Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 72
निष्कारणं च वाग्दोषान्बुद्धिजाञ्छृणु त्वं च यान् । कामात्क्रोधाद्भयाच्चैव लोभाद्दैन्यादनार्यकात्
niṣkāraṇaṃ ca vāgdoṣānbuddhijāñchṛṇu tvaṃ ca yān | kāmātkrodhādbhayāccaiva lobhāddainyādanāryakāt
இப்போது மனம்/புத்தியிலிருந்து எழுந்து காரணமின்றி உச்சரிக்கப்படும் வாணிக் குற்றங்களையும் கேள்—காமம், கோபம், பயம், பேராசை, தாழ்மை (துயரம்), மற்றும் அநார்யப் பண்பு காரணமாக.
Lomaharṣaṇa/Sūta (deduced, Māheśvara-khaṇḍa narrative frame)
Scene: Allegorical scene: a pilgrim at a shrine confronts personified kāma, krodha, bhaya, lobha, dainya, anāryatā as shadowy figures; the pilgrim steadies speech through prayer and restraint, light dispelling shadows.
FAQs
Speech becomes sinful when driven by inner poisons like desire, anger, fear, and greed; mastery begins by recognizing these roots.
No tīrtha is mentioned; the focus is moral psychology and dharmic restraint.
No ritual is stated; the ‘practice’ is guarding speech by removing its mental causes.