Opening the text

Dharmasya Vṛṣarūpatā, Somadoṣaḥ, Trayodaśī-vrataṁ ca
Ethical-Discourse (Dharma-Theology) + Ritual-Manual (Tithi Observance)
ក្នុងបរិបទបង្រៀនរវាង វរាហៈ–ព្រឹថវិ បទនេះពន្យល់អំពីមូលហេតុទេវកថានៃសណ្តាប់ធ្នាប់សង្គម និងផែនដី៖ ព្រះប្រាម៉ា ដើម្បីការពារសೃಷ್ಟិ បង្ហាញ “ធម្មៈ” ជារូបវ្រឹષភ (គោឈ្មោល) មាន “ជើង” ៤ ដែលថយចុះតាមយុគពី ក្រឹត ដល់ កលិ បង្ហាញការរអាក់រអួលនៃការគ្រប់គ្រងដោយសីលធម៌។ វិបត្តិកើតឡើងពេល សោមៈ ដេញតាម តារា (ភរិយារបស់ ព្រហស្បតិ/អាង្គិរាស) ហើយបង្កទោសលើធម្មៈ; ធម្មៈចូលលាក់ខ្លួនក្នុងព្រៃគួរឱ្យភ័យ ហើយការបាត់បង់ធម្មៈបណ្តាលឱ្យមានជម្លោះរវាងទេវៈ និងអសុរៈ។ ដោយការជំរុញរបស់ នារទៈ ព្រះប្រាម៉ាស្វែងរកឃើញធម្មៈ ហើយបង្រៀនឱ្យសហគមន៍ស្ងប់ស្ងាត់ដោយការសរសើរ និងស្តូត្រ។ ចុងក្រោយ មានការស្ថាបនា ត្រាយោទសី ជាទិថិរបស់ធម្មៈ និងដាក់ឈ្មោះព្រៃនោះថា “ធម្មារណ្យ” ដើម្បីភ្ជាប់ការអនុវត្តវ្រតថ្ងៃចន្ទគតិទី១៣ ជាមួយការរក្សាតុល្យភាពកោស्मिक និងលោកីយ។
Verse 1
पूर्वं ब्रह्माऽव्ययः शुद्धः परादपरसंज्ञितः । स सिसृक्षुः प्रजास्त्वादौ पालनं च विचिन्तयत् ॥ ३२.२ ॥
ដំបូងបង្អស់ ព្រះប្រḥមា—អវិយៈ បរិសុទ្ធ និងត្រូវបានហៅថា ទាំងលើសលប់ (បរ) និងស្ថិតក្នុង (អបរ)—ពេលប្រាថ្នាបង្កើតសត្វលោកនៅដើមកាល ក៏បានពិចារណាអំពីការពារ និងការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកវាផងដែរ។
Verse 2
तस्य चिन्तयतस्त्वङ्गाद् दक्षिणाच्छ्वेतकुण्डलः । प्रादुर्बभूव पुरुषः श्वेतमाल्यानुलेपनः ॥ ३२.३ ॥
ពេលព្រះអង្គកំពុងពិចារណា ពីរាងកាយរបស់ព្រះអង្គ—ខាងស្តាំ—បានបង្ហាញបុរសម្នាក់ មានក្រវិលពណ៌ស តុបតែងដោយមាលាពណ៌ស និងលាបក្រអូបពណ៌ស។
Verse 3
तं दृष्ट्वोवाच भगवान्श्चतुष्पादं वृषाकृतिम् । पालयेमाः प्रजाः साधो त्वं ज्येष्ठो जगतो भव ॥ ३२.४ ॥
ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បានឃើញហើយ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អ្នកមានជើងបួន មានរូបដូចគោឧសភៈថា៖ «សូមអង្គអ្នកសុចរិត ការពារប្រជាជនទាំងនេះ; ចូរជាអ្នកឧត្តមបំផុតក្នុងលោក»។
Verse 4
इत्युक्तः समवस्थोऽसौ चतुःपद्भ्यां कृते युगे । त्रेतायां स समस्तृभ्यां द्वे चैव द्वापरेऽभवत् । कलावेकेन पादेन प्रजाः पालयते प्रभुः ॥ ३२.५ ॥
ពេលត្រូវបានព្រះបន្ទូលដូច្នោះ គាត់ស្ថិតនៅក្នុងសភាពសមតុល្យ៖ ក្នុងក្រឹតយុគ មានបួនភាគពេញលេញ; ក្នុងត្រេតា មានបីភាគ; ក្នុងទ្វាបរ មានពីរភាគ; ហើយក្នុងកលិយុគ ព្រះអម្ចាស់ថែរក្សាប្រជាជនដោយនៅសល់តែភាគមួយប៉ុណ្ណោះ។
Verse 5
षड्भेदो ब्राह्मणानां स त्रिधा क्षत्रे व्यवस्थितः । द्विधा वैश्येकधा शूद्रे स्थितः सर्वगतः प्रभुः । रसातलेषु सर्वेषु द्वीपवर्षे स्वयं प्रभुः ॥ ३२.६ ॥
ធម៌/របៀបនោះ ត្រូវបានពិពណ៌នាថា មានប្រាំមួយប្រភេទក្នុងព្រះព្រាហ្មណ៍; រៀបចំជាបីប្រភេទក្នុងក្សត្រិយៈ; ជាពីរប្រភេទក្នុងវៃស្យៈ; និងជាប្រភេទតែមួយក្នុងសូទ្រៈ។ ព្រះអម្ចាស់ដែលសព្វគ្រប់ ស្ថិតនៅគ្រប់ទី; ព្រះអម្ចាស់ផ្ទាល់មានវត្តមានក្នុងរាសាតលទាំងអស់ និងក្នុងទ្វីប-វರ್ಷៈ (ទ្វីប និងដែនដី)។
Verse 6
द्रव्यगुणक्रियाजातिचतुःपादः प्रकीर्तितः । संहितापदक्रमश्चैव त्रिशृङ्गोऽसौ स्मृतो बुधैः ॥ ३२.७ ॥
គេប្រកាសថា មានបួនភាគ គឺ៖ វត្ថុ (ដ្រាវ្យ), គុណ (គុណ), កិរិយា (ក្រិយា), និងជាតិ/ប្រភេទ (ជាតិ)។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញក៏ចងចាំថា វាមានបីកំពូលផងដែរ គឺ៖ សំហិតា (អានជាប់គ្នា), បទ (បំបែកពាក្យ), និងក្រាម (រៀបតាមលំដាប់)។
Verse 7
तथा आद्यन्त ओङ्कार द्विशिराः सप्तहस्तवान् । त्रिबद्धबद्धो विप्राणां मुख्यः पालयते जगत् ॥ ३२.८ ॥
ដូច្នេះដែរ គោលការណ៍ដើម និងចុង គឺអង្គការអូម (Oṁkāra) មានក្បាលពីរ និងដៃប្រាំពីរ; ត្រូវបានចងដោយការចងបីប្រភេទ; ជាអ្នកឧត្តមក្នុងព្រះព្រាហ្មណ៍ ហើយការពារពិភពលោក។
Verse 8
स धर्मः पीडितः पूर्वं सोमेनाद्भुतकर्मणा । तारां जिघृक्षता पत्नीं भ्रातुराङ्गिरसस्य ह ॥ ३२.९ ॥
កាលពីមុន ធម្មៈត្រូវបានសោមៈ ដែលមានកិច្ចការអស្ចារ្យ ធ្វើឲ្យរងទុក្ខ ពេលដែលគាត់ប្រាថ្នាចង់យក តារា ភរិយារបស់បងប្អូនគាត់ អង្គិរាស។
Verse 9
सोऽपायाद्भीषितस्तेन बलिना क्रूरकर्मणा । अरण्यं गहनं घोरमाविवेश तदा प्रभुः ॥ ३२.१० ॥
បន្ទាប់មក ដោយភ័យខ្លាចចំពោះអ្នកមានអំណាចនោះ ដែលមានកិច្ចការឃោរឃៅ ព្រះអម្ចាស់បានថយចេញ ហើយចូលទៅក្នុងព្រៃក្រាស់ដ៏គួរភ័យខ្លាច។
Verse 10
तस्मिन्गते सुराः सर्वे असुराणां तु पत्नयः । जिघृक्षन्तस्तदौकांसि बभ्रमुर्धर्मवञ्चिताः । असुरा अपि तद्वच्च सुरवेश्मनि बभ्रमुः ॥ ३२.११ ॥
ក្រោយពេលពួកគេ (ទេវតា) បានចាកចេញ ប្រពន្ធរបស់អសុរ ដែលខ្វះធម្មៈ បានដើរលេងវង្វេង ដោយចង់ដណ្តើមយកទីលំនៅរបស់ពួកគេ។ អសុរផងដែរ ក៏ដើរវង្វេងដូចគ្នា នៅក្នុងវាសនៈរបស់ទេវតា។
Verse 11
निर्मर्यादे तथा जाते धर्मनाशे च पार्थिव । देवासुरा युयुधिरे सोमदोषेण कोपिताः । स्त्रीहेतोश्च महाभाग विविधायुधपाणयः ॥ ३२.१२ ॥
ពេលដែលព្រំដែន និងច្បាប់ប្រពៃណីត្រូវបានលើកលែងដូច្នេះ ហើយធម្មៈបានរលំរលាយទៅហើយ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ ទេវ និងអសុរ បានប្រយុទ្ធគ្នា ដោយខឹងព្រោះកំហុសដែលពាក់ព័ន្ធនឹងសោមៈ។ ឱ មហាភាគ មូលហេតុគឺស្ត្រី ហើយពួកគេកាន់អាវុធនានា។
Verse 12
तान्दृष्ट्वा युध्यतो देवानसुरैः सह कोपितान् । नारदः प्राह संगम्य पित्रे ब्रह्मणि हर्षितः ॥ ३२.१३ ॥
ឃើញទេវតាកំពុងប្រយុទ្ធដោយកំហឹងជាមួយអសុរ នារៈទៈមានចិត្តរីករាយ បានចូលទៅជួបព្រះបិតា ព្រះព្រហ្មា ហើយបាននិយាយ។
Verse 13
स हंसयानमारुह्य सर्वलोकपितामहः । निवारयामास तदा कस्यार्थे युद्धमब्रवीत् ॥ ३२.१४ ॥
បន្ទាប់មក ព្រះបិតាមហាបុរសនៃលោកទាំងអស់ បានឡើងលើយានហង្សរបស់ព្រះអង្គ ហើយទប់ស្កាត់ពួកគេ ទើបមានព្រះវាចា៖ «សង្គ្រាមនេះ ដើម្បីអ្នកណា?»
