Netherworld Book (Rāma-Aśvamedha / Rāmāyaṇa Recension and Related Narratives)

Adhyaya 1

Bharata’s Austerity at Nandigrāma and Rāma’s Sight of Nandigrāma

இந்த அத்தியாயம் மங்களாசரணத்துடன் தொடங்கி, கதையின் பலஅடுக்கு கட்டமைப்பை நிறுவுகிறது. முனிவர்கள் சூதரிடம் ஸ்ரீ ராமரின் புனித சரிதத்தை கேட்க வேண்டுகின்றனர். சூதர் நினைவூட்டுவது: பாதாளகாண்டப் பின்னணியில் வாத்ஸ்யாயனர், சேஷ/அனந்தரிடம் மீதமுள்ள புராணவிருத்தாந்தங்கள், குறிப்பாக ராம அஷ்வமேதக் கதை குறித்து வினவினார். சேஷர் பக்தியுடன் கேட்கும் வினாவை பாராட்டி, ராமகதையை கேட்பதும் நினைப்பதும் பாபநாசகமென உரைக்கிறார். ராவணவதத்திற்குப் பின் ஸ்ரீ ராமர் விபீஷணனை லங்கையின் அரசில் நிறுவி, சீதையுடன் புஷ்பக விமானத்தில் திரும்புகிறார். வழியில் தீர்த்தங்களையும் ஆசிரமங்களையும் காட்டிக்கொண்டு அயோத்தி அருகே நந்திகிராமத்தை காண்கிறார்; அங்கு பரதன் பிரிவுத் துயரில் கடும் தவத்தில் இருந்து, மீண்டும் மீண்டும் ராமகதையை ஜபிக்கிறான். நந்திகிராமத்தைப் பார்த்த ராமர், வனவாசத்தில் சீதை அனுபவித்த துன்பங்களை நினைத்து வருத்தம் வெளிப்படுத்துகிறார்.

42 verses

Adhyaya 2

The Vision of Rāma’s Royal Capital (and the Meeting at Nandigrāma)

இந்த अध्यாயத்தில் ஹனுமான் தூதராகச் செயல்படுதல் மற்றும் நந்திகிராமத்தில் பரதன் தவவாழ்வோடு அரசைக் காத்தல் ஆகியவற்றின் மூலம் மீள்சேர்க்கை நெறியும் அரசதர்மமும் விளக்கப்படுகின்றன. நீண்ட பிரிவால் உருகிய ஸ்ரீராமன், பரதனிடம் தன் வருகையை அறிவிக்க ஹனுமானை அனுப்புகிறான். சீதையின் சொற்கள் விரஹ உணர்வை மேலும் தீவிரப்படுத்துகின்றன; பரதன் துயரால் மெலிந்த உடலுடன் இருப்பதை அவள் வர்ணிக்கிறாள். ஹனுமான் ஒழுங்காக ஆளப்படும் நந்திகிராமத்தை அடைந்து, தர்மத்தால் பாதுகாக்கப்படும் நாட்டைக் கண்டு, வல்கல ஆடை அணிந்து ஜடையுடன் தவத்தால் சோர்ந்த பரதனைச் சந்திக்கிறான். ராமன் அருகில் வந்துள்ளான் எனச் செய்தி கூறுகிறான். பின்னர் அமைச்சர்கள் மற்றும் வசிஷ்டர் ராமனை எதிர்கொள்ளப் புறப்படுகின்றனர். ராமன் பரதனையும் அமைச்சர்களையும் வல்கல-ஜடையுடன் காணும் போது, தசரதனின் மரபும் आदர்ஷ அரசதர்மமும் நினைவிற்கு வருகின்றன. இறுதியில் பரதன் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து மன்னிப்புக் கோரி தன்னைத் தாழ்த்திக் கூறுகிறான்; ராமன் அன்புடன் அவனை அணைக்கிறான். பரதன் சீதையை மரியாதையுடன் வணங்குகிறான்; பின்னர் அனைவரும் புஷ்பக விமானத்தில் பித்ருநகரை நோக்கிப் பயணிக்கிறார்கள்.

40 verses

Adhyaya 3

Raghunātha’s Entry into the City (Ayodhyā Festival Preparations and Procession)

சேஷன் வத்ஸ்யாயனனிடம் கூறுகிறான்—ராமனின் நீண்டநாள் எதிர்பார்த்த தலைநகர்த் தரிசனம் நிகழ்ந்தது; அயோத்தி முழுவதும் திருவிழா நிலமாக மாறியது. பரதன் அமைச்சர் சுமுகனை அழைத்து—கோயில்களை அழகுற அலங்கரிக்கவும், வீதிகளில் சந்தன மணமுள்ள நீரைத் தெளிக்கவும், மலர்குவியல்கள் அமைக்கவும், தூபம் எரியவும், யானை-குதிரைகளை வண்ணமிட்டு ஆபரணங்களால் மிளிரச் செய்யவும்—என்று ஆணையிட்டான். சௌபாக்யவதிகளான நகரப் பெண்கள் பூஜைப் பொருட்களுடன் ஆரத்தி செய்கின்றனர்; பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் என எல்லா வர்ணத்தாரும் ஒன்றுகூடி மகிழ்ச்சியுடன் அரசனைத் தரிசிக்க வருகின்றனர். தேவர்களால் சூழப்பட்டும் ஒளிவீசும் வானரர்கள் பின்தொடரவும் ராமன் புஷ்பக விமானத்திலிருந்து இறங்கி மனிதர் சுமக்கும் வாகனத்தில் ஏறி நகரில் நுழைகிறான்; இசை முழக்கமும் பாடகர் புகழ்ச்சியும் எங்கும் ஒலிக்கின்றன. மாடங்களிலிருந்து பெண்கள் ராமனின் அழகை பக்தியுடன் போற்றி, முன்பே அவரைக் கண்டவர்கள் பாக்கியசாலிகள் என எண்ணுகின்றனர்; ராமன் அன்புநிறைந்த பார்வையுடன் தாயின் இல்லத்தை நோக்கிச் செல்கிறான்.

34 verses

Adhyaya 4

Raghuvara’s Royal Consecration (Rāma’s Coronation and Familial Reconciliation)

சேஷ–வாத்ஸ்யாயன உரையாடல் கட்டமைப்பில், இவ்வத்யாயம் ஸ்ரீ ராமரின் மீள்வருகையும் பட்டாபிஷேகமும் சூழ, தர்மமும் உள்ளுணர்வும் மீண்டும் நிலைபெறுவதைச் சொல்கிறது. பிரிவுத் துயரால் வாடிய ஒரு தாய்மையானவர் ராமன் வருவார் என்ற செய்தியால் உயிர்த்தெழுகிறார்; இல்லத்தாரின் கண்ணீர், மெய்சிலிர்ப்பு, மௌனமான பேரானந்தம் ஆகியவை பக்தி மனநிலையை கதையாக வெளிப்படுத்துகின்றன. ராமன் கைகேயியைச் சந்திக்கிறார்; அவள் வெட்கத்தால் பேசாது நிற்கிறாள். ராமன் தாழ்மையுடன் ஆறுதல் கூறி—வனவாச தர்மத்தை நான் நிறைவேற்றினேன், மனத்தில் எந்த விரோதமும் இல்லை என்கிறார். பின்னர் பெற்றோர் சேவை, குல உறவுகளின் மரியாதை, குடும்ப ஒற்றுமை பற்றிய நெறி-தர்ம உபதேசம் விரிகிறது; சீதை ‘பதிவிரதை’ என ஆசீர்வதிக்கப் பட்டு வம்சத்தைப் புனிதப்படுத்துபவளாகப் போற்றப்படுகிறாள். பரதன் அரசை அர்ப்பணிக்க, அமைச்சர்கள் ஜோதிடர்களுடன் சுபமுகூர்த்தம் தீர்மானித்து மங்களகரமான அபிஷேகம் நடைபெறுகிறது. இறுதியில் ராமராஜ்யம் தர்மமயமான ஒழுங்காக வர்ணிக்கப்படுகிறது—நல்லோர்க்கு மகிழ்ச்சி, தீயோர்க்கு தளர்ச்சி, மக்களுக்கு அச்சமின்மை, எல்லா உயிர்களும் ராம ஆணையை ஏற்றல்।

54 verses

Adhyaya 5

The Meeting with Agastya (Rāma Praised by the Gods; Phalaśruti; Ideal Reign; Prelude to Agastya’s Arrival)

ராவணவதமும் ஸ்ரீ ராமரின் பட்டாபிஷேகமும் நிகழ்ந்த பின், பிரம்மா–இந்திரர் முதலான தேவர்கள் ஸ்ரீ ராமரை உயர்ந்த ஸ்தோத்திரத்தால் போற்றுகின்றனர். அவரை அச்யுதன், விஷ்ணு-ஸ்வரூபன் எனக் கருதி, பிரளயத்திற்குச் சமமான மகிமை, சம்சாரத் துயர நிவாரணம், தெய்வநாமங்களின் புனிதப்படுத்தும் சக்தி ஆகியவற்றை விளக்குகின்றனர். இந்த ஸ்தோத்திரத்தின் பலश्रுதி கூறப்படுகிறது—இதனைப் பாராயணம்/கேட்கும் ஒருவன் தோல்வி, வறுமை, நோய் ஆகியவற்றிலிருந்து காக்கப்படுவான்; பக்தி விழிப்படையும்; இதை ஸ்ரீ ராமன் உறுதி செய்கிறான். பின்னர் ராமராஜ்யத்தின் आदர்ஷம் வர்ணிக்கப்படுகிறது—செழிப்பு, அகால மரணம் இல்லாமை, சமூக ஒற்றுமை. தொடர்ந்து துவைப்பவனின் பழிச்சொல் காரணமாக சீதா துறப்பின் சுட்டுரை வருகிறது. இறுதியில் அரசசபையில் வசிஷ்டாதி முனிவர்களிடையே குடஜனான மகரிஷி அகஸ்தியர் வருகை தந்து அடுத்த நிகழ்வுகளுக்கான முன்னுரையை அமைக்கிறார்.

50 verses

Adhyaya 6

The Origin of Rāvaṇa

சேஷ–வாத்ஸ்யாயன உரையாடலில் ராமரின் அசுவமேதப் பிரசங்கத்தில் ஒரு பெருஞ்சபை அகஸ்திய முனிவரை வரவேற்று, அவரது தவமும் தர்மமும் போற்றுகிறது. அங்கே ராமரும் ராவணனை வதைத்த புனிதப்படுத்தும் வீரராகப் புகழப்படுகிறார். பின்னர் ராமர் ராவணனின் உண்மை அடையாளமும் தோற்றமும் குறித்து அகஸ்தியரிடம் வினவுகிறார். அகஸ்தியர் புராணப் பரம்பரையைச் சொல்கிறார்—பிரம்மா → புலஸ்த்யர் → விஸ்ரவர். விஸ்ரவருக்கு மந்தாகினி, கைகசி என்ற இரு மனைவியர்; மந்தாகினியால் குபேரன் (தனதன்), கைகசியால் ராவணன், கும்பகர்ணன், விபீஷணன் பிறந்தனர். பின்னர் பொறாமை மற்றும் குடும்பப் பிணக்கு வெளிப்படுகிறது—கைகசியின் கோப உரை, குபேரனை மிஞ்ச கடுந்தவம் செய்வேன் என்ற ராவணனின் அகந்தைச் சபதம். தவமே சக்தியின் மூலமெனவும், தர்மமின்றி வரும் சக்தி உலகிற்கு துன்பம் விளைவிப்பதெனவும் இவ்வத்யாயம் எச்சரிக்கிறது.

43 verses

Adhyaya 7

Ravana’s Austerities, the Gods’ Refuge, and the Decree of Rama’s Incarnation

இந்த अध्यாயத்தில் ராவணன் கும்பகர்ணன், விபீஷணனுடன் கடும் தவம் செய்கிறான். தேவர்கள் மகிழ்ந்து வரம் அளிக்க, அந்த வலிமையால் அவன் மூவுலகையும் கலக்கமடையச் செய்கிறான். ராவணனின் கொடுமையால் துன்புற்ற தேவர்கள் முதலில் பிரம்மாவை அணுகி அழுதபடி சரணடைந்து தங்கள் துயரை உரைக்கின்றனர். பின்னர் பிரம்மாவுடன் கைலாசம் சென்று நந்தியின் வழியாக சம்பு-மகாதேவனைப் போற்றி வேண்டுகின்றனர். சிவன் அவர்களின் வேதனையை கேட்டு தேவர்களுடன் ஹரியிடம் செல்கிறான். விஷ்ணு அனைவரையும் ஆறுதல் கூறி அவதாரத் திட்டத்தை அறிவிக்கிறார்—அயோத்தியில் தசரதனின் புதல்வனாக அவதரித்து ராவணனை வதம் செய்வார்; தேவர்கள் அंशமாக வானர-கரடி முதலிய ரூபங்களில் தோன்றி துணை புரிவர். இறுதியில் தர்மம் மீண்டும் நிலைபெறும் என்றும் தெய்வீக அரசாட்சியின் புகழும், சபையில் எழும் உணர்ச்சி நிறைந்த எதிர்வினையும் கூறி நிகழ்வு நிறைவு பெறுகிறது.

38 verses

Adhyaya 8

Agastya’s Instruction to Raghunātha (Rāma): Sin, Remorse, and the Aśvamedha Remedy

சேஷ–வாத்ஸ்யாயன உரையாடல் கட்டமைப்பில் இந்த அத்தியாயம் உள்ளடங்கிய ஒரு நிகழ்வை நோக்கிச் செல்கிறது. துயரால் தளர்ந்து ஸ்ரீ ராமர் மயக்கமடைந்து கிடக்க, கும்பஜன்ம அகஸ்தியர் வந்து ஆறுதல் கூறி அவரை விழிப்புறச் செய்கிறார். ராமர் காமதோஷத்தால் ஏற்பட்ட தவறை ஒப்புக்கொண்டு, பிராமணாபராதம் மற்றும் வணங்கத்தக்க பிராமணர்களின் வதம் குறித்து புலம்புகிறார்; நரகப் பயமும், அசுத்தம் நீங்காதோ என்ற அச்சமும் வெளிப்படுத்துகிறார். இங்கே பிராமணர் வேததர்மத்தின் மூலமெனும் தர்மத்தத்துவம் தீவிரமாக வலியுறுத்தப்படுகிறது. அகஸ்தியர் ராமரை உறுதிப்படுத்தி—துஷ்டநாசமே உமது நியோகம்; ஆகவே பாபலேபம் உம்மை ஒட்டாது என்கிறார். ஆனால் ராமர் அறிந்தே செய்த பாவம்–அறியாமல் நிகழ்ந்த பாவம் என்ற வேறுபாட்டை கூறி, சிந்தித்து செய்த குற்றத்திற்கு தெளிவான பிராயச்சித்தம் வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறார். அப்போது முனிவர் அஸ்வமேதம் (வாஜிமேதம்) தீர்வாக விதித்து, திலீபன், மனு, சகரன், மருத்தன் மற்றும் இந்திரனின் நூறு யாகங்கள் போன்ற முன்னுதாரணங்களைச் சொல்கிறார். ராமர் யாகத்தைச் செய்ய உறுதி கொண்டு, முறைகளை கேட்கிறார்; இவ்வாறு அவர் நெஞ்சழுத்தத்திலிருந்து தர்மப் புனர்நிறுவலுக்குத் திரும்புகிறார்.

37 verses

Adhyaya 9

Instruction on All Dharma (in the context of Rāma’s Aśvamedha)

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீராமர் அகஸ்தியரிடம் அஸ்வமேத யாகத்தின் முறையை வினவுகிறார்—தகுதியான குதிரையின் இலக்கணங்கள், பூஜைச் செய்முறை, யாக நிறைவேற்றம், பகைவரை வெல்வதற்கான வழி. அகஸ்தியர் சுபலட்சணமுள்ள குதிரையைச் சொல்லி, வைசாக பௌர்ணமியில் நெற்றியில் அடையாளப் பத்திரம்/குறி வைத்து காவலர்களுடன் விட வேண்டும்; யாரேனும் பிடித்தால் பலத்தால் மீட்டுக் கொள்வதும் விதியின் அங்கம் என்கிறார். இந்த யாகம் ஒரு வருடம் முழுவதும் நியமக் கட்டுப்பாட்டுடன், ஏழை–எளியோர்க்கு தொடர்ந்த தானத்துடன் செய்யப்பட வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது. பின்னர் ராமர் தமது குதிரைத்தொழுவத்தை காட்டுகிறார்; யாகத்திற்குரிய குதிரைகளைப் பார்த்த அகஸ்தியர் வியந்து முழுமையான அனுஷ்டானத்தை மேற்கொள்ள ஊக்குவிக்கிறார். சரயூ கரையில் வசிஷ்டர் தலைமையில் ஏற்பாடுகள் நடைபெற, உயர்ந்த முனிவர்களுக்கு அழைப்புகள் அனுப்பப்படுகின்றன. சேஷ–வாத்ஸ்யாயன உரையாடல் சூழலில் தர்மோபதேசம் விரிகிறது. முனிவர்கள் வர்ணாஶ்ரமக் கடமைகள் மற்றும் இல்லற ஒழுக்க விதிகள் (இంద్రியக் கட்டுப்பாடு, திருமண மரியாதை, அதிதி உபசாரம், தூய்மை–ஆசாரம், விலக்குகள்) ஆகியவற்றை விளக்கி, இத்தர்மங்கள் எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காகவே போதிக்கப்பட்டன என்று முடிவுறுத்துகின்றனர்.

63 verses

Adhyaya 10

Instruction to Śatrughna and the Mobilization for Rāma’s Aśvamedha

வசந்தம் வந்ததும் வசிஷ்டர் ராமரிடம் இது யாகங்களுக்கு உகந்த புனித காலம்; ஆகவே மதிக்கப்பட்ட அச்வமேதக் குதிரையை விடுவிக்கும் நேரம் வந்தது என அறிவிக்கிறார். யாகப் பொருட்களைத் தயாரித்தல், சிறந்த பிராமணர்களை அழைத்தல், கருணையுடன் தானம் செய்தல், மேலும் விரதம்போன்ற கட்டுப்பாடுகள்—தரையில் உறங்குதல், பிரம்மச்சரியம், துறவு—கடைபிடிக்க வேண்டும் என விதிக்கிறார். ராமர் லக்ஷ்மணனை யாகக் குதிரையை ஏற்பாடு செய்ய ஆணையிடுகிறார்; லக்ஷ்மணன் படையை முழுமையாகத் திரட்டி பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை உறுதிப்படுத்துகிறார். பின்னர் குதிரையின் மாபெரும் பவனி, படையின் முழக்கமிகு அணிவகுப்பு, சபையின் போர்மரபுச் சிறப்பு ஆகியவை வர்ணிக்கப்படுகின்றன. யாக மண்டபம் நிறுவப்படுகிறது; வசிஷ்டர், அகஸ்தியர் முதன்மையர்; வால்மீகி அத்வர்யுவாகவும், கண்வர் வாயில்காவலராகவும் நியமிக்கப்படுகிறார். பெயர்ப் பட்டியலுடன் கூறப்பட்ட முனிவர்கள் பல வாயில்களில் காவலாக நிறுத்தப்படுகின்றனர். இறுதியில் ராமர் சத்ருக்னனுக்கு—குதிரையைப் பாதுகாப்பாய், வன்முறையை அடக்கி தர்மத்தை நிலைநிறுத்து; குறிப்பாக ஆயுதமற்றவர், அஞ்சுபவர், உறங்குபவர், சரணடைந்தவர் ஆகியோருக்கு தீங்கு செய்யாதே—என்று உபதேசிக்கிறார். தொடர்ந்து வைஷ்ணவ நெறியியல் விரிவடைந்து, பக்தர்களுக்கு கருணை, எங்கும் பகவத்-பாவம், அத்வைதப் போன்று ஒருமைப்பாட்டுடன் மரியாதை செலுத்துதல் ஆகியவை எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன.

74 verses

Adhyaya 11

The Meeting with Puṣkala’s Wife

இந்த அதிகாரத்தில் ராமாஶ்வமேதக் கதையின் நடுவே அரசவையின் திட்டமிடல், யாக விதிமுறை, மற்றும் இல்லற வாழ்வின் இனிய நிகழ்வு ஒன்றாகப் பிணைகிறது. யாகக் குதிரையைப் பாதுகாக்கத் தகுதியான காவலர்களை நியமிப்பது குறித்து ரகுநாத ராமர் சுமந்திரருடன் ஆலோசிக்கிறார்; பல அரசர்களும் வீரர்களும், அவர்களின் படைகளும், அஸ்திரவித்தையில் தேர்ச்சியும் வரிசையாகக் கூறப்படுகின்றன. அரச தர்மமாக ஆயுதமற்றோர், குழந்தைகள், பெண்கள், கவனமற்றோர் ஆகியோர்மீது தாக்குதல் செய்யக் கூடாது என ராமரின் கட்டளை வலியுறுத்தப்படுகிறது. யாகம் தொடங்கும் போது ஆசான்களுக்கும் ரித்விக்களுக்கும் சிறந்த தானங்கள் வழங்கியமை விவரிக்கப்படுகிறது. வசிஷ்டர் மந்திர உச்சாரணமும் ஸ்பரிசமும் செய்து விதிப்படி குதிரையை விடுவிக்கிறார்; நல்ல சகுனங்களுடன் படை புறப்படுகிறது. இறுதியில் புஷ்கலன் இல்லம் புகுந்து தன் பத்தினி மனைவியைச் சந்திக்கிறான்; அங்கு இல்லற தர்மம், கடமைநிலை, மூத்தோர்க்கு வணக்கம் ஆகியவை போர்ப் பயணத்தின் முன்னிலையில் வெளிப்படுகின்றன.

83 verses

Adhyaya 12

Account of Kāmākṣā (Bhavānī) at Āhicchatrā

இந்த அதிகாரத்தில் ராமரின் அசுவமேத யாகத்தைச் சுற்றிய போர்-யாகத் தயாரிப்புகள் கூறப்படுகின்றன. மங்கள ஆசிகள், ஸ்மரணம்-வழிபாடு, பாதுகாப்புக் கவசம் மற்றும் ஆயுதத் தரிப்பு ஆகியவற்றால் வெற்றி தர்மமும் தேவகிருபையும் சார்ந்தது என நிறுவப்படுகிறது. சத்ருக்னன் அமைச்சர்களும் படைகளும் உடன் ஆஹிச்சத்திரா நகரில் நுழைந்து, அழகிய நகரமும் வனப்பகுதியும் கண்டு, ஒளிவீசும் ஒரு ஆலயத்தைச் சந்திக்கிறான். சுமதியிடம் வினவ, அது காமாக்ஷா/பவானியின் பரம தாமம்; தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் அருளும், அனைவராலும் வணங்கப்படும் தேவியென அவர் விளக்குகிறார். பின்னர் அரசன் சுமதனின் பழைய வரலாறு தொடங்குகிறது—கடுமையான இழப்பால் துயருற்று ஹேமகூடத்தில் தீவிர தவம் செய்தான். அவன் தவத்தால் இந்திரன் அஞ்ச, தடையிட வசந்தத்துடன் அப்சரஸ்களையும் கொண்டு காமதேவனை அனுப்புகிறான்; இங்கே இంద్రியக் கட்டுப்பாடு மற்றும் தெய்வீக மயக்கம் இடையிலான மோதல் உருவாகிறது.

86 verses

Adhyaya 13

Śatrughna’s Entry into Ahicchatrā (Temptation of Sumada and the Goddess’s Boon)

சேஷன் வாத்ஸ்யாயனனிடம் கூறுகிறான்—அரசன் சுமதனின் கடுந்தவத்தால் காமனின் கூட்டத்திலிருந்து ரம்பை, திலோத்தமை, க்ருதாசி முதலிய அப்சரஸ்கள் வந்து அவனை மயக்க முயன்றனர். நந்தனவன இன்பங்கள், தெய்வீக போகங்கள், சொர்க்கப் பலன் ஆகியவற்றை காட்டி தவத்தைச் சிதைக்க நினைத்தனர்; ஆனால் சுமதன் சொர்க்கத்தை ‘அற்பமும் நிலையற்றதும்’ என எண்ணி, ஜகன்மாதா அம்பிகையின் பக்தியில் உறுதியாக நிலைத்தான். காமனின் அம்புகள், பெண்களின் கலைகள், இந்திரனின் தடையிடல்—எதுவும் அவனை அசைக்கவில்லை; இறுதியில் இந்திரனும் வெட்கி சேவை மனப்பான்மையை ஏற்றான். அப்போது மகாதேவி அம்பிகை ஒளிமயமான ரூபத்தில் வெளிப்பட்டாள். சுமதன் அவளை ஞானரூபிணி, மாயாசக்தி, உலகைத் தாங்குபவள் என ஸ்துதி செய்தான். தேவி வரம் அளிக்க, சுமதன் தன் அரசின் மீட்பு, அசையாத பக்தி, மோக்ஷம் ஆகியவற்றை வேண்டினான். தேவி (காமாக்ஷ ச்வரமாக) முன்னறிவித்தாள்—ஸ்ரீராமனின் அச்வமேத யாகக் குதிரையை காக்கும் சத்ருக்னன் அஹிச்சத்ராவிற்கு வருவான்; சுமதன் அவனிடம் அரசை ஒப்படைத்து ராமகாரியத்திற்கு முழுமையாக அர்ப்பணிப்பான். அத்தியாயம் சத்ருக்னனின் மரியாதைமிகு நுழைவாலும் சுமதனின் ராமபராயணத்தாலும் நிறைவடைகிறது.

67 verses

Adhyaya 14

The Episode of Cyavana (Cyavana’s Hermitage and the Power of Tapas)

இந்த अध्यாயத்தில் அரசன் சுமதன், சத்ருக்னனை அரசர்க்குரிய விருந்தோம்பலால் வரவேற்று, ரகுநாதரைத் தரிசிக்க வேண்டுமெனும் ஆவலை வெளிப்படுத்துகிறான். மூன்று இரவுகள் தங்கி, சத்ருக்னன் சுமதனின் துணையுடன் பரிசுகளும் ஒழுங்கான பரிவாரமும் கொண்டு நதிமார்க்கமாகப் புறப்பட்டு, முனிவர்கள் நிறைந்த நிலப்பகுதிகள் வழியாகச் செல்கிறான்; வழியெங்கும் ஸ்ரீராமனின் குணங்கள் புகழப்படுகின்றன. வேதஒலி, யாகச் சின்னங்கள், அச்சமற்ற இயற்கை சூழல் கொண்ட ஒரு ஆசிரமத்தை அடைந்தபோது, இது யாருடைய ஆசிரமம் என சத்ருக்னன் சுமதியிடம் கேட்கிறான். சுமதி இது மகரிஷி ச்யவனரின் ஆசிரமம் என்று கூறி, அவருடைய மகிமையையும் தவவலிமையையும் விளக்குகிறான். பின்னர் ச்யவனரின் தோற்றமும் தவமும் கூறப்படுகிறது—பிருகுவின் கர்ப்பிணி மனைவியை ஒரு ராட்சசன் கடத்த, கரு கீழே விழுகிறது; குற்றவாளி சாம்பலாகிறான். பிருகுவின் சாபத்தால் அக்னிக்கு குற்றம் ஏற்பட்டாலும், ஒரு ரிஷியின் வரத்தால் ‘எல்லாவற்றையும் உண்ணுபவன்’ ஆனாலும் அக்னி என்றும் தூயவன் என நிலைபெறுகிறது. ரேவா நதிக்கரையில் ச்யவனர் கடுந்தவம் செய்கிறார்; ஒரு அரசகுமாரி தவசிக்கு தீங்கு செய்ததால் தீய அறிகுறிகள் எழ, அரசன் தர்மப்படி கன்யாதானம்/திருமணம் செய்து ஈடு செய்தபின் அவை அடங்குகின்றன—தவத்தின் உலகளாவிய சக்தியும் நியாயமான பரிகாரத்தின் அவசியமும் வெளிப்படுகின்றன.

65 verses

Adhyaya 15

Description of Cyavana’s Austerity and Enjoyment

இந்த அதிகாரத்தில் சர்யாதியின் மகள் சுகன்யை, முதுமையும் குருட்தனமும் கொண்ட முனிவர் ச்யவனருக்கு நீண்ட காலம் தவமயமாகச் செய்த சேவை கூறப்படுகிறது. அவளது அசையாத பத்தினித் தர்மம் யோகத் தூய்மையுடன் இணைந்து ஒரு முன்மாதிரியாக விளங்குகிறது. அந்நேரம் தெய்வ வைத்தியர்களான அச்வினிக் குமாரர்கள் வந்து மரியாதை பெறுகின்றனர்; வரம் அளிக்க முன்வந்தபோது, சுகன்யை தன் கணவருக்கு பார்வை (மற்றும் நலன்) வேண்டி வேண்டுகிறாள். யாகப் பங்கின் தத்துவமும் இங்கு தோன்றுகிறது—ச்யவனரின் சம்மதத்தால் அச்வினர்களுக்கு யாகத்தில் பங்கு வழங்கப்பட்டு அவர்களின் உரிமை தர்மப்படி நிலைபெறுகிறது. பதிலாக அவர்கள் ச்யவனரை மாற்றுருவாக்கி இளமை, ஒளி அளிக்கின்றனர்; ஒரேபோல் அழகிய மூவர் நிகழ்வு சுகன்யையின் கற்புநிலையைச் சோதிக்க, அவள் தன் கணவரையே சரியாக அறிகிறாள். பின்னர் ச்யவனர் தவவலமும் தெய்வ அருளும் கொண்டு விருப்பப்படி செல்லும் தெய்வ விமானத்தையும், மணிமயமான செல்வச் சாலையையும் வெளிப்படுத்துகிறார். தவம், தர்மம், அருள் ஆகியவை இன்பவாழ்வையும், அச்சமின்மை–துயரின்மை எனும் ஆன்மீக உறுதியையும் அளிக்கும் என்பதை அதிகாரம் காட்டுகிறது.

54 verses

Adhyaya 16

The Horse’s Journey (to Cyavana’s Hermitage)

இந்த அதிகாரத்தில் சேஷன் வாத்ஸ்யாயனனிடம் இரண்டு கதைத்தொடர்களை இணைத்து உரைக்கிறார். முதலில் ச்யவன–சுகன்யா வரலாறு—ச்யவனரின் கடுந்தவத்தால் இந்திரனின் அகந்தை அடங்குகிறது; அஸ்வினி தேவர்கள் யாகத்தில் தங்கள் பங்கினைப் பெறுகின்றனர்; பிராமணத் தேஜஸின் மகிமை பொதுமன்றத்தில் வெளிப்படுகிறது. அடுத்ததாக ராமரின் அஸ்வமேத யாக ஏற்பாடுகள்—யாகக் குதிரையின் பயணம், சத்ருக்னன் ச்யவன ஆசிரமம் அடைதல், முனிவர் ராமயாகத்திற்கு வருமாறு அழைப்பு விடுத்தல், ஹனுமான் தூதராக செய்தி எடுத்துச் செல்லுதல். இங்கு ராமநாம ஸ்மரணம் பாபநாசகமாகவும், வெறும் சடங்குகளைத் தாண்டிய பக்திமார்க்கமாகவும் போற்றப்படுகிறது; தர்மமும் மகரிஷியின் சான்னித்யமும் யாகத்தைப் புனிதமாக்கும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. இறுதியில் ராமர் ச்யவனரை மரியாதை செய்கிறார்; முனிவரின் சங்கத்தால் யாகம் சுத்தமென அறிவிக்கப்படுகிறது.

54 verses

Adhyaya 17

Glory of Nīla Mountain and the Prelude to King Ratnagrīva’s Legend

இந்த अध्यாயத்தில் சத்ருக்னன் ச்யவன முனிவரின் தவவலத்தால் வெளிப்பட்ட யோக வைபவத்தைப் பார்த்து வியப்புறுகிறான். பின்னர் அச்வமேத யாகக் குதிரையை மீண்டும் தொடர்ந்து செல்லும் போது, வழியில் விமல மன்னன் அவனை மரியாதையுடன் வரவேற்று உபசரிக்கிறான். பயணச் சூழலில் அமைச்சர் சுமதியுடன் நிகழும் உரையாடல் தர்மநெறியின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது. அடுத்து சத்ருக்னன் ‘நீல’ எனப்படும் ஒளிமிகு மலைக்காட்சியைப் பார்க்கிறான்—அது புருஷோத்தம ஹரியின் திருவாசம்; புண்ணியவான்களுக்கும் ஹரிபராயணர்களுக்கும் மட்டுமே தோன்றுவது. இங்கு பாபச் செயல்கள், சமூக ஒழுக்க மீறல்கள் முதலியவை பட்டியலிடப்பட்டு, தூய நடத்தைதான் தீர்த்த தரிசனத்திற்கான தகுதி என போதிக்கப்படுகிறது. புலஸ்த்யர் பீஷ்மரிடம், நீலமலையில் உறையும் புருஷோத்தமனே பரம ஆராத்யன் என்று உறுதிப்படுத்துகிறார். பின்னர் பழம்பெரும் கதையின் முன்னுரை வருகிறது—காஞ்சியின் ரத்னக்ரீவ மன்னன் நீதியுடன் நாட்டை ஆளி, முதுமையில் உயர்ந்த தீர்த்தத்தை நாடுகிறான். அவன் ஒரு தவசீ பிராமணனை வினவ, அவர் ராமச்சந்திரனைப் போற்றி, காசி, குருக்ஷேத்திரம், த்வாரகா போன்ற தீர்த்தங்களின் மகிமையைச் சொல்லி, இறுதியில் நீலமலையில் கண்ட ஒரு அதிசயத்தை நோக்கி கதையை நகர்த்துகிறார்.

82 verses

Adhyaya 18

Instruction to the Brahmin (The Greatness of Piṇḍa and Prasāda on Mount Nīla)

கங்கை மற்றும் கடல் நீரால் புனிதமடைந்த நீலமலையில் ஒரு பிராமணன் சாட்சியாகப் பில்லர்/கிராதர்களை அதிசயமான வடிவில் காண்கிறான். அவர்கள் நான்கு கரங்களுடன், சங்கு, சக்கரம், கதா, சார்ங்கம், தாமரை போன்ற வைஷ்ணவச் சின்னங்களைத் தாங்கி, வைகுண்டம் போன்ற தோற்றம் பெறுகின்றனர். இதைக் கண்டு அவன் அரசனை நோக்கி—தேவர்களுக்கே அரிதான இவ்வுரு உங்களுக்கு எவ்வாறு கிடைத்தது என்று கேட்கிறான். அவர்கள் சிரித்தபடி—இது பிண்டமும் பிரசாதமும் கொண்ட மகிமை எனச் சொல்கிறார்கள். ப்ரிதுகன் என்ற சிறுவன் ஒரு சிகரத்தை ஏறி ஒளிமிக்க ரத்தினமய ஆலயத்தில் நுழைந்தான்; அங்கு தேவரும் அசுரரும் ஹரியை வழிபடுகின்றனர். நைவேத்யம், நீராஜனம் முடிந்தபின் தேவபூஜையின் மீதமிருந்த பிரசாதம் கீழே விழுந்தது; அந்தப் புனித மீதியை உண்டவுடன் சிறுவன்—பின்னர் அவர்களின் சமூகமும்—நான்குகரத் தன்மையும் வைஷ்ணவ இலக்கணங்களையும் பெற்றது. இவ்வத்யாயம் உணர்த்துவது: அர்ப்பணம், பிண்டம், பிரசாதம் வழியாக வெளிப்படும் பகவான் அருள், நம்பிக்கையுடன் ஹரிசம்பந்தம் ஏற்பட்டால், எல்லையோர மக்களையும் வைகுண்டச் சின்னமுடைய உயர்வுக்கு மாற்ற வல்லது।

30 verses

Adhyaya 19

Ratnagrīva’s Pilgrimage and the Prescribed Procedure for Visiting Sacred Tīrthas

இந்த अध्यாயத்தில் முன் நிகழ்ந்த அதிசயக் கூறுகளைத் தொடர்ந்து, உரையாளர் அரசனுக்கு புருஷோத்தமன் மற்றும் நீலமலையை நோக்கிய தீர்த்தயாத்திரையின் ஒழுங்குமுறையைத் தெளிவாக அறிவுறுத்துகிறார். தரிசனத்தின் பலனாக நான்கு கரங்களுடைய தெய்வரூபப் பெறுதல், மறுபிறவியிலிருந்து விடுதலை ஆகியவை கூறப்பட்டு, அரசன் யாத்திரைக்கு ஊக்கப்படுத்தப்படுகிறான். மரணம் நிச்சயம் என்பதால் ஹரியின் சரணடைதல், கீர்த்தனம்-ஸ்ரவணம், प्रणாமம், பூஜை மூலம் பக்தி வளர்த்தல், சத்சங்கம் நாடுதல், தீர்த்தங்களுக்கு கட்டுப்பாடு மற்றும் வைராக்யத்துடன் அணுகுதல் ஆகியவை வலியுறுத்தப்படுகின்றன. ஸ்நானம், முண்டனம் (பாபம் கேசத்தில் ஒட்டும்), யாத்திரிகரின் உடை—தண்டம், கமண்டலம், மிருகச்சர்மம்—பாதயாத்திரையாக ஹரிநாமம் சொல்லிச் செல்லுதல், சாதுக்களை மதித்தல் போன்ற விதிகளும் கூறப்படுகின்றன. பின் கதை நகரமெங்கும் பரவும் இயக்கமாகிறது: அரசன் நகரமுழுவதும் தீர்த்தயாத்திரை செய்ய ஆணையிட, அமைச்சர் அறிவிப்பு செய்கிறார்; எல்லா சமூகத்தினரும் ‘ஜெய’ முழக்கத்துடன் புருஷோத்தமனை நோக்கி புறப்படுகின்றனர்.

60 verses

Adhyaya 20

The Greatness of the Gaṇḍakī River and the Śālagrāma Stone

ஒரு அரசன் வைஷ்ணவ கீர்த்தனங்களுடன் பயணம் செய்து பல தீர்த்தங்களைத் தரிசித்து, சக்கரச் சின்னம் பதிந்த கற்களால் விளங்கும் பாபநாசினி நதியை அடைகிறான். அது எந்த நதி என்று தவசி பிராமணரை வினவ, முனிவர் ‘இது கந்தகி’ என்று கூறி—இதன் தரிசனம், ஸ்பரிசம், ஸ்நானம், நீர்பானம் மனம்-வாக்கு-உடல் பாவங்களை எரித்தழிக்கும் என விளக்குகிறார். பின்னர் சாலக்ராமத் தத்துவம் கூறப்படுகிறது—சக்கராங்கித சாலக்ராமக் கல் சாட்சாத் பகவான் விஷ்ணுவே; அதன் பூஜை முக்தி தரும். சாலக்ராமத்தை ஸ்நானம் செய்த நீர் ‘பாதாம்ருதம்’ ஆகி உடனே சுத்தி செய்கிறது; பூஜை விதிகள், தேவையான பொருட்கள், நியமங்கள் மற்றும் எச்சரிக்கைகளும் சொல்லப்படுகின்றன. ஒரு எடுத்துக்காட்டில் கொடிய பாவியை யமதூதர்கள் பிடிக்க, கருணைமிகு வைஷ்ணவ பக்தர் துளசி சேவை, “ராம” நாம உச்சாரணம், சாலக்ராம ஸ்பரிசம் ஆகியவற்றால் அவனை மீட்கிறார். பின்னர் விஷ்ணுதூதர்கள் தோன்றி சாலக்ராமத்தின் உடனடி ரட்சக சக்தியை உறுதிப்படுத்துகின்றனர்.

49 verses

Adhyaya 21

The Vision of the Renunciate (Yati-darśana)

இந்த அதிகாரத்தில் பக்தராஜன் ரத்நக்ரீவன் கந்தகியின் மகிமையை கேட்டு அங்கே நீராடி பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, பல சாலக்ராம-சிலைகளை வழிபட்டு, ஏழைகளுக்கு தானம் அளிக்கிறான். பின்னர் நீலமலையில் உள்ள புருஷோத்தமன் திருத்தலத்தை நோக்கிச் செல்லும் வழியில் கங்கை–சாகர சங்கமத்தில் ஒரு தவசிப் பிராமணனைச் சந்தித்து ‘நீலமும் ஹரியும் எவ்வாறு தரிசனம் தருவார்கள்?’ என்று கேட்கிறான். அவர் ‘இங்கேயே தங்கி புருஷோத்தமனைப் புகழ்ந்து ஸ்துதி செய்; தரிசனம் கிடைக்கும் வரை உபவாச-விரதம் மேற்கொள்’ என்று அறிவுறுத்துகிறார். ராஜா ஐந்து நாட்கள் கடுமையான விரதம் இருந்து பகல்-இரவு ஹரியின் குணங்களைப் பாடுகிறான். அப்போது கருணையால் ஹரி திரிதண்டி சந்நியாசி வேடத்தில் தோன்றி பூஜையை ஏற்று, மதிய வேளையில் அரிய தரிசனம் கிடைக்கும் என்றும் ஐந்து துணையர்களுடன் நீலாரோহণம் நிகழும் என்றும் அருள்கிறான்; தீர்த்தத்தில் தொடர்ந்த ஸ்துதி மற்றும் விரதம் இறைவனின் தன்னாட்சி வெளிப்பாடும் பாதுகாப்பும் தரும் எனக் கூறப்படுகிறது।

Adhyaya 22

Description of the Glory of Nīlagiri (Nīlā/Nīlaprastha) and Puruṣottama’s Saving Vision

கங்கைத் துறையில் ஒரு நாள் முழுதும் ஹரி-ஸ்மரணம், கீர்த்தனம் செய்து இருந்த இரத்தநக்ரீவ அரசன், இரவில் கனவில் நான்கு கரங்களுடன் விஷ்ணுவைப் போன்ற வடிவம் பெற்று புருஷோத்தமனின் திவ்ய சபையை தரிசிக்கிறான். வாடவ என்ற பிராமண வழிகாட்டியின் துணையால் தானம் செய்து, கங்காசாகர ஸ்நானமும் தர்ப்பணமும் நிறைவேற்றுகிறான்; அப்போது தேவதுந்துபிகள் முழங்க, மலர்மழை பொழிந்து இறையருள் உறுதிப்படுகிறது. பின்னர் அவர்கள் ஒளிவீசும் நீலகிரி/நீலப்ரஸ்தத்தை கண்டு, ரத்தினம் பதித்த பொன் ஆலயத்தில் ஏறி சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்த புருஷோத்தமனை தரிசிக்கிறார்கள். அரசன் அபிஷேகம், அர்க்ய-பாத்யம், வஸ்திரம், கந்தம், தூபம், தீபம், நைவேத்யம் முதலியவற்றால் முழுப் பூஜை செய்து, இறைவனின் பரத்துவமும் அவதார நோக்கமும் விளக்கும் ஸ்தோத்திரம் பாடுகிறான். புருஷோத்தமன் பிரசாதம் அளித்து, இனி இந்த ஸ்தோத்திரத்தை பாராயணம் செய்பவர்களுக்கும் தரிசனம் அருளுவேன் என வாக்குறுதி தருகிறார்; அரசனும் உடனிருந்தவர்களும் விமானத்தில் வைகுண்டம் சென்று, நீலகிரியின் தரிசன-श्रவண மோக்ஷமளிக்கும் மகிமை நிலைபெறுகிறது.

Adhyaya 23

Account of the Battle of the Princes

ராம-அச்வமேதப் பகுதியில் இலைச் சின்னம் கொண்ட யாகக் குதிரை யக்ஷச் சாமர சேவையுடன், சத்ருக்னன் மற்றும் துணை வீரர்களின் பாதுகாப்பில் வேகமாகச் செல்கிறது. சுபாஹுவின் வம்சத்துடன் தொடர்புடைய நகரில் இளவரசன் தமனன் அந்தக் குதிரையைப் பிடித்து கட்டிவிட, க்ஷத்திரியப் போர்முனை எழுகிறது. தூதரும் உளவாளரும் குதிரை பிடிக்கப்பட்ட செய்தியை அறிவித்தவுடன் படைகள் ஆயத்தமாகின்றன. தமனன்–பிரதாபாக்ர்யன் இடையே கடும் போர் வெடிக்கிறது; யானை, தேர், குதிரை, காலாட் படைகள் நடுவே அம்புமழை பொழிந்து, புராணப் போர்க் கவிதை நயத்தில் வர்ணனை விரிகிறது. இறுதியில் தமனன் தீப்பொறி போன்ற தீர்மான அஸ்திரத்தை எறிகிறான்; அதனால் பிரதாபாக்ர்யன் வீழ்ந்து, அவனுடையோர் அவனைத் தூக்கிச் செல்கிறார்கள். எதிர்சேனை சிதறி சத்ருக்னனை நோக்கி பின்வாங்குகிறது; தமனன் வெற்றியுடன் நின்று சத்ருக்னன் வருகையை எதிர்நோக்கி, அடுத்த மோதலுக்கான நிலையை அமைக்கிறான்.

Adhyaya 24

The Victory of Puṣkala (Aśvamedha Battlefield Episode)

அசுவமேதக் குதிரை பறிக்கப்பட்டது என்று கேட்டதும் சத்ருக்னன் கோபத்துடன் போர்க்களத்திற்குப் பாய்ந்தான்; அங்கே சிதைந்த படைகளும் விலங்குகளும் பரவிய பயங்கரக் காட்சி இருந்தது. அங்கு சுபாஹுவின் மகன் தமனன் (தமனகன்) என்ற வல்லமைமிக்க குதிரைப் பயிற்சியாளர், பகைவரை அழிப்பவன் எனத் தோன்றினான். பரதனின் மகன் புஷ்கலன் அவனை வெல்வேன் என்று உறுதி செய்து படையுடன் முன்னேறினான். மந்திரபலத்தால் இயக்கப்பட்ட அஸ்திரங்கள் ஒன்றுக்கொன்று எதிர்த்தன—அக்னியஸ்திரம் வருணனின் நீரால் அடக்கப்பட்டது; வாயுவஸ்திரம் பர்வதாஸ்திரத்தால் தடுக்கப்பட்டது; வஜ்ரம் போன்ற தாக்குதலில் ஒரு இளவரசன் கடுமையாகக் காயமடைந்து தந்திரமாகப் பின்வாங்கினான். வெற்றிக்கு அருகிலிருந்த போதும் புஷ்கலன் ஸ்ரீராமரின் ஆணையை நினைத்து மேலதிகத் தாக்குதலைக் கட்டுப்படுத்தினான்; வெற்றி என்பது வெறும் வலிமை அல்ல, தர்மத்தால் கட்டுப்பட்டது என நிறுவினான். இறுதியில் ஜயகோஷம் எழ, சத்ருக்னன் மகிழ்ந்து புஷ்கலனைப் புகழ்ந்தான்.

Adhyaya 25

The Mustering (Assembly) of Subāhu’s Army

புராணக் கதையின் பல அடுக்குச் சூழலில் சேஷன்–வாத்ஸ்யாயனன் உரையாடலால் அச்வமேதப் போர்விவரம் முன்னேறுகிறது. யாகக் குதிரையைச் சுற்றி கடும் போர் நடக்கிறது எனக் கேட்டு சுபாஹு, தன் மகன் தமனனின் நடத்தை மற்றும் வீரத்தைப் பற்றி கலக்கமடைகிறான். தமனன் மீண்டும் மீண்டும் வெற்றி பெறினும், இறுதியில் சத்ருக்னப் பக்கத்துடன் தொடர்புடைய ஒரு வலிமையான அஸ்திரத்தின் தாக்குதலால் அவன் வீழ்கிறான். அதைக் கண்ட சுபாஹுவின் துயரம் கோபமாக மாறி, முழுச் சேனையையும் திரட்ட ஆணையிடுகிறான். யானை–குதிரை–ரதம்–படையாள் என நான்கு அங்கங்களுடைய சேனை பூமியை அதிரச் செய்து முன்னே செல்கிறது; சுகேது, சித்ராங்க, விசித்ர முதலிய வீரர்கள் தத்தம் இடங்களில் நிலைபெறுகின்றனர். பின்னர் தமனன் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்து அகம்பாவத்துடன் உரைக்கிறான். சுபாஹு உடைக்க இயலாத ‘க்ரௌஞ்ச’ வியூஹத்தை அமைக்க ஆணையிட்டு, பெயர் குறிப்பிடப்பட்ட இடவமைப்புகளுடன் அதை கவனமாகச் சீரமைக்கச் செய்கிறான்; சத்ருக்னின் படைகளுடன் வரவிருக்கும் மாபெரும் மோதலுக்கான தயாரிப்பு நிறைவு பெறுகிறது.

Adhyaya 26

The Club-Fight (Mace Combat Episode)

ராமரின் அசுவமேதப் பயணத்தில் சத்ருக்னன் சக்கிராங்கா நகரத்தின் அருகே அச்சமூட்டும் நால்வகைச் சேனையை எதிர்கொள்கிறான். சுமதி அந்நாட்டு அரசன் சுபாஹுவை அறிமுகப்படுத்தி, அவன் தர்மமிகு அரசாட்சியைப் புகழ்கிறாள்—விஷ்ணுபக்தி, உண்மைநெறி, நீதியான வரிவசூல், வைஷ்ணவப் பிராமணர்களை மதித்து போற்றுதல். பின்னர் க்ரௌஞ்ச-வ்யூஹத்தில் இருபுறமும் போரணிகள் அமைக்க, சத்ருக்னன் புஷ்கலன், ரிபுதாபன், நீலரத்னன், உக்ராஷ்வன், வீரமர்தனன் முதலிய வீரர்களை வ்யூஹத்தைப் பிளக்க அனுப்புகிறான். லட்சுமீநிதி சுகேதுவுடன் நேரடிப் போரில் இறங்குகிறான். கடும் அம்புமழையில் சுகேதுவின் ரதமும் கொடியும் சிதைந்து விழ, போர் கதாயுத்தமாக மாறுகிறது; பின்னர் மல்லயுத்தம், அணைத்துப் பிடித்துத் தாக்குதல், முட்டியுத்தம் வரை நீள்கிறது. எவரும் எளிதில் வெல்ல முடியாது; இருவரின் அபூர்வமான தாங்கும்திறன், வலிமை, வீரத்தைப் பார்த்தோர் இரு வீரர்களின் பராக்கிரமத்தையும் அரசருக்குரிய மேன்மையையும் சமமாகப் போற்றுகின்றனர்.

Adhyaya 27

The Slaying of Citrāṅga

ராம அச்வமேத நிகழ்வில் சித்ராங்கன் போர்க்களத்தில் முன்னேறி, பரதன் புதல்வன் புஷ்கலனுடன் கடும் மோதலில் ஈடுபடுகிறான். இருவரிடையே வேகமான அம்புவீச்சு, ரதச் சாகசம், ஆயுதத் திறன் ஆகியவை தீவிரமாகப் பெருகுகின்றன; புஷ்கலன் மீண்டும் மீண்டும் சித்ராங்கனின் ரதங்களை உடைத்து அவனை நெருக்கடிக்குள் தள்ளுகிறான். போரின் நடுவே உரையாடல் நிகழ்கிறது—சித்ராங்கன் புஷ்கலனின் வீரத்தை ஒப்புக்கொண்டு சபதம் செய்கிறான்; போட்டி வெறும் பலத்திற்கல்ல, தர்மமும் சத்தியமும் சார்ந்த உரிமைக் கோரிக்கையாக மாறுகிறது. அப்போது புஷ்கலன் ஸ்ரீராம பக்தியும் பத்தினித் தர்மமும் அடிப்படையாக ‘சத்தியக்ரியா’வை அழைத்து தீர்மான அம்பை விடுகிறான். எதிரி எதிரம்பை எய்தாலும், சத்தியபலத்துடன் வந்த அம்பு சித்ராங்கனின் தலையை வெட்டி வீழ்த்துகிறது; அவன் படை அச்சத்தில் சிதறி ஓடுகிறது, புஷ்கலன் வியூகத்தை உடைத்து வெற்றியைப் பெறுகிறான்—தர்ம ஆதரித்த வீரத்தினால் எனப் போற்றப்படுகிறது।

Adhyaya 28

The Defeat of Subāhu (within the Rāma-Aśvamedha account)

இந்த அதிகாரத்தில் ராம-அச்வமேத நிகழ்வின் நடுவே போர்க்களமும் யாகமும் சிக்கலில் ஆழும் தருணம் வெளிப்படுகிறது. ஒரு அரசன் வீழ்ந்த மகனைப் பார்த்து மிகுந்த துயரத்தில் அழுது புலம்புகிறான்; மற்ற மகன்களும் வீரர்களும் அவனைத் துயரத்தை விடுத்து க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நினைத்து மீண்டும் போரில் நிலைக்கச் சொல்கிறார்கள். பின்னர் சுபாஹு ஹனுமானை எதிர்கொள்கிறான். அம்புகள் சிதறுகின்றன, ரதங்கள் பிடிக்கப்பட்டு நொறுக்கப்படுகின்றன, ஹனுமானின் தாக்குதலால் அரசன் வீழ்ந்து மயக்கமடைகிறான். மயக்கத்தில் அவனுக்கு கனவுத் தரிசனம்—அயோத்தியில் ஸ்ரீராமன் தேவர்கள், ரிஷிகள், அப்ஸரைகள், உடலெடுத்த வேதங்கள் ஆகியோரால் போற்றப்படுகிறார்; அப்போது இது சாதாரணப் போர் அல்ல, தெய்வீக சத்துவத்துடன் மோதல் என உணர்கிறான். விழிப்படைந்ததும் அவன் முன்சாபத்தையும், முனிவர் அசிதாங்கர் கூறிய உபதேசத்தையும் நினைவுகூர்கிறான்—ராமன் பரப்ரஹ்மம், சீதை சின்மயி; வெறும் தர்க்கத்தால் இதை அறிய முடியாது. இறுதியில் கட்டுப்பாடு, ஈடுசெய்தல், மற்றும் ஸ்ரீராமனின் பரம நிலையைக் மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளுதல் நோக்கி நிகழ்வு நகர்கிறது.

