (ഹവിഷ്) ആകുന്നു.

Mantra 8

त्रिभिः पवित्रैरपुपोद्ध्यर्कं हृदा मतिं ज्योतिरनु प्रजानन् । वर्षिष्ठं रत्नमकृत स्वधाभिरादिद्द्यावापृथिवी पर्यपश्यत् ॥

മൂന്ന് പവിത്രങ്ങളാൽ (ചാലനികളാൽ) അവൻ അർക്കത്തെ ശുദ്ധീകരിച്ചു; ഹൃദയത്താൽ മതിയെ—ജ്യോതിസ്സിനെ അനുഗമിച്ച്, പൂർണ്ണ പ്രജ്ഞാനത്തോടെ. സ്വധാഭിഃ (സ്വശക്തി/സ്വനിയമം) കൊണ്ടു അവൻ വർഷിഷ്ഠ രത്നം—അത്യധികമായി ‘വർഷിക്കുന്ന’ നിധി—സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ ദ്യാവാ-പൃഥിവിയെ ചുറ്റി വ്യാപിച്ച് അവൻ ദർശിച്ചു.

Mantra 9

शतधारमुत्समक्षीयमाणं विपश्चितं पितरं वक्त्वानाम् । मेळिं मदन्तं पित्रोरुपस्थे तं रोदसी पिपृतं सत्यवाचम् ॥

ശതധാരകളായി ഒഴുകുന്ന ഉത്സസദൃശമായ ഉറവ—അക്ഷയം, ക്ഷയിക്കാത്തത്; ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട വചനങ്ങളുടെ പിതാവായ വിപശ്ചിത് ഋഷി—അവനെ ഞാൻ വക്താവായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു. പിതാവിന്റെ വിശാല മടിയിൽ ആനന്ദിക്കുന്ന മേളി; അവനെ രോദസീ—ദ്യാവും പൃഥിവിയും—പോഷിച്ചു നിറയ്ക്കുന്നു; അവൻ സത്യവാചി, സത്യമാണ് അവന്റെ വാക്ക്.