Verse 14
सर्वे शशंसुः सोमं तु स तु बुद्ध्वा स्वकं सुतम् । पीडनादपयातं तु गहनं वनमाश्रितम् ॥ ३२.१५ ॥
ពួកគេទាំងអស់សរសើរព្រះសោមៈ ប៉ុន្តែព្រះអង្គបានដឹងថា នោះជាកូនប្រុសរបស់ព្រះអង្គឯង ដែលបានថយចេញដោយទុក្ខវេទនា ហើយបានទៅស្នាក់នៅក្នុងព្រៃក្រាស់ជ្រៅ។
Verse 15
ततो ब्रह्मा ययौ तत्र देवासुरयुतस्त्वरन् । ददर्श च सुरैः सार्द्धं चतुष्पादं वृषाकृतिम् । चरन्तं शशिसङ्काशं दृष्ट्वा देवानुवाच ह ॥ ३२.१६ ॥
បន្ទាប់មក ព្រះព្រហ្មា ប្រញាប់ទៅទីនោះ ជាមួយទេវតា និងអសុរ។ ជាមួយទេវតាទាំងឡាយ ព្រះអង្គបានឃើញសត្វមានជើងបួន មានរូបរាងដូចគោឈ្មោល កំពុងដើរទៅមក ភ្លឺរលោងដូចព្រះចន្ទ; ព្រះអង្គឃើញហើយ ក៏មានព្រះវាចាទៅកាន់ទេវតា។
Verse 16
ब्रह्मा उवाच । अयं मे प्रथमः पुत्रः पीडितः शशिना भृशम् । पत्नीं जिघृक्षता भ्रातुर्धर्मसंज्ञो महामुनिः ॥ ३२.१७ ॥
ព្រះព្រហ្មាមានព្រះវាចា៖ «នេះហើយ ជាកូនប្រុសដំបូងរបស់ខ្ញុំ មហាមុនីដែលគេហៅថា ធម្មៈ ត្រូវបានព្រះសសិន (ព្រះចន្ទ) ធ្វើឲ្យទុក្ខវេទនាខ្លាំង ពេលបងប្អូនរបស់គាត់ចង់យកភរិយារបស់គាត់ទៅ»។
Verse 17
इदानीं तोषयध्वं वै सर्व एव सुरासुराः । येन स्थितिर्वो भवति समं देवासुरा इति ॥ ३२.१८ ॥
«ឥឡូវនេះ ពិតប្រាកដណាស់ អ្នកទាំងអស់គ្នា ទាំងទេវតា និងអសុរ ត្រូវធ្វើឲ្យព្រះហឫទ័យពេញចិត្ត (ដល់ភាគីដែលគួរទទួល) ដើម្បីឲ្យមានស្ថិរភាពកើតឡើងស្មើគ្នា សម្រាប់ទេវតា និងអសុរ»។
Verse 18
ततः सर्वे स्तुतिं चक्रुस्तस्य देवस्य हर्षिताः । विदित्वा ब्रह्मणो वाक्यात् सम्पूर्णशशिसन्निभम् ॥ ३२.१९ ॥
បន្ទាប់មក ពួកគេទាំងអស់មានចិត្តរីករាយ បានរៀបចំបទសរសើរដល់ទេវតានោះ ដោយបានដឹងតាមព្រះវាចារបស់ព្រះព្រហ្មា ថាព្រះអង្គមានពន្លឺស្មើព្រះចន្ទពេញវង់។
Verse 19
देवा ऊचुः । नमोऽस्तु शशिसङ्काश नमस्ते जगतः पते । नमोऽस्तु देवरूपाय स्वर्गमार्गप्रदर्शक । कर्ममार्गस्वरूपाय सर्वगाय नमो नमः ॥ ३२.२० ॥
ព្រះទេវតាទាំងឡាយបានពោលថា៖ «សូមនមស្ការដល់ព្រះអង្គ អ្នកមានពន្លឺដូចព្រះចន្ទ; សូមនមស្ការដល់ព្រះអង្គ ព្រះម្ចាស់នៃលោក។ សូមនមស្ការដល់ព្រះអង្គ អ្នកមានរូបទេវៈ អ្នកបង្ហាញផ្លូវទៅសួគ៌។ សូមនមស្ការដល់ព្រះអង្គ អ្នកមានសភាពជាផ្លូវកម្ម (កರ್ಮ) អ្នកសព្វគ្រប់—នមស្ការ នមស្ការ»។
Verse 20
त्वयैयं पाल्यते पृथ्वी त्रैलोक्यं च त्वयैव हि । जनस्तपस्तथा सत्यं त्वया सर्वं तु पाल्यते ॥ ३२.२१ ॥
ដោយព្រះអង្គ នេះផែនដីត្រូវបានថែរក្សា ហើយដោយព្រះអង្គតែមួយគត់ ទាំងបីលោកក៏ត្រូវបានថែរក្សាដែរ។ មនុស្ស ការតបស្យា និងសច្ចៈ—ដោយព្រះអង្គ ទាំងអស់នេះត្រូវបានថែរក្សា។
Verse 21
न त्वया रहितं किञ्चिज्जगत्स्थावरजङ्गमम् । विद्यते त्वद्विहीनं तु सद्यो नश्यति वै जगत् ॥ ३२.२२ ॥