Adhyaya 29

The Departure of Śatrughna along with Subāhu (Rāma’s Aśvamedha Cycle)

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீராமரின் அச்வமேத யாகச் சூழலில் மிகச் சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்பட்ட யாகக் குதிரை அரசச் சின்னங்கள், பணியாளர்கள், பெரும் செல்வம் ஆகியவற்றுடன் தயார் செய்து பாதுகாப்புடன் அனுப்பப்படுவது கூறப்படுகிறது. வழியில் பல அரசர்களும் வேண்டுபவர்களும் பணிவும் சரணாகதியும் நிறைந்த சொற்களால் ராமசந்திரருக்கு ரத்தின-நிதிகளை அர்ப்பணித்து, தங்கள் மகன்களும் சேவகர்களும் மீளக் கிடைக்க வேண்டி வேண்டுகின்றனர். சத்ருக்னன் சுபாஹுவுடன் பிற அரசர்களையும் ஏற்று அவர்களின் விண்ணப்பத்தை கேட்கிறான். குதிரையைப் பிடித்தல்/தடுப்பதுடன் தொடர்பான குற்றத்தை அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டு மன்னிப்பை நாடுகின்றனர். உரை தெளிவாக ஸ்ரீராமர் தேவர்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரம தெய்வம் எனப் பிரகடனம் செய்கிறது. க்ஷத்திரிய தர்மம்—போர் தயார்ப்பு, அரசை மீள நிறுவல், இறுதிச்சடங்குகள், ஆட்சி—பக்தியுடன் கலந்து, ராம தரிசனத் தாகம், ராமநாமத்தின் முக்தி அளிக்கும் மகிமை, ராமரின் தாமரை முக தரிசனத்தால் அயோத்தியாவின் பாக்கியம் போற்றப்படுகிறது।

Adhyaya 30

Janaka’s Liberation of Beings in Hell (within the Satyavād Narrative; Rama’s Aśvamedha Context)

இந்த अध्यாயத்தில் ராமனின் அச்வமேதக் குதிரை தேஜఃபுரம் என்ற நகரை அடைகிறது. அந்த நகரம் தர்மஒளியால் பிரகாசித்து, கோயில்கள் நிறைந்து, தவசிகள் வாழும் இடமாகவும், இல்லறத்தாரின் அக்னிஹோத்ர புகையால் தூய்மையடைந்ததாகவும் வர்ணிக்கப்படுகிறது. சத்ருக்னன் அமைச்சர் சுமதியிடம் அந்நகரின் அரசனைப் பற்றி கேட்க, சுமதி ராஜா ருதம்பரரை அறிமுகப்படுத்துகிறார்—சத்தியவிரதமும் கோமாதாவை மகிழ்விக்கும் விரதப் பரம்பரையும் கொண்ட வம்சத்தவர் எனச் சொல்கிறார். பின்னர் உபதேசம் வருகிறது: சந்தானப் பேறுக்காக விஷ்ணுவின் அருள், கோமாதாவின் ஆசீர்வாதம் அல்லது சிவனின் அனுகிரகம் நாடப்பட வேண்டும். கோபூஜை விதிக்கப்படுகிறது; பசுக்களைத் துன்புறுத்துதல், அவமதித்தல், அலட்சியம் செய்தல் ஆகியவை பெரிய பாவம் என எச்சரிக்கப்படுகிறது. அதன்பின் பழம்பெரும் கதையில் ராஜா ஜனகன் யோகபலத்தால் தேகம் நீங்கி நரகத்தருகே செல்கிறான்; அவன் உடலிலிருந்து எழும் காற்றே அங்குள்ளோரின் வேதனைகளைத் தணிக்கிறது. கருணையால் உருகிய ஜனகன் தர்மராஜ யமனிடம் பாவிகளின் விடுதலையை வேண்டுகிறான். தர்மன் தண்டனைகளின் விதியை விளக்கி, புண்ணியத்தை—குறிப்பாக ‘ராமா, ராமா’ என்ற நாமோச்சாரணத்தால் உண்டாகும் புண்ணியத்தை—தானமாக வழங்கி பிறருக்கு மாற்றலாம் என போதிக்கிறான். ஜனகன் தன் சேமித்த புண்ணியத்தை தானம் செய்தவுடன் அந்த உயிர்கள் உடனே திவ்ய தேகங்களைப் பெற்று முக்தியடைகின்றன.

Adhyaya 31

Description of the Dhenu-vrata (Cow Vow) and the Ethics of Cow-Protection

இந்த அதிகாரத்தில் நரகப் பயண நிகழ்வுடன் சேர்த்து கர்மநீதி மற்றும் தேனு-விரதத்தின் விதிமுறைகள் கூறப்படுகின்றன. யமபுரியில் ஒரு அரசன்—மிகப் புண்ணியமிக்க ராமபக்தனும் ஏன் யமனின் நகரத்தருகே வர வேண்டுகிறது? என்று கேட்கிறான். தர்மராஜன்—முன்பு மேய்ந்து கொண்டிருந்த பசுவைத் தடுத்து அதன் புல்லுண்ணுதலில் இடையூறு செய்ததன் நுண்ணிய பாப-மிச்சமே காரணம்; பக்தியின் மகிமை பெரிதாயினும் கர்மத்தின் நிழல் நுண்மையாகத் தொடரும் என விளக்குகிறார். பின்னர் சுமதி கேட்டதற்கு ஜாபாலி கோபூஜை, தேனு-விரதம், தினந்தோறும் கோரட்சணம்-சேவை, ஸ்நான-பூஜை, புல்-நீர்-ஆஹாரம் முறையாக அளித்தல் ஆகியவற்றை விவரிக்கிறார். பாதுகாக்கப்பட்ட பசுவை சிங்கம் கொன்றபோது பிராயச்சித்தம் பற்றிய சந்தேகம் எழுகிறது. போதனையில் வேறுபாடு கூறப்படுகிறது—உள்ளங்கொண்டு செய்த கோஹிம்சை கிட்டத்தட்ட பிராயச்சித்தமற்றது; அறியாமல் நடந்த கொலைக்கு மட்டும் பரிகாரம் சாத்தியம். இறுதியில் ரகுநாதனை வழிபடுதல், பசுக்களைப் பாதுகாத்தல், பிராமணனுக்கு பொன் தானம் செய்தல் ஆகியவை உபதேசமாக வருகிறது. சுரபி/காமதேனு ருதம்பர அரசனுக்கு ராமபக்தனான மகனை அருளி, அரசன் ஹரிதாமத்தை அடைகிறான்.

Adhyaya 32

The Arrival/Meeting with Vatsa (Vatsa-māgama)

இந்த अध्यாயத்தில் சத்தியவான் அரசன் ஸ்வதர்மத்தில் அசையாதவன் என்றும், ரகுநாதன் ஸ்ரீராமனின் அருளால் கிடைத்த அரிய பக்தியால் புகழ்பெற்றவன் என்றும் கூறப்படுகிறது. ஏகாதசி விரதம், பக்தனின் தலையில் துளசி இலை வைக்கப்படுவதால் உண்டாகும் அழியாத புனிதம் ஆகியவை மூலம்—சேமித்த புண்ணியத்தைவிட பக்தியே உயர்ந்தது என வலியுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் ஸ்ரீராமனின் அஷ்வமேத யாகம் விவரிக்கப்படுகிறது. யாகக் குதிரை சுபநிமித்தங்களுடன் நகரில் நுழைகிறது; மக்கள் செய்தியை அரசனிடம் தெரிவிக்கிறார்கள். ராமநாமம் கேட்டவுடன் அரசன் மகிழ்ந்து, அந்தக் குதிரை சத்ருக்னனால் காவலிடப்படுகிறது என்பதை அறிகிறான். குதிரை சேவையும் ராமபாத சேவையும் செய்ய உறுதி கொண்டு, செல்வமும் பரிவாரமும் உடன் சத்ருக்னனைச் சந்திக்கச் செல்கிறான். சரணாகதி உணர்வுடன் சத்தியவான் தன் ராஜ்யத்தை அர்ப்பணிக்கிறான். அவன் பக்தியை உணர்ந்த சத்ருக்னன், அவன் மகன் ருக்மனை அரசனாக நிறுவுகிறார். ஹனுமான், சுபாஹு முதலிய பக்தர்கள் அணைக்கப்படுகிறார்கள்; குதிரை மீண்டும் முன்னே பயணத்தைத் தொடர்கிறது.

Adhyaya 33

Narration of the Heroic Vow (Aśvamedha Horse Seizure and the Warriors’ Oaths)

அச்வமேத யாத்திரை முன்னேறிக் கொண்டிருக்கையில் திடீரென அச்சமூட்டும் இருள் சூழ்ந்தது. வானம் தூசியால் மறைந்தது, இடியொலி எழுந்தது, துர்நாற்றமுள்ள மழை பெய்தது—இத்தகைய அபசகுனங்களால் அனைவரும் கலங்கினர். அந்தக் குழப்பத்தில் பாதாளத்திலிருந்து ராவணனின் துணை ராட்சசன் வித்யுன்மாலி இரும்பு விமானத்தில் வந்து யாகக் குதிரையை அபகரித்து வேகமாகத் தப்பினான். அச்வாபகரண செய்தி கேட்ட சத்ருக்னன் கோபத்தால் கொதித்து, அமைச்சர் சுமதியிடம் எந்த வீரர்களை அனுப்ப வேண்டும் என்று ஆலோசித்தான். சுமதி புஷ்கலன், லக்ஷ்மீநிதி, ஹனுமான் மற்றும் பிற வானர-மனித வீரர்களை முன்னிறுத்துமாறு கூறினான். பின்னர் வீரர்கள் சபையில் சத்தியம், தர்மம், ஸ்ரீராம பக்தியைச் சாட்சியாகக் கொண்டு உறுதியான பிரதிஞ்ஞைகள் செய்தனர்; விஷ்ணு-சிவ வேற்றுமை வாதத்தை கண்டித்தனர். இறுதியில் சேனை குதிரைத் திருடனைத் துரத்தவும் பிரதிஞ்ஞைகளை நிறைவேற்றவும் தயாரானது.

Adhyaya 34

Vidyunmālī and the Defeat of the Demon (Amarā/Amarā-like foe): Battle over Rāma’s Aśvamedha Horse

சேஷர் வாத்ஸ்யாயனரிடம் உரைக்கிறார்—ராவணக் குழுவைச் சேர்ந்த ராட்சசத் தலைவன் வித்யுன்மாலி, ராமனின் அசுவமேதக் குதிரையை காக்கவும் மீட்டெடுக்கவும் வந்த ராகவப் படையினரை எதிர்த்து, பழிவாங்குவேன் எனக் கர்ஜித்து, ராமனின் துணைவர்களின் இரத்தத்தைப் பருகுவேன் என்று மிரட்டுகிறான். அப்போது ராகவப் பக்கத்தின் வீரச் சேவகர் புஷ்கலன் க்ஷாத்திர தர்மப்படி—வீரம் வார்த்தையால் அல்ல, ஆயுதத்தால் தான் நிரூபிக்கப்படும் என்று பதிலளிக்கிறான். பின்னர் கொடியப் போர் எழுகிறது—வேல்கள், திரிசூலங்கள், கதைகள், அம்புமழை என இருபுறமும் தாக்குகின்றன. புஷ்கலன் காயமடைந்து மயங்கி விழுகிறான். உடனே ஹனுமான் வந்து ராட்சசப் படையைச் சிதைத்து, திரிசூலத்தைப் பற்களால் கடித்து நொறுக்கி தாங்குகிறார். வித்யுன்மாலி பயங்கர மாயையைப் பரப்புகிறான்—அந்தகாரம், இரத்தமழை, விழும் தலைகள். அப்போது சத்ருக்னன் வந்து ராமனை நினைந்து மோகனாஸ்திரத்தால் அந்த மாயையை நீக்குகிறான். அவன் எதிராஸ்திரங்களால் ராட்சசர்கள் ஓடுகின்றனர்; வித்யுன்மாலி அங்கச்சேதமடைந்து கொல்லப்படுகிறான். மீதமுள்ள ராட்சசர்கள் சரணடைந்து குதிரையைத் திருப்பித் தர, வெற்றிநாதம் முழங்குகிறது.

Adhyaya 35

The Dialogue of Lomaśa and Āraṇyaka (Forest-Hermitage Episode) — Supreme Rāma-Bhakti and Meditation

வித்யுன்மாலின் எனும் கொடிய அசுரனை வதைத்து, சத்ருக்னன் அச்வமேதக் குதிரையை மீட்டான். அதனால் உலகில் மீண்டும் மங்களம் நிலவியது—நதிகள் தூய்மையடைந்தன, சூரியனும் காற்றும் இனிதாயின. வீரர்களின் வேண்டுகோளின்படி, குதிரை வடதிசை நோக்கி செல்ல மீண்டும் விடப்பட்டது. ரேவா (நர்மதா) பகுதியில் வந்து, சத்ருக்னன் பலாச இலைக் குடிலாசிரமத்தை அடைந்தான். அமைச்சர் சுமதியின் வழிகாட்டுதலுடன் வனவாசி முனிவர் ஆரண்யகரை சந்தித்தான். ஆரண்யகர், பொருட்செல்வம் நிறைந்த யாகங்கள் அளிக்கும் புண்ணியம் குறைவு, நிலையற்றது; அதற்கு மாறாக ஹரி/ராம பக்தி உயர்ந்ததும் நிலையான பரமபலன் தருவதுமென எடுத்துரைத்தார். பின்னர் லோமச முனிவரின் உபதேசப் பகுதி வருகிறது. ஒரு சாதகர் ‘சம்சாரத்தை எவ்வாறு கடக்கலாம்?’ என்று கேட்கிறான். லோமசர், தகுதி உள்ளவர்க்கே உரிய மறைபொருள் போதனையாக—ராமனே பரம தெய்வம்; ராம ஸ்மரணம், ஜபம், பூஜை, தியானம் ஆகியவை விரதம், யோகம், யாகம் ஆகியவற்றை விடச் சிறந்தவை என அறிவுறுத்துகிறார். இறுதியில் அயோத்தியில் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்துள்ள ஸ்ரீராமனின் விரிவான தியான வர்ணனை சாதனையாக வழங்கப்படுகிறது.

Adhyaya 36

Narration of Rāma’s Deeds (with calendrical chronology of key events)

சிஷ்யபாவத்துடன் எழுந்த கேள்வி—“நீங்கள் தியானிக்கும் அந்த ராமன் யார்? ஏன் அவன் அவதரித்தான்?”—என்பதற்கு லோமசர் பதிலளித்து, துயரில் மூழ்கிய உயிர்களை அருளால் காக்கவே ஸ்ரீராமாவதாரம் நிகழ்ந்தது என உரைக்கிறார். ராமாயணத்தின் முக்கிய நிகழ்வுகள் சுருக்கமாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன—தாடகை வதம், அகல்யா உத்தாரம், விஸ்வாமித்ர யாகரட்சை, சீதா விவாகம், வனவாசம், சீதா ஹரணம், லங்கா யாத்திரை/சேது பந்தம், இறுதியில் ராவண வதம்। இந்த அத்தியாயத்தின் தனிச்சிறப்பு, பல நிகழ்வுகள் திதி, பக்ஷம், மாதம் ஆகிய காலக் குறிப்புகளுடன் சொல்லப்படுவது; இதனால் காவியக் கதை ஒரு வகை சமய காலண்டராக மாறுகிறது. முடிவில் பக்தி-பலன் கூறப்படுகிறது—ஸ்ரீராமனின் தாமரைத் திருவடிகளை நினைவு செய்து வழிபடுதலே சம்சாரக் கடலைக் கடக்கும் வழி. மேலும் ராமாஶ்வமேதச் சூழலுடன் மீண்டும் இணைத்து அகஸ்த்யரின் உபதேசம், குதிரை ஒரு ஆசிரமத்தை அடைதல், அயோத்தியில் முனிவர்கள் ராமகதையை உரைப்பதும் குறிப்பிடப்படுகிறது।

Adhyaya 37

The Sage Kamu’s (Kamo’s) Journey to Viṣṇu’s World

சேஷ–வாத்ஸ்யாயன உரையாடல் கட்டமைப்பில் முனிவர்கள் ஸ்ரீராமகதையின் அதிசய மகிமையையும், அதைச் செவிமடுத்தல் மட்டுமே பாவநாசம் தருவதாகவும் கூறுகின்றனர். அகஸ்த்யரின் ஆணையால் ஸ்ரீராமர் பிரம்மஹத்த்யா தோஷ நிவாரணத்திற்காக மகாயாகம்/மகாநுஷ்டானம் செய்கிறார்; இந்நிகழ்வில் ஹனுமான் மற்றும் வனவாசி ஞானி ஆரண்யகர் (வாடவேந்திரர்) பற்றிய பக்தி நிகழ்ச்சி வெளிப்படுகிறது. சத்ருக்னன் உடன் வந்தோர் ஆசிரமத்தை அணுக, ராமதரிசன ஏக்கத்தில் மகிழ்ந்த ஞானி அயோத்திக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறார். சரயூ கரையில் தானம் வழங்கி முனிவர்களிடையே விளங்கும் ஸ்ரீராமரைத் தரிசித்து அவர் கృతார்த்தனாகிறார். ஸ்ரீராமரின் அபூர்வ தாழ்மை—ஞானியின் பாதங்களைத் துவைத்து அந்தப் பாதோதகத்தைத் தலையில் ஏற்றுதல்—அங்கே வெளிப்படுகிறது. ஆரண்யகர் உபதேசிக்கிறார்: ராமநாமமே எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்; பிரம்மஹத்த்யாவையும் கூட நாசம் செய்கிறது. இறுதியில் பக்த ஞானியின் தேஜஸ் ஸ்ரீராமனில் லயித்து சாயுஜ்யம் அடைகிறது; திவ்ய இசை, மலர்மழை, தேவகானம் ஆகியவை அந்தச் सिद्धியை அலங்கரிக்கின்றன.

Adhyaya 38

Shatrughna’s Vision of the Yoginīs and the Recovery of the Horse (Marriage/Boons from the Waters)

வாத்ஸ்யாயனரின் ராமகுணக் கேள்வித் தாகத்தைப் பார்த்து சேஷன் (அனந்தன்) அசுவமேத நிகழ்வை உரைக்கிறார். ரேவா நதியின் ஆழ்ந்த குளத்தில் யாகக் குதிரை மறைந்து விடுகிறது. அங்கு வந்த சத்ருக்னன் திகைத்த படையினரை விசாரித்து, அமைச்சரின் ஆலோசனையின்படி ஹனுமான் மற்றும் புஷ்கலனுடன் நீரில் இறங்கி பாதாளத்திற்குச் செல்கிறான். பாதாளத்தில் ஒளிமிக்க நகரம் தோன்றுகிறது; மணியழகுடைய பொன் தூணருகே குதிரை கட்டப்பட்டிருக்கிறது. அங்கே யோகினிகளால் சூழப்பட்ட பேராற்றல் கொண்ட ஒரு பெண்; அவளுடைய துணையர்கள் வந்தவர்களை உண்ணுவோம் எனக் கூறுகின்றனர். உரையாடலில் இது ராமபத்ரனின் குதிரை எனச் சொல்லி விடுவிக்க வேண்டுகின்றனர்; மோதலும் மயக்கமும் தோன்றுகின்றன. இறுதியில் ஹனுமான் உயர்ந்த வரமாக—பிறவி பிறவியாக ஸ்ரீராமனுக்கு நித்திய தாச்யபக்தி—என்று வேண்டுகிறான். தேவி வரங்களை அளித்து, வருங்கால திருமணத் தொடர்பைச் சுட்டி, சத்ருக்னனுக்கு யோகினி அளித்த ஆயுதத்தையும் தருகிறாள். சத்ருக்னன் குதிரையை மீட்டு ரேவா கரைக்கு திரும்ப, படை மகிழ்கிறது; அனைவரும் நிகழ்வை கேட்டு ரேவாதீர்த்தத்தின் புனிதத்தையும் நினைவு கூர்கிறார்கள்.

Adhyaya 39

The Seizing of the Sacrificial Horse by Maṇiputra

நாகர்களும் சிவனின் ஒளிமிகு உலகமும் தொடர்புடைய மணியால் கட்டப்பட்ட தெய்வநகரை நோக்கி ஒரு பேரணியாய் பயணம் நகர்கிறது. அங்கே அரசன் வீரமணி மற்றும் அவன் மகன் ருக்மாங்கதன் அறிமுகம் வருகிறது; ருக்மாங்கதன் ஆறு பருவங்களின் செழுமை நிறைந்த காட்டில் பெண்களும் இன்பவிளையாட்டுகளும் சூழ களிக்கிறான். அந்நேரம் பொன்னிலைப் பலகையில் எழுதப்பட்ட குறியுடன் ஒரு மிகச் சிறந்த குதிரை வந்து சேர்கிறது. பெண்கள் அதை கைப்பற்றுமாறு தூண்ட, ருக்மாங்கதன் குதிரையைப் பிடித்து நகருக்குத் திரும்பி ராமபூமியின் அரசனை விடத் தன் மேன்மையைப் பெருமையுடன் கூறுகிறான். இந்தச் செயல் தர்மத்தின் பார்வையில் இருவழிப் பொருளுடையதாகக் கருதப்பட்டு செய்தி சந்திரசூட சிவனிடம் தெரிவிக்கப்படுகிறது. சிவன் வரவிருக்கும் மோதலை ஸ்ரீராமனின் தாமரைத் திருவடிகளைத் தரிசிக்கும் வாய்ப்பாக விளக்கி, க்ஷத்திரிய தர்மம், பாதுகாப்பு, மேலும் தன் ஆண்டவனுக்கு எதிராகப் போரிடும் எல்லை ஆகியவற்றை அறிவுறுத்துகிறார். இறுதியில் சிவன் அருள்பாதுகாப்பில் போருக்கான தீர்மானம் உறுதியாகிறது.

Adhyaya 40

Vīramaṇi’s Resolve to Fight (and the Seizure of the Aśvamedha Horse)

ராமரின் அசுவமேத யாகத்தில் சத்ருக்னனின் படை யாகக் குதிரை பறிக்கப்பட்டதை அறிகிறது. அரசன் காவலர்-சேவகர்களை விசாரிக்க, அது காட்டில் யாரோ எடுத்துச் சென்றதாகவும், திறமையான தடம்பிடிப்பவர்களுக்கும் அதன் தடம் கிடைக்கவில்லை என்றும் அவர்கள் கூறுகின்றனர்; இதனால் உடனடி பதற்றமும் திட்டமிடலும் அதிகரிக்கிறது. சத்ருக்னன் ஞானமிகு சுமதியிடம் ஆலோசனை பெறுகிறான். அவள் சிவனால் பாதுகாக்கப்படும், வெல்ல இயலாததுபோன்ற தேவபுரம் நகரத்தையும், அங்கு வீரமணி என்ற பராக்கிரம மன்னன் ஆள்கிறான் என்பதையும் கூறுகிறாள். அப்போது நாரதர் வந்து மரியாதை பெறுகிறார்; குதிரையைப் பிடித்தவன் வீரமணியின் மகன் எனச் சுட்டி, பயங்கரப் போர் வரவிருப்பதாக முன்னறிவிக்கிறார். வீரமணி போர் முரசு முழக்கி நகரமெங்கும் படை திரட்ட உத்தரவு செய்து, கட்டளையை மீறினால் தண்டனை என எச்சரிக்கிறான். கவச-ஆயுதம் தரித்த சிறந்த வீரர்கள் கூடுகின்றனர்; இருபுறமும் படைவியூகம் அமைத்து, பக்தி, தர்மம், அரசக் கடமை ஆகியவற்றால் வடிவெடுக்கும் போர் நெருங்குகிறது.

Adhyaya 41

Defeat and Puṣkala’s Victory (The Episode of Rukmāṅgada)

ராம-அச்வமேதக் கதையோட்டத்தில் சத்ருக்னனின் வீரர்கள் வீரமணியின் படையினுள் புகுந்து போர்க்களத்தை மேலும் கொடுமையாக்குகின்றனர். கொல்லப்பட்ட யானைகள், சிதைந்த தேர்கள் ஆகியவற்றால் நிலம் நிரம்புகிறது. தன் தரப்பின் இழப்பால் சினமுற்ற ருக்மாங்கதன் ரத்தின அலங்காரத் தேரில் ஏறி சத்ருக்னப் பக்கத்தைச் சவால் செய்கிறான்; அப்போது புஷ்கலன் நேரடி மோதலுக்கு வருகிறான். இருவரிடையே வேகமான அம்புப் பரிமாற்றத்துடன் கடும் இரட்டைப் போர் நடைபெறுகிறது—குமாரன்-தாரகன் போர்போல். புஷ்கலன் தேரை உடைக்கும் வில்லாற்றலை வெளிப்படுத்தி குதிரைகள், சாரதி, கொடியை வீழ்த்தி இறுதியில் அரசகுமாரனையும் குத்தி வீழ்த்துகிறான்; ருக்மாங்கதன் தரையில் சரிந்ததும் புலம்பல் எழுகிறது. பின்னர் மந்திரவலிமை கொண்ட அஸ்திரங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டு போர் உச்சமடைகிறது. ஒரு பயங்கர அம்பு தேரை ஒரு யோஜனை தூரம் தள்ளி, வான்வழியாக சூரியனை நோக்கி எடுத்துச் சென்று அங்கே எரியச் செய்கிறது; எரிந்த வீரன் மீண்டும் வந்து மயங்கி விழுகிறான். அதன்பின் கோபமுற்ற வீரமணி புஷ்கலனை எதிர்க்க முன்னேற, பூமி நடுங்குகிறது—எதிரிப் படையின் மனோபலத்தை உடைக்கும் வகையில் புஷ்கல வெற்றியின் திருப்புமுனை இது எனக் காட்டப்படுகிறது.

Adhyaya 42

Defeat/Overthrow (Parābhava): Puṣkala’s Battle and the Vīramaṇi Episode

அத்தியாயம் 42 ‘பராபவ’த்தில் அச்வமேதத்துடன் தொடர்புடைய போர்நிலை மேலும் தீவிரமடைகிறது. படைகள் திரள, ஹனுமான் அரசன் புஷ்கலனை நோக்கி முன்னேறுகிறார். புஷ்கலன் ஹனுமானின் வலிமையைச் சவால் செய்து, வீரமணி அரசனுடன் ஒப்பிட்டு தன் வீரத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்; இடையே பக்தி உறுதி ஒலிக்கிறது—ரகுநாதனை நினைத்தால் துயரக் கடல் வற்றும், ஸ்ரீராமன் அருளால் கடக்க இயலாததும் கடக்கப்படும்। ஹனுமான் அவசரத்தைத் தவிர்க்க அறிவுறுத்தி, வீரமணியை வீரமும் பாதுகாப்பும் உடையவன் எனச் சொன்னாலும், ரதப் போரில் நேரடி மோதல் தொடங்குகிறது. க்ஷத்திரிய தர்மப்படி வயது–வலிமை, இளையோர்க்கு இரக்கம், மரியாதைச் சட்டங்கள் ஆகியவை அம்புப் பரிமாற்றத்தோடு விவாதிக்கப்படுகின்றன. பின்னர் புராணச் சாயலான கொடூரப் போர்க் காட்சிகள்—யோகினிகள், பிசாசுகள், நரிகள்—தோன்றுகின்றன. இறுதியில் புஷ்கலனின் தந்திரமும் திடமும், பக்தியுடன் கூறிய உறுதியும் மேலோங்கி எதிரி மயங்கி பின்வாங்குகிறான்; பக்தி நிறைந்த வீரச் சூழலில் புஷ்கலன் வெற்றி நிலைபெறுகிறது।

Adhyaya 43

The Defeat of Śatrughna (and the fall of Puṣkala)

ராமாஶ்வமேதக் கதையில் ஹனுமான் வீரசிம்மன் மற்றும் அவனுடைய துணை வீரர்களுடன் மோதிய போர், பின்னர் சத்ருக்னனின் படைகளும் சேர்ந்த பெரும் சமராக விரிகிறது. அச்சமரில் புஷ்கலன் முதன்மை வீரனாக எழுந்து, சிவகணங்களுடன் போரிட்டு, பின்னர் வீரபத்ரனுடன் பல நாட்கள் நீடிக்கும் கடுமையான கைமோதல் யுத்தத்தில் ஈடுபடுகிறான். இறுதியில் வீரபத்ரன் திரிசூலத்தால் புஷ்கலனின் தலையை அறுத்து வீழ்த்த, சத்ருக்னன் முகாமில் அச்சமும் துயரமும் பரவுகிறது. துயரத்தில் உள்ள சத்ருக்னனை ருத்ரன் நேரில் உரைத்து அறிவுறுத்துகிறான்; பின்னர் சத்ருக்னன்–சிவன் நேரடி மோதல் தொடங்குகிறது. இருபுறமும் அஸ்திரங்கள் பரிமாறப்பட, தெய்வீக பார்வையாளர்கள் வியக்கின்றனர். பன்னிரண்டாம் நாளில் சத்ருக்னன் ‘பிரம்ம’ எனப் பெயருடைய அஸ்திரத்தை விட, சிவன் அதை அடக்கி நீக்குகிறான்; அதன் பின் சத்ருக்னன் மயங்கி விழுகிறான். அத்தியாய முடிவில் ஹனுமான் மீண்டும் முன்னேறி, ராமஸ்மரணத்தால் படைகளை உற்சாகப்படுத்துகிறான்.

Adhyaya 44

The Defeat of the Devas (Hanumān’s Clash with Rudra and the Deva-Host)

சேஷன் வத்ஸ்யாயனனிடம் ராமாஶ்வமேதத் தொடர்ச்சியில் ஒரு போர்க்கள நிகழ்வை உரைக்கிறான். ஹனுமான் ருத்ரன்/மஹேஸ்வரனை எதிர்த்து, ராமபட்சத்தின்மேல் தாக்குதல் நடத்துவது தர்மத்திற்கு விரோதம் எனக் குற்றம் சாட்டுகிறான். பின்னர் கடும் போர் எழுகிறது—பாறைகள், திரிசூலம், சக்தி, கதா ஆகிய ஆயுதங்கள் மோதுகின்றன; ஆனால் ஹனுமான் சிவனின் ஆயுதங்களை மீண்டும் மீண்டும் முறியடித்து, அபாயத்தில் ஹரியை நினைந்து அசையாமல் நிற்கிறான். இறுதியில் அழிவு அல்ல; பரஸ்பர அறிதலும் பாராட்டும் மூலம் போர் தணிகிறது; சிவன் ஹனுமானை புகழ்ந்து வரம் அளிக்க முனைகிறான். ஹனுமான் வரமாக வேண்டுவது—வீழ்ந்த வீரர்களுக்கு பாதுகாப்பும் மீட்பும்; குறிப்பாக புஷ்கலனும் மயக்கத்தில் உள்ள சத்ருக்னனும் உயிர்ப்பெற வேண்டும்—தான் த்ரோணகிரியில் இருந்து சஞ்சீவனி மூலிகையை கொண்டு வரும் வரை. அவன் த்ரோண மலைப்பகுதியை எடுத்துக்கொண்டு பல உலகங்களைத் தாண்டிச் செல்கிறான். மலைக்காவல் தேவர்கள் தடுக்க முயன்றும் தோற்று இந்திரனிடம் செய்தி சொல்கிறார்கள். இந்திரன் ப்ருஹஸ்பதியுடன் ஆலோசித்து, தாக்கியவன் ஹனுமான்; அவனை வலிமையால் வெல்ல முடியாது என அறிந்து, சமாதானம் செய்து மூலிகையைப் பெறும் வழியைத் தேர்கிறான்.

Adhyaya 45

The Meeting with Śrī Rāma

மிக முக்கியமான ஒரு தெய்வீக ‘பாத்திரம்’ கைப்பற்றப்படலாம் என இந்திரன் அஞ்சுகிறான். ஹனுமான் ஸ்ரீராமரின் பணிக்காகவே செயல்படுகிறார் என்பதை உணர்ந்து, ப்ருஹஸ்பதி தலைமையில் தேவர்கள் கபீந்திரனுக்கு வணங்கி அவரை அமைதிப்படுத்த முயல்கிறார்கள். ஹனுமானின் தீவிரமான பிரதிஞ்ஞைச் சொற்களுக்குப் பின், தேவர்கள் உயிர்ப்பிக்கும் சஞ்சீவனி மூலிகையை அளிக்கின்றனர். ஹனுமான் போர்க்களத்திற்குத் திரும்பி முதலில் புஷ்கலனை, பின்னர் சத்ருக்னனை உயிர்ப்பிக்கிறார்; இங்கு சத்தியவாக்கும் பிரம்மச்சரியமும் கொண்ட வலிமை வெளிப்படுகிறது. உயிர்த்தெழுந்த வீரர்கள் மீண்டும் போரில் இறங்க, அஸ்திர-பிரதியஸ்திரப் போர்கள் தீவிரமடைகின்றன—ஆக்னேய, வாருண, வாயு, மலைஅஸ்திரம், வஜ்ரம் முதலியன. சிவனின் தாக்குதலால் சத்ருக்னன் நெருக்கடியில் சிக்கும்போது, ஸ்ரீராமரைச் சரணடைந்து வேண்டுகிறான். அப்போது போர்க்களத்தில் ஸ்ரீராமர் சாக்ஷாத் தோன்றி, இந்த அத்தியாயம் போர் நெருக்கடியிலிருந்து தெய்வீக சன்னிதிக்குத் திரும்பும் மையத் திருப்பத்தை காட்டுகிறது.

Adhyaya 46

The Departure of the Aśvamedha Horse

இந்த அதிகாரத்தில் சேஷ–வாத்ஸ்யாயன உரையாடல் கட்டமைப்பில் ராமாஶ்வமேத நிகழ்ச்சி விரிகிறது. ஸ்ரீராமன் வருகையில் சத்ருக்னன் அவரை வரவேற்கிறான்; ஹனுமானின் சன்னிதி பக்தர்களில் பக்தி-மரியாதையை எழுப்பி, ராமன் பக்தரட்சகர் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. பின்னர் ஸ்தோத்திரத் தோற்றத்தில், பரமபுருஷன் பிரகிருதியைத் தாண்டியவராயினும் ஸ்ருஷ்டி–ஸ்திதி–ப்ரளயங்களை நடத்துவார் எனவும், சிவநிறைந்த திரிகார்ய மொழியும் ஒலிக்கிறது எனவும் கூறப்படுகிறது. பிராயச்சித்தம் மற்றும் கர்மகாண்டத்தின் எல்லைகள் விளக்கப்பட்ட பின், சமய ஒற்றுமை போதனை முன்வைக்கப்படுகிறது. பார்வதி வழியாக—சிவன், விஷ்ணு எனப் பிரித்துப் பார்ப்பது நரகப் பயனைத் தரும்; இருவரின் ஏகத்துவமே பரமத் தத்துவம் என்று எச்சரிக்கப்படுகிறது. சிவன் வீரமணி அரசனையும் அவன் மகன்களையும் உயிர்ப்பித்து, ராமனுக்கு வணங்கச் சொல்கிறார்; அரசன் அரசைத் துறக்கிறான். அஷ்வமேதக் குதிரை விடுவிக்கப்பட்டு பின்தொடரப்படுகிறது; மணிரதத்திலிருந்து ராமன் அந்தர்தானம் செய்கிறார். இறுதியில், இந்நிகழ்வுகளைச் செவிமடுத்தல் உலகத் துயரை அழிக்கும் என முடிவுறுகிறது।

Adhyaya 47

Recital of the Curse (Cause of the Hayastambha and Release through Kīrtana)

இராமனின் அசுவமேத யாகக் குதிரை ஹேமகூட மலை அருகிலுள்ள அழகிய தோட்டத்தை அடைந்தவுடன் திடீரென தூணைப் போல உறைந்து அசையாமல் நின்றது—இதுவே ‘ஹயஸ்தம்பம்’. குதிரைக் காவலர்கள், புஷ்கலன், வலிமைமிக்க ஹனுமான் ஆகியோர் முயன்றும் அதை நகர்த்த இயலவில்லை; இதனால் இது உடல் வலிமையால் அல்ல, மறைந்த கர்மப் பிணைப்பால் ஏற்பட்ட தடையென அறியப்பட்டது. சத்ருக்னன் அமைச்சர் சுமதியிடம் ஆலோசனை கேட்டான். சுமதி, விவேகமுள்ள முனிவரை நாடி காரணம் கேட்க வேண்டும் என்றான். அவர்கள் கங்கை ஸ்நானத்தால் புனிதமான, தவமும் அக்னிஹோத்ரமும் நிறைந்த சௌனக முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தனர். சத்ருக்னன் பணிவுடன் ஹயஸ்தம்பத்தின் காரணம் கேட்டபோது, சௌனகர் முன்கதை—தவம், அகந்தை, முனிவரின் சாபம், ராட்சசத் தன்மை—எனும் ரகசியத்தை விளக்குவதாக உறுதியளித்தார். இந்த அதிகாரத்தின் மையப் போதனை: இராமகதைச் செவிமடுத்தலும் புனித கீர்த்தனமும் சாபத்தின் வலிமையை அழிக்கின்றன; அதனால் குதிரை விடுதலை பெற்று தர்மப் பாதையில் மீண்டும் முன்னே செல்கிறது.

Adhyaya 48

The Liberation of the Horse (Haya-nirmukti)

இந்த अध्यாயத்தில் கர்மத்தின் நுணுக்கமான சிக்கல்களைப் பற்றிய ஆச்சரியத்திலிருந்து தொடங்கி, பாவச் செயல்கள் மற்றும் அவற்றின் விளைவுகள் ஒழுங்காக விளக்கப்படுகின்றன. தாமிஸ்ர, அந்ததாமிஸ்ர, ரௌரவ, மஹாரௌரவ, காலசூத்திர, அவீசி, கும்பீபாகம் போன்ற நரகங்கள், யமனின் தண்டனை முறைகள், பின்னர் இழிந்த யோனிகளில் பிறப்பு மற்றும் முன்பாவத்தை வெளிப்படுத்தும் உடல்/சமூக ‘அடையாளங்கள்’ ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. பின்னர் உரை முக்தி வழிக்குத் திரும்புகிறது—ஹரி/ராமனின் ஸ்துதி பாவத்தை கழுவும் புனித ஓடையாகக் கூறப்படுகிறது; ஹரிநிந்தை தூய்மையைத் தடுக்கிறது. இறுதியில் ராம-அஷ்வமேத நிகழ்வில் ஹனுமான் யாகக் குதிரையின் அருகில் ராமகதையைப் பாராயணம் செய்கிறார்; அதனால் ஒரு தெய்வீக உயிர் விடுதலை பெறுகிறது, குதிரையின் உரிய நிலை/நியதி மீண்டும் நிறுவப்படுகிறது—கதாச்ரவணத்தின் விடுதலைத் திறன் வெளிப்படுகிறது।

Adhyaya 49

King Suratha Captures the Aśvamedha Horse

ராமனின் அச்வமேதக் குதிரை பல மாதங்கள் பாரததேசமெங்கும் சுற்றி, ராமனின் வீரத்தால் பாதுகாக்கப்பட்டு, அரசர்களால் மரியாதை பெறுகிறது. அது சுரதன் ஆளும் குண்டலா நகரை அடைகிறது; அங்கு தினந்தோறும் துளசி–அரசமரம் வழிபாடு, ராமன் கோயில்கள், சத்தியநிலை, சண்டையின்மை ஆகியவற்றால் அந்த நகரம் ஒரு சிறந்த பக்தி-அரசாட்சியாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. ராமதரிசனம் பெறவே சுரதன் குதிரையைப் பிடிக்கத் தீர்மானிக்கிறான். அந்நகரில் யமதூதர்கள் நுழைய இயலாது; ஆகவே யமன் (அந்தகன்) முனிவேடத்தில் வந்து, கర్మத்தின் பலன் நிலையற்றது, ராமபக்தியின் பலன் அழியாதது என விவாதத்தை எழுப்புகிறான். சுரதன் ராமசேவையிலிருந்து விலகாமல், பக்திவிரோதமான கருத்தை கண்டித்து, சோதனையில் உறுதியாக நிற்கிறான். யமன் மகிழ்ந்து வரம் அளிக்கிறான்—ராமதரிசனத்திற்கு முன் மரணம் சுரதனை அணுகாது; ராமன் அவன் நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவான். பின்னர் சுரதன் குதிரையை கைப்பற்றி, மகன்களையும் சேனையையும் திரட்டி, வரவிருக்கும் மோதலுக்குத் தயாராகிறான்.

Adhyaya 50

Dialogue of Suratha and the Messengers (Embassy over the Aśvamedha Horse)

ராமரின் அசுவமேத யாகம் நடைபெறும் போது, யாகக் குதிரை பிடிக்கப்பட்டதாகவும் தன் வீரர்கள் அவமதிக்கப்பட்டதாகவும் சத்ருக்னனுக்கு செய்தி வருகிறது. கோபம் எழினும், அமைச்சர் சுமதி தூதுநீதியை நினைவூட்டுகிறார்—வலிமையால் முடியாததைத் தூதின் சொல் நிறைவேற்றும் என। அதனால் சத்ருக்னன் வாலியின் புதல்வன் அங்கதன்/ஹரீஸ்வரனைத் தூதராகக் கொண்டு அருகிலுள்ள குண்டல நகரத்துக்கு அனுப்புகிறான். அங்கு தர்மநிஷ்ட க்ஷத்திரிய அரசன் சுரதன் ஆட்சி செய்கிறான்; ராமபாத பக்தியில் புகழ்பெற்றவன். அரசவையில் தூது தன் அடையாளத்தைச் சொல்ல, குதிரை விவகாரம் தீவிரமாகி, குதிரை திருப்பி அளிக்காவிட்டால் பேர்ப்போர்-வினாசம் ஏற்படும் என எச்சரிக்கப்படுகிறது. அங்கதன் சுரதனின் மிகைத் தன்னம்பிக்கையைத் தடுத்து, சத்ருக்னனின் வீரச் செயல்களையும் வானரர்களின் ராமநிஷ்டையையும் எடுத்துரைத்து, சரணாகதி செய்து குதிரையை மீளளிக்குமாறு வலியுறுத்துகிறான். இறுதியில் ராமனிடத்து தர்மமான சரணாகதியே உயர்ந்த தீர்வு என்றும், தூதுச் செய்தி வழியே முடிவு சத்ருக்னனிடம் சேர்க்கப்படுகின்றது என்றும் கூறப்படுகிறது।

Adhyaya 51

The Battle of Suratha’s Sons and the Puṣkala–Campaka Duel

சுரதனின் ஆணையால் போர்க்களத்தில் பேரி–சங்கு முழக்கம் எழுந்தது; ரதங்களும் யானைகளும் எழுப்பிய பெருஞ்சத்தம் எங்கும் பரவியது. சுரதன் தன் புதல்வர்களுடன் பெரும் படையோடு முன்னேற, சேனாதிபதிகள் புஷ்கலன் போன்ற கடும் வீரர்களை எதிர்த்து மோதல்களை ஒழுங்குபடுத்தினர். அதில் புஷ்கலன்–கம்பகன் இடையே முக்கியமான இரட்டைப் போர் நிகழ்ந்தது. இருவரும் சவால் விடுத்து, பெயர்–அடையாளங்களைச் சொல்லி, பக்தி அடையாளத்தையும் வெளிப்படுத்தினர்—ஒருவன் தன்னை ராமதாசன், ஸ்ரீராம சேவகன் என அறிவித்தான். பின்னர் கடும் வில்லுப்போர் மற்றும் அஸ்திரப் பயன்பாடு நடந்தது; புஷ்கலன் பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவ, கம்பகன் எதிராஸ்திரத்தால் தடுத்து, இறுதியில் வல்ல ராமாயுதத்தை விடுத்து புஷ்கலனைப் பந்தனத்தில் பிடித்தான். இதனால் படையில் குழப்பம் ஏற்பட்டபோது, சத்ருக்னன் ஹனுமானை (மாருதி/பவனோத்பூத) புஷ்கலனை மீட்க அனுப்பினான். ஹனுமான் கம்பகனுடன் வானிலும் நெருக்குப் போரிலும் மோத, தாக்குதல்–எதிர்தாக்குதலால் வீழ்ச்சி–எழுச்சி போன்ற திருப்பங்கள் நிகழ்ந்தன. அத்தியாய முடிவில் கம்பகனின் अनुயாயர்கள் புலம்புகின்றனர்; புஷ்கலன் கம்பகனின் கயிற்றுப் பாசத்தில் கட்டப்பட்ட ஒருவனை விடுவிக்கிறான்.

Adhyaya 52

Suratha’s Victory (Binding of Hanūmān and Battle with Śatrughna)

சம்பகன் வீழ்ந்த பின் துயரால் கலங்கினாலும் கோபத்தால் கொதித்த சுரதன் ஹனுமானை அழைத்து போர்க்களத்தில் எதிர்கொள்கிறான். ஹனுமான் தாம் ஸ்ரீராமனின் தாசன் என உறுதியாகச் சொல்லி, வலிமையால் தன்னை உண்மையில் கட்ட முடியாது; ஸ்ரீராமன் விரும்பினால் தன்னை விடுவிப்பார் என எச்சரிக்கிறார். பின்னர் கடும் போர் எழுகிறது; ஹனுமான் பல வில்லுகளை முறித்து, பல ரதங்களை நொறுக்கி போரின் தீவிரத்தை உயர்த்துகிறார். சுரதன் மகாஸ்திரங்களைப் பயன்படுத்துகிறான்—பாசுபதாஸ்திரம் ஹனுமானை சிறிது நேரம் கட்டினாலும், ஸ்ரீராம-ஸ்மரணத்தால் கட்டுகள் உடைகின்றன; பிரஹ்மாஸ்திரத்தை ஹனுமான் விழுங்கி செயலிழக்கச் செய்கிறார். இறுதியில் சுரதன் ராமாஸ்திரத்தை விட, அது ஆண்டவனின் சக்தி என்பதால் ஹனுமான் அதனால் கட்டுப்படுகிறார். பின்னர் புஷ்கலன் சுரதனுடன் மோதிப் வீழ்கிறான்; சத்ருக்னன் வந்து அக்னி–வருண முதலிய அஸ்திர-பிரதியஸ்திரங்களும் மயக்க-நித்திரை அம்பும் பரிமாறப்பட்டு போர் தொடர்கிறது. இவ்வத்யாயம் வெற்றி, உயிர்தாங்கல் ஆகியவை வெறும் வீரத்தால் அல்ல; ஸ்ரீராம-ஸ்மரணத்தால் தான் நிலைபெறும் என எடுத்துரைக்கிறது।

Adhyaya 53

The Meeting with Raghunātha (Śrī Rāma)

ராம-அசுவமேதப் பகுதியில் போர்க்களத்தில் சிதைந்த படைகளுக்கிடையே சுக்ரீவன் அரசன் சுரதனுடன் மோதுகிறான். சுரதன் கூரிய அம்புகளால் எதிர்க்க, சுக்ரீவன் அதிமானுட வலிமை காட்டி “ராம” எனப்படும் பயங்கர ஆயுதத்தால் தாக்கி அவனை கட்டுப்படுத்துகிறான்; பின்னர் சுரதன் ஸ்ரீராமனின் சேவகன் என்பதை அறிகிறான். ஹனுமான் முதலியோர் கட்டப்பட்டு வேதனைப்படுவது காணப்படுகிறது; சபையில் ரகுநாதனை நினைதலே ஒரே விடுதலை என்று அறிவுறுத்தப்படுகிறது. சமீரஜன் ஹனுமான் தீவிர பக்தியுடன் ராமச்சந்திரனை வேண்டுகிறான். உடனே ஸ்ரீராமன் புஷ்பக விமானத்தில் லக்ஷ்மணன், பரதன் மற்றும் வ்யாசர் முதலிய முனிவர்களுடன் வந்து ஹனுமானை விடுவித்து, தன் பார்வையாலேயே வீழ்ந்த வீரர்களை உயிர்ப்பிக்கிறான். சுரதன் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி அரசை அர்ப்பணிக்க விரும்புகிறான்; அசுவமேதக் குதிரையை காக்கும் க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நிறைவேற்றியதற்காகப் பாராட்டப்பட்டு ஆசீர்வாதம் பெறுகிறான். பின்னர் சத்ருக்னன் படையுடன் அசுவமேதப் பயணம் தொடர, கதை வால்மீகி ஆசிரமத்தை நோக்கி நகர்கிறது.

Adhyaya 54

The Binding of the Horse by Lava

ராமரின் அசுவமேத யாகம் நடைபெறும் வேளையில், ஜானகியின் புதல்வன் லவன் முனிவர்களின் மக்களுடன் சமித்துகளை எடுக்க வனத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கே பொன்னிறப் பலகையால் குறியிடப்பட்டு, தெய்வீக நறுமணங்களால் பூசப்பட்டு, தீட்சை பெற்ற யாகக் குதிரையை அவன் காண்கிறான். ஆசிரமவாசி ஒருவர் குதிரையின் வருகைக்காரணம் கேட்க, லவன் அருகே சென்று பலகையில் எழுதப்பட்ட அறிவிப்பை வாசிக்கிறான்; அதில் சூரியவம்சப் பெருமையும் ராமரின் யாக நோக்கமும் கூறப்பட்டிருக்கும். அப்போது சிலரின் அகந்தைச் சவால்களும் பெருமைமிகு பேச்சுகளும் ராமரையும் சத்ருக்னனையும் இழிவுபடுத்தக் கேட்க, லவன் சினமடைகிறான். முனிவர் புதல்வர்களின் எச்சரிக்கையைப் பொருட்படுத்தாமல் குதிரையை கட்டிவைக்கிறான். சத்ருக்னனின் பணியாளர்கள் குதிரையை விடுவிக்க முயன்றபோது, லவன் அம்புகளால் தாக்கி அவர்களின் கரங்களை வெட்டி தடுக்கிறான். அவர்கள் சத்ருக்னனிடம் செய்தியை அறிவிக்க, அசுவமேதத் தகராறின் அடுத்த உயர்ந்த மோதல்—அரச அதிகாரம், தர்ம எல்லைகள், இளைய க்ஷத்திரிய வீரத்தின் சோதனை—என உருவாகிறது.

Adhyaya 55

The Examination of Spies (Testing Public Opinion of Rāma)

இந்த அதிகாரத்தில் முதலில் சீதையைத் துறந்த காரணமும், பின்னர் அவளுடைய புதல்வர்களின் நிலையும் குறித்து கேள்வி எழுகிறது. அதன் பின் சேஷன் அயோத்தியில் ஸ்ரீராமரின் தர்மமிகு ஆட்சியை விவரிக்கிறார். சீதை கர்ப்பமுற்றிருப்பது கூறப்படுகிறது; வீட்டில் ராமர் அவளின் ‘தோஹதம்’ கேட்க, தவப்பெண்களைத் தரிசித்து வணங்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை சீதை தெரிவிக்கிறாள். அன்றிரவு குடிமக்களின் மனநிலையை அறிய ராமர் உளவாளர்களை அனுப்புகிறார். பல வீடுகளில் ஆணும் பெண்ணும் ராமரின் தெய்வத்தன்மை, புண்ணியம், காப்பாற்றும் அரசதர்மம் ஆகியவற்றை புகழ்வதை அவர்கள் கேட்கிறார்கள்; பாலூட்டல், காதல் விளையாட்டு, சூதாட்டம் போன்ற சாதாரண செயல்களிலும் ராம-ஸ்மரணம் இணைந்திருப்பது தெரிகிறது. ஆனால் ஒரு வண்ணானின் கடுமையான தீர்ப்பு—பிறர் வீட்டில் இருந்த மனைவியை ஏற்கக் கூடாது—என்பது பொதுவிமர்சனத்தின் தீப்பொறியாகிறது. ராமரின் ஆணையால் உளவாளர்கள் வன்முறை செய்யாமல், அந்த தீய சொற்றொடரை அறிவிக்க வேண்டாம் என்று முடிவு செய்கிறார்கள்.

Adhyaya 56

Bharata’s Counsel (Bharatavākya)

காலை வழிபாடுகளும் அரசவைக் காரியங்களும் முடிந்த பின் ராகவ அரசன் தனிமையில் சென்று வேடமிட்ட உளவாளிகளிடம் மக்களின் கருத்தை கேட்கிறான். ஐந்து உளவாளிகள் அவன் புகழையும் வீரத்தையும் போற்றுகின்றனர்; ஆறாவது உளவாளி தயக்கத்துடன் கைவினைஞர்களிடையே பேசப்படுவதைச் சொல்கிறான்—ஒரு வண்ணான், ராட்சசன் வீட்டில் தங்கிய பின் வந்த சீதையை ராமன் ஏற்றுக்கொண்டான்; ஆகவே தானும் தன் மனைவியை ஏற்கமாட்டேன் என்று கூறுகிறான். இதைக் கேட்ட ராமன் துயரத்தில் மயங்கி விழுகிறான். உணர்வு திரும்பியதும் பரதனை அழைக்கிறான். பரதன் அக்னிப் பரீட்சை, இலங்கையில் சீதையின் மரியாதை குன்றாத நிலை, மேலும் பிரம்மாவின் உறுதிப்படுத்தும் வாக்கு ஆகியவற்றை முன்வைத்து சீதையின் தூய்மையை நிலைநாட்டுகிறான். இருப்பினும் ராமன் உலகப் பழிச்சொல் அச்சத்தால், அரசதர்மமும் புகழின் பாரமும் எனக் கருதி, அவள் குற்றமற்றவள் என்பதை அறிந்தும் துறப்பதென கடுமையாக முடிவெடுக்கிறான்.

Adhyaya 57

Sītā and the Parrot Pair: Prophecy of Rāma, Rāma’s Form, and the Curse Causing Separation

இந்த அதிகாரத்தில் வாத்ஸ்யாயனர், ஜானகியின் வாக்கு எவ்வாறு வெளிப்பட்டது, அது எவ்வாறு பாராயணம் செய்யப்பட்டது என்பதை விளக்குமாறு கேட்கிறார். சேஷன்/அனந்தன் பதிலளித்து, கதையை மிதிலையில் ஜனக மன்னன் காலத்தில் நிறுவி, சீதை பூமிஜையாகத் தோன்றியதும் அவளுக்குப் பெயரிடப்பட்டதுமான நிகழ்வுகளைச் சொல்கிறார். பின்னர் சீதை ஒரு தெய்வீக கிளி-இணையைச் சந்திக்கிறாள். அவற்றின் பேச்சில் தீர்க்கதரிசனம் உள்ளது—ராமனின் வருங்கால அரசாபிஷேகம், சீதையின் அடையாளம், மேலும் வால்மீகி ஆசிரமத்தில் எதிர்காலத்தில் ராமாயணப் பாராயணம் நிகழும் என்பதும். அவை ராமனின் வம்சவரலாறும் சகோதரர்களும் குறித்து கூறி, ராமனின் மங்கலமான, ஒளிமிக்க திருமேனியை பக்தியுடன் வர்ணித்து, அவரது மகிமையை மொழி முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது எனத் தெரிவிக்கின்றன. சீதை பெண் கிளியைத் தடுத்து நிறுத்தும்போது, பிரிவு-துயரும் கோபமும் பெருகி ஒரு சாபம் வெளிப்படுகிறது; அது பின்னர் ராம-சீதா பிரிவுக்கான புராணக் காரணமாக விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் பேச்சின் குற்றமும் கோபமும் தரும் தீமைகள் குறித்து அறிவுறுத்தல் வழங்கப்படுகிறது.

Adhyaya 58

Janaki’s Vision of the Ganga (Gaṅgā-Darśana and the Prelude to Abandonment)

இந்த அதிகாரத்தில் சீதையைப் பற்றிய மக்கள் பழிச்சொல் எழுகிறது—தாழ்ந்தவன்/துவைப்பவன் கூறியதாகக் கருதப்படும் நிந்தை நாட்டில் பரவுகிறது. இதைக் கேட்ட ராமரின் சகோதரர்கள் துயரால் தளர்ந்து மயக்கமடைந்தவர்கள்போல் ஆகிறார்கள். சத்ருக்னன் ஜானகியின் குற்றமின்மையை உறுதியாகக் காக்கிறார்; கங்கையின் அனைத்தையும் தூய்மைப்படுத்தும் புனிதத்தைக் கூறி, கங்கை எல்லாரையும் பாவமின்றி ஆக்கும் போல சீதையும் நிர்மலையென்று ராமரைத் துறக்க வேண்டாமென வேண்டுகிறார். ஆனால் ராமர் உலகநிந்தையைத் தவிர்த்து களங்கமற்ற புகழை முதன்மை எனக் கருதி, லக்ஷ்மணனுக்கு ஆணையிடுகிறார்—கர்ப்பிணியான சீதையின் ஆசை நிறைவேறத் தபஸ்வினிகளைப் பார்க்கச் செல்கிறோம் என்ற போர்வையில் அவளை வனத்திற்கு அழைத்து சென்று அங்கேயே விட்டுவிடுமாறு. லக்ஷ்மணன் உள்ளம் உடைந்தாலும் ஆணையை ஏற்கிறான். ரதம் புறப்பட்டபோது அபசகுனங்கள் தோன்றுகின்றன—கண் துடிப்பு, தீய விலங்கு-பறவைகள், பறவைகள் திசைமாற்றம். இறுதியில் சீதை ஜாஹ்னவி கங்கையைத் தரிசிக்கிறாள்—தெய்வீக பாவநாசினியாக—அப்போது லக்ஷ்மணன் இறங்குமாறு கேட்கிறான்; இங்கேயே அரசாணை மற்றும் வனவாசம் இடையிலான எல்லை வெளிப்படுகிறது.

Adhyaya 59

The Origin Narrative of Kuśa and Lava (Sītā’s Exile and Vālmīki’s Refuge)

ராமனின் ஆணையின்படி சௌமித்ரி லக்ஷ்மணன் சீதையை ஜாஹ்னவி (கங்கை) கடத்தி அச்சமூட்டும் காட்டிற்குள் அழைத்துச் செல்கிறான். முள்ளுக் காயங்கள், காட்டுத்தீ, கொடிய விலங்குகள், அபசகுனப் பறவைகளின் ஒலி—இவை அனைத்தும் சீதையின் உள்ளக் கலக்கம், துயரம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் அரங்கமாகத் தோன்றுகின்றன. சீதை உண்மையைத் தெரிவிக்குமாறு லக்ஷ்மணனை வற்புறுத்துகிறாள்; கைவிடப்பட்ட காரணம் அறிந்ததும் மீண்டும் மீண்டும் மயங்கி, மக்கள் பழிச்சொல்லின் அநியாயத்தையும் ராமனின் தோன்றும் முரண்பாட்டையும் கருணையுடன் புலம்புகிறாள். அவளின் அழுகுரலைக் கேட்டு மகரிஷி வால்மீகி சீடர்களுடன் வந்து ஆறுதல் கூறி, ஜனகனின் ஆன்மிக ஆசானெனத் தன்னை அறிமுகப்படுத்தி ஆசிரமத்தில் அடைக்கலம் அளிக்கிறார். அங்கே சீதை ராமபக்தியில் நிலைத்து தவவாழ்வு வாழ்ந்து காலப்போக்கில் இரு புதல்வர்களைப் பெறுகிறாள். வால்மீகி அவர்களுக்குச் சடங்குகளைச் செய்து, குசா-லவ புல்களின் புனிதத் தொடர்பால் குசன், லவன் எனப் பெயரிடுகிறார்; பின்னர் அவர்கள் வேதம், தனுர்வேதம் மற்றும் ராமாயணப் பயிற்சியில் தேர்ச்சி பெறுகின்றனர்.

Adhyaya 60

Defeat of the Army and the Death of the Commander Kāla-jit

சேஷ–வாத்ஸ்யாயன உரையாடல் சூழலில், இவ்வத்யாயத்தில் சிறுவன் லவன் அச்வமேதக் குதிரையைப் பிடித்ததன் பின் மோதல் மேலும் தீவிரமாவதை கூறுகிறது. முன் ஏற்பட்ட இழப்புகளால் அதிர்ந்த சத்ருக்னனின் படை, சேனாதிபதி காலஜித் தலைமையில் முன்னேறுகிறது. காலஜித் லவனை அணுகும்போது சமாதான வார்த்தைகளும் வியப்பும் கலந்திருக்கின்றன; சிறுவனில் தெய்வீகத் தன்மையை எண்ணினாலும் போர் தொடங்குகிறது. வால்மீகியின் ஸ்மரணமும் ஜானகியின் அருளும் லவனுக்கு வலிமையளிக்க, அவன் அபார வீரத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்—ஆயுதங்களை உடைக்கிறான், குதிரை-யானைகளை செயலிழக்கச் செய்கிறான், இறுதியில் காலஜித்தை வதம் செய்கிறான். படையில் அச்சம் பரவி ஓட்டம் தொடங்குகிறது; உயிர்தப்பியோர் சத்ருக்னனிடம் செய்தியை அறிவிக்கிறார்கள். ‘காலத்தை வென்றவன்’ எனப் புகழப்பட்ட சேனாதிபதி ஒரு சிறுவனால் எவ்வாறு வீழ்ந்தான் என்று சத்ருக்னன் கோபமும் நம்பாமையும் கொண்டு கேட்டு, அடுத்த முடிவை நோக்கி நகர்கிறான்.

Adhyaya 61

The Fall (Feigning/Collapse) of Hanumān

ராம-அசுவமேத நிகழ்வில், யாகக் குதிரையை யார் பிடித்தார் என்பதை அறிய சத்ருக்னன் முயன்று, வால்மீகி ஆசிரமப் பகுதியை அணைகிறான்; அங்கு க்ஷத்திரியர் இருப்பது முறையல்ல எனக் குறிக்கப்படுகிறது. அங்கே லவன் அஞ்சாது முன்னே வந்து, முன்னேறிய கூட்டுச் சேனையை எதிர்த்து, பெரும் அம்புமழையால் பலவளைய வியூகத்தை உடைத்தெறிகிறான். புஷ்கலன் லவனைச் சவால் செய்து ரதம் அளிக்க முன்வருகிறான்; ஆனால் லவன் தர்மத்தை நினைந்து மறுக்கிறான்—போருக்காக தானம் ஏற்குதல் பாவம், க்ஷத்திரிய தர்மத்துக்கு முரண் என அறிவிக்கிறான். பின்னர் புஷ்கலனின் ரதத்தை நொறுக்கி அவனைத் தோற்கடிக்கிறான். அதன்பின் மாருதி ஹனுமான் மரங்களும் பாறைகளும் கொண்டு தாக்கி போரில் நுழைகிறார்; ஆனால் லவனின் கூரிய அம்புகள் அவரைத் தடுத்து, இறுதியில் அவர் வீழ்கிறார்—இது வரப்பிரசாதத்தால் ஏற்பட்ட மயக்கம் அல்லது கபட வீழ்ச்சி எனப் பொருள்படுகிறது. ‘ஹனுமானின் வீழ்ச்சி’ எனும் பெயருடன் அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது।

Adhyaya 62

Lava’s Fainting (The Battle with Śatrughna in the Aśvamedha Cycle)

பாதாளகாண்டத்தின் ராமாஶ்வமேதப் பிரசங்கத்தில் போர்க்கள வர்ணனை தொடர்கிறது. மாருதி (ஹனுமான்) மயங்கிவிழுந்தார் என்ற செய்தியால் சத்ருக்னன் கலங்குகிறான்; பின்னர் குழந்தையாயினும் ராமனை ஒத்த ஒளியுடன் விளங்கும் லவனை எதிர்கொள்கிறான். இருவரிடையே சவால், அடையாளக் கேள்வி, போர் தீர்மானம் ஆகிய உரையாடல் நிகழ்கிறது. அதன்பின் நீண்ட வில்லுப்போர் தொடங்குகிறது. லவனின் அசையாத அம்புக் ‘கூண்டு’ வானும் பூமியும் நிறையச் செய்கிறது; சத்ருக்னன் பெரும் அம்புமழையை வெட்டி எதிர்க்கிறான். லவன் மீண்டும் மீண்டும் சத்ருக்னனின் வில்லை முறித்து, ரதத்தையும் செயலிழக்கச் செய்கிறான். சுரத, விமல, வீரமணி, சுமத, ரிபுதாப முதலிய கூட்டரசர்கள் அநியாயமாக லவனைச் சூழ்ந்தாலும், லவன் பத்து பத்து அம்புகளால் அனைவரையும் தடுத்து நிறுத்துகிறான். இறுதியில் சத்ருக்னன் உணர்வு பெற்று அகந்தையுடன் பயங்கர அஸ்திரத்தை எய்கிறான். குசனை நினைத்துக் கொண்டிருந்த லவன் காலனை ஒத்த அம்பால் தாக்கப்பட்டு திடீரென மயங்கிவிழுகிறான்—இதுவே அத்தியாயத்தின் உச்சம்; இதன் பின் அடையாளம் வெளிப்படும் திருப்பமும் அஷ்வமேத மோதலின் தொடர்ச்சியும் உருவாகின்றன.

Adhyaya 63

Śatrughna’s Fainting (The Victory of Kuśa)

ராமனின் அசுவமேதச் சுற்றுப்பயணத்தில் நடந்த போரில் லவன் மயங்கி பிடிபட்டான். அந்தச் செய்தியை கலங்கிய சிறுமிகள் சீதையிடம் தெரிவித்தனர்; ‘ஒரு குழந்தையுடன் அரசன் போரிடுவது அநியாயம்’ என்று அவள் புலம்பி துயரத்தில் மயங்கினாள். உஜ்ஜயினியில் மகாகாலனை வழிபட்டு திரும்பிய குசன், லவன் பிடிபட்ட செய்தி கேட்டு மீட்பதற்கு உறுதி செய்தான். சீதை அவனுக்கு ஆசீர்வாதமும் தெய்வீக அஸ்திரங்களும் அளித்து போர்க்களத்துக்கு அனுப்பினாள். இரு சகோதரரும் படையை எதிரெதிர் திசைகளில் சிதறடித்து மோதலை தீவிரப்படுத்தினர். அப்போது சத்ருக்னன் குசனை எதிர்கொண்டு அவன் யார் எனக் கேட்டான்; சீதையின் மகன் என அறிந்தும் போரிட்டான். அக்னியஸ்திரத்திற்கு மழையஸ்திரம், வாயுவிற்கு பர்வதாஸ்திரம், வஜ்ரம், நாராயணாஸ்திரம் வரை அஸ்திர–பிரத்யஸ்திரப் பரிமாற்றம் நடந்தது. இறுதியில் குசன் ‘மூன்று அம்புகளால் சத்ருக்னனை வீழ்த்துவேன்’ என்று சபதம் செய்து தாக்க, சத்ருக்னன் தரையில் வீழ்ந்தான். இதனால் இவ்வத்யாயம் ‘குசஜயம்’ எனப் பெயர்பெற்றது.

Adhyaya 64

Sainyajīvana — The Life/Conduct (and Revival) of the Army

சேஷ–வாத்ஸ்யாயன உரையாடல் சூழலில் இவ்வத்யாயத்தில் அஸ்வமேதக் களப் போர் மேலும் தீவிரமடைகிறது. சுரதன் குசனைத் தாக்க, குசன் அவனை வீழ்த்துகிறான். ஹனுமான் குசனுடன் மோதுகிறார்; கொடிய அஸ்திரத்தால் தாக்கப்பட்டு மயங்குகிறார். பின்னர் சுக்ரீவன் தாக்கினாலும், குசனின் வருணபாசத்தால் கட்டுப்படுகிறார். லவன் பல வீரர்களை வென்று குசனுடன் இணைகிறான். இரு சகோதரரும் கிரீடங்கள், ஆபரணங்களைச் சேகரித்து, கட்டப்பட்ட ஹனுமான் மற்றும் சுக்ரீவனை ஆசிரமத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். சீதை/ஜானகி கைதிகளைப் பார்த்து புன்னகைத்து விடுதலை செய்யுமாறு கூறி, ராமனின் யாகக் குதிரையைப் பிடித்ததை கண்டிக்கிறாள். குச–லவ இருவரும் க்ஷத்திரிய தர்மமும் ஆணைக்கீழ்ப்படிதலும் காரணம் எனத் தங்கள் செயலை நியாயப்படுத்தி, இறுதியில் கைதிகளையும் குதிரையையும் விடுவிக்கிறார்கள். முடிவில் ராமபக்தியை மையமாகக் கொண்ட சத்தியக் கிரியையால் அரசனின் உயிர் காக்கப்படும் எனக் கூறி, வெறும் வீரத்தைக் காட்டிலும் பக்தியின் மேன்மை வெளிப்படுகிறது.

Adhyaya 65

Sumati’s Report (Account of the Horse’s Wanderings and Return)

போரில் சத்ருக்னன் மயங்கிவிழ, படை குழம்பியபோது, கருணையால் யாகக் குதிரை மீண்டும் ஒப்படைக்கப்படுகிறது; இதனால் அஸ்வமேத யாகம் நிறைவு பெற வழி உண்டாகிறது. பின்னர் அனைவரும் ராமனை நோக்கி திரும்பிச் செல்கின்றனர்; சரயூ கரையில் அரச ஊர்வலம், விழா ஏற்பாடுகள், மண்டபங்கள், வேத பாராயணம், விருந்தோம்பல் மற்றும் நிறைந்த உணவு-பானங்கள் ஆகியவை விரிவாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன. ராமன் சத்ருக்னனுடன் உருக்கமான மீள்சந்திப்பை நிகழ்த்தி, புஷ்கலனையும் துணை அரசர்களையும் முறையாகப் போற்றுகிறார். அதன் பின் அமைச்சர் சுமதியிடம்—குதிரை சென்ற பாதை என்ன, எந்தெந்த அரசர்களைச் சந்தித்தது—என்று கேட்கிறார். சுமதி பணிவுடன் ஒழுங்குபடுத்திய அறிக்கையைத் தொடங்குகிறார்: குதிரையின் பயணம், அரசர்களின் சரணாகதி, அஹிச்சத்திர நிகழ்வு, சுபாஹுவின் நகரச் சம்பவம், ரேவா ஏரியில் மோகனாஸ்திரம் பெறுதல், தேவபுரத்தின் செய்தி; இறுதியில் வால்மீகி ஆசிரமத்தில் ராமனை ஒத்த இளைஞன் குதிரையைப் பிடித்து படையை வென்று, பின்னர் அதை மீண்டும் அளித்த நிகழ்ச்சி।

Adhyaya 66

The Recitation of the Ramayana

இந்த அதிகாரத்தில், சீதை வனத்தில் விடப்பட்ட பின் வால்மீகி ஆசிரமத்தில் வளர்ந்த குசன்–லவன் வேதம், வில்லியல், இசை ஆகியவற்றில் தேர்ச்சி பெற்று, ராமாயணத்தைப் பாடி உலகில் புகழ்பெறுகின்றனர். அவர்களின் பாடல் வருணனையும் லோகபாலர்களையும் கூட கவர்ந்து, சீதையின் தூய்மைக்கு தெய்வீக–தர்ம ஆதாரத்தை உரைத்து, அவளை மீண்டும் உரிய இடத்தில் நிறுவ வேண்டுமென வலியுறுத்துகிறது. வால்மீகியின் அறிவுறுத்தலின்படி ஸ்ரீராமன் லக்ஷ்மணனை சீதையையும் இரு புதல்வர்களையும் அழைத்து வர அனுப்புகிறான். லக்ஷ்மணன் மனவருத்தத்துடன் ஆசிரமம் வந்து சீதையை வணங்க, சீதை துயரத்திலும் நேர்மை–மரியாதையை காத்து, புதல்வர்களை தந்தையை மதிக்கச் செல்லுமாறு அனுப்பி, தானோ தவத்தில் நிலைத்திருப்பதைத் தேர்கிறது. அரசவையில் இரு சிறுவர்கள் ராமாயணத்தைப் பாட, ராமன் அவர்களை அடையாளம் காண்கிறான். பின்னர் வாத்ஸ்யாயனன்—வால்மீகி எப்போது, ஏன் ராமாயணத்தை இயற்றினார் எனக் கேட்க—க்ரௌஞ்சப் பறவை நிகழ்வும் பிரம்மா/சரஸ்வதியின் ஊக்கமும் தொடங்குகின்றன.

Adhyaya 67

Commencement of Rāma’s Aśvamedha Sacrifice

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீராமரின் அஸ்வமேத யாகம் விதிப்படி உறுதியாகத் தொடங்கும் நிகழ்வுகள் கூறப்படுகின்றன. சௌமித்ரி லக்ஷ்மணன் வால்மீகி ஆசிரமத்திலிருந்து சீதையை அழைத்து அயோத்திக்குக் கொண்டு வருகிறான்; சீதை சமாதானத்தை ஏற்று அரசமாதர்களின் ஆசீர்வாதம் பெற்று, ராமருடன் யாகமண்டபத்தில் அமர்கிறாள். நகரம் மகிழ்ச்சியால் களிகூர, முனிவர்களும் அரசர்களும் யாகசபையில் கூடுகின்றனர். வசிஷ்டர், பிராமணபூஜையும் தானமும் யாகத்தை நிறைவு செய்யும் என அறிவுறுத்துகிறார். ராமர் அகஸ்தியர், வியாசர், ச்யவனர் முதலிய மகரிஷிகளை பொன், ஆடை, பசு முதலான பெருந்தானங்களால் போற்றி மகிழ்விக்கிறார்; அனைவரும் யாகசித்தியைப் புகழ்கிறார்கள். யாகநடுவில் தீக்ஷித வாளின் ஸ்பரிசத்தால் குதிரையிலிருந்து ஒளிமிகு தேவன் வெளிப்படுகிறான். அவன் முன்ஜன்மத்தில் இருந்த கபடம், துர்வாசரின் சாபத்தால் மிருகவடிவம், ராமஸ்பரிசத்தால் விடுதலை ஆகியவற்றைச் சொல்கிறான். இறுதியில் ஹரி/ராம ஸ்மரணத்தின் அபூர்வமான ரட்சக சக்தி—பக்தி குறைபாடுடன் தொடங்கினாலும் அது உயர்த்தி விடும்—என்று நிறுவி, வசிஷ்டர் கற்பூரம் கொண்டு வந்து தேவர்களை ஆவாஹனம் செய்து ஆஹுதிகள் தொடரச் செய்கிறார்.

Adhyaya 68

Description of the Merit of Hearing and Reciting (Rāma-kathā)

இந்த அதிகாரத்தில் ராம-அச்வமேத யாகக் கதையின் நிறைவு கூறப்படுகிறது. தெய்வங்களின் சன்னிதி இருந்தாலும் விதிப்படி ஹோம-ஆஹுதிகள், பிராமணர்களுக்கு தானங்கள், சரயூ கரையில் அவப்ருத ஸ்நானம் செய்து யாகம் முறையாக முடிக்கப்படுகிறது. வசிஷ்டர் இறுதி கர்மங்களை வழிநடத்தி மக்களுக்கு ஆசீர்வாதம் அளிக்கிறார்; ராமர் சீதையுடன், முனிவர்கள், அரசர்கள், விழாக்கூட்டத்துடன் சரயூவில் நீராடி பெருவிழா ஒளியில் போற்றப்படுகிறார். பின்னர் பலश्रுதி—ராமரின் மங்களமான கதையை கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் பிரம்மஹத்த்யை போன்ற பெரும் பாவங்களையும் அழிக்கிறது. புத்திரப் பேறு, செல்வம், ஆரோக்கியம், வளம், விடுதலை மற்றும் பரமபதப் பெறுதல் கிடைக்கும். கோதானம், வஸ்திர-அன்னதானம், குருவை மதித்தல், மேலும் ராம-சீதையின் பொன் உருவங்களை தானமாக அளித்தல் இந்தப் புண்ணியத்தை உறுதிப்படுத்தும் என கூறப்படுகிறது.

Adhyaya 69

The Greatness of Vṛndāvana: Gokula as a Thousand-Petalled Lotus and the Sacred Map of Vraja

ரிஷிகள் கிருஷ்ணனின் பரம மகிமையை அறிய விரும்ப, சூதர் சிவ–பார்வதி உள்ளுரையாடலை முன்வைக்கிறார். பார்வதி, “ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மிகப் பிரியமான உச்ச தாமம் எது?” என்று கேட்கிறாள். மகாதேவர், வ்ரிந்தாவனம்/கோகுலமே அரிய ரகசியத் தாமம்; அது பிரபஞ்ச முட்டையின் (பிரம்மாண்ட) எல்லையைத் தாண்டியது; வைகுண்டம் முதலிய உலகங்கள் அதன் ஒரு பகுதி பிரதிபலிப்புகள் மட்டுமே என உரைக்கிறார். பின்னர் மத்துரா மற்றும் வ்ரஜத்தின் புனித வரைபடம் தாமரை-வடிவில் விளக்கப்படுகிறது—ஆயிரம் இதழ்கள் கொண்ட தாமரை, அதன் கர்ணிகை/சிங்காசன உருவகம், திசைவரிசையில் அமைந்த இதழ்களில் லீலா-ஸ்தலங்கள், சித்தபீடங்கள், தீர்த்தங்கள் ஆகியவை ஒழுங்காகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. யமுனையின் இரு கரைகளிலும் பிரிக்கப்பட்ட பன்னிரண்டு வனங்களும் சொல்லப்படுகின்றன. இறுதியில் தாமத்தின் ஆனந்தமய இயல்பு, மந்திர-யோகத்தால் கோவிந்தனின் திவ்ய ரூப தரிசனம், மேலும் ‘தூளி-ஸ்பரிசம்’ மட்டுமே முக்தி தரும் மகிமை வலியுறுத்தப்படுகிறது; ராதை கிருஷ்ணனின் ஆதிப் பிரிய சக்தியாக உயர்வாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறாள்.

Adhyaya 70

Description of Govinda’s Divine Assembly: Rādhā, Attendants, Vyūhas, and Mantra-Bhakti

இந்த அதிகாரத்தில் கோவிந்தனின் திவ்யலோகம் மற்றும் அவரது சபையின் தரிசனம் விவரிக்கப்படுகிறது. கோவிந்தன் ராதையுடன் சிங்காசனத்தில் வீற்றிருக்கிறார்; லலிதா முதலிய முதன்மை சக்தி-பரிசாரிகைகள் பிரகృతి-தத்துவத்துடன் இணைக்கப்பட்டு, ராதிகையே மூலப் பிரகுதி எனப் பிரதிபாதிக்கப்படுகிறது. திசைகளிலும் வாயில்களிலும் சఖிகள், எண்ணற்ற கோபியர் மற்றும் திவ்யப் பெண்கள் கிருஷ்ணவிரஹ வேதனையிலும் காதல்-ரசத்தில் மூழ்கியவர்களாக நிற்கின்றனர். பின்னர் பொன்மய மண்டபங்கள், மதில்கள், தோட்டங்கள், கல்பவிருட்சங்கள் ஆகியவற்றுடன் கோயில் போன்ற பிரபஞ்ச அமைப்பு வர்ணிக்கப்படுகிறது. அதன் பின் வாசுதேவாதி வ்யூஹ ரூபங்கள் தம் துணைத் தேவிகளுடன் வெளிப்பட்டு, சுத்த-சத்த்வமய வைஷ்ணவ சிறந்தோர் கூட்டமும் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் உள்ளார்ந்த பக்தி மற்றும் ‘மந்திரச் சூடாமணி’யை மந்திரங்களின் மூலமாக உபதேசித்து, பாராயணம் செய்பவர்களுக்கும் கேட்பவர்களுக்கும் கோவிந்த-பிரேம ஆனந்தமே பலன் என அறிவிக்கிறது.

Adhyaya 71

The Greatness of Śrī Rādhā and Kṛṣṇa

பார்வதியின் வினாவால் தூண்டப்பட்ட மகாதேவர் ஒரு உட்கதை கூறுகிறார். கிருஷ்ணாவதாரச் செய்தி அறிந்து நாரதர் கோகுலம் வந்து, பாலகிருஷ்ணனைத் தரிசித்து வ்ரஜவாசிகளின் தூய பக்தியைப் பார்த்து மகிழ்கிறார். பின்னர் கோபர் இல்லங்களில் லக்ஷ்மியின் லீலா-பிரகடனத்தைத் தேடத் தொடங்குகிறார். பானுவின் வீட்டில் ஒரு அதிசயமான பெண்-சக்தியின் இருப்பை உணர்ந்து நீண்ட ஸ்துதி செய்கிறார்—அவளை சக்தி, மகாமாயை, ஹரியின் பிரியையாகப் போற்றி, பிரபஞ்ச சக்தியும் வ்ரஜரஸ மాధுர்யமும் ஒன்றாகும் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார். பின்னர் அந்தப் பெண் மனம் கவரும் யௌவன ரூபம் எடுக்கிறாள்; தோழிகள் கோவர்தனத்தின் அருகே குசும சரோவரத்தருகில் அசோகக் கொடியின் கீழ் நள்ளிரவு சந்திப்பு இடத்தை நாரதருக்கு அறிவிக்கின்றனர். அங்கு அசோகமாலினி வசந்தோৎসவத்தில் ஹரிபூஜை செய்வதையும் தன் ஆராதனையையும் கூறி, ஹரிப்ரியையின் ரகசியத்தை உள்ள்முகமாக அறியுமாறு வழிகாட்டுகிறாள். பக்தியும் தரிசனமும் அரிது; அவை கருணையால் மட்டுமே கிடைக்கும் என்று வலியுறுத்துகிறாள்.

Adhyaya 72

Gopāla-vidyā and Vraja-bhakti: Ascetics, Mantras, and Rebirth among the Gopīs

இந்த அதிகாரத்தில் மகாதேவர் பார்வதியிடம் கோபால-வித்தையின் ரகசியத்தையும் வ்ரஜ-பக்தியின் மகிமையையும் உரைக்கிறார். உக்ரதபா, ஸத்யதபா, ஹரிதாம, ஜாபாலி முதலிய தவசிகள் க்ருஷ்ண மந்திரஜபமும் காம-பீஜ இணைப்பும் செய்து சித்தி, தரிசனம், கனவுருவ தெய்வச் சந்திப்பை அடைகிறார்கள்; இறுதியில் கோகுலம்/நந்தவனத்தில் கோபிகளாக அல்லது அவர்களின் சேவகர்களாக மறுபிறவி பெறுகின்றார்கள். பத்து, பதினைந்து, பதினெட்டு, இருபது, இருபத்தைந்து எழுத்து மந்திரங்களின் ஜபமும், வ்ருந்தாவன மையமான தியானமும் விவரிக்கப்படுகிறது—ராஸலீலை, வேணுநாதம், பீதாம்பரம், வைஜயந்தி மாலை போன்ற தெய்வீக உருவக்காட்சிகளுடன். சுனந்தா, பத்ரா, ரங்கவேணி போன்ற கோபிகளின் நிகழ்வுகள் வ்ரஜசேவை மற்றும் பிரேமபக்தி வழியை உறுதிப்படுத்துகின்றன. ஒரு முக்கிய உபதேசத்தில் ‘நான் பிரஹ்மவித்தை’ எனத் தன்னை அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு தவசினிப் பெண், க்ருஷ்ணனிடமுள்ள பிரேமபக்தி இன்றித் ஞானம் முழுமையல்ல என்று ஒப்புக்கொண்டு பூஜை முறையை அளிக்கிறாள். முடிவில் புண்யஷ்ரவா மற்றும் அவன் மகனுக்கு சிவகிருபையால் கோபால-வித்தை வழங்கப்பட்டு, ஜ்யோதிர்மயமான வ்ருந்தாவனத் தீவின் நிலையான தியானவடிவம் கூறப்படுகிறது. பலश्रுதி: இந்த அதிகாரத்தைப் பாராயணம் செய்தால் வாசுதேவ தாமம் அடைதலும் மோக்ஷமும் கிடைக்கும் என வாக்குறுதி அளிக்கிறது.

Adhyaya 73

Narration of the Glory of Vṛndāvana and the Sacred Places Beginning with Mathurā

இந்த अध्यாயத்தில் தொடக்கத்தில் தேவர்களும் மயக்கமடைவார்கள் எனக் கூறி, பின்னர் மறைஉபதேசம் அடுக்கடுக்கான கதையோட்டத்தில் வெளிப்படுகிறது. பக்தரான அம்பரீஷ மன்னன் பதரீ ஆசிரமத்தில் முனிவரை அணுகி விஷ்ணு-தர்மத்தை வினவுகிறான். அங்கே பிரம்மத்தின் ஸ்வரூபம் சத்-சித்-ஆனந்தம் என விளக்கப்பட்டு, ‘மனத்தின் பரம இலக்கு’ மிக ரகசியமான தத்துவமாக கூறப்படுகிறது. தவத்தால் திருப்தியடைந்த ஸ்ரீஹரி பக்தனுக்கு வெளிப்பாடு அளித்து, வ்ரஜ தரிசனத்தை அருள்கிறார்—வ்ரிந்தாவனத்தின் கடம்பக் குஞ்சத்தில் கோபால பாலகிருஷ்ணன், யமுனை, கோவர்தனம், கோபியர் ஆகியோர் தெய்வீகமாகத் தோன்றுகின்றனர். பின்பு வ்ரஜ கூறுகளின் குறியீட்டு அர்த்தம் விளக்கப்படுகிறது; கோபியர் வேத ருசிகளுக்கு ஒப்பாகக் கூறப்படுகின்றனர். யாகத்தில் அவமதிப்பு/அலட்சியம் செய்ததன் விளைவாக வரும் கர்மபலத்தை எடுத்துரைக்கும் நெறிக்கதைவும் இடம்பெறுகிறது. இறுதியில் மதுரா மாஹாத்மியம் விரிவாகப் போதிக்கப்பட்டு, ஹரிபக்தியுடன் சிவனை—சிறப்பாக பூதேஸ்வரனை—மரியாதை செய்து வழிபடுதல் அவசியம் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. கேட்பதும் படிப்பதும் முக்தி தரும் என பலश्रுதி கூறுகிறது.

