Brahma Khanda (Book of Brahmā / Vaiṣṇava Theology and Observance)
The Section on Brahma
பத்மபுராணத்தின் பிரம்மகண்டம் வலிமையான வைஷ்ணவ தத்துவமும் அறநெறியும் முன்னிலைப்படும் ஒரு நூற்பகுதி. கலியுகத்தில் ஆயுள் குறைவு, யாக-தபஸ் ஆற்றல் தளர்வு ஆகிய நிலைகளை கருத்தில் கொண்டு, பக்தியே தீர்மானமான முக்தி மார்க்கம் என வலியுறுத்துகிறது. குறிப்பாக ஹரிகதா—அதன் ஸ்ரவணம், கீர்த்தனம், ஸ்மரணம்—இவையே பாவநாசமும் பரமகதியும் தரும் சாதனங்கள் எனப் போற்றப்படுகிறது. இதன் கதையமைப்பு புராண மரபுப்படி பல அடுக்குகளாக அமைகிறது: சூதரின் உரை, இடையில் வ்யாச–ஜைமினி போன்ற உரையாடல்கள், சில இடங்களில் தொகுப்பாளர் பாணி முடிவுரைகள். இவ்வாறு பரம்பரைச் சான்றுகளால் சாதுசங்கம், நாமகீர்த்தனம், ஹரிகதாவின் புனிதத்தன்மை ஆகியவை அதிகாரபூர்வமாக நிறுவப்படுகின்றன. பக்தியுடன் கேட்பதும் நினைவுகூர்வதும் உள்ளச்சுத்தி, பாபக்ஷயம், யமதூதர்களின் அச்சத்திலிருந்து பாதுகாப்பு, மற்றும் விஷ்ணுவின் பரமபதத்திற்கான தகுதி ஆகியவற்றை அளிக்கும் எனக் கண்டம் மீண்டும் மீண்டும் கூறுகிறது. அதே நேரத்தில் வாக்கு-தர்மத்தின் ஒழுக்கமும் வலியுறுத்தப்படுகிறது; ஹரிகதாவுக்கு இடையூறு செய்தல், இகழ்தல், பொய்யுபதேசம், நிந்தை பரப்புதல் ஆகியவை கடுமையாகக் கண்டிக்கப்படுகின்றன. பல வாசிப்பு மரபுகளில் பிரம்மகண்டம் மாதவிரதங்களுக்கான நுழைவாயிலாகவும் விளங்குகிறது; குறிப்பாக கார்த்திக மாத பக்தி அனுஷ்டானங்கள். ஏகாதசி விரதம், துளசி வழிபாடு, சாலக்ராம ஆராதனை, மற்றும் வைஷ்ணவ ஒழுக்கத்தின் சுத்தம்-நியமம் ஆகியவை முக்கியமாக இடம் பெறுகின்றன. வைஷ்ணவனின் சமூக आदர்ஷம்—அஹிம்சை, சத்தியம், கருணை, கட்டுப்பாடு—தெளிவாக வரையறுக்கப்படுகிறது. இறுதியில் பலஸ்ருதி மூலம் ஸ்ரவண-பாராயணத்தின் மகாபலன் கூறப்பட்டு பக்தி உறுதியாகிறது. இவ்வாறு கலியுகத்தில் ஹரிபக்தியின் தத்துவம், ஆச்சாரம், பலன் ஆகியவற்றை பிரம்மகண்டம் புனிதமாக வழிகாட்டுகிறது.
Adhyayas in Brahma Khanda
Adhyaya 1
Means of Liberation in Kali-yuga: Satsanga, Hearing Kṛṣṇa-kathā, and the Marks of a Vaiṣṇava
சௌனகர் சூதரிடம் கேட்டார்—கலியுகத்தில் உயிர்கள் எவ்வாறு மோட்சம் பெறுகின்றன? சூதர் அந்தக் கேள்வியைப் பாராட்டி, முன்பு ஜைமினி இதையே வியாசரிடம் கேட்ட உரையாடலை எடுத்துரைக்கிறார். வியாசர் விடுதலைக்கான வரிசையைச் சொல்கிறார்—சத்சங்கத்தால் சாஸ்திர-श्रவணம், அதனால் ஹரிபக்தி, பக்தி முதிர்ந்து தத்துவஞானம், ஞானத்தின் நிறைவில் முக்தி. பின்னர் ஹரிகதையின் மகிமை வலியுறுத்தப்படுகிறது—கிருஷ்ணலீலைகள் வாசிக்கப்படும் இடத்தில் பகவான் சன்னிதியாக இருப்பார்; புராணக் கதையைத் தடுக்கவும் இகழவும் செய்தால் கடும் விளைவுகள் உண்டாகும்; கேட்க வேண்டும் என்ற ஆசை மட்டும் கூட சேர்த்த பாவங்களை எரிக்கும். இறுதியில் வைஷ்ணவனின் அடையாளங்கள்—அஹிம்சை, சத்தியம், கருணை, ஏகாதசி விரதம், துளசி-சாலக்ராம மரியாதை, பிறரை நிந்திக்காமை, சேவைமிகு தூய்மை—என்று கூறி, நம்பிக்கையுடன் கேட்போர்க்கு மோட்சம் தரும் பலश्रுதி முடிவில் வருகிறது।
Adhyaya 2
The Glory of Plastering/Smearing (and Maintaining) Hari’s Temple
இந்த அத்தியாயத்தில், சூதர் சௌனக முனிவரிடம் வியாசருக்கும் ஜைமினிக்கும் இடையே நடந்த உரையாடலை விவரிக்கிறார். ஹரியின் ஆலயத்தை மெழுகுதல் (சாணம் அல்லது களிமண்ணால் பூசுதல்) மற்றும் சுத்தம் செய்வதன் மகிமையை வியாசர் விளக்குகிறார். விஷ்ணுவின் கோவிலை மெழுகுபவர் அனைத்து பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு வைகுண்டத்தை அடைகிறார் என்று அவர் கூறுகிறார். இதற்கு உதாரணமாக தண்டகன் என்ற திருடனின் கதை கூறப்படுகிறது. துவாபர யுகத்தில், தண்டகன் திருடுவதற்காக விஷ்ணு கோவிலுக்குள் நுழைந்தான். அவனது சேறு நிறைந்த கால்கள் தரையில் உரசியபோது, அறியாமலே கோவில் தரை மெழுகப்பட்டது. மரணத்திற்குப் பிறகு, எமதர்மராஜனும் சித்திரகுப்தனும் அவனது பாவங்களை ஆராய்ந்தபோது, இந்த ஒரு புண்ணியம் அவனது அனைத்து பாவங்களையும் அழித்ததைக் கண்டனர். எமன் அவனை விடுவித்தார், அவன் தெய்வீக விமானத்தில் ஹரியின் இருப்பிடத்தை அடைந்தான்.