ក្នុងលោកនេះ មិនមានអ្វីសោះ—ទាំងអចល និងចល—ដែលមានដោយខ្វះព្រះអង្គ។ ពិតប្រាកដណាស់ បើខ្វះព្រះអង្គ លោកនេះនឹងវិនាសភ្លាមៗ។
Verse 22
त्वमात्मा सर्वभूतानां सतां सत्त्वस्वरूपवान् । राजसानां रजस्त्वं च तामसानां तम एव च ॥ ३२.२३ ॥
ព្រះអង្គជាអាត្មានៃសត្វមានជីវិតទាំងអស់; ក្នុងចំណោមអ្នកសុចរិត ព្រះអង្គមានសភាពជាសត្ត្វ (sattva)។ ក្នុងចំណោមអ្នកមានរាជស (rajas) ព្រះអង្គគឺរាជសនោះឯង; និងក្នុងចំណោមអ្នកមានតាមស (tamas) ព្រះអង្គគឺតាមសនោះឯង។
Verse 23
चतुष्पादो भवान् देव चतुःशृङ्गस्त्रिलोचनः । सप्तहस्तस्त्रिबन्धश्च वृषरूप नमोऽस्तु ते ॥ ३२.२४ ॥
ឱ ព្រះដេវៈ អ្នកមានជើងបួន មានស្នែងបួន និងភ្នែកបី។ អ្នកមានដៃប្រាំពីរ និងមានចំណងបី; ឱ អ្នកមានរូបជាគោឈ្មោល សូមនមស្ការដល់ព្រះអង្គ។
Verse 24
त्वया हीना वयं देव सर्व उन्मार्गवर्त्तिनः । तन्मार्गं यच्छ मूढानां त्वं हि नः परमा गतिः ॥ ३२.२५ ॥
ឱ ព្រះដេវៈ បើគ្មានព្រះអង្គ យើងទាំងអស់គ្នាដើរតាមផ្លូវខុសវង្វេង។ សូមប្រទានផ្លូវនោះដល់យើងអ្នកល្ងង់វង្វេង ព្រោះព្រះអង្គជាគោលដៅ និងជាជម្រកខ្ពស់បំផុតរបស់យើង។
Verse 25
एवं स्तुतस्तदा देवैर्वृषरूपी प्रजापतिः । तुष्टः प्रसन्नमनसा शान्तचक्षुरपश्यत ॥ ३२.२६ ॥
ដូច្នេះ ពេលនោះ ព្រះទេវទាំងឡាយបានសរសើរ ព្រះប្រជាបតិ ដែលទទួលរូបជាគោឈ្មោល។ ព្រះអង្គពេញចិត្ត មានចិត្តស្ងប់ស្ងាត់ ហើយមើលដោយភ្នែកស្ងប់សុខ។
Verse 26
दृष्टमात्रास्तु ते देवाः स्वयं धर्मेण चक्षुषा । क्षणेन गतसंमोहाः सम्यक्सद्धर्मसंहिताः ॥ ३२.२७ ॥
ប៉ុន្តែ ព្រះទេវទាំងនោះ គ្រាន់តែបានឃើញព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ ដោយទស្សនៈដែលឈរលើធម៌ផ្ទាល់ ក្នុងពេលមួយភ្លែត ក៏រួចផុតពីភាពវង្វេង ហើយស្ថិតក្នុងសទ្ធធម៌ត្រឹមត្រូវ។
Verse 27
असुरा अपि तद्वच्च ततो ब्रह्मा उवाच तम् । अद्यप्रभृति ते धर्म तिथिरस्तु त्रयोदशी ॥ ३२.२८ ॥
អសុរៈទាំងឡាយក៏ប្រព្រឹត្តដូចគ្នានោះដែរ។ បន្ទាប់មក ព្រះព្រហ្មា បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ ឱ ធម៌ សូមឲ្យត្រ័យោទសី (ថ្ងៃទីដប់បីតាមចន្ទគតិ) ជាទិថិធម៌របស់អ្នក»។
Verse 28
यस्तामुपोष्य पुरुषो भवंतं समुपार्जयेत् । कृत्वा पापसमाहारं तस्मान्मुञ्चति मानवः ॥ ३२.२९ ॥
មនុស្សណាដែលបានប្រតិបត្តិអុបោសថ/វិន័យនោះ ហើយទទួលបានព្រះអនុគ្រោះរបស់ព្រះអង្គដោយត្រឹមត្រូវ ទោះបានសន្សំបាបជាច្រើនក៏ដោយ ក៏ត្រូវបានដោះលែងចេញពីបាបនោះ។
Verse 29
यच्चारण्यमिदं धर्म्म त्वया व्याप्तं चिरं प्रभो । ततो नाम्ना भविष्ये तद्धर्मारण्यमिति प्रभो ॥ ३२.३० ॥
ឱ ព្រះអម្ចាស់ ព្រៃនេះត្រូវបានព្រះអង្គ—ព្រះអង្គដែលជាធម្ម—ពាសពេញយូរមកហើយ ដូច្នេះ ឱ ព្រះអម្ចាស់ តាមនាម វានឹងត្រូវគេហៅថា «ធម្មារណ្យ»។
Verse 30
चतुष्ट्रिपाद् द्व्येकपाच्च प्रभो त्वं कृतादिभिर्लक्ष्यसे येन लोकैः । तथा तथा कर्मभूमौ नभश्च प्रायोयुक्तः स्वगृहं पाहि विश्वम् ॥ ३२.३१ ॥
ឱ ព្រះអម្ចាស់ ពិភពលោកស្គាល់ព្រះអង្គតាមយុគក្រឹត និងយុគផ្សេងៗ ដោយព្រះអង្គបង្ហាញខ្លួនជាបន្តបន្ទាប់មាន ‘បាទ’ បួន បី ពីរ និងមួយ។ ដូច្នេះ នៅក្នុងកម៌ភូមិ (លោកដី) និងនៅលើមេឃ ដោយប្រកបកិច្ចជិតជានិច្ច សូមព្រះអង្គការពារពិភពលោកនេះដូចជាគេហដ្ឋានរបស់ព្រះអង្គ។
Verse 31
इत्युक्तमात्रः प्रपितामहोऽधुना सुरासुराणामथ पश्यतां नृप । अदृश्यतामगमत् स्वालयांश्च जग्मुः सुराः सवृषा वीतशोकाः ॥ ३२.३२ ॥
ពេលព្រះបិតាមហា (ព្រះព្រហ្ម) និយាយតែប៉ុណ្ណោះ ឱ ព្រះរាជា នៅចំពោះមុខទេវតា និងអសុរ ទ្រង់ក៏បាត់ទៅពីការមើលឃើញ។ ហើយទេវតាទាំងឡាយ ជាមួយវ្រឹષ (គោ/ក្របីសក្ការៈ) បានទៅកាន់លំនៅរបស់ខ្លួន ដោយគ្មានទុក្ខសោក។
Verse 32
धर्मोत्पत्तिं य इमां श्रावयीत तदा श्राद्धे तर्पयेत पितॄंश्च । त्रयोदश्यां पायसेन स्वशक्त्या स स्वर्गगामी तु सुरानुपेयात् ॥ ३२.३३ ॥
អ្នកណាដែលឲ្យសូត្ររឿងនេះអំពី «ការកើតឡើងនៃធម្ម» នៅពេលធ្វើស្រាទ្ធ គួរធ្វើតර්បណៈឲ្យបិត្របុព្វបុរសបានពេញចិត្តផង។ នៅថ្ងៃទីដប់បី ដោយបាយស (បបរស្រូវទឹកដោះគោ) តាមសមត្ថភាព អ្នកនោះជាអ្នកទៅសួគ៌ ហើយបានដល់សង្គមទេវតា។
Verse 33
सोऽपायाद् भीषितस्तेन बलिना क्रूरकर्मणा । अरण्यं गहनं घोरमाविवेश तदा प्रभुः ॥
ដោយភ័យខ្លាចចំពោះអ្នកមានអំណាចនោះ ដែលប្រព្រឹត្តអំពើឃោរឃៅ គាត់បានរត់គេច; បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានចូលទៅក្នុងព្រៃក្រាស់សន្ធឹក និងគួរឱ្យភ័យរន្ធត់។
In the Varāha–Pṛthivī teaching frame, the discourse turns to how Brahmā safeguards creation by embodying Dharma as a vṛṣa (bull) whose four pādas signify the supports of order; the yuga-cycle is introduced to show the gradual diminution of these supports from kṛta to kali.
A dharma-crisis is triggered by Somadoṣa: Soma’s pursuit of Tārā (Bṛhaspati/Āṅgirasa’s wife) results in Dharma being afflicted; Dharma withdraws into a terrifying, dense araṇya, and with dharma’s retreat the worlds fall into nirmaryādatā (loss of boundaries), provoking devas–asuras conflict and social disorientation.
Prompted by Nārada, Brahmā locates Dharma in the forest and directs collective pacification through stuti (praise) and recognition; Dharma is restored to his stabilizing role, the forest is sacralized and named Dharmāraṇya, and trayodaśī is instituted as Dharma’s tithi to ritually re-anchor ethical governance in recurring time.
The chapter’s implied phala centers on stability and re-alignment: observing Dharma’s trayodaśī and honoring Dharma in Dharmāraṇya restores boundaries, reduces conflict, and supports social-cosmic balance; no explicit standalone phala-verse is specified in the provided summary.
Dharmāraṇya (a ‘terrifying, dense forest’ later named as Dharma’s forest); araṇya/vanam (wilderness-forest habitat) as the ecological setting of dharma’s retreat; rasātala (nether-region cosmography) is referenced as part of dharma’s pervasion.
The narrative models dharma as the stabilizing principle of society and world-order: when dharma is harmed or neglected, conflict and moral disorientation spread across communities (devas/asuras). Restoration occurs through recognition, praise, and regulated practice—culminating in a tithi-based observance (trayodaśī) that functions as an institutional mechanism for ethical re-alignment and communal stability.
The chapter explicitly institutes trayodaśī (the 13th lunar day) as Dharma’s tithi. It also uses yuga chronology (kṛta, tretā, dvāpara, kali) to describe the progressive reduction of dharma’s “pādas,” providing a macro-temporal frame for ethical decline and restoration.
Environmental balance is expressed through the forest motif: dharma’s withdrawal into araṇya produces a systemic breakdown (nirmaryādatā, ‘loss of boundaries’). The naming of Dharmāraṇya sacralizes a wilderness space as a locus of restoration, implying that maintaining ethical order is inseparable from maintaining stable ‘boundaries’ that also structure human–land relations.
Key figures include Brahmā (creator), Nārada (mediator), Soma (moon deity) as the agent of transgression, Tārā as the contested spouse, and Bṛhaspati identified through the Āṅgirasa lineage. Devas and asuras appear as collective polities whose conflict is triggered by dharma-loss and resolved through Brahmā’s intervention.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.