Adhyaya 74

Arjuni’s Entreaty: The Secret Vision of the Supreme Abode and Devī-mediated Access to Kṛṣṇa-līlā

இந்த अध्यாயத்தில் கோவிந்தனின் பரம விளையாட்டு-தாமத்தின் இரகசியம் பல அடுக்குக் கதையாக்கமாக வெளிப்படுகிறது. கோபிகளுடன் நித்தியமாக லீலை புரியும் கோவிந்தனின் உலகம் எங்கு, அதன் இயல்பு என்ன என்று கேட்கப்பட, அது பிரம்மா முதலிய தேவர்களுக்கும் கூட கண்ணுக்குப் புலப்படாதது; வெறும் வர்ணனையால் அல்ல, அனுபவ-தரிசனத்தால் மட்டுமே அறியப்படும் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. பணிவுற்ற அர்ஜுனன் அந்த தரிசனத்தையே வேண்டுகிறான். இங்கு தேவி திரிபுரசுந்தரி/பரமேஸ்வரி நடுநிலை அதிகாரியாகின்றாள். அர்ஜுனன் தீர்த்தஸ்நானம், ந்யாசம், முத்திரை, மந்திரஜபம், புரச்சரணை போன்ற சாதனைகள் செய்து ‘பரம வித்யா’ பெறுகிறான்; தேவி அவனை கோலோகத்திற்கும் மேலான நித்திய வ்ரிந்தாவனத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறாள், அங்கு இடையறாத ராஸலீலை நிகழ்கிறது. பகவானின் மாயையால் அர்ஜுனன் ‘அர்ஜுனீ’ எனும் சखीபாவக் கன்னி ரூபம் கொண்டு, வ்ரஜச் சखிகளால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு அவர்களின் பெயர்-குழுக்கள் கூறப்படுகின்றன; கோகுலநாதன் தொடர்பான மந்திர-விரத விதிகளும் உபதேசிக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் அவன் மறைவாக கிருஷ்ணலீலையில் பங்கேற்று இரகசிய உறுதியை மீண்டும் ஏற்கிறான்; இந்த अध्यாயத்தை கேட்பதும் படிப்பதும் ஹரியில் ரதி உண்டாக்கும் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது।

Adhyaya 75

The Glory and Secret Theology of Vṛndāvana (in the context of Nārada’s supplication)

பார்வதி சிவனை வினவுகிறாள்—விரிந்தாவனத்தின் இரகசியத்தை கேட்ட பின் நாரதர் எவ்வாறு தமது “உண்மை இயல்பை” அடைந்தார்? சிவன் வெளிப்பாட்டின் தொடர் மரபைச் சொல்கிறார்—பிரம்மா ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அணுகி ‘முப்பத்திரண்டு வனங்கள்’ கொண்ட விரிந்தாரண்யத்தின் மகிமையை கேட்கிறார்; அங்கு உயிர்கள் நேரடி தெய்வீக நிலையில் வாழ்கின்றன, அங்கே உடல் நீத்தால் கிருஷ்ண-சன்னிதி கிடைக்கும். பின்னர் கதை நைமிஷாரண்யத்தில் ஷௌனக முதலிய முனிவர்களுக்கு நாரதர் உபதேசிப்பதாகவும், கௌதம முனிவருடன் நிகழும் நிகழ்வாகவும் செல்கிறது. மகாவிஷ்ணுவின் ஆணையால் நாரதர் அம்ருத-சரஸில் நீராடி பெண் வடிவம் பெற்று தாம-சேவையின் அந்தரங்க நிலைக்குள் நுழைகிறார்; லலிதாதேவி கிருஷ்ணலீலையில் ஆண்-பெண் தத்துவங்களின் அத்வைதம்/அந்தரங்க ஒன்றுமையை வெளிப்படுத்துகிறாள். இந்த ரஹஸ்யத்தை அயோக்யருக்கு கூறுதல் கடுமையாகத் தடை—மீறினால் அபராதமும் சாபமும்; இதை கேட்டு/படித்தால் பரமப் பெறுபேறு உண்டென फलश्रுதி கூறி अध्यायம் நிறைவு பெறுகிறது.

Adhyaya 76

The Liberation of Vraja (Vṛndāvana Māhātmya: Kṛṣṇa grants Vaikuṇṭha to Nanda’s Vraja)

சிசுபாலன் வதத்திற்குப் பின் தந்தவக்த்ரன் மதுரைக்கு வந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் போர் புரிகிறான். பகவான் வாசுதேவன் அவனைப் போர்க்களத்தில் வதம் செய்து யமுனையைத் தாண்டி நந்தனின் வ்ரஜத்திற்குத் திரும்புகிறார். அங்கே தாய்-தந்தை மற்றும் மூத்தோரை வணங்கி ஆறுதல் கூறி, ஆடைகள்-அலங்காரங்களை வழங்கி, காலிந்தி கரையின் அழகிய இடத்தில் கோபியருடன் மூன்று இரவுகள் லீலை செய்கிறார். ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அருளால் நந்தன், குடும்பங்களுடன் கூடிய வ்ரஜ மக்கள் அனைவரும், மிருகங்களும் கூட தெய்வீக ரூபம் பெற்று விமானங்களில் ஏறி வைகுண்டத்தை அடைகிறார்கள். பின்னர் பகவான் த்வாராவதியில் நுழைந்து யாதவர்கள் மற்றும் பரிசதர்கள் தினமும் வழிபட, ராணிகளுடன் அரச-தெய்வீக லீலையை அனுபவிக்கிறார். அத்தியாயத்தின் முடிவு முக்தி நோக்கமாகிறது—வ்ரஜமும் த்வாரகையும் சேர்ந்தவர்களை பரமபதத்தில் நிறுவி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அனைவருக்கும் உபதேசத்தைத் தொடங்குகிறார்.

Adhyaya 77

Description of the Form of Śrī Kṛṣṇa (Vṛndāvana Vision and Rādhā’s Manifestations)

பார்வதி, தெய்வீக நாமங்கள், அவற்றின் பொருள்கள், ஈசுவரனின் ஸ்வரூபம் மற்றும் புனித தாமங்களின் மகிமை ஆகியவற்றை விரிவாக விளக்குமாறு மகாதேவரை வேண்டுகிறாள். தொடக்கத்தில் உள்ளார்ந்த உரையாடல் போல ஒரு கேள்வியும் எழுகிறது—விஷ்ணுவின் பரமபதம், ஹரியின் வ்யூஹங்கள், நிர்வாணத் தத்துவம் என்ன. அதற்கு ஈசுவரன், வ்ரிந்தாவனத்தை ஆனந்த வனமாக வெளிப்படுத்துகிறார்—அங்கே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ரத்தின ஒளியால் விளங்கும் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்து, கோபிகளால் சூழப்பட்டு, திருவிழா உற்சாகத்தில் பிரகாசிக்கிறார். பின்னர் अध्यாயம் கிருஷ்ணத் தத்துவத்தை ஆழமாக வர்ணிக்கிறது—அவர் குணாதீதன்; அவரது ரூபம் பௌதிகமல்ல, நித்தியமும் அவிநாசியும்; அவரது சாரம் அளவிட முடியாதது. ராதை வ்ரிந்தாவனேஸ்வரியாகவும், பிரதான-சக்தியாகவும் வெளிப்படுகிறாள்; அவளின் பல நாமங்கள், பல வெளிப்பாடுகள் வ்ரிந்தாவனம், த்வாரகா, வாராணசி, புருஷோத்தம-க்ஷேத்ரம் போன்ற தீர்த்த-நகரங்களில் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் தியான உபதேசம் வழங்கப்படுகிறது—ஸ்மரணம், நாமஸ்மரணம்/ஜபம், மனதை மகிழ்விக்கும் கீத-கீர்த்தனங்கள் மூலம் தூய பிரேமம் (பிரேம) உதயமாகிறது என்று கூறுகிறது.

Adhyaya 78

Determination and Worship of Śālagrāma (Vaiṣṇava Purifications and Fivefold Pūjā)

இந்த அதிகாரத்தில் பார்வதி, வைஷ்ணவர்கள் எத்தகைய தர்மத்தால் சம்சாரக் கடலைக் கடக்கிறார்கள் என்று கேட்கிறாள். ஈசுவரன் வைஷ்ணவ சுத்தியை விளக்கி, பக்தியே இல்லம், உடல், வாக்கு, இந்திரியங்கள் ஆகியவற்றின் உண்மையான பரிசுத்தி எனக் கூறுகிறார்; பிரதட்சிணை, பாதப் பிரக்ஷாளனம், மலர் சேகரிப்பு, நாமகீர்த்தனம், ஹரியின் லீலைகள் மற்றும் திருவிழாக்களின் ஸ்ரவண-தரிசனங்களால் சுத்தி நிறைவேறும். பின்னர் பூஜை ஐந்து வகையாக ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது—அபிகமனம் (ஆலய அணுகல், தூய்மை, மார்ஜனம்), உபாதானம் (பூஜைப் பொருள் சேகரிப்பு), யோகம் (உள் தியானம்), ஸ்வாத்யாயம் (அர்த்தத்துடன் ஜபம், ஸ்தோத்திரம், சங்கீர்த்தனம்), இஜ்யா (விதிப்படி அர்ச்சனை). தொடர்ந்து சாலக்ராம பூஜை—ஆயுத வரிசைப்படி கேசவ, நாராயண, மாதவ, கோவிந்த முதலிய நாம நிர்ணயம், நமஸ்கார விதி, கல்லின் குறியீடுகளால் வ்யூஹ/அவதார லக்ஷணத் தீர்மானம், துணைத் தெய்வங்களின் ஸ்தாபனம், இறுதியில் புருஷார்த்தப் பலன் என முடிகிறது.

Adhyaya 79

Determination of Tilaka and Associated Vaiṣṇava Practices (Śālagrāma, Tīrtha, Etiquette, and Offerings)

இந்த அத்தியாயத்தில் சாலக்ராம-சிலை, பூஜை உபகரணங்கள், மண்டலம், மூர்த்தி ஆகியவற்றில் ஹரி நேரடியாக வெளிப்படுகின்றார் என்ற தத்துவம் விளக்கப்படுகிறது. கந்தகி தீர்த்தத்தில் சாலக்ராமத்தின் தோற்றமகிமையும், த்வாராவதி/த்வாரகையின் புனிதத்தன்மையும் கூறி, அங்கு ஸ்நானம்-தானம்-ஆராதனை செய்தால் புண்ணியம் பலமடங்கு பெருகி முக்தி கிடைக்கும் என வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகிறது. சாலக்ராமத்தை வாங்கி-விற்கும் வாணிபம் கடுமையாகத் தடை செய்யப்படுகிறது. பின்னர் வைஷ்ணவ அடையாளமாக பன்னிரண்டு நாமத் திலக விதி, உடலின் இடங்களில் அதன் நிறுவல், ஊர்த்வபுண்ட்ரத்தின் மேன்மை மற்றும் சரியான வடிவ-அளவு விதிகள் கூறப்படுகின்றன. துளசிமிசைந்த சங்கோதகத்தைப் பயன்படுத்தும் முறை, கோவில் மரியாதை/ஒழுக்கம், விஷ்ணுவுக்கு எதிரான அபராதங்களின் பட்டியல், மன்னிப்பு மந்திரம் மற்றும் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் விதியும் வருகிறது. இறுதியில் பருவத்திற்கேற்ற உணவு கட்டுப்பாடுகள், துளசி மற்றும் ஆமலகியின் புண்ணியமகிமை, முக்தி சாதகமான துளசி-ஸ்துதியுடன் அத்தியாயம் நிறைவு பெறுகிறது.

Adhyaya 80

The Glory of Vṛndāvana (Hari-nāma and Vaiṣṇava Observances in Kali-yuga)

உமா (பார்வதி) கேட்கிறாள்—கலியுகத்தில் புலன்விஷயங்களில் சிக்கி, இல்லறக் கிளேசங்களால் வாடும் மனிதன் வாழ்க்கையை எவ்வாறு தாங்குவான்? மகேஸ்வரன் (சிவன்) கூறுகிறார்—இந்த யுகத்தின் கடுமையானாலும் உறுதியான மருந்து ஒன்றே: ஹரிநாமம். “ஹரே ராம ஹரே ராம… ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண…” என்ற நாமமந்திர ஜபமும், ஸ்ரீராம-ஸ்ரீகிருஷ்ண ஸ்மரணமும் இடையறாது செய்தால் துயரநாசம் உண்டாகும். பின்னர் நாமஸ்மரணத்தால் சுத்தி, ஹரிநாமம் உச்சரித்தபடி கங்காஸ்நானம், கோவிந்தனின் சரணடைதலால் மகாபாபங்கள் அழிவது ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. தொடர்ந்து விரத-உற்சவ விதிகள்—ஜ்யேஷ்டத்தில் அபிஷேகம், ஏகாதசியில் நித்திரை-எழுச்சி (சயன-ப்ரபோதன) முறைகள், கார்த்திகையில் தீபதானம், பிராமணர் மற்றும் வைஷ்ணவ பக்தர்களுக்கு அன்னதானம்—விளக்கப்படுகின்றன. அலங்கார ஊர்வலங்கள், டோலோத்ஸவம், மணமுள்ள லேபனங்கள், பலவகை அர்ப்பணங்களுடன் இறுதியில் வ்ரஜ-வ்ரிந்தாவன பக்தியே உச்சமான சாதனையும் பரமக் கேந்திரமும் என நிறுவப்படுகிறது।

Adhyaya 81

The Mantra-cintāmaṇi of Kṛṣṇa and the Dhyāna of Rādhā-Kṛṣṇa in Vṛndāvana (Provisional Title)

ரிஷிகள் சூதரைப் போற்றி, கృష్ణலீலைகளை நாள்தோறும் விவரிக்க வேண்டுமெனக் கேட்கின்றனர்; குறிப்பாக குரு, சீடன், மந்திரம் ஆகியவற்றின் இலக்கணமும் முறையும் என்னவென்று வினவுகின்றனர். சூதர் யமுனைத் துறையில் நிகழும் உள்கதையை எடுத்துரைக்கிறார்—நாரதர் ஜகத்குரு சதாசிவனை அணுகி ரகசியத்தை வேண்ட, சிவன் ‘மந்திர-சிந்தாமணி’ எனப்படும் மறைமுக கൃഷ്ണமந்திரத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். ஐந்து-பதம்/பத்து-அக்ஷரம்/பதினாறு-அக்ஷரம் போன்ற வடிவங்களைச் சுட்டி, ஒருமுறை ஜபித்தால்கூட பலன்-சித்தி உண்டென உறுதி அளிக்கிறார். பக்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டு பரந்த தகுதியைச் சொன்னாலும், அச்ரத்தையுள்ளவர்களுக்கும் அபக்தர்களுக்கும் மந்திர உபதேசம் செய்யக் கூடாதெனக் கட்டுப்பாடு விதிக்கிறது. பின்னர் ரிஷி, சந்தஸ், தேவதை, வினியோகம், பீஜ-சக்தி, ந்யாசம், பூஜை ஆகிய துணை அங்கங்களை விளக்கி, வ்ரிந்தாவனத்தில் ராதா-கிருஷ்ண தியானத்தை விரிவாக வர்ணிக்கிறது. மந்திரார்த்தம் ‘யுகலார்த்தம்’—எல்லாம் திவ்ய யுகலத்திற்கே, முழு சரணாகதியே சாரம்—என்று உரைக்கப்படுகிறது.

Adhyaya 82

Initiation Rite, the Five Vaiṣṇava Saṃskāras, and the Dharma of Surrender (within the Greatness of Vṛndāvana)

இந்த அதிகாரம் வைஷ்ணவ தீட்சை மற்றும் சரணாகதி வழியை ஒழுங்காக எடுத்துரைக்கிறது. உலகின் நிலையாமை, மும்முறைத் துயரம் ஆகியவற்றை உணர்ந்து வைராக்யம் பிறக்கிறது; அப்போது சாதகன் சத்குருவின் சரணை அடைகிறான். குரு–சிஷ்ய லட்சணங்கள் கூறப்பட்டு, தீட்சைச் சின்னங்களுடன் வைஷ்ணவ ‘பஞ்ச-ஸம்ஸ்காரங்கள்’ விளக்கப்படுகின்றன—சங்கு–சக்கர அங்கனம், ஊர்த்வ புண்ட்ரம் தரித்தல், மந்திரம் பெறுதல், தாச-நாமம் பெறுதல், மேலும் யாகம்/ஆராதனை (குருவும் வைஷ்ணவர்களும் பெறும் பூஜை-சேவையாக). பின்னர் சரணாகதி தர்மம் போதிக்கப்படுகிறது—ஹரியிலே ஏகாந்த சார்பு, போட்டி தேவதா-பூஜையை விலக்குதல், வைஷ்ணவர்களுக்கு கடும் மரியாதை மற்றும் சேவை. இறுதியில் வ்ரிந்தாவன மகிமையின் நிகழ்வில் சிவனுக்கு கிருஷ்ணனின் திவ்ய தரிசனம் கிடைக்கிறது; கிருஷ்ணன் ருத்ரனுக்கு நிகூட தத்துவம், நிர்குண–ஸகுண ரகசியம், ராதா-பாவத்தின் பரம உயர்வு ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகிறான். பின்னர் சிவனுக்கு பரம ‘யுகல மந்திரம்’ அபிஷேகாதி தீட்சை முறைகளுடன் அருளப்படுகிறது.

Adhyaya 83

The Glory of Vṛndāvana and the Daily Līlā of Hari

இந்த அதிகாரத்தில் நாரதர் ‘பாவத்தின் உன்னதமான வழி’யை வேண்டுகிறார். மகேசுவரர் ஒரு ரகசிய உபதேசத்தை வெளிப்படுத்தி, ஹரியின் தினசரி லீலையின் விவரங்களை அறிய நாரதரை வ்ரிந்தாவிடம் அனுப்புகிறார். வ்ரிந்தா இதை காக்கப்பட்ட மர்மம் எனக் கூறி, வ்ரிந்தாவனத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ண-ராதையின் நாள்-சுழற்சியை ஒழுங்காக உரைக்கிறார்—காலை விழிப்பு, அலங்காரம்-பிரசாதனம், உணவு, மாடுகளை மேய்க்கப் புறப்படுதல், வனத்தில் சந்திப்பு, நீர்விளையாட்டு, பல விளையாட்டு-கலைகள் (சூதாட்டம், கேலி, அணைப்பு முதலியவை), வ்ரஜத்திற்குத் திரும்புதல், மாலைச் சம்பாஷணைகள், இரவின் ரகசிய சங்கமம் மற்றும் ஓய்வு வரை। இக்கதை சாதனையாக மாற்றப்படுகிறது—பிரம்மமுஹூர்த்தம் முதல் தன்னை சேவக-அடையாளத்தில் நினைத்து, உள்ளும் புறமும் சேவை செய்து, லீலாசிந்தனை செய்ய வேண்டும் என அறிவுறுத்தப்படுகிறது. இறுதியில் பலன்—கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் பாவநாசம், புண்ணியம், விஷ்ணுலோகப் பெறுதல் தரும்; மேலும் பரம்பரைச் சான்று—கிருஷ்ணன் → ருத்ரன் → நாரதன் → பின்வரும் உரையாளர் எனக் கூறப்படுகிறது।

Adhyaya 84

Description of Meditation on the Lord (Twofold Dhyāna: Nirguṇa and Saguṇa)

ரிஷிகள் சூதரை கிருஷ்ணகதைக்காகப் புகழ்ந்து, விரதம், தானம், பூஜைமுறை மற்றும் முன்நீராடல் விதி பற்றியும் மேலும் கேட்கிறார்கள். சூதர் பக்தியின் மோட்சகரமான மகிமையை உறுதிப்படுத்தி புதிய புனிதக் கதையைத் தொடங்குகிறார்—மதுரையில் நாரதர் அரசன் அம்பரீஷனைச் சந்திக்க, அம்பரீஷன் ‘பரம்பொருள் நிர்குணமாக இருந்தும் எவ்வாறு சகுண ரூபம் எடுக்கிறது? எல்லாப் புருஷார்த்தங்களையும் தரும் உபாசனை எது?’ என்று வினவுகிறான். நாரதர் ஹரிபக்தியே பரம தர்மம் என்று நிறுவி, வெறும் கர்மகாண்டத்தை விட அதன் மேன்மையை விளக்கி வைஷ்ணவ ஒழுக்கங்களை முறையாகச் சொல்கிறார்—நல்லொழுக்க விரதங்கள், மனக்கட்டுப்பாடு, சத்தியவாக்கு, நாமஜபம், ஸ்மரணம். பெண்களும் சூத்ரர்களும் ஆகமப் பூஜை மற்றும் திவ்ய நாமத்தின் மூலம் எளிதில் பக்தி பெறலாம் என்றும் கூறுகிறார். இறுதியில் இருவகை தியானத்தை உபதேசிக்கிறார்—தீப உவமையால் நிலையான உள்ளொளியை எழுப்பி கைவல்யம் தரும் நிர்குண தியானம்; மேலும் சங்கம்-சக்கரம்-கதை-தாமரை தாங்கிய நான்கு கரங்களுடைய விஷ்ணுவை ஆபரணங்களுடன் தியானிக்கும் சகுண தியானம்; இதனால் சுத்தியும் விஷ்ணுலோகப் பெறுதலும் உண்டாகும்।

Adhyaya 85

The Glory of Vaiśākha (with a Classification of Bhakti)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் அம்பரீஷர் பக்தியின் இயல்பு, சாதனங்கள், முறையாகச் செய்வது எப்படி என்று கேட்கிறார். ஆசான் பக்தி மனம், வாக்கு, உடல்—மூன்றாலும் பலவகையாக நிகழும் வழிபாடு என விளக்குகிறார். நடைமுறையை உலகியல், வைதிக, ஆத்யாத்மிக என மூன்று வகையாகப் பிரித்து, எல்லாக் கர்மங்களின் நோக்கம் விஷ்ணுவாக இருந்தால் அவை அர்ப்பணமாகி புனிதமடைகின்றன என்று கூறுகிறார். பின்னர் சாங்க்யம் தத்துவ எண்ணிக்கை/விசாரணை என்றும், யோகம் நியமம், பிராணாயாமம், தியானம் முதலிய ஒழுக்கம் என்றும் ‘உள்-பக்தி’யாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது; அதன் பயன் பகவத் தரிசனமும் மன ஒருமுகத்தன்மையும். தொடர்ந்து வைசாக (மாதவ) மாதமும் கங்கையும் பற்றிய மகிமை கூறப்படுகிறது—சுக்ல சப்தமி போன்ற அரிய நல்வேளையில் கங்கா ஸ்நானம், பூஜை, தானம், ஸ்ராத்தம், கங்கா ஸ்மரணம் பாபநாசகமும் அక్షய பலனளிப்பதும் எனப் புகழப்படுகிறது. பிராமணரை மதிப்பது ஹரி உடலோடு நேரில் இருப்பதற்குச் செய்யும் மரியாதை எனக் கூறி சிறப்பிக்கப்படுகிறது.

Adhyaya 86

Glorification of the Month of Vaiśākha (Mādhava’s Month)

நாரதரின் உபதேசத்தை கேட்ட அரசன் அம்பரீஷன் கேட்கிறான்—‘மாதவ மாதம்’ எனப் போற்றப்படும் வைசாகம் ஏன் எல்லா புனித மாதங்களிலும் சிறந்தது? இதில் பூஜை, தானம், தவம் ஆகியவற்றின் விதிகள் என்ன? எந்த தெய்வத்தைச் சிறப்பாக வழிபட வேண்டும்? முதலில் தர்மோபதேசத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது—செயல்படுபவன், போதிப்பவன், ஆலோசிப்பவன், அனுமதிப்பவன், தூண்டுபவன் ஆகியோர் அனைவரும் பலனில் பங்காளிகள்; பிறரை ஸ்நானம் அல்லது விதிக்கிரியை செய்யத் தூண்டினாலும் புண்ணியம் பகிரப்படும்; அரசர்/தலைவர்கள் சமூகத்திற்கு அளவுகோலாக நிற்பர்। பின்னர் நாரதர் மனிதப் பிறவியின் அரிது, ஸ்வதர்மப் பின்பற்றல், குறிப்பாக வாசுதேவ பக்தியின் உச்சப் பயன் ஆகியவற்றை விளக்கி, வைசாகம் விஷ்ணுவுக்கு மிகப் பிரியமானது எனச் சொல்கிறார். கங்கை, ரேவா, யமுனை முதலிய தீர்த்தங்களில் மாதமுழுதும் ஸ்நானம், ஜபம், தானம், விஷ்ணு-பூஜை செய்வது பாபநாசம், செல்வவளம், இறுதியில் ஹரிதாமப் பெறுதல் எனப் புகழப்படுகிறது. தொடக்க விதி, எள்ளுத் தானம், தேன் தானம், பசு தானம் போன்றவை, மேலும் முடிவில் உத்யாபன/சமாபனக் கிரியையும் விதிக்கப்படுகிறது।

Adhyaya 87

Glory of Vaiśākha: Dawn Bathing, the Power of Hari’s Name, and the Subtlety of Dharma

அம்பரீஷன் நாரதரை நோக்கி, ‘ஸ்நானம் போன்ற சிறு செயலில் இருந்து இத்தனை பெரிய பலன் எவ்வாறு?’ என்று கேட்கிறான். நாரதர், தர்மம் மிக நுண்ணியது; விதி, தேச-காலம், சூழ்நிலை, உள்ளத்தின் பாவம் ஆகியவற்றின்படி பலன் மாறும் என விளக்குகிறார். விச்வாமித்ரரின் தர்மநிஷ்டையால் ஏற்பட்ட மாற்றம், “நாராயண” நாம உச்சாரணத்தால் அஜாமிலன் அடைந்த விடுதலை, மேலும் அগ্নி–சினுக்கு உவமையால் ஹரி-நாமம் மறைமுகமாகச் சொல்லப்பட்டாலும் பாபத்தை எரிக்கும் சக்தி உடையது என்பதும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் வைசாக/மாதவ மாதத்தின் மகிமை—மாதவனைப் பூஜித்தல், விடியற்காலத்தில் கங்கை மற்றும் ரேவா/நர்மதையில் ஸ்நானம் செய்தல் அபார புண்ணியத்தை அளிக்கும் என உரைக்கப்படுகிறது. ஆனால் பக்தியும் தூய சங்கல்பமும் இல்லாமல் வெறும் உபவாசம் அல்லது ஸ்நானம் பயனற்றது என எச்சரிக்கிறது. இறுதியில் தேவசர்மா–சுமனா கதையினுள் நுழைந்து, திருப்தி, பேராசை, மயக்கம், குடும்ப உறவுகளில் கர்மப் பந்தம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய போதனை தொடங்குகிறது.