Adhyaya 3
The Glory of Lamp-Donation (in Kārttika)
இந்த அதிகாரத்தில் சௌனகர், கார்த்திக மாதத்தின் மகிமை, அதன் விரதப் பயன், அலட்சியத்தின் தோஷம் ஆகியவற்றை சூதரிடம் கேட்கிறார். சூதர் (வ்யாசவாக்கின் ஆதாரத்தில்) கார்த்திக ஒழுக்கங்களைச் சொல்கிறார்—எள்ளெண்ணெய் விலக்கு, மீன் உணவு விலக்கு, மைதுன விலக்கு, துளசி பூஜை, மலரார்ப்பணம், நைவேத்ய சமர்ப்பணம், விடியற்காலை ஸ்நானம் முதலியவை; இவற்றில் எல்லாவற்றிலும் தீபதானம் மிகச் சிறந்தது, அச்வமேதத்துக்கு ஒப்பான புண்யம் தருவது, பாபநாசினி என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது। பின்னர் ஒரு எடுத்துக்காட்டு: திரேதாயுகத்தில் ஒரு பிராமணன் ஹரியின் முன் நெய் விளக்கை வைத்தான். ஒரு எலி அறியாமலே விளக்குடன் தொடர்பு கொண்டு/விளக்கை விழித்தெழச் செய்ததால் அதன் பாபங்கள் அழிந்தன. மரண வேளையில் யமதூதர்கள் அதை இழுத்துச் செல்ல முயன்றபோது, விஷ்ணுதூதர்கள் தடுத்து—வாசுதேவனின் முன் தீபம் விழித்திருப்பதே விடுதலைக்குப் போதுமான காரணம்—என்று கூறி அதை விஷ்ணுலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்। இறுதியில் தீபமகிமையைச் செவிமடுப்பதேயும் ரட்சகமும் புனிதமும் எனப் புகழ்ந்து அதிகாரம் நிறைவடைகிறது।
Adhyaya 4
The Greatness of the Jayantī Vow (Fast, Vigil, and Worship of Hari/Kṛṣṇa)
ஜயந்தீ விரதத்தை எப்போது அனுஷ்டிக்க வேண்டும், அதன் மகிமை என்ன என்று ஷௌனகர் சூதரிடம் கேட்கிறார். சூதர் முன்பு நடந்த தெய்வீக உரையாடலை எடுத்துரைக்கிறார்—நாரதர் கேட்டபோது பிரம்மா, ஜயந்தீ நாளில் உபவாசம் செய்தால் பக்தன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான் என்று அறிவிக்கிறார். பின்னர் ஜயந்தீயின் பல காலவடிவங்கள் (பல்வேறு திதி-நட்சத்திர சேர்க்கைகள்) கூறப்பட்டு, இந்த விரதம் யாகங்களையும் தீர்த்தங்களையும் விட உயர்ந்தது எனப் போற்றப்படுகிறது. உபவாசம், இரவு விழிப்பு, மலர்-தூபம்-தீபம் கொண்டு ஹரி/கிருஷ்ண பூஜை, தக்ஷிணை தானம், புராண வாசகரை மரியாதை செய்வது—இவை முக்கிய அங்கங்கள். ஜயந்தீ அன்று உண்பது பெரும் பாவம் எனக் கண்டிக்கப்படுகிறது. பலனுரையில் பாபநாசம், துன்பநிவாரணம், விருப்பநிறைவு, குல உயர்வு, இறுதியில் ஹரிதாமப் பெறுதல் ஆகியவை வாக்குறுதியாக கூறப்படுகின்றன.
Adhyaya 5
Account of the Ripening of Karma (Childlessness, Offspring, and Remedial Dharma)
சௌனகர் சூதரிடம்—மகப்பேறு இல்லாமை எவ்வாறு உண்டாகிறது? மகன் எவ்வாறு பெறப்படுகிறான்? என்று கேட்கிறார். சூதர் பழைய உரையாடலை எடுத்துரைக்கிறார்; அதில் நாரதர் பிரம்மாவிடம் கர்மவிபாகத்தின் காரணங்களை வினவுகிறார்—வந்தியம், மகன் இல்லாமை, பெண் குழந்தைகள் மட்டுமே பிறத்தல், நபுஞ்சகத்துவம், குழந்தையை இழந்த துயரம் ஆகியவை எந்தப் பாவங்களின் விளைவென. இவ்வத்யாயத்தில் குறிப்பிட்ட பாவங்களுக்கு குறிப்பிட்ட பலன்கள் கூறப்படுகின்றன—பிராமணரின் வாழ்வாதாரத்தை அபகரித்தல், மூழ்கும் குழந்தையை காப்பாற்றத் தவறுதல், விருந்தினரை மறுத்தல், கருக்கொலை/குழந்தைக் கொலை போன்றவற்றால் மகப்பேறு தடை, சந்ததி நாசம் அல்லது சந்ததி வियोगம் ஏற்படும் என்று. பரிகார தர்மமாக புராண-ஸ்ரவணம், தக்ஷிணையுடன் புராணப் பாராயணம் நடத்துதல், பூமிதானம், பொன்-பசு (ஸ்வர்ணதேனு) மற்றும் பிரதிமை தானம், பிராமண-விருந்தினர் மரியாதை, கோவில் ஆதரவு, ஹரிவிரத அனுஷ்டானம், மேலும் ‘பாலவிரதம்’—காளை, துணி, பொன், பரங்கிக்காய்/சுரைக்காய் போன்ற தானங்களுடன்—விதிக்கப்படுகிறது. உதாரணக் கதையில் ராஜா ஸ்ரீதரனின் மகப்பேறு இல்லாமை, முன்ஜென்மத்தில் மூழ்கும் குழந்தையை காப்பாற்றாத குற்றத்தால் ஏற்பட்டது என வெளிப்படுகிறது. வியாசர் கூறிய தான-விரதங்களைச் செய்தபின் குற்றம் நீங்கி இறுதியில் அவருக்கு மகன் பிறக்கிறான்.
