Adhyaya 106

சுசிஸ்மிதா கேட்கிறாள்—பஸ்மம் (விபூதி) உண்ணுதல் அல்லது அதனைத் தொடுதல் எவ்வாறு ஆயுளை வளர்க்கும்? பரலோகத்தில் நல்ல கதியை எவ்வாறு அளிக்கும்? ததீசி, சித்ரகுப்தன்–யமன் நீதிமன்றத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு பழங்கதை மூலம் இதை விளக்குகிறார். ஒரு பண்டித பிராமணன் காமக் குற்றத்தில் வீழ்கிறான். பின்னர் சிவபூஜையால் பல பாவங்கள் அழிந்தாலும், ஒரு தனிப்பட்ட அபராதம் செய்கிறான்—சிவதீபத்தின் நெய்யை உண்ணுதல். யமன், இந்தக் குற்றத்தின் கர்மச் சாயல் அபூர்வமாக ‘அழியாதது’ எனக் கூறி, அவனை நரகத்திற்கும் தொடர்ந்து நாய் பிறவிகளுக்கும் தண்டிக்கிறான். அவன் மனைவி அவ்யயா, நாரதரின் வழிகாட்டுதலால், பரிகாரமும் பத்தினித் தர்மத்தின் சாட்சியுமாக அக்னிப் பிரவேசம் செய்து சொர்க்கம் அடைகிறாள்; பிராமணனின் மீதிப் பாவம் மட்டும் நீடிக்கிறது. இறுதியில் நாய் வடிவில் ததீசி ஆசிரமத்தருகே புனித விபூதியில் விழுந்து இறக்கிறான்; சிவ ஆணையால் விபூதியில்/விபூதியின் வழியாக இறக்கும் பக்தர்கள் யமனுக்குப் பட்டு அல்லர். வீரபத்ரன் அவனை சிவனிடம் கொண்டு சென்று கணங்களில் சேர்க்கிறான்.