Adhyaya 88

Glory of Vaiśākha: The Debt-Bound / Enemy-Son Typology and the Turn to Detachment

இந்த அதிகாரத்தில் சுமனா ‘கடன்-பிணைந்த மகன்’ என்ற கருத்தை முன்வைக்கிறார்—கடமை மற்றும் கர்மக் கடன் காரணமாக உருவாகும் உறவு. பின்னர் ‘பகைமகன்’ பற்றிய கடுமையான வர்ணனை வருகிறது: வெளியில் மகன்/சகோதரன்/தந்தை/நண்பன் போல நெருக்கமாக இருந்தாலும், உள்ளத்தில் தீயவன்—இன்பவெறி, சூதாட்ட ஆசை, திருட்டு, கடுஞ்சொல், பெற்றோர்மீது கொடூர வன்முறை; அவர்களின் மறைவுக்குப் பின் சிராத்தமும் தானமும் செய்யாதவன். அதன்பின் தர்ம உபதேசம்—அன்புடன் வளர்ப்பு, ஒழுக்கப் பயிற்சி, பெற்றோர் மரியாதை, பிண்டதானம் உட்பட சிராத்தக் கிரியைகள், மேலும் தேவ-ரிஷி-பித்ரு எனும் மும்மடங்கு கடன்களை நிறைவேற்றுதல். இறுதியில் மாயையால் குடும்பம், சொத்து ‘என்னுடையது’ என்ற பற்றுதல் பொய்மை எனக் கேள்வியெழுப்பி, வைராக்யம், அசங்கம், அபரிக்ரஹம் நோக்கி மனத்தைத் திருப்பி, வைசாக மாஹாத்ம்யச் சூழலில் அதிகார முடிவு கூறப்படுகிறது.

Adhyaya 89

The Episode of Devaśarmā: Virtuous Progeny, Greed, and Viṣṇu’s Grace (within Vaiśākha-māhātmya)

இந்த அதிகாரத்தில் (பாதாளகண்டம், வைசாக மாஹாத்மியம்) பிராமண இல்லறத்தான் தேவசர்மா, மனைவி சுமனாவின் அறிவுரையால் செல்வம் அல்ல; குலத்தை உயர்த்தும் ஒரே ஒரு நற்குணமிக்க வைஷ்ணவ மகனை வேண்டுகிறான். அவன் முனிவர் வசிஷ்டரை அணுகி—வறுமை ஏன் வருகிறது? பிள்ளைகள் இருந்தும் ஏன் இன்பம் கனியவில்லை? என்று கேட்கிறான். வசிஷ்டர் முதலில் உறவுப் பந்தங்களின் இயல்பை விளக்கி, ‘தகுதியான மகனின் அடையாளங்கள்’ எனச் சத்தியம், வேதப் பயில், தானம், தமம்/சுயக்கட்டுப்பாடு, விஷ்ணுபக்தி ஆகியவற்றைச் சொல்கிறார். பின்னர் போதனை கர்மக் காரண விசாரணையாக மாறுகிறது. தேவசர்மாவின் முன்ஜன்மத்தில் பேராசை, தானத்தை மறுத்தல், சிராத்தம் மற்றும் பூஜையை அலட்சியம் செய்தல், துன்பத்திலும் சேமிப்பில் மூழ்குதல் ஆகியவை இருந்ததால் வறுமையும் சந்தானசுகம் பயனின்றிப் போவதும் ஏற்பட்டதாக வசிஷ்டர் கூறுகிறார். முடிவில், இல்லற வளம், துணை, சந்ததி அனைத்தும் விஷ்ணுவின் பிரசாதத்தினால் தான் நிலைபெறும்; வெறும் மனித முயற்சியால் மட்டும் அல்ல என்று தத்துவம் நிறுவப்படுகிறது.

Adhyaya 90

The Devaśarmā Episode in the Glorification of Vaiśākha

தேவசர்மா தன் முன்ஜன்மப் பாவத்தை ஒப்புக்கொள்கிறான்—சூத்ரனாக இருந்து தவறான முறையில் செல்வம் சேர்த்தேன்; பின்னர் எனக்கு எவ்வாறு பிராமணப் பதவி கிடைத்தது என்று காரணம் கேட்கிறான். வசிஷ்டர் கூறுவது: அவனுடைய தீர்மானமான புண்ணியம்—தனியாக வந்த வைஷ்ணவ பிராமண தீர்த்தயாத்திரிகனை வீட்டில் தங்கவைத்து சேவை செய்தது; தங்குமிடம் அளித்தல், பாதம் கழுவுதல், உடல் மசாஜ் (சம்வாஹனம்), பால்-தயிர் போன்ற தானங்கள். அதன் பின் குடும்பத்துடன் வைசாக விரதம்—அதிகாலை நீராடி மாதவனை வழிபடுதல்—நியமமாக செய்தான். இந்த அத்தியாயம் மனிதப் பிறவி, பிராமணத்துவம், நல்லொழுக்கமுள்ள பத்தினி மனைவி ஆகியவை அரிதென்று போற்றுகிறது; சுமனா போன்ற आदர்ஷ பெண் குணங்கள்—பதிவிரதை, தூய்மை, கருணை, சத்தியம், இல்லற தர்மப் பேணல், விருந்தோம்பல் முதலியவை—சொல்லப்படுகின்றன. மேலும் தானம் இன்றி வெறும் நீராடல்-பூஜை செய்தால் பேராசை நீங்காது; பலன் பெற தானம் அவசியம் என எச்சரிக்கிறது. முடிவில் வைசாகமும் கார்த்திகமும் தாமோதர வழிபாட்டின் மகிமை கூறப்படுகிறது; பிரம்மாவின் வாக்கால் மாதவ ஸ்நானத்தின் பாபநாச சக்தி விளக்கப்படுகிறது; நாரதர் இந்த நிகழ்வை நிறைவு செய்கிறார்.

Adhyaya 91

Glorification of the Month of Vaiśākha (Mādhava Month)

நாரத–அம்பரீஷ உரையாடல் சூழலில், இந்த அத்தியாயம் தேவசர்மா கங்கைக் கரையில் கனகாலத்தில் செய்த வைசாக விரதத்தை விவரிக்கிறது. மேஷ ராசியில் சூரியன் இருக்கும் மாதவ மாதத்தில் அவர் விதிப்படி நீராடி, மதுசூதனனை வழிபட்டு, யம–நியம ஒழுக்கங்களைப் பின்பற்றி, பிரம்மச்சரியத்தை காத்து, தன் திறன் அளவிற்கு தானம் செய்கிறார்; க்ருச்சிரம் போன்ற தவங்களையும் மேற்கொள்கிறார். அவர் தேன் மற்றும் எள்ளை அர்ப்பணித்து, பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்து, தக்ஷிணையுடன் பசுதானம் அளித்து, தீர்த்தத்தில் இடையறாத நீராடும் பேறு வேண்டுகிறார். அவரது பக்தியுள்ள மனைவியும் சேவையாலும் கேசவ வழிபாட்டாலும் அதே நெறியைப் பின்பற்றுகிறாள். இந்த புண்ணியத்தால் செல்வம், நற்குணமுள்ள புதல்வர்கள், நிலையான புகழ் கிடைத்து, இறுதியில் மாதவ பக்தியால் பரமபதம் அடைகிறார்கள். முடிவில் மதுசூதனனுக்கு மிகப் பிரியமான மாதவ மாதத்தின் மகிமை போற்றப்படுகிறது.

Adhyaya 92

The Narrative of Citrā: The Power of the Vaiśākha Bath and Govinda’s Name

இந்த அத்தியாயத்தில் பாவம் செய்தவரும் சிறிய முயற்சியால் உயர்ந்த நிலை பெறலாம் எனக் கூறப்படுகிறது—மாதவ மாதம் (வைசாகம்) நீராடலின் மகிமை குறிப்பாகப் போற்றப்படுகிறது. கர்மத்தின் நுண்ணிய பலன் விளக்கப்பட்டு, பக்தியுடன் கோவிந்தன்/ஹரியின் நாமம் சேர்ந்த சிறு புண்ணியமும் பெரும் பலனாகப் பழுக்கும்; ஆனால் உள்ளார்ந்த பாவமின்றி செய்யும் சடங்கு பலனற்றதாகலாம் என அறிவுறுத்தப்படுகிறது. அஜாமிலன் உதாரணமாக நாமமகிமை நிறுவப்படுகிறது. பின்னர் உட்கதை: திவோதாசன் அரசனின் மகளுக்கு திருமணம் நடந்தாலும் கணவர்கள் தொடர்ந்து மரணமடைகிறார்கள். குடும்பப் புரோகிதன் ஜாதூகರ್ಣன் அவளின் முன்ஜன்மத்தைச் சொல்கிறான்—அவள் முன்பு ‘சித்ரா’ என்ற வेश्यையாக இருந்து பல இடையூறுகள் செய்தாள். ஒரு பிராமணரின் சத்சங்கத்தால் வைசாக தர்ம உபதேசம் கேட்டு, ரேவா/நர்மதா நதியில் மாதம் முழுதும் நீராடி, தானம் முதலிய புண்ணியங்கள் செய்ததால் யம வேதனைகளில் இருந்து தப்பி, சுப ஜன்மத்தில் ‘திவ்யாதேவி’யாக மறுபிறவி எடுக்கிறாள். ஆயினும் மீதமுள்ள கர்மத்தால் சிறிது துயரச் சாயல் தொடரும் எனக் கூறப்படுகிறது.

Adhyaya 93

The Citra Narrative: The Power of Vaiśākha Dawn-Bathing, Dāna, and Hearing Mādhava’s Hymn

இந்த अध्यாயத்தில் நாரதர் தமது உரையாடல்-வழிக் கூறுகையில், அரசன் திவோதாசன் மற்றும் முனிவர் ஜாதூகರ್ಣர் இடையேயான சம்பாஷணை விளக்கப்படுகிறது. திவோதாசன்—ஒரு பெண் துன்பத்திலிருந்து எவ்வாறு விடுபடலாம்? என்று கேட்க, ஜாதூகರ್ಣர் மிகப் புண்ணியமானதாயினும் பலரால் “அறிவிக்கப்படாத” ஒரு வழியைச் சொல்கிறார்: வைசாக மாதத் தொடக்கத்தில், சூரியன் மேஷத்தில் பிரவேசிக்கும் காலத்தில், விடியற்காலை ஸ்நானம், தீர்த்தஸ்நானம், தானம், மேலும் ஹரி/மாதவனின் ஸ்தோத்திரத்தைச் செவிமடுத்து புகழ்ந்து பாடுதல்। இந்த நியமங்களால் பாபங்கள் ஹரி அல்லது கருடனின் முன் பாம்புகள் ஓடுவது போல விலகும் என்று உவமைகளால் கூறப்படுகிறது. இதன் பலனாக அந்தப் பெண்ணின் துன்பம் நீங்கி, தாம்பத்திய இன்பம் மீளப் பெறப்படுகிறது; வம்சத்தில் சுதேவன் பிறப்பு பலனாகச் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் ரேவா நதியில் ஸ்நானம் செய்து சுத்தி பெற்றவளுக்குத் திருமண ஏற்பாடு செய்ய அரசனுக்கு உபதேசித்து, வைசாக-மாஹாத்ம்யத்தில் ‘சித்ரா ஆக்யானம்’ என अध्यாயம் நிறைவடைகிறது।

Adhyaya 94

Pacification/Removal of Sin — The Preta Narrative (Vaiśākha Māhātmya)

அம்பரீஷ மன்னன், கேட்பதாலேயே பாபம் நீங்கும் பாப-ப்ரஶமன ஸ்தோத்திரத்தை நாரதரிடம் வேண்டுகிறான். நாரதர்—ஹரிகதை மற்றும் வைஷ்ணவ உரையாடல் மிகப் பெரிய புண்ணியத்தைத் தரும்; அது வைசாக ஸ்நானத்தின் பலனையும் மிஞ்சக்கூடும், பாபத்தை அழிக்கும் என உறுதிப்படுத்துகிறார். பின்னர் உட்கதை வருகிறது—மாதவ/வைசாக மாதத்தில் முனிசர்மா முனிவர் ரேவா (நர்மதா) நதியில் ஸ்நானம் செய்யப் பயணிக்கையில், விடுதலை நாடும் ஐந்து பெரும் பாபிகளைச் சந்திக்கிறார். வழியில் பயங்கரமான, விகாரமான உடலுடைய பிரேத-போன்ற உயிர்களைப் பார்க்கிறார்; அன்னத்தை அவமதித்தல், அச்ரத்தா, விதி மீறல் போன்ற குற்றங்களால் தங்கள் துயரம் ஏற்பட்டது என அவர்கள் கூறுகின்றனர். முனிசர்மா அனைவரையும் ரேவா கரைக்கு அழைத்து வைசாக ஸ்நானம், நாமோச்சாரணம், விஷ்ணுவின் பாப-ப்ரஶமன ஸ்தோத்திர பாராயணம் செய்யச் செய்கிறார். அதனால் பிரேதங்கள் விடுபடுகின்றன, பாபிகள் சுத்தி பெறுகின்றனர்; இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம்/கேட்பது பாபநாசம் செய்து விஷ்ணுலோகப் பிராப்தியை அளிக்கும் என अध्यாயம் நிறைவடைகிறது.

Adhyaya 95

Vaiśākha Observance: Dawn Bathing, Tarpaṇa, and the Procedure for Worship of Mādhava (Keśava)

இந்த அதிகாரத்தில் அரசன் அம்பரீஷன் நாரதரை நோக்கி—வைசாக விரதத்தில் என்ன தானம் செய்ய வேண்டும், விடியற்கால ஸ்நானம் எவ்வாறு, கேசவ/மாதவ வழிபாடு எந்த முறையில் செய்ய வேண்டும் என்று கேட்கிறான். நாரதர் பிரம்மமுஹூர்த்தத்தில் நதிக்கரையிலோ கிடைக்கும் எந்த நீரிடத்திலோ ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக மேஷ-சங்க்ராந்தியில் சங்கல்பத்துடன் கங்கை ஆவாஹனம், பூமி-சுத்தி மந்திரங்கள் ஆகியவற்றைச் செய்ய வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறார். பின்னர் தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கான தர்ப்பண விதி, யஜ்ஞோபவீத நிலைகள் (உபவீத/நிவீத, சவ்ய-அபசவ்ய) மற்றும் சூரியனுக்கு அர்க்யம், சூர்யஸ்துதி ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. அடுத்து மாதவ-பூஜையின் சுருக்கமான ஆனால் நுட்பமான கைமுறை—வைதிக, தாந்திரிக அல்லது கலப்பு முறையில்—பிரதிமை வகைகள், ந்யாசம், கலச-ஸம்ஸ்காரம், உபசார அர்ப்பணம், ஹோமம், பலி, உத்வாசனம் வரை வரிசையாக விளக்கப்படுகிறது. முடிவில் ரூபவதி/தர்மவதி எனும் முன்னாள் வेश्यையும் ஒரு பொற்கொல்லனும் அக்ஷய த்ரிதீய தானம், வைசாக ஸ்நானம் ஆகியவற்றைச் செய்து அரசப் பிறவியும் மோட்ச நோக்கிய புண்ணியமும் பெற்றனர் என்ற எடுத்துக்காட்டால், நியமபூர்வமான வழிபாடு இறுதியில் பக்தியோகமாக நிறைவு பெறும் என நிறுவப்படுகிறது.

Adhyaya 96

Vaiśākha Māhātmya: Supremacy of Mādhava-month, Yama’s Dharma Teaching, and Ekādaśī Praise

ரிஷிகள் சூதரைப் புகழ்ந்து மேலும் தர்மோபதேசம் வேண்டுகின்றனர். சூதர் ஒரு பழமையான உரையாடலை எடுத்துரைத்து, உலகை ஆளும் பகவான் மாதங்களில் வைசாக (மாதவ) மாதத்தின் மேன்மையை விளக்குகிறார்—இந்த மாதத்தில் ஸ்நானம், பூஜை, தானம், ஸ்ராத்தம் ஆகியவை யாகப் பலனைவிடவும் உயர்ந்த பலன் தரும் என கூறப்படுகிறது. பின்னர் யமதர்மராஜன் மற்றும் பிராமணன் யஜ்ஞதத்தன் இடையிலான உபதேச உரையாடல் வருகிறது. யமன் கர்மவிபாக நியாயத்தை விளக்கி நரகத்துக்குக் காரணமான செயல்களைச் சொல்கிறான்—குறிப்பாக விஷ்ணுபக்தியை அலட்சியம் செய்தல், நெறி மீறல், தர்மபங்கம். தொடர்ந்து ஸ்வர்கம் அளிக்கும் நற்குணங்களை எடுத்துரைத்து, ஏகாதசி விரதத்தின் (த்வாதசி அனுஷ்டானத்துடன்) மகிமையை மிகுந்து போற்றுகிறான்; தீர்த்தசேவை, புண்யக்ஷேத்திரத்தில் தேஹத்யாகம் ஆகியவற்றின் பெரும் பலனையும் கூறுகிறான்.

Adhyaya 97

The Greatness of the Month of Vaiśākha (Mādhava Month): Charity, Tīrthas, and Hari-Nāma

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் கூறுகிறார்—ஒரு பிராமணன் கர்மபல விதியை நினைவூட்டி, கலியுகத்தில் குறைந்த முயற்சியால் மிகுந்த புண்ணியம் தரும், பாவத்தை அழிக்கும் எளிய தர்மசாரம் எது என்று யமன்/தர்மராஜனை வினவுகிறான். உலகைத் தாங்கும் நீதிநியந்தா என அவரைத் துதித்து, எல்லாத் தர்மங்களின் ஒரே சாரத்தை வேண்டுகிறான். தர்மராஜன் மகிழ்ந்து ‘பரம ரகசியம்’ உரைக்கிறார்—புராணங்களில் வேறுபட்ட கூறுகள் தோன்றினாலும், சித்தாந்தம் அறிந்தோர் தீர்மானிப்பது: நாராயணன்/விஷ்ணுவே ஒரே பகவான்; ஹரியின் பூஜையும் ஸ்மரணமும் தீர்த்தங்களின் சக்தியைப் பெருக்கும். பின்னர் தானம் ஐந்து வகையாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, தானம் செய்யாமல் உண்பதற்கான கண்டனம், நித்ய-நைமித்திக தான விதிகள் விளக்கப்படுகின்றன. தீர்த்தத்தின் இலக்கணம் விரிவடைகிறது—புகழ்பெற்ற நதித் தீர்த்தங்கள் மட்டுமல்ல; ஹரிநாமம், வேதபாராயணம், விஷ்ணு பாராயணம்/கீர்த்தனம் நடைபெறும் இடமும் தீர்த்தமே. இறுதியில் வைசாக (மாதவ) மாத ஸ்நானமும் பிராமண மரியாதையும் யமதண்டனை நீக்கி அளவற்ற பாவக் குவியலைச் சுட்டெரிக்கும் என கூறப்படுகிறது.

Adhyaya 98

The Greatness of Vaiśākha: Mādhava Bath, Tulasī Worship, Water-Cow Charity, and Deliverance of Pretas

இந்த அதிகாரத்தில் வைசாக மாதத்தின் மாதவ விரதத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது. விடியற்கால நீராடி துளசி இலைகளால் மாதவன் (விஷ்ணு) வழிபாடு செய்வது, தர்ப்பணம், தானம், சிராத்தம் ஆகியவை முக்தி தரும் சாதனைகளாக விளக்கப்படுகின்றன. தர்மராஜன் துளசியை கேசவனுக்கு மிகப் பிரியமான அர்ப்பணமாகச் சொல்கிறான்; அசுத்த நிலையில் துளசி பறிப்பது தடை, மலர்கள் இல்லாவிட்டாலும் துளசி அல்லது எளிய உபசாரங்களால் பூஜை செய்யலாம் என அனுமதிக்கிறான். அரசமரம் (அச்வத்த/பிப்பலம்) நீரூட்டல், பிரதட்சிணை, மேலும் திரயோதசி, சதுர்தசி, பௌர்ணமி நாட்களில் பிராமண போஜனம் சிறப்பு பலன் தரும் என கூறப்படுகிறது. உபகதையில் தனசர்மா க்ருதக்ஞ, விதைவத, அவைசாக என்ற மூன்று பிரேதங்களைச் சந்திக்கிறான். அவர்கள் தங்கள் துன்பக் காரணங்களைத் தாமே வெளிப்படுத்துகின்றனர்—நன்றி மறத்தல், தேவ-தர்ம அவமதிப்பு, வைசாகக் கடமைகளை அலட்சியம் செய்தல். தனசர்மா வைசாக தர்மப்படி நீர்தானங்கள் (ஜலதேனு, நீர்க்குடம்), எள்-தேன் தானம், பிராமணர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து போஜனம் அளித்தல் ஆகியவற்றால் அவர்களின் பித்ரு வம்சம் விடுதலை பெறுகிறது; பாபங்கள் எரிந்து, மறுபிறவி பந்தம் குறைகிறது என்று பலश्रுதி கூறுகிறது।

Adhyaya 99

Counsel to King Mahīratha: Lust, Impermanence, and the Saving Power of the Vaiśākha (Mādhava) Observance

இந்த அதிகாரத்தில் மஹீரதன் என்னும் அரசன் முன்புண்ணியத்தால் செழித்திருந்தாலும், தீவிர காமவெறியால் வீழ்ந்து அரசதர்மத்தை அலட்சியம் செய்தவன் எனக் காட்டப்படுகிறான். ஆட்சிப் பொறுப்பை பிறரிடம் ஒப்படைத்து இன்பங்களில் மூழ்கி தர்மத்தை மறக்கிறான். மேலும் குரு/புரோகிதரின் பொறுப்பு கூறப்படுகிறது—அரசனைத் தடுத்து நல்வழிப்படுத்த முயலாத குருவும் பாவப் பங்காளி; ஆனால் அறிவுரையை கேட்டு ஏற்காத அரசனே குற்றத்தின் முழுப் பாரத்தையும் சுமப்பான். பின்னர் நீதி–வைராக்ய உபதேசம் விரிகிறது: செல்வம், இளமை, இன்பம் அனைத்தும் நிலையற்றவை; இந்திரியக் கட்டுப்பாடு அவசியம்; மரண வேளையில் தர்மமே ஒரே துணை. உடலின் அசுத்தம், நாசம் ஆகியவற்றை நினைவுறுத்தி காமமயக்கத்தை உடைக்கச் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் மீட்புக்கான வழியாக மాధவ (வைசாக) மாத விரதம் போற்றப்படுகிறது—அதிகாலை எழுதல், நீராடல், விஷ்ணு வழிபாடு ஆகியவை பெரும் பாவங்களையும் அழித்து பக்தனை ஹரியின் தாமத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும் என உரைக்கிறது।

Adhyaya 100

The Mādhava (Vaiśākha) Bath: Sādhu-saṅga, Instruction Ethics, and the Vaiśākha Observance

இந்த அதிகாரத்தில் அரசன் விடுதலை அளிக்கும் உபதேசத்திற்கு நன்றியறிவை வெளிப்படுத்தி, சாதுசங்கத்தைப் பரம தீர்த்தமாகப் போற்றுகிறான்—அது பாவத்தை அழித்து, சம்சார நோயைத் தணித்து, ஹரிபக்தியை வளர்க்கிறது. பின்னர் மாதவ/வைசாக விரதம் குறித்து கேட்கிறான்—எதைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும், எங்கு எவ்வாறு ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும், யாரை வழிபட வேண்டும், எந்த நியமங்களைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று. யமன் கஷ்யபரை கருணைமிகு குருவாக நிறுவ, கஷ்யபர் உபதேச நெறியைச் சொல்கிறார்—தகுதியுள்ளவர்க்கே பதில், வாக்கை கட்டுப்படுத்தல்; ஆயினும் நம்பிக்கையுள்ள சீடர்/வாரிசர்க்கு கேட்காவிட்டாலும் நன்மை தரும் அறிவுரை வழங்கல்। பின்பு ‘மாதவ ஸ்நான’ விதி கூறப்படுகிறது—விடியற்கால ஸ்நானம், அர்க்யம், ஹரி பூஜை, நைவேத்ய சமர்ப்பணம். இதை ஆண்டுதோறும் செய்தால் ஹரிதாமம் அடையும் வழி என உறுதி செய்யப்படுகிறது. இறுதியில் புனித மாதத்தை விட்டு விட்டால் காமமும் வாசனைகளும் மீண்டும் இன்பவிஷயங்களில் இழுக்கும் என எச்சரித்து, வைசாக அனுஷ்டானத்தில் நிலைத்திருப்பதை வலியுறுத்துகிறது।

Adhyaya 101

Glorification of the Month of Vaiśākha (Mādhava): Dawn Bathing, Compassion, and Release from Sin

இந்த அதிகாரத்தில் இன்பவாழ்வில் மூழ்கிய ஒரு அரசன் காலத்தின் பார்வையால் இறந்து யமதூதர்களால் பிடிக்கப்படுகிறான்; தன் பாவங்களை நினைத்து புலம்புகிறான். அப்போது விஷ்ணுவின் தூதர்கள் வந்து அவனை தர்மவான் என அறிவித்து ஹரியின் தாமம் நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறார்கள்; வைசாக மாதத்தில் விடியற்காலை நீராடுதல் அவன் பாவங்களைச் சுருக்கிவிட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் விஷ்ணுவின் ஆணையின்படி தூதர்கள் அவனை நரகப் பாதை அருகே அழைத்துச் செல்கிறார்கள்; அங்கே நரகத்தில் ‘சுடப்படுகின்ற’ உயிர்களின் பயங்கர அலறல்கள் அவன் காதில் விழுகின்றன. பாவிகளின் துர்கதி, அறநெறி சிதைவு, தடைசெய்யப்பட்ட செயல்கள்—குறிப்பாக பரஸ்த்ரீகமனம்—மற்றும் நரக வேதனைகள் பற்றி தூதர்கள் விளக்குகின்றனர். அரசன் கருணையால் உருகி, பிறரின் துயரை அதிகரிக்க மறுக்கிறான்; நல்லோரின் மென்மையான இதயத்தைப் புகழ்கிறான். இறுதியில் வைசாக விரதத்தின் சாரம்—விடியற்காலை ஸ்நானமும் விஷ்ணு பூஜையும்—பாவக் குவியலை எரிக்கும் தர்மசாரம் எனப் போற்றப்பட்டு, அதுவே அவன் விடுதலைக்குக் காரணம் என நிறுவப்படுகிறது.

Adhyaya 102

The Greatness of Vaiśākha: Compassion and the Gift of Merit that Frees Beings from Hell

இந்த அத்தியாயம் வைசாக (மாதவ) மஹாத்ம்யத்தில் யமலோகப் பின்னணியுடன் விரிகிறது. நரகத்தில் துன்புறும் உயிர்களைப் பார்த்த கருணைமிகு அரசன், அபூர்வ தியாகத்தை அறிவிக்கிறான்—தன் புண்ணியத்தை முழுவதும் அவர்களுக்கு அளித்து அவர்கள் ஸ்வர்க்கம் ஏறச் செய்ய வேண்டும்; தேவைப்பட்டால் தானே பின்னால் இருந்து அவர்களின் விடுதலைக்காகத் தங்குவேன் என்கிறான். அப்போது ஹரிதூதர்கள், தயை தர்மத்தை வளர்க்கும்; கருணையால் புண்ணியம் பலமடங்கு பெருகும் என்று உறுதிப்படுத்துகின்றனர். பின்னர் வைசாகக் கடமைகள் கூறப்படுகின்றன—ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம், பூஜை—இவற்றின் பலன் அளவற்றது எனப் புகழப்படுகிறது. குறிப்பிட்ட தானங்கள் குறிப்பிட்ட லோகங்களுடன் இணைக்கப்படுகின்றன—வருணலோகம், சூர்யலோகம், பிரம்மலோகம், விஷ்ணுலோகம். ஹரியை சாட்சியாக வைத்து மூன்று முறை அறிவித்து புண்ணிய-சமர்ப்பணம் செய்யும் விதியும் சொல்லப்படுகிறது. சிபி, ததீசி, ஸஹஸ்ரஜித் போன்றோர் உதாரணமாகக் காட்டப்பட்டு தயையே பரம தர்மம் என நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. இறுதியில் அரசனின் புண்ணியதானத்தால் நரகபோகிகள் விடுபட்டு திவ்ய விமானங்களில் புறப்படுகின்றனர்; அரசன் யோகிகளுக்கும் அரிதான பரமபதத்தை அடைகிறான்।

Adhyaya 103

Glorification of Vaiśākha and the Meditation on Śrī Kṛṣṇa in Vṛndāvana

இந்த அதிகாரம் வைசாக/மாதவ மாத மாஹாத்ம்யத்தின் நிறைவாக அமைந்து, இக்கதையைப் பாராயணம் செய்தலும் கேட்டலும் மிகப் புனிதம் என அறிவிக்கிறது. இதனால் பாபங்கள் நாசமடைந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பரம தாமம் அடையலாம் என்று பலश्रுதி கூறுகிறது. யம–பிராமண உரையாடலை நினைவூட்டி, ஆண்டுதோறும் பக்தியுடன் தீர்த்தஸ்நானம், தானம், ஹோமம்/அக்னிஹோத்ரம் முதலியவற்றைச் செய்யுமாறு வலியுறுத்துகிறது. பின்னர் ரிஷிகள் சூதரிடம் “மாதவன் (விஷ்ணு/கிருஷ்ணன்) எவ்வாறு பிரசன்னனாவான்?” என்று கேட்க, தியானப் பகுதி தொடங்குகிறது. கௌதமரின் கேள்விக்கு நாரதர் வ்ரிந்தாவன தியானத்தைப் போதிக்கிறார்—கல்பவிருட்சம், ரத்தினமய மேடை, பத்மாசனம், மேலும் பசுக்கள், கோபர்கள், கோபியர், தேவர்கள், ரிஷிகள், திவ்யகணங்கள் சூழ முக்குந்தனின் ரூபத்தை மனத்தில் நிலைநிறுத்துதல். இவ்வாறு கர்மமும் தியானமும் ஒன்றிணைந்த சாதனையாகி விஷ்ணுவின் பரமபதத்தை அளிக்கும் என அதிகாரம் கூறுகிறது.

Adhyaya 104

Rules for Purana Listening and Linga Worship; Worship, Writing, and Correct Reading of the Purana Manuscript

ரிஷிகள் சூதரிடம் ஸ்ரீ ராமரின் அதிசயமான வாழ்க்கை வரலாற்றை மீண்டும் உரைக்க வேண்டுமென வேண்டுகின்றனர். கதை அயோத்திக்குச் செல்கிறது—ராமதரிசன ஆசையுடன் சங்கரர் பார்வதியுடன் வர, காச்யப முதலிய ரிஷிகள் அவரை வரவேற்கின்றனர். சம்பு தன்னை ஹிமாலயப் பகுதியைச் சேர்ந்த பிராமணன் எனக் கூறி ராமரிடம் செல்கிறார்; ராமர் அனைவரையும் மரியாதையுடன் வரவேற்று, அவர்களின் வருகையால் தன் வாழ்வும் அரசாட்சியும் கृतார்த்தம் பெற்றதாக அறிவிக்கிறார். ரிஷிகள் சம்புவை சாஸ்திரம், புராணம், தர்க்கம் ஆகியவற்றில் வல்ல ஆசார்யராக அறிமுகப்படுத்துகின்றனர். ராமர் லிங்கபூஜை விதியும் அதன் பக்திப் பயனும் கேட்கிறார்; விபீஷணன் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதன் பொருள் மற்றும் ‘ராமேஸ்வரம்’ பற்றிய சந்தேகத்தையும் முன்வைக்கிறார். ரிஷிகள் விஷயத்தை ‘புராணஞானி’ சம்புவிடம் ஒப்படைக்கின்றனர். அப்போது சம்பு உண்மையான புராணிகனின் இலக்கணங்கள், புராணக் கைஎழுத்துப் பிரதியைப் பூஜிக்கும் முறை (சரஸ்வதி பூஜையுடன்), எழுத்துரு/அட்சர வடிவங்கள் மற்றும் பிரணவ விதிகள், புராணங்களின் பட்டியல், மேலும் முரண்பாடின்றி சரியான வாசிப்பு—பாடத் தவறுகள், அபசகுனங்கள், அவற்றின் பரிகாரங்கள்—இவற்றை விரிவாக உபதேசிக்கிறார்.

Adhyaya 105

The Greatness of Sacred Ash (Bhasma) and Rules for Śrāddha: Śiva Instructs Rāma

இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் சூதரிடம் புனிதக் கதையை வேண்டுகின்றனர். அப்போது சம்பு (சிவன்) இராமனுக்கு ஒரு நாடகமயமான நிகழ்வை உரைக்கிறார்—காமம், கோபம் எழுந்ததால் ஏற்பட்ட கலக்கம், க்ருத்யா தோற்றம், பின்னர் இராமன்‑சம்பு லோகாலோக எல்லை வரை சென்று ஒளிமயமான நாராயணபுரத்தை அடைதல். அங்கே விஷ்ணு அவர்களை மரியாதையுடன் வரவேற்கிறார்; இராமனின் ஏகபத்னி‑விரதம் மறைமுகமாகச் சோதிக்கப்பட்டு பாராட்டப்படுகிறது. பின்பு சிவன் தர்ம உபதேசம் செய்கிறார்—சூதகம்/அசௌசம், அமாவாசை, அபராஹ்ணம், திதி வளர்ச்சி‑குறைவு, குதுப காலம் போன்ற சூழ்நிலைகளில் ஸ்ராத்தம் எப்போது ஒத்திவைக்க வேண்டும், எப்போது மீண்டும் செய்ய வேண்டும், எப்போது பிறரால் நடத்தச் செய்ய வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறார். பூஜைக்கான காலநியமமும் அதன் பலனும் விளக்கப்படுகின்றன. தொடர்ந்து பஸ்ம‑மஹாத்மியம் விரிவாக—பஸ்மத்தின் சொற்பிறப்பு, அணிய வேண்டிய இடங்கள், பாபநாசம், காவல் சக்தி, மேலும் தனஞ்சய வம்சம், அருந்ததி‑ததீசி, ஹரி‑சங்கர சந்திப்பு ஆகிய கதைகள். இறுதியில் பலश्रுதி கேட்போருக்கு தூய்மை மற்றும் சிவலோகப் பிராப்தியை வாக்குறுதி செய்கிறது।

Adhyaya 106

The Glory of Vibhūti (Sacred Ash)

சுசிஸ்மிதா கேட்கிறாள்—பஸ்மம் (விபூதி) உண்ணுதல் அல்லது அதனைத் தொடுதல் எவ்வாறு ஆயுளை வளர்க்கும்? பரலோகத்தில் நல்ல கதியை எவ்வாறு அளிக்கும்? ததீசி, சித்ரகுப்தன்–யமன் நீதிமன்றத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு பழங்கதை மூலம் இதை விளக்குகிறார். ஒரு பண்டித பிராமணன் காமக் குற்றத்தில் வீழ்கிறான். பின்னர் சிவபூஜையால் பல பாவங்கள் அழிந்தாலும், ஒரு தனிப்பட்ட அபராதம் செய்கிறான்—சிவதீபத்தின் நெய்யை உண்ணுதல். யமன், இந்தக் குற்றத்தின் கர்மச் சாயல் அபூர்வமாக ‘அழியாதது’ எனக் கூறி, அவனை நரகத்திற்கும் தொடர்ந்து நாய் பிறவிகளுக்கும் தண்டிக்கிறான். அவன் மனைவி அவ்யயா, நாரதரின் வழிகாட்டுதலால், பரிகாரமும் பத்தினித் தர்மத்தின் சாட்சியுமாக அக்னிப் பிரவேசம் செய்து சொர்க்கம் அடைகிறாள்; பிராமணனின் மீதிப் பாவம் மட்டும் நீடிக்கிறது. இறுதியில் நாய் வடிவில் ததீசி ஆசிரமத்தருகே புனித விபூதியில் விழுந்து இறக்கிறான்; சிவ ஆணையால் விபூதியில்/விபூதியின் வழியாக இறக்கும் பக்தர்கள் யமனுக்குப் பட்டு அல்லர். வீரபத்ரன் அவனை சிவனிடம் கொண்டு சென்று கணங்களில் சேர்க்கிறான்.

Adhyaya 107

The Greatness of Sacred Ash: Vīrabhadra Revives Gods and Sages

சுசிஸ்மிதா, புனித பஸ்மம் காச்யபர், ஜமதக்னி மற்றும் தேவர்களை எவ்வாறு காத்தது என்று கேட்கிறாள். ததீசி கூறுகிறார்: சோகார மலைப்பகுதியில் பேரக்னி எழுந்து முனிவர்களையும் தேவர்களையும் எரித்து பஸ்மமாக்கியது. அப்போது வீரபத்ரர் வந்து அக்கினியை எதிர்த்து, பாரதி/சரஸ்வதியின் அறிவுரையால் அதை அடக்கி, பஸ்மமும் மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரமும் கொண்டு வீழ்ந்த தேவர்-முனிவர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார். பின்னரும் சோதனைகள் தொடர்கின்றன—மாபெரும் நாகமும் வலிமைமிக்க ராட்சசனும் உயிர்த்தெழுந்தவர்களை அச்சுறுத்துகின்றனர். ராட்சசனின் தவத்தில் சிவன் வரம் அளித்தாலும், இறுதியில் அவன் அகந்தை அழிந்து தோல்வியடைகிறான்; பாதுகாப்பு மீண்டும் உறுதியாகிறது. அத்தியாய முடிவில் வீரபத்ர-ஸ்மரண ஜபவிதி கூறப்படுகிறது; இது ராட்சச/பிரம்மராட்சச/பிசாசு தொல்லைகளை நீக்கும். பலஸ்ருதியில் பஸ்மம் ஆயுளை வளர்க்கும், பாவத்தை அழிக்கும் எனப் புகழப்படுகிறது।

Adhyaya 108

Procedure for the Origin and Preparation of Sacred Ash (Bhasma)

ஸ்ரீராமர் சம்பு (சிவன்) அவர்களிடம்—பஸ்மத்தின் தோற்றம், அதன் மகிமை, அதை அணிவதாலும் தானம் செய்வதாலும் கிடைக்கும் புண்ணியம் என்ன என்று கேட்டார். சிவன் பதிலளிக்கையில், படைப்பின் இயக்கத்திற்கு திரிகுணங்களே அடிப்படை; குணங்களின் செயல்பாடுகளின்படி பிரம்மா–விஷ்ணு–மஹேஸ்வரர் தோன்றினாலும், சிவனின் ஞான-சக்தி இன்றி குணங்களை நிலைநிறுத்த இயலாது; ஆகவே பஸ்மம் சிவதத்துவத்துடன் தொடர்புடைய பரம புனிதம் என விளக்கினார். பின்னர் பஸ்மம் தயாரிக்கும் விதி கூறப்படுகிறது—கோமயம், கோமூத்திரம் ஆகியவற்றை குறிப்பிட்ட மந்திரங்களால் ஸம்ஸ்காரம் செய்து அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; விருப்பமெனில் பல நாட்கள் தொடரலாம். அதன் பின் மந்திரங்களுடன் பஸ்மத்தை எடுத்துக் கொண்டு கங்காஜலம்/பால் மற்றும் நறுமணப் பொருட்களுடன் கலப்பதற்கும் வழி கூறப்படுகிறது. சாதகர் பஞ்சப்ரஹ்ம மந்திரங்கள் (ஈசான, தத்புருஷ, அகோர, வாம, ஸத்யோஜாத) மூலம் ந்யாஸம் போன்ற ஸம்ஸ்காரம் செய்து “நமః சிவாய” எனத் த்ரிபுண்ட்ரம் அணிகிறார்; இதனால் சுத்தி உண்டாகும், இந்த உபதேசம் வక్తா-ச்ரோதை இருவரின் பாபங்களையும் அழிப்பதாகப் போற்றப்படுகிறது.

Adhyaya 109

The Greatness of Sacred Ash (Vibhūti) and the Saving Power of Śiva Worship

சிவன் ராமனிடம் பாபநாசகமான கதையை உரைக்கிறார். இக்ஷ்வாகு எனும் பண்டிதன் ஆனாலும் இன்பவாசனையில் மூழ்கிய பிராமணன் யாகம், தானம், வேதபோதனை, புராணக் கேள்வி ஆகியவற்றை விட்டுவிடுகிறான். மரணத்திற்குப் பின் யமசபையில் தீர்ப்பு எதிர்கொண்டு நீண்ட நரகவேதனை எச்சரிக்கையை கேட்டு, பரிகார தர்மம் செய்யச் சிறிது நேரம் உடலுக்குத் திருப்பி அனுப்பப்படுகிறான். அவன் சிவபக்தரான ஜாபாலி முனிவரைச் சரணடைகிறான். ஜாபாலி—குறுகிய ஆயுளில் நீண்ட தவங்கள் கடினம்; ஆகவே சிவலிங்கப் பூஜை, தினமும் புராணம் கேட்பது, விபூதி (பஸ்மம்) அணிவதே சிறந்த வழி என அறிவுறுத்துகிறார். பின்னர் மந்தர மலைத் தெய்வநகரமும் சிவனின் யோகசபையும் உருவகமாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன; யம-நியமம், பிராணாயாமம், தியானம், சமாதி ஆகியவை சேவகர் போல நிற்கின்றன. இக்ஷ்வாகு எட்டு நாட்கள் பக்தியுடன் வழிபட்டு, பிராணனை சிவனில் அர்ப்பணித்து உடலை விட்டு விடுகிறான். சைவ தூதர்கள் யமதூதர்களுடன் வாதிட்டு அவனை மீட்கின்றனர்; சிவன் பலனை அருளினாலும், முன்பு செய்த லிங்க நிந்தையின் குற்றத்திற்குச் சின்னமாக உடலில் ஒரு குறி நிலைத்திருக்கும் என்கிறார். இறுதியில் இந்த அத்தியாயத்தை கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் தரும் புண்ணியம் கூறப்படுகிறது.

Adhyaya 110

The Greatness of Śiva-Worship: From Grief and Anger to Śiva’s Grace (Agniśikha/Jvālāmukha Origin)

ஸ்ரீ ராமர் சிவபெருமானிடம் ‘அக்னிசிகா’ எனும் தீப்பொறி போன்ற கணன் யார், அவன் தோற்றம் எவ்வாறு எனக் கேட்கிறார். சிவன் பல எடுத்துக்காட்டுகளால் விளக்குகிறார்—கடன் நாசம், அரசாட்சி இழப்பு, மகன் மரணத் துயரம் ஆகியவற்றால் சிதைந்த ஒரு க்ஷத்திரிய அரசன், துயரும் கோபமும் அடக்கி நிலையான நலத்தை நாடுமாறு அறிவுறுத்தப்படுகிறான். அவன் வாராணசியில் வசிஷ்டரை அணுக, வசிஷ்டர் விஸ்வேஸ்வர சிவலிங்க வழிபாட்டைச் சொல்கிறார்; எளிய காணிக்கையாலும் முக்தி கிடைக்கும் என எடுத்துரைக்கிறார். அடுத்து லுப்தகன் (வேடன்) ஒழுங்கற்றதாயினும் உச்சமான பக்தியால், தன்னையே அர்ப்பணிக்கும் அளவிற்கு சென்று, சிவ தரிசனத்தைப் பெறுகிறான்; உறவினருடன் சிவலோகத்துக்கு ஏறிச் செல்கிறான். அரசனும் ஆலய சேவையால் மீண்டும் அரசுரிமை பெறுகிறான்; ஆனால் பின்னர் கோபத்தில் கோயிலை எரித்ததால், பிராயச்சித்தமும் மறுபடியும் சிவபூஜையும் செய்து சுத்தி பெற வேண்டி வருகிறது—கர்மத்தின் தொடர்ச்சியும் பக்தியின் திருத்தும் வல்லமையும் இங்கு வெளிப்படுகின்றன. மேலும் ஒரு நிகழ்வில் வेश्यை தொடர்பான குற்றச்சாட்டு, தண்டனை, கொலை ஆகியவை இடம்பெறுகின்றன; பின்னர் வீரபத்ரனின் அறிவிப்பால் ஜ்வாலாமுக/அக்னிசிகா தோன்றுகிறான். இறுதியில் மன்னிப்பே இம்மையும் மறுமையும் நலமளிக்கும் வழி எனக் கூறி, தினமும் கேட்போர்க்கு சிவலோகப் பிராப்தி உறுதி செய்யப்படுகிறது.

Adhyaya 111

The Greatness of Śiva’s Names and the Suspension of Yama’s Jurisdiction

ராமன் மகேசனின் நாமமகிமையும், அதனுடன் இணைந்த பக்திச் செயல்கள்—பூஜை, நமஸ்காரம், தரிசனம், நீர்-தூபம்-தீபம் முதலிய அர்ப்பணங்கள்—இவற்றின் சிறப்பையும் கேட்டான். ஷம்பு, அந்த மகிமை அளவிட முடியாதது; ஆயினும் ஒரு உபாக்யானம் மூலம் சுருக்கமாக விளக்குகிறேன் என்றார். வித்ருதன் எனும் சிறுவன்-அரசன் மூத்தோரை அவமதித்து தீய நட்பை ஏற்று, கொள்ளையனாகவும் கொடிய மனிதமாமிசம் உண்ணும் வேட்டையாளனாகவும் மாறி இறுதியில் இறந்தான். யமதூதர்கள் பாச-தண்டங்களால் கட்ட முயன்றபோது அவை மறைமுக சக்தியால் உடைந்தன; தானே மிருது/யமன் வந்து வீரபத்ரன், வஹ்னிமுகன் ஆகியோருடன் மோதல் ஏற்பட்டது. அப்போது சிவன் தலையிட்டு யமனையும் அவன் தூதர்களையும் விடுவித்து ஒரு நியமத்தை அறிவித்தார்—மரணக் கணத்தில் பக்தருடன் என் நாமம் நிலைகொள்கிறது; குறைபாடான உச்சரிப்பும் சிவலோகப் பிரவேசத்தை அளிக்கும். பஞ்சாக்ஷரி, சதருத்ரீயம் ஜபிப்போர், ருத்ராக்ஷ-பஸ்மம் தரிப்போர், காசி போன்ற புண்ணியத் தலங்களில் தேகம் விடுவோர் யம அதிகாரத்திலிருந்து காக்கப்படுவர்; இந்தக் கதையை தினமும் கேட்பது பாபநாசகமும் சிவப்ரதமுமெனப் புகழப்படுகிறது.

Adhyaya 112

The Greatness of Śiva’s Name: The Tale of Kalā and Śoṇa, Soma-vrata (Monday vow), and the Testing of Guest-Feeding

இந்த அதிகாரத்தில் சம்பு சிவநாமத்தின் மகிமையை ஒரு எடுத்துக்கதையால் விளக்குகிறார். தேவராதனின் மகள் கலா, முனிவர் சோணனை மணக்கிறாள். செல்வம் நிறைந்த குடம் கிடைத்ததால் ஆலோசனை, சந்தேகம், மறைத்தல் ஆகியவை எழுகின்றன; பின்னர் ராட்சசன் மாரீசன் சோணன் வடிவம் கொண்டு கலாவை ஏமாற்றி கடத்துகிறான். கலா பத்தினித் தர்மத்தில் நிலைத்து, உள்ளத்தில் உமா-சிவனை நினைத்து கொடுமையாக உயிர்நீத்தாள்; சிவதூதர்கள் அவளை சிவலோகத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, பார்வதி அவளுக்கு தெய்வீகப் பரிசாரகி நிலையை அருள்கிறாள். சோணனும் முனிவர்களும் கைலாசம் வந்து சிவனை வேண்டுகின்றனர். சிவன்—தன் நாம உச்சரிப்பு யமனின் பதிவையும் மாற்றி, அகால மரணத்தால் பாதிக்கப்பட்டவரையும் மீட்க வல்லது என உரைக்கிறார். பின்னர் சோமவிரதம் (திங்கட்கிழமை விரதம்) விதி, பூஜை மந்திரங்கள், விருந்தோம்பலின் புண்ணியம் கூறப்படுகிறது; பிராமண விருந்தினர் வடிவில் நிகழும் சோதனையால் அதிதி-சேவை மற்றும் உறுதியான பத்தினித் தன்மை உயர்ந்த தர்மம் என நிறுவப்படுகிறது।

Adhyaya 114

Gautama’s Hermitage, the Śiva-liṅga Worship Manual, and the Śiva–Viṣṇu–Hanumān Devotional Drama

ராகவன் வானில் தெய்வ விமானத்தில் ஒளிவீசும் ஒருவரை பெண்கள் சூழக் கண்டு, இத்தகைய உயர்நிலைக்குக் காரணமான புண்ணியத்தைப் பற்றி ஶம்புவிடம் கேட்கிறான். அப்போது சிவன், கௌதம முனிவரின் ஆசிரமத்தின் அதிசயச் சிறப்பு, தவம்–யாகம்–பூஜைகளின் செழுமை ஆகியவற்றை விரிவாக எடுத்துரைக்கிறார். பின்னர் இவ்வத்யாயம் சிவபூஜை விதிமுறைகளின் தொகுப்பாக விரிகிறது—பூஜை இட அமைப்பு, பொருட்கள் சேகரிப்பு, அபிஷேகம், ஆவரணத் தத்துவம், அஷ்டதளப் பத்திரிகை, ருத்ராட்ச தாரணம், தூபம்–தீபம்–நைவேத்யம், நீராஜனம், தாம்பூலம், இசை–நடனம் ஆகியவற்றையும் உபஹாரமாக அர்ப்பணிக்கும் முறை கூறப்படுகிறது. நாரதர், பாணன், சுக்ரர், பிரஹ்லாதன், பலி முதலியோர் வந்து வழிபட, பின்னர் மரணம்–மீளுயிர்ப்பு எனும் நாடகத் தொடர் நிகழ்ந்து வரங்கள் கிடைக்கின்றன. சிவ–விஷ்ணு பரஸ்பர பக்தி, தெய்வ லீலை, ஹனுமானின் மாதிரி பக்தி ஆகியவை முன்னிறுத்தப்படுகின்றன; மேலும் பஸ்மஸ்நானம், மந்திரந்யாசம், வேதி வரைபடங்கள், ஆசனம்–தியானம், தாராஸ்நானம் மூலம் வெளிப்பூஜையோடு உள்ளார்ந்த யோகச் சுத்தியும் போதிக்கப்படுகிறது.

Adhyaya 115

The Greatness of the Purāṇas and the Rite of Sacred Listening (Śravaṇa-vidhi)

இந்த अध्यாயத்தில் ஸ்ரீ ராமன்–சம்பு (சிவன்) உரையாடலின் மூலம் புராணப் பிரவசனத்தின் மகிமையும், புராண-श्रவண விதியும் விளக்கப்படுகிறது. தீய சங்கம் பாவத்தை பெருக்குகிறது; ஆனால் உண்மையான புராணஞானியை அணுகினால் நீண்ட காலமாகச் சேர்ந்த பாவங்கள் அழிகின்றன என்று முதலில் கூறப்படுகிறது. வசிஷ்டர் மற்றும் அமர ராட்சசன் பற்றிய எடுத்துக்காட்டு மூலம் முனிவரின் பாதுகாப்புச் சக்தியும் விவேகமும் வெளிப்படுகின்றன. பின்னர் விதிமுறை கூறப்படுகிறது—திதி, நக்ஷத்திரம், கரணம், லக்னம் போன்ற சுபகாலத் தேர்வு, உரிய இடம், உரையாற்றுபவரை மரியாதை-பூஜை செய்தல், தினமும் இடைவிடாது வாசிப்பு/கேட்பு. மகாபாதகங்களுக்கும் பிராயச்சித்த பலன் புராண-श्रவணத்தால் கிடைக்கும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. முடிவில் தகுதியற்ற வாசகர்/நூல் குறிகள், பரிந்துரைக்கப்படும் தானங்கள், மேலும் புராணங்கள்-உபபுராணங்களின் பட்டியல் கூறி, கலியுகத்தில் புராண-श्रவணம் முழுமையான மோக்ஷ சாதனமாக நிறுவப்படுகிறது।

Adhyaya 116

Narration of the Primeval-Aeon Ramayana

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் கூறுகிறார்: கௌதமீ கரையில் ஸ்ரீராமர் சந்த்யாவந்தனம் செய்து சபையை கூட்டுகிறார்; அங்கே ‘வேறுவிதமாக அமைந்த ராமாயணம்’ குறித்து விவாதம் எழுகிறது. அப்போது பிரம்ம பரம்பரையில் வந்த ‘பழமையான ராமாயணம்’ கூற அனுமதி பெற்ற ஜாம்பவான் கதையைத் தொடங்குகிறார். தசரதனின் படையெடுப்புகள், ஏகாதசி-த்வாதசி விரத-பூஜை மகிமை, புத்திரகாமேஷ்டி யாகம், நான்கு இளவரசர்களின் பிறப்பு-பெயரிடுதல் ஆகியவை சொல்லப்படுகின்றன. பிரம்மராக்ஷசன் நிகழ்வில் கங்கைஸ்நானம், பில்வ இலைகளால் சிவபூஜை செய்து ப்ராயச்சித்தம் பெறுதல், வசிஷ்டரின் உபதேசம் ஆகியன வருகின்றன. கல்வி, திருமண ஏற்பாடுகள், முகூர்த்தத் தகராறில் நாரதர்-கார்க்யர்-விதேஹ அரசன் உரையாடலுக்குப் பின் சூரியன் கூறிய ‘பிரதேசத்திற்கேற்ற விதி’ மூலம் தீர்ப்பு அமைகிறது. ஜனகர் சிவனை வேண்டி வரம் பெறுகிறார்; அஜகவ வில்லின் விரதம் காரணமாக ராமர் வில்லை முறித்ததால் சீதா திருமணம் நிறைவேறுகிறது. பின்னர் வனவாசம், வாலிவதம் குறித்து தர்மவிசாரம் மற்றும் தாரையுடன் உரையாடல், சுக்ரீவ-ஹனுமான் உடன் லங்கா யோசனை, ஹனுமானின் தூதுப்பணி, லங்கா யுத்தம், சிவஸ்தோத்திரம், கடல் தாண்ட அஜகவ உதவி, ராவணவதம், விபீஷணனின் நீதிபோதனை, பட்டாபிஷேகம் ஆகியவை சுருக்கமாக வருகின்றன. இதைச் செவிமடுத்தலும் பாராயணம் செய்வதும் பாபநாசமும் முக்தியும் தரும் எனப் புகழப்படுகிறது.

Adhyaya 117

Rama’s Liberation (Ritual Dharma, Atithi-Test, and Śiva’s Revelation)

அத்தியாயம் 117 ஆசிரமமும் குடியிருப்புகளும் செழுமையாக வர்ணிக்கப்படுவதால் தொடங்குகிறது. பின்னர் ஸ்ரீராமர், சரியான வழிபாட்டு முறையும், அசுத்தமான அல்லது அதர்மமாகப் பெற்ற பொருட்களால் செய்யும் நைவேத்யத்தின் கர்மவிளைவுகளும் குறித்து சிவபெருமானிடம் கேட்கிறார். சிவன் ஆகதா–சுஷோபனா, ரூபக–ஸம்பாதி மற்றும் கணோற்பத்தி தொடர்பான நிகழ்வுகளை எடுத்துக்காட்டி, வழிபாடு தர்மமாக ஈட்டிய தூய பொருட்களாலேயே செய்யப்பட வேண்டும்; மாசுபட்ட பொருட்களால் செய்தால் தோஷம் உண்டாகும் என போதிக்கிறார். முக்கியக் காட்சியில் ஸ்ரீராமர் கௌசல்யையின் மாதாந்திர ஸ்ராத்தத்தை நடத்தும் போது, ஒரு முதிய விருந்தினர் வந்து கடுமையான கோரிக்கைகளால் கிரியையைத் தடை செய்து, அதிதி-தர்மத்தின் உச்சத்தைச் சோதிக்கிறார். இறுதியில் அந்த விருந்தினர் சிவனே எனத் தன் ரூபத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்; பார்வதி அక్షய அன்னத்தை வெளிப்படுத்தி அன்னதானத்தின் மகிமையையும் தெய்வத் திருப்தியையும் உறுதிப்படுத்துகிறாள். முடிவில் சிவ–ராகவ உரையாடலைக் கேட்பதும்/படிப்பதும் தரும் புண்ணியம், மேலும் புராணவாசகருக்கு தானம் அளிப்பதின் சிறப்பு கூறப்படுகிறது.