Adhyaya 6
Means to Attain Vaikuṇṭha: The Glory of House-Donation and the Viṣṇudūtas–Yamadūtas Episode
சௌனகர் சூதரிடம், “எந்த புண்ணியச் செயல் வைகுண்டப் பெறுதலை அளிக்கும்?” என்று கேட்கிறார். சூதர் கூறுகிறார்: நன்கு கட்டப்பட்ட மண் வீட்டை திருமால் (விஷ்ணு) அவர்க்கோ அல்லது ஒரு பிராமணர்க்கோ தானமாக அளித்தால் மிகுந்த புண்ணியம்; தானம் செய்தவர் விஷ்ணுலோகத்தில் திவ்ய அரண்மனை போன்ற விமானத்தில் வாசம் பெறுவார். பின்னர் ஒரு எடுத்துக்காட்டு வருகிறது: பாவச்செயல்களில் ஈடுபட்ட வेश्यை சஞ்சலாபாங்கி கோயிலுடன் தொடர்புடைய ஒரு சிறு செயலைச் செய்கிறாள்—வெற்றிலை எச்சில்/சுண்ணாம்பு-தூளை சுவரில் தடவுகிறாள். அவள் இறந்தபோது யமதூதர்கள் பிடிக்க வந்தனர்; ஆனால் விஷ்ணுதூதர்கள் வந்து, அவள் விஷ்ணுவுக்கு பிரியமானவளானாள் என்று கூறி தடுத்தனர். யமன் சித்ரகுப்தனிடம் காரணம் கேட்டபோது, அந்தச் சிறு செயலும் தீர்மானமான புண்ணியத்தை உண்டாக்கி தண்டனையிலிருந்து விடுவித்து வைகுண்டப் பாதைக்கு அனுப்பியது என்று விளக்கினார். இறுதியில் பலश्रுதி—இந்த அத்தியாயத்தை கேட்பதும்/படிப்பதும் பாவங்களை அழித்து ஹரியின் தாமத்தை அளிக்கும்।
Adhyaya 7
The Greatness of Śrī Rādhāṣṭamī (Rādhā’s Birth-Eighth Observance)
சௌனகர் சூதரிடம் கேட்டார்—கோலோகப் பிராப்தி எவ்வாறு? ராதையின் அஷ்டமியின் பரம மகிமை என்ன? சூதர் முன்பு நடந்த பிரம்மா–நாரத உரையாடலை எடுத்துரைத்தார்; அதில் நாரதர் ராதா ஜன்மாஷ்டமியின் வரலாறு, அதன் பலன், முறையை அறிய வேண்டினார். இவ்வத்யாயம் ராதாஷ்டமி உடனடி பாபநாசினி, பெரிய விரதங்களும் தானங்களும் விட உயர்ந்தது, குறைபாடு இருந்தாலும் பலன் தருவது எனப் போற்றுகிறது. பின் உதாரணக் கதை—பாவினி லீலாவதி ராதா-விரதிகள் பாடல்-கீர்த்தனையுடன் அர்ப்பணங்களும் நைவேத்யமும் செய்து வழிபடுவதைக் கண்டு அந்த விரதத்தை ஏற்றாள். பாம்பு கடியால் இறந்தபோது யமதூதரும் விஷ்ணுதூதரும் அவளைப் பற்றிப் போட்டியிட, இறுதியில் விஷ்ணுதூதர்கள் அவளை கோலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். முடிவில் பாத்ர சுக்ல அஷ்டமியில் வृषபானுவின் யாகபூமியில் ராதையின் அவதாரம்-பிறப்பு கூறப்பட்டு, இரகசியமாகக் காக்கும் கட்டளையும், கேட்பதன் பலனும் உரைக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 8
Preparations for the Churning of the Ocean (Prelude to Samudra Manthana)
சௌனகர் சூதரிடம் கேட்டார்—கடல் மத்தனம் ஏன் நிகழ்ந்தது? சூதர் காரணத்தைச் சொன்னார்—துர்வாச முனிவர்–இந்திரன் சம்பவம். முனிவர் அளித்த பாரிஜாத மாலையை இந்திரன் ஐராவதத்தின் மீது வைத்தான்; யானை அதை கிழித்து கீழே எறிந்தது. அதனால் துர்வாசர், இந்திரனின் மூவுலகப் பெருமை அழியும் என சாபவாக்காக அறிவித்தார். பின்னர் உலகமாதா ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி/இந்திரா) மறைந்தாள்; மூன்று உலகங்களிலும் மழையின்மை, பசி, தாகம் பரவின. தேவர்கள் பிரம்மனைச் சரணடைந்தனர். பிரம்மா முனிவர்களுடன் க்ஷீரசாகரத்திற்குச் சென்று அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தால் ஸ்ரீவிஷ்ணுவை வழிபட்டார். பகவான் தோன்றி வேண்டுதலைக் கேட்டு, லக்ஷ்மி மறைந்த காரணத்தை விளக்கி, மந்தர பர்வதத்தை மத்தனத் தண்டமாகவும் வாசுகியை கயிறாகவும் கொண்டு க்ஷீரசாகர மத்தனம் செய்ய ஆணையிட்டார்; கூர்ம அவதாரமாக மலையைத் தாங்குவேன் என உறுதியளித்தார்.
Adhyaya 9
The Churning of the Ocean (Milk Ocean Episode: Kālakūṭa, Hari-nāma, and Alakṣmī/Jyeṣṭhā)
இந்த அத்தியாயத்தில் தேவர்கள் மந்தரமலையை மத்தாணியாகக் கொண்டு பாற்கடலைக் கடைகிறார்கள். ஹரி கூர்மராக அவ்வமலையைத் தாங்குகிறார்; அனந்தன் கயிறாக இருந்து கடைதலுக்கு உதவுகிறான்; இது ஏகாதசி நாளில் நிகழ்ந்ததாகக் காலக்குறிப்பு உள்ளது. முதலில் காலகூட விஷம் வெளிப்பட, தேவர்கள் அஞ்சி ஓடுகின்றனர்; அப்போது சங்கரன் உள்ளத்தில் நாராயணனைத் தியானித்து மகாமந்திரத்தைச் செலுத்தி விஷத்தை அடக்குகிறார். பின்னர் நூல் ஹரிநாமங்கள்—அச்யுத, அனந்த, கோவிந்த—எனும் நாமமகிமையை முன்னிறுத்தி, பிரணவத்துடன் கூடிய நமஸ்காரத்தை விதிக்கிறது; அது விஷம், பாம்பு, தீ ஆகியவற்றால் வரும் மரணபயத்திலிருந்து காக்கும். தொடர்ந்து கடைதலில் ஜ்யேஷ்டா/அலக்ஷ்மி தோன்ற, அவளுக்கு சண்டை, அசுத்தம், குரு-தேவர்-விருந்தினர் அவமதிப்பு, யாக-தான அலட்சியம், சூதாட்டம், பரஸ்த்ரீசாரம், திருட்டு, மேலும் அசுத்த உணவு-ஒழுக்கம் மற்றும் தூய்மை இல்லாத இடங்களில் வாசம் செய்யுமாறு தேவர்கள் ஆணையிடுகின்றனர்—புராணக் கதை இல்லற தர்மப் போதனையாக மாறுகிறது।
Adhyaya 10
The Churning of the Ocean (Samudra Manthana)
சமுத்திர மந்தனம் தொடர்ந்தபோது கடலிலிருந்து மங்கலமான ரத்தினங்களும் தெய்வீகப் பொருள்களும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வெளிப்படுகின்றன—ஐராவதம், உச்சைஶ்ரவஸ், தன்வந்தரி, பாரிஜாதம், சுரபி, அப்சரஸ்கள். இறுதியில் ஒளிமயமான ஸ்ரீ மகாலக்ஷ்மி தோன்றுகிறாள்; தேவர்கள் ஸ்ரீஸூக்தத்தால் அன்னையைப் போற்றி சரணம் வேண்டுகின்றனர். லக்ஷ்மி எல்லா உயிர்களுக்கும் பிராணசக்தி-ரூபமாகக் காப்பளிக்கும் வரம் அளிக்கிறாள்; அச்சமயம் நாராயணனும் வெளிப்படுகிறார். உலகரட்சைக்காக தன்னை ஏற்குமாறு லக்ஷ்மி விஷ்ணுவை வேண்டுகிறாள்; ஆனால் அலக்ஷ்மியின் முன் திருமணக் குறுக்கீடு எழுகிறது. விஷ்ணு அலக்ஷ்மிக்கு உரிய ஏற்பாடு செய்து தடையை நீக்கி ஸ்ரீலக்ஷ்மியை ஏற்கிறார். பின்னர் தேவர்கள் அசுரர்களை வென்று அமிர்தத்தைப் பகிர்கின்றனர்; விஷ்ணு மோகினி ரூபம் கொண்டு அமிர்தம் வழங்குகிறார். ராகு மறைவேஷத்தில் புகுந்து அமிர்தம் அருந்த, சூரியன்-சந்திரன் அவனை வெளிப்படுத்துகின்றனர்; விஷ்ணுவின் தாக்குதலால் அவன் துண்டிக்கப்படுகிறான்—இதிலிருந்து ராகு-கேது கதையும் கிரகண விரோதமும் பிரசித்தமாகின்றன. இறுதியில் வாயச தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியம், ஸ்நானம்-தானம்-நல்ல ஆசை/சங்கல்பம் ஆகியவற்றால் பெறும் புண்ணியம் மற்றும் பாபநாசம் கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 11
The Lakṣmī–Nārāyaṇa Vow Narrative (Puṣya Thursday Observance and the Ethics of Fortune)
பெண்களின் சௌபாக்கியம்–துர்பாக்கியம் எதனால் உண்டாகிறது என்று கேள்வி எழ, சூதர் த்வாபரயுகத்தில் நிகழ்ந்த அரிய புனிதக் கதையை எடுத்துரைக்கிறார். சௌராஷ்டிரத்தின் அரசன் பத்ரச்ரவா, அரசி சுரதிசந்திரிகா அரண்மனையில் கமலா/லக்ஷ்மி நீதிதா (நல்லொழுக்கம்) தொடர்புடைய முதிய பிராமணியாக வேடமிட்டு வந்து இல்லற தர்மத்தைச் சீர்செய்ய முயல்கிறாள்; ஆனால் அரசி அகந்தையால் அவமதித்து அடிக்க, தேவி துயருடன் விலகிச் செல்கிறாள். பின்னர் ச்யாமாபாலா என்ற இளம்பெண் விரதக் கதையை அறிந்து லக்ஷ்மீ–நாராயண விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறாள்—மார்கழி/மார்கசீர்ஷ மாதத்தில் வியாழனுடன் கூடிய புஷ்ய நக்ஷத்திர நாளில், குறிப்பிட்ட பூஜை, நைவேத்யம், பிராமண போஜனம் முதலியவற்றுடன். லக்ஷ்மியின் தூதர்கள் பக்தர்களை யமதூதர்களிடமிருந்து காக்கின்றனர்; தகுதியுள்ளவர்களுக்கு செல்வம் மீண்டும் நிலைபெறும், ஆனால் திமிரும் விதி-அவமதிப்பும் லக்ஷ்மி இழப்பைத் தரும். இறுதியில் பலஸ்ருதி—விரதத்தின் பலன் முற்றுவதற்கு இந்த விரதகதையைச் செவிமடுத்தல் அவசியம் என வலியுறுத்துகிறது.
Adhyaya 12
Protection of Brāhmaṇas
சௌனகர் கேட்டார்—பாவமுக்தனானவன் எவ்வாறு ஹரியின் தாமத்தை அடைவான்? சூதர் பதிலளித்தார்—செல்வமோ உயிரோ இழக்க நேர்ந்தாலும் பிராமணனைப் பாதுகாப்பவன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்; இதை ஒரு நிகழ்வுக் கதையால் விளக்குகின்றனர்। த்வாபரயுகத்தில் வலிமைமிக்கதாயினும் புத்திரமில்லாத தீனநாதன் என்ற அரசன், கருணையுள்ள வாரிசை விரும்பினான். காலவ முனிவரின் ஆலோசனையால் நரமேத யாகம் எண்ணம் எழ, அரசதூதர்கள் ‘தகுந்த’ பலிக்காக அனுப்பப்பட்டனர். அவர்கள் தாசபுரத்தில் வைஷ்ணவ பிராமணன் கிருஷ்ணதேவனின் இல்லத்திற்குச் சென்று பொன்னைக் கட்டாயமாகப் பறித்து, மகனைப் பிடித்துச் செல்ல முயன்றனர்; துயரால் பெற்றோர் பார்வையிழந்தனர்। அப்போது கருணைமிகு விஸ்வாமித்ரர் வந்து சத்திய-தர்ம வழியை எடுத்துரைத்து, வன்முறை அல்ல—பாதுகாப்பே தர்மம் என நிகழ்வை மாற்றினார். குழந்தை மீட்கப்பட்டது, பெற்றோரின் பார்வை திரும்பியது, பின்னர் அரசனுக்கும் புத்திரப் பேறு கிடைத்தது. இறுதியில் பிராமண-பாதுகாப்பின் மகிமையும், இக்கதையைச் செவி மடுத்தல்/படித்தல் தரும் ரட்சகப் புண்ணியமும் போற்றப்படுகிறது।
Adhyaya 13
The Greatness of Hari’s Janmāṣṭamī (Jayantī) Vow
சௌனகர் சூதரிடம் ஜன்மாஷ்டமி (ஜயந்தி) விரதத்தின் பரம மகிமையை கேட்டார். சூதர் கூறினார்: இந்த ஜயந்தி விரதம் விஷ்ணுலோகத்தை அளித்து பல குலங்களை உயர்த்தும்; குறிப்பாக அஷ்டமி திதி ரோஹிணி நட்சத்திரத்துடன் இணைந்து, சுப வாரச் சேர்க்கை ஏற்பட்டால் மிகுந்த பலன் தரும். பின்னர் காரணக் கதை: கம்சனின் கொடுமையால் துன்புற்ற பூமி சரணம் புகுந்தது; மகாதேவர் பிரம்மாவிடம், பிரம்மா ஜனார்தனனிடம் வேண்டினார். அப்போது பகவான் விஷ்ணு தேவகியின் கர்ப்பத்தில் அவதரித்தார்; யசோதையின் இல்லத்தில் தெய்வக் கன்னியாக (கௌரி) வெளிப்பட்டாள். குழந்தை மாற்றம் நடந்தது, கம்சன் கோபமுற்றான்; தொடர்ந்து பூதனா முதலிய நிகழ்வுகள் வழியாக கம்சவதம் வரை நிகழ்ச்சித் தொடர் சுட்டப்படுகிறது. இறுதியில் விரத விதிகள்—திதி சேர்க்கைகள், தவிர்க்க வேண்டிய காலங்கள், ரோஹிணி நிபந்தனைகள்—விளக்கப்படுகின்றன. முடிவில் பாவி அரசன் சித்ராசேனன் கூட சிறிதளவு ஜயந்தி அனுஷ்டானம், கேள்வி-பக்தி, உபவாச ஒழுக்கம், சரியான நேரப் பின்பற்றுதல் மூலம் ஹரியின் தாமத்தை அடைந்தான் என எடுத்துக்காட்டு கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 14
The Glory of the Brāhmaṇa (Brāhmaṇa-Mahimā and Pādodaka Merit)
சௌனகர் பிராமணரின் மகிமையை வினவுகிறார். சூதர் பதிலளித்து—பிராமணர் எல்லா வர்ணங்களுக்கும் குரு; ஹரி/நாராயணனுடன் தொடர்புடையவரெனக் கருதி மிகப் பூஜ்யர்; ஆகவே வணக்கம், மரியாதை, அதிதி-சத்காரம் ஆகியவை தர்மத்தின் அடிப்படை என்கிறார். பின்னர் கடுமையான தர்ம எச்சரிக்கைகள் கூறப்படுகின்றன: பிராமணரை இகழ்தல், வணங்காமை, யாசித்து வரும் பிராமணர்மீது கோபம் கொள்ளுதல் அல்லது அவமதித்தல்—இவை யமன்/கிருதாந்தன் தண்டனைகளுக்குக் காரணம். இதற்கு மாறாக, பக்தியுடன் சேவை செய்வதும், குறிப்பாக பிராமணரின் பாதம் கழுவிய நீர் (பாதோதகம்) தொடுதல் அல்லது அருந்துதல், பெரும் பாவங்களையும் அழிக்கும் என அறிவிக்கப்படுகிறது. உதாரணமாக, பாவி பீமன் திருட எண்ணத்துடன் ஒரு பிராமணரின் இல்லத்துக்கு வருகிறான்; ஆனால் அருகாமை மற்றும் சேவையால் அவன் பாவம் குன்றுகிறது. இறுதியில் விஷ்ணுதூதர்கள் வந்து அவனை விடுவித்து விஷ்ணுலோகத்தை அளிக்கின்றனர்—இவ்வாறு பிராமண மரியாதை மோட்சத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 15
Narration of the Greatness of Harivāsara (Ekādaśī, the Day Sacred to Hari)
சௌனகர் சூதரிடம் கேட்கிறார்—ஏகாதசியின் பாபநாசக மகிமை என்ன? அதை அலட்சியம் செய்தால் என்ன குற்றம் உண்டாகும்? இவ்வத்யாயத்தில் ஹரிவாசரம் (ஏகாதசி) எல்லா விரதங்களிலும் சிறந்தது எனப் போற்றி, உபவாசம், இரவு ஜாகரணம், துளசி இலைகளால் ஹரி பூஜை, நெய் தீபம் அர்ப்பணம் ஆகியவை விதியாக கூறப்படுகின்றன. ஏகாதசியில் உணவு உண்ணுதல் கடுமையாக கண்டிக்கப்படுகிறது; அதனால் பாபம் பெருகி கர்மபல துயரம் வரும் எனவும், ஏகாதசி புண்ணியத்தை வளர்த்து யமதூதர்களை அச்சுறுத்தும் எனவும் உரைக்கப்படுகிறது. பின்னர் காலநியமங்கள் விரிவாக—அருணோதய நேரம், தசமீ-வேதம் (திதியின் ‘வேதம்’) மற்றும் வேதம் இருந்தால் விரதத்தை த்வாதசிக்கு மாற்றுதல், பாரணை செய்ய வேண்டிய சரியான காலம். இறுதியில் எடுத்துக்காட்டு: வல்லபனின் மனைவி ஹேமப்ரபா ஒழுக்கக் குறைபாடு உடையவளாக இருந்தாலும், விஷ்ணுவின் சயன-மாற்றம்/பிரபோதினி சூழலில் அறியாமலே ஏகாதசி உபவாசம் செய்கிறாள்; மரணத்திற்குப் பின் யமதூதர்கள் அழைத்துச் செல்லும்போது விஷ்ணுதூதர்கள் அவளை மீட்டு ஹரிதாமத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்—அறியாமலே செய்த ஏகாதசி விரதமும் ரட்சிப்பளிக்கும் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது।
Adhyaya 16
Glory of Āśvina Pūrṇimā and Dvādaśī Gifts: Bhakti, Proper Giving, and a Redemption Narrative
சௌனகர் சூதரிடம்—பாவத்தை அழித்து ஹரியின் அருளை வளர்க்கும் வழிபாடு எது? என்று கேட்கிறார். பதிலாக, ஆஸ்வின பௌர்ணமியில் பக்தியுடன் பூஜை செய்தல், த்வாதசியில் தகுதியான பிராமணருக்கு அன்னதானம் செய்தல், மேலும் பால் மற்றும் இனிய நைவேத்யங்களால் ஸ்ரீஹரிக்கு அபிஷேகம் செய்தல்—இவை விரைவில் தூய்மையளிக்கும் என்று கூறப்படுகிறது. மந்திரமின்றி செய்யும் அர்ப்பணம் பயனற்றது; கொடூரர் அல்லது மூடர் போன்ற தவறான பாத்திரருக்கு தானம் செய்தால் அதன் பலன் கெடும் என்று எச்சரிக்கப்படுகிறது; சாஸ்திர அறிவில்லாத ‘பெயருக்கு மட்டும் பிராமணர்’ என்பவர்களும் கண்டிக்கப்படுகின்றனர். பின்னர் கதையாக—கொடூர சூத்ரன் காலத்விஜன், சித்ரகுப்தரின் கணக்குப்படி யமனால் தண்டிக்கப்பட்டு நீண்ட காலம் தாழ்ந்த பிறவிகளில் அலைகிறான். இறுதியில் ஆஸ்வின பௌர்ணமி பக்தியால்—நெய் கலந்த சத்து மற்றும் ஒரு சிறு நாணயம் தானம் செய்ததினால்—விஷ்ணுதூதர்கள் யமபாசத்தை அறுத்து அவனை ஹரிதாமத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். இந்த அத்தியாயத்தை கேட்பதே பாவநாசகமெனவும் கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 17
The Greatness of Viṣṇu’s Foot-Water (Pādodaka) as a Destroyer of Sin
விஷ்ணுவின் திருவடிகளைத் துவைத்துத் தோன்றும் நீர்—பாதோதகம்/சரணோதகம்—பாவநாசக மகிமையை முழுமையாகக் கூறுமாறு சௌனகர் கேட்கிறார். சூதர் (அத்தியாயத்தின் உபதேசவாணியோடு) இதை உயர்த்திப் புகழ்ந்து, இதைப் பற்றி கேட்பதும், தொடுவதும், அருந்துவதும் கூட முக்தி அளிக்கும் என்கிறார்; கங்கைஸ்நானம், தீர்த்தயாத்திரை, பெருந்தானம், எண்ணற்ற யாகங்களின் பலனை ஒத்ததோ அதைவிட மேலதோ என்று கூறுகிறார். துளசியுடன் தலைமேல் தாங்குதல் விசேஷப் புண்ணியம் எனவும் விளக்குகிறார். பின்னர் சௌனகர் ஒரு முன்னுதாரணக் கதையை வேண்டுகிறார். சூதர் சுதர்ஷனன் என்ற பாவி பிராமணனின் நிகழ்வைச் சொல்கிறார்—ஹரியின் புனித நாளை, குறிப்பாக ஏகாதசியை, மீறியதால் அவன் யமசபைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்; சித்ரகுப்தன் பாப-புண்ணியக் கணக்கை அறிவிக்க, யமன் தண்டித்து நரக அனுபவங்களும் பல பிறவித் துன்பங்களும் ஏற்படுகின்றன. இறுதியில் வாசலில் வைத்திருந்த ஹரிபாதோதகத்தின் தொடர்பால் அவன் சேர்த்த பாவம் அழிந்து, கர்மநிலை மாறி ஹரிதாமத்தை நோக்கி செல்கிறது—இதுவே அத்தியாயத்தின் சாரம்.
Adhyaya 18
Determination of Expiations for Sexual Transgressions and Improper Associations
சூத–சௌனக உரையாடலில், தடைசெய்யப்பட்ட உடலுறவுக்குப் பின் சுத்தி பெறும் அடிப்படை வழிமுறையைச் சௌனகர் கேட்கிறார். சூதர் வர்ணநிலை மற்றும் உறவின் நெருக்கம் ஆகியவற்றின்படி குற்றத்தின் கனத்தை நிர்ணயித்து படிப்படியான பிராயச்சித்த முறைகளை எடுத்துரைக்கிறார். சாண்டாளப் பெண்ணுடன் தொடர்பு, மேலும் தாய், சகோதரி, மகள், மருமகள் முதலியோருடன் அநாசாரம்; குருபத்னி, மாமா/சித்தப்பா மனைவி, சகோதரன் மனைவி, ஒரே கோத்திரப் பெண் போன்ற பாதுகாக்கப்பட்ட பெண்களுடன் தொடர்பு—இவற்றிற்குத் தனித்தனிப் பரிகாரங்கள் கூறப்படுகின்றன. பிராஜாபத்யம், க்ருச்சிர/சக்ருச்சிரம், பல சந்திராயண விரதங்கள், சிகையை வைத்துக் கொண்டு மொட்டையிடுதல், பஞ்சகவ்யம் அருந்துதல், கோதானம் ஆகியவை தான-தக்ஷிணையாக விதிக்கப்படுகின்றன. அவித உறவுகளையும் சமூக அநாகரிகத்தையும் விலக்க வேண்டும் என்ற அறிவுரைகளுடன், இறுதியில் சுத்தி பெறும் வழிகளும் பரஸ்த்ரீகமனத்தால் வரும் சமூக விளைவுகளும் கூறப்பட்டுள்ளன.
Adhyaya 19
Determination of Expiations: Purification after Forbidden Food, Impurity, and Transgression
இந்த அதிகாரத்தில் ஷௌனகன் கேள்வியின் தொடர்ச்சியாக, தடைசெய்யப்பட்ட உணவு அல்லது தொடுதலால் உண்டாகும் அசௌசத்திற்கு உரிய பிராயச்சித்த விதிகள் தொகுத்துரைக்கப்படுகின்றன. மலம்‑மூத்திரம் உட்கொள்வது, மத்யாதி மயக்கப் பொருட்கள், பேரிடரில் சாண்டாள‑சம்பந்தமான அன்னம், சூத்ரரின் உச்சிஷ்டம், சூதக‑ம்ருதக அசுத்தம், விலங்குகள் தொடுதலால் மாசடைந்த அன்ன‑நீர்—இவற்றின் குற்றவகைப்படி சுத்திகரிப்பு முறைகள் வரிசையாக கூறப்படுகின்றன. ப்ராஜாபத்யம், க்ருச்சிரத்தின் வகைகள் (ஸாந்தபன, அதிக்ருச்சிர, தப்தக்ருச்சிர, பராக) மற்றும் சாந்திராயண விரதம் ஆகியவற்றின் இயல்பும் நடைமுறையும் விளக்கப்படுகிறது. பஞ்சகவ்ய சேவனம், சிகையை வைத்துக் கொண்டு முண்டனம், ஹோமம், பிராமண போஜனம், குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையில் கோதானம் போன்றவை சுத்தியை மீட்டெடுக்கும் வழிகளாகப் போற்றப்படுகின்றன. சமூக‑நெறி எல்லைகளும் சுட்டப்படுகின்றன—மத்ய‑மாம்ச ஆசக்த சூத்ரரின் தொடர்பைத் தவிர்க்க வேண்டும்; சேவை மனப்பான்மை கொண்ட வ்ருஷலனைப் பாராட்டுகிறது. பொன் திருட்டு, பிராமணருக்கு தீங்கு, கர்ப்பநாசம் போன்ற கடுமையான செயல்களுக்கும் விரத‑தான‑அக்னிகர்மம் மூலம் பிராயச்சித்தம் செய்து, அன்ன‑நீர் பரிமாற்றத்திலும் வைதிக கர்மங்களிலும் மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க நிலை பெற வேண்டும் என்பதே இவ்வதிகாரத்தின் நோக்கமாகும்.
Adhyaya 20
The Greatness of Worshiping Rādhā and Dāmodara (Kārttika Observances and Their Fruit)
சௌனகர் சூதரிடம் கேட்டார்—கலியுகத்தில் அறியாமையால் கட்டுண்டவர்கள் எந்தப் புண்ணியச் செயலால் சம்சாரக் கடலைக் கடக்க முடியும்? சூதர் கூறினார்: கார்த்திக (ஊர்ஜ) மாதத்தில் ராதா-தாமோதரரை வழிபடுதல் மிகச் சிறந்தது. காலையில் நீராடி பக்தியுடன் பூஜை செய்து, தூபம், தீபம், மலர்கள், மாலைகள், நறுமணம், நைவேத்யம், ஆடைகள் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து, பிராமணர்களுக்கு தானம் செய்ய வேண்டும். இதனால் பாபங்கள் நீங்கி, அక్షயப் புண்ணியம் கிடைக்கும். இங்கே எச்சரிக்கையாக ஒரு நிகழ்ச்சி கூறப்படுகிறது—கலிப்ரியா என்ற பெண் கணவன்-தர்மத்தை மீறி காதலனுக்காக கொலை செய்ததால் பெருந்துயரத்தில் விழுகிறாள். நர்மதா கரையில் கார்த்திக விரதம் செய்யும் வைஷ்ணவ பெண்களைச் சந்தித்து, அந்த விரதத்தின் பாபநாச சக்தியை அறிந்து, பௌர்ணமியில் உடலைத் துறக்கிறாள். யமதூதர்கள் அவளை இழுத்துச் செல்ல முயன்றபோது விஷ்ணுதூதர்கள் தடுத்து, அவளை விஷ்ணுலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். இந்தக் கதையை பக்தியுடன் கேட்பதும் புனிதம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 21
Kārttika-vrata Discipline: Purity Rules, Morning Bath Saṅkalpa, Tilaka Injunctions, and Food Prohibitions
சௌனகர், எல்லா மாதங்களிலும் சிறந்ததாகப் போற்றப்படும் கார்த்திக மாதத்தின் வ்ரத முறையை முழுமையாகச் சொல்லுமாறு சூதரிடம் கேட்டார். சூதர் வ்ரதத்தின் கால எல்லையை விளக்குகிறார்: ஆஸ்வின பௌர்ணமியிலிருந்து தொடங்கி உத்போதினி/ஏகாதசி வரை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். பின்னர் ஆசார விதிகள்—சௌச நியமங்கள், மலவிடுதலுக்குப் பின் மண் மற்றும் நீரால் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையில் சுத்திகரிப்பு, சங்கல்பத்திற்கு முன் உடல் சுத்தி ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. இதயத்தில் தாமோதர தியானம், கார்த்திக அதிகாலை ஸ்நான மந்திரம், அர்க்ய தானம், மேலும் வைஷ்ணவ ஊர்த்வபுண்ட்ர (திலகம்) தரிக்க வேண்டிய கட்டளை வழங்கப்படுகிறது; திலகம் இன்றி செய்யும் கர்மம் பயனற்றது என அறிவிக்கப்படுகிறது. தொடர்ந்து துளசி பூஜை, புராணக் கதா ஸ்ரவணம், பிராமணர்களை மதித்து உபசரித்தல், பலவகை உணவு தடை, பிரம்மச்சரியம் மற்றும் கட்டுப்பட்ட உணவு ஆகியவை விதிக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் பலஸ்ருதி மூலம் விஷ்ணு வ்ரதத்தின் மேல்மை, தானம் மற்றும் இரவு ஜாகரணத்தின் பெரும் புண்ணியம் புகழப்படுகிறது.
Adhyaya 22
The Glory of Tulasī and Dhātrī (Āmalakī): Protection from Yama and Attainment of Vaikuṇṭha
சௌனகர் துளசியின் பாபநாசக மகிமையை வினவினார். சூதர் பதிலளித்து—துளசி வனத்தருகிலுள்ள இல்லமே தீர்த்தமாகப் புனிதமடைகிறது; அங்கு யமதூதர்கள் நுழைய இயலாது, ஹரிபக்தியால் அந்த இல்லம் காக்கப்பட்டு பாவமலினம் நீங்கும் என்று கூறினார். துளசி நடுதல், பராமரித்தல், தொடுதல், தரிசித்தல், துளசி மாலை அணிதல், துளசி நீர்/மண் பயன்பாடு ஆகியவை மிகப் பெரிய புண்ணியத்தை அளிப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இவற்றால் மகாபாபிகளும் சுத்தியடைந்து ஸ்ரீஹரியின் வைகுண்ட தாமத்தை அடைவார்கள் என்பதே மையக் கருத்து. பின்னர் தாத்ரீ (ஆமலகி/நெல்லிக்காய்) மகிமையும் கூறப்படுகிறது; குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்தில் வழிபாட்டு விதி, மேலும் கார்த்திக த்வாதசியில் தவறாகப் பறிக்கக் கூடாது என்ற தடை. முடிவில் ஒரு எடுத்துக்காட்டில்—கர்மப் பாரத்தால் கட்டுண்ட ஒருவன் துளசி வேர் நீரின் ஸ்பரிசத்தால் யம உரிமையிலிருந்து விடுபட்டு விஷ்ணுதூதர்களால் காக்கப்பட்டு உய்வடைகிறான்; இதனால் தண்டநியமத்தை விட விஷ்ணுபக்தியின் மேன்மை வெளிப்படுகிறது.
Adhyaya 23
The Greatness of the Viṣṇu-pañcaka (Five-Day Kārttika Observance)
சௌனகர், கார்த்திக (ஊர்ஜ) மாதத்தின் மீதமுள்ள ஐந்து நாட்களின் பாபநாசக மகிமையைச் சூதரிடம் கேட்கிறார். சூதர், இவை ‘விஷ்ணு-பஞ்சகம்’ எனப்படும் பரம விரதம் என்று கூறி, ராதையுடன் கூடிய ஸ்ரீஹரியைப் பூஜிக்க வேண்டிய முறைகளை விளக்குகிறார்—மலர்கள், தூபம், தீபம், ஆடைகள், பழங்கள் அர்ப்பணம் செய்தல்; பால்-தேன்-நெய் அபிஷேகம்; நைவேத்யம் சமர்ப்பித்தல் ஆகியவை. ஏகாதசி முதலான திதிகளின் படி படிப்படியாக விதிகள் கூறப்படுகின்றன—மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட பஞ்சகவ்யப் பயன்பாடு, உபவாசம், மேலும் இயலுமைப்படி பழம்-வேர் அல்லது ஹவிஷ்ய உணவு போன்ற எளிய உணவுக்கு அனுமதி. பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்தல், தக்ஷிணை வழங்குதல் ஆகியதும் விரதத்தின் அங்கங்கள். பின்னர் எடுத்துக்காட்டாக, கொடிய பாவி கொள்ளையன் தண்டகரன், தாத்ரீ மரத்தின் அருகில் விஷ்ணுபக்த பிராமணர்களைச் சந்தித்து அவர்களின் உபதேசத்தால் விஷ்ணு-பஞ்சக விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறான். விரதம் நிறைவேறியதும் ஹரியின் தாமத்தை அடைகிறான்; இதனால் இந்த விரதம் பெரும் பாவங்களையும் அழித்து முக்தி அளிப்பதை अध्यாயம் நிறுவுகிறது.
Adhyaya 24
The Glory of Charity: Land-Gifts, Śālagrāma Donation, and Food–Water as Supreme Gifts
சௌனகர் தானத்தின் மகிமையை ஒழுங்காகக் கேட்கிறார். சூதர் பதிலாக—எல்லாத் தானங்களிலும் நிலதானமே உத்தமம்; அதனால் விஷ்ணுலோகத்தில் நீண்ட வாசம், பின்னர் அரசாட்சிச் செல்வம், இறுதியில் மோட்சம் கிடைக்கும் என்கிறார். நிலத்தைத் துறத்தல் அல்லது அபகரித்தல் துயரத்தைத் தரும்; தேவர்/பிராமணரின் நிலத்தைத் திருடுதல் மன்னிக்க முடியாத பாபம் என்றும், கொடிய நரகப் பயன் என்றும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் பசு, காளை, பொன், வெள்ளி, மணிகள், படுக்கை, விளக்கு, பாதுக்கை, சாமரம், ஆடை, பழம், சிவாலயத்தில் கீரை-தானம், பால், மலர், தாம்பூலம் முதலிய தானங்களின் தனித்தனி சுவர்க்கப் பலன்கள் சொல்லப்படுகின்றன. சாலக்ராம தானம் துலாபுருஷ தானத்தையும் மிஞ்சியது; முழு பூமி தானத்துக்கு இணை எனப் போற்றப்படுகிறது. இறுதியில் அன்னமும் நீரும் பரம தானம் என அறிவித்து, பாவிகளிடமிருந்து வரும் மாசான அன்னத்தை ஏற்கக் கூடாது என எச்சரிக்கிறது. தானத்திற்காக செல்வத்தைச் சேர்த்து, தானம் பாவங்களை அழிக்கும் சக்தி உடையது என வலியுறுத்தி அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
Adhyaya 25
The Glory of the Divine Name and the Doctrine of Name-Offenses (Nāma-aparādha)
சௌனகர் ஸ்ரீபாத/விஷ்ணுகதையைப் பாபநாசினி எனப் போற்றி, தெய்வநாம ஜபத்தின் முறையை சூதரிடம் கேட்கிறார். சூதர் உள்நடப்பு உரையாடலை எடுத்துரைக்கிறார்—யமுனைத் துறையில் நாரதர் தர்மக் குலைவு மற்றும் அதற்கான நிவாரணம் பற்றி சனத்குமாரரை வினவுகிறார்; இந்த உபதேசத்தின் முன்னோடியாக சங்கரன்/சிவன் கூறியதையும் சுட்டுகிறார். சனத்குமாரர், கோவிந்த/ஹரியில் சரணாகதி தான் சம்சாரத்தைத் தாண்டும் தீர்மானமான வழி; குறிப்பாக பகவந்நாமமே பரம மருந்து என விளக்குகிறார். ஆனால் நாமாபராதங்கள் ஆன்மிக வீழ்ச்சியை உண்டாக்கும்—சாதுநிந்தை, குருவை அவமதித்தல், சாஸ்திரத்தை இகழ்தல்; கபடமும் பேராசையும் கொண்ட ஜபம் பயனற்றதாகும். புராணம் கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் பெருமை பெறுகிறது—தீர்த்தபலன், கபிலாதானத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம், சந்ததி-செல்வம்-வித்யா-ஞான வளர்ச்சி, இறுதியில் மோட்சம். பாராயணகரை மரியாதை செய்வதும், நூல்தானம் செய்வதும் பக்திசெயலாகக் கூறப்பட்டு, அதன் புண்ணியத்தை சித்ரகுப்தன் பதிவுசெய்வான் எனச் சொல்லப்படுகிறது।
Adhyaya 26
The Glory of Truthful Oaths and Keeping One’s Promise (Satya & Pratijñā)
சௌனகர் சூதரிடம் கேட்டார்—வாக்குறுதியை காப்பதின் புண்ணியம் என்ன, அதை மீறுவதின் பாவம் எவ்வளவு கடுமை, உண்மைச் சத்தியம் மற்றும் பொய் சத்தியம் ஆகியவற்றின் வேறுபாடு என்ன. இவ்வத்யாயம் வாக்குறுதி-பாலனத்தின் அளவற்ற மகிமையையும், பிரதிஞ்ஞை முறிப்போர்க்கு கொடிய நரகப் பயனையும் கூறுகிறது; அதன் விளைவு தனிநபரைக் கடந்தும் குலம் மற்றும் பித்ருக்களுக்கும் சென்றடையும் என வலியுறுத்துகிறது. உபகதையில் வீரவிக்ரமன் என்ற ஒரு சூத்ரன், வேடமிட்டு வந்த பிராமண வரனுக்கு மகளை அளிக்கத் தன் வலது கையைப் பிரதிஞ்ஞையாகக் கொடுக்கிறான். உறவினரும் மூத்தோரும் (ஜனகன் முதலியோர்) குலமரியாதை, பொருத்தம் ஆகிய காரணங்களால் தடுக்க முயன்றாலும், “கொடுத்த கை திரும்பப் பெற முடியாது” என்று உண்மையில் நிலைத்திருப்பான். அப்போது பகவான் விஷ்ணு/கிருஷ்ணன் கருடாரூடனாகத் தோன்றி அவன் சத்தியநிஷ்டையையும் ‘வலது கை’ பிரதிஞ்ஞையையும் பாராட்டி, அவன் வம்சத்தையே வைகுண்டத்திற்கு உயர்த்துகிறார்; சத்திய-பிரதிஞ்ஞை நேரடியான பக்தி மார்க்கமாகவும் குலமுழுதும் ரட்சிப்பதாகவும் நிறுவப்படுகிறது.