Adhyaya 101

இந்த அதிகாரத்தில் இன்பவாழ்வில் மூழ்கிய ஒரு அரசன் காலத்தின் பார்வையால் இறந்து யமதூதர்களால் பிடிக்கப்படுகிறான்; தன் பாவங்களை நினைத்து புலம்புகிறான். அப்போது விஷ்ணுவின் தூதர்கள் வந்து அவனை தர்மவான் என அறிவித்து ஹரியின் தாமம் நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறார்கள்; வைசாக மாதத்தில் விடியற்காலை நீராடுதல் அவன் பாவங்களைச் சுருக்கிவிட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் விஷ்ணுவின் ஆணையின்படி தூதர்கள் அவனை நரகப் பாதை அருகே அழைத்துச் செல்கிறார்கள்; அங்கே நரகத்தில் ‘சுடப்படுகின்ற’ உயிர்களின் பயங்கர அலறல்கள் அவன் காதில் விழுகின்றன. பாவிகளின் துர்கதி, அறநெறி சிதைவு, தடைசெய்யப்பட்ட செயல்கள்—குறிப்பாக பரஸ்த்ரீகமனம்—மற்றும் நரக வேதனைகள் பற்றி தூதர்கள் விளக்குகின்றனர். அரசன் கருணையால் உருகி, பிறரின் துயரை அதிகரிக்க மறுக்கிறான்; நல்லோரின் மென்மையான இதயத்தைப் புகழ்கிறான். இறுதியில் வைசாக விரதத்தின் சாரம்—விடியற்காலை ஸ்நானமும் விஷ்ணு பூஜையும்—பாவக் குவியலை எரிக்கும் தர்மசாரம் எனப் போற்றப்பட்டு, அதுவே அவன் விடுதலைக்குக் காரணம் என நிறுவப்படுகிறது.