Adhyaya 59

ராமனின் ஆணையின்படி சௌமித்ரி லக்ஷ்மணன் சீதையை ஜாஹ்னவி (கங்கை) கடத்தி அச்சமூட்டும் காட்டிற்குள் அழைத்துச் செல்கிறான். முள்ளுக் காயங்கள், காட்டுத்தீ, கொடிய விலங்குகள், அபசகுனப் பறவைகளின் ஒலி—இவை அனைத்தும் சீதையின் உள்ளக் கலக்கம், துயரம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் அரங்கமாகத் தோன்றுகின்றன. சீதை உண்மையைத் தெரிவிக்குமாறு லக்ஷ்மணனை வற்புறுத்துகிறாள்; கைவிடப்பட்ட காரணம் அறிந்ததும் மீண்டும் மீண்டும் மயங்கி, மக்கள் பழிச்சொல்லின் அநியாயத்தையும் ராமனின் தோன்றும் முரண்பாட்டையும் கருணையுடன் புலம்புகிறாள். அவளின் அழுகுரலைக் கேட்டு மகரிஷி வால்மீகி சீடர்களுடன் வந்து ஆறுதல் கூறி, ஜனகனின் ஆன்மிக ஆசானெனத் தன்னை அறிமுகப்படுத்தி ஆசிரமத்தில் அடைக்கலம் அளிக்கிறார். அங்கே சீதை ராமபக்தியில் நிலைத்து தவவாழ்வு வாழ்ந்து காலப்போக்கில் இரு புதல்வர்களைப் பெறுகிறாள். வால்மீகி அவர்களுக்குச் சடங்குகளைச் செய்து, குசா-லவ புல்களின் புனிதத் தொடர்பால் குசன், லவன் எனப் பெயரிடுகிறார்; பின்னர் அவர்கள் வேதம், தனுர்வேதம் மற்றும் ராமாயணப் பயிற்சியில் தேர்ச்சி பெறுகின்றனர்.