Adhyaya 9

Verse 1

श्रीराम उवाच । कीदृशोऽश्वस्तत्र भाव्यः को विधिस्तत्र पूजने । कथं वा शक्यते कर्तुं के जेयास्तत्र वैरिणः

ஸ்ரீ ராமர் கூறினார்—அங்கே எத்தகைய குதிரையை நியமிக்க வேண்டும்? அங்கே பூஜையின் விதி என்ன? அந்தச் செயலை எவ்வாறு செய்யலாம்? அங்கே எந்த எதிரிகளை வெல்ல வேண்டும்?

Verse 2

अगस्त्य उवाच । गंगाजलसमानेन वर्णेन वपुषा शुभः । कर्णे श्यामो मुखे रक्तः पीतः पुच्छे सुलक्षितः

அகஸ்தியர் கூறினார்—அவன் உடல் வடிவு மங்களமானது; நிறம் கங்கை நீரைப் போன்றது. காதுகள் கருமை, முகம் செந்நிறம், வால் மஞ்சள்—இவ்வாறு நல்விலக்கணங்களால் தெளிவாக அறியப்படுவான்.

Verse 3

मनोवेगः सर्वगतिरुच्चैःश्रवस्समप्रभः । वाजिमेधे हयः प्रोक्तः शुभलक्षणलक्षितः

அவன் மனவேகத்தைப் போல விரைவானவன், எங்கும் செல்ல வல்லவன், உச்சைஃஸ்ரவஸைப் போல ஒளிமிக்கவன். அஸ்வமேத யாகத்தில் இத்தகைய நல்விலக்கணமுடைய குதிரையே தகுதியானது என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 4

वैशाखपूर्णमास्यां तु पूजयित्वा यथाविधि । पत्रं लिखित्वा भाले तु स्वनामबलचिह्नितम्

வைசாகப் பௌர்ணமியில் விதிப்படி பூஜை செய்து, நெற்றியில் ஒரு எழுத்துப் பத்திரத்தை எழுதி வைக்க வேண்டும்; அதில் தன் பெயரும் அடையாளச் சின்னமும் குறிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

Verse 5

मोचनीयः प्रयत्नेन रक्षकैः परिरक्षितः । यत्र गच्छति यज्ञाश्वस्तत्र गच्छेत्सुरक्षकः

அவனை முயற்சியுடன் விடுவிக்க வேண்டும்; காவலர்கள் கவனமாகக் காக்க வேண்டும். யாகக் குதிரை எங்கு சென்றாலும், அங்கு விழிப்பான காவலனும் செல்ல வேண்டும்.

Verse 6

यस्तंबलान्निबध्नाति स्ववीर्यबलदर्पितः । तस्मात्प्रसभमानेयः परिरक्षाकरैर्हयः

தன் வீரியமும் பலமும் பற்றிய அகந்தையால் மயங்கி அந்தக் குதிரையை வலுக்கட்டாயமாகக் கட்டுபவன் யாராயினும், ஆகவே அந்தக் குதிரையை காவலர்கள் வலுக்கட்டாயமாகவே மீட்டுக் கொண்டு வர வேண்டும்।

Verse 7

कर्त्रा तावत्सुविधिना स्थातव्यं नियमादिह । मृगशृंगधरो भूत्वा ब्रह्मचर्यसमन्वितः

இங்கே செய்பவன் முதலில் நியமத்துடன் முறையான விதிப்படி நிலைத்திருக்க வேண்டும்—மான் கொம்பைத் தாங்கி, பிரம்மச்சரிய விரதத்துடன் கூடியவனாக.

Verse 8

व्रतं पालयमानस्य यावद्वर्षमतिक्रमेत् । तावद्दीनांधकृपणाः परितोष्या धनादिभिः

விரதத்தைப் பேணிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு ஆண்டு நிறைவடையும் வரை, அந்த முழுக் காலமும் ஏழைகள், குருடர்கள், வறுமையால் வாடுவோர் ஆகியோருக்கு செல்வம் முதலியவற்றால் திருப்தி அளித்து உதவ வேண்டும்।

Verse 9

इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे शेषवात्स्यायनसंवादे रामाश्वमेधे सर्वधर्मोपदेशोनाम नवमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பாதாலகண்டத்தில், சேஷன்–வாத்ஸ்யாயனன் உரையாடலில், ராம அஷ்வமேதப் பிரகரணத்தில் ‘சர்வதர்மோபதேசம்’ எனப்படும் ஒன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 10

एवं प्रकुर्वतः कर्म यज्ञः संपूर्णतां गतः । करोति सर्वपापानां नाशनं रिपुनाशन

இவ்வாறு கர்மம் செய்யப்படின் யாகம் நிறைவை அடையும்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது, பகைவர்களையும் நாசம் செய்கிறது।

Verse 11

तस्माद्भवान्समर्थोऽस्ति करणे पालनेऽर्चने । कृत्वा कीर्तिं सुविमलां पावयान्याञ्जनान्नृप

ஆகையால், அரசே, செயலில், பாதுகாப்பில், வழிபாட்டில் நீ திறமையுடையவன். குற்றமற்ற புகழை நிறுவி மற்றவர்களையும் புனிதப்படுத்து.

Verse 12

श्रीराम उवाच । विलोकय द्विजश्रेष्ठ वाजिशालां ममाधुना । तादृशाः संति नो वाश्वाः शुभलक्षणलक्षिताः

ஸ்ரீ ராமன் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, இப்போது என் குதிரைத்தொழுவத்தைப் பாருங்கள். நமக்குச் சுப இலக்கணங்களால் குறியிடப்பட்ட அத்தகைய குதிரைகள் உள்ளன.

Verse 13

इति श्रुत्वा तु तद्वाक्यमगस्त्यः करुणाकरः । उत्तस्थौ वीक्षमाणोऽयं यागार्हान्वाजिनः शुभान्

அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட கருணைக் கடலான அகஸ்தியர் எழுந்தார்; நோக்கி, யாகத்திற்குத் தகுந்த சுப குதிரைகளை கண்டார்.

Verse 14

गत्वाथ तत्र शालायां रामचंद्रसमन्वितः । ददर्शाश्वान्विचित्रांगान्मनोवेगान्महाबलान्

பின்னர் ராமசந்திரனுடன் அந்தத் தொழுவத்திற்குச் சென்று, வண்ணமயமான அங்கங்களும் மனவேகமும் மாபெரும் வலிமையும் கொண்ட குதிரைகளை அவர் கண்டார்.

Verse 15

अवनितलगताः किं वाजिराजस्य वंश्याः किमथ रघुपतीनामेकतः कीर्तिपिंडाः । किमिदममृतराशिर्वाहरूपेण सिंधोर्मुनिरिति मनसोंतर्विस्मयं प्राप पश्यन्

அவற்றை நிலத்தில் நின்றவாறு கண்ட முனிவர் உள்ளத்தில் வியந்தார்—“இவை வாஜிராஜனின் வம்சமா? அல்லது ரகுபதிகளின் புகழ் ஒரே திரளாக உருவெடுத்ததா? இல்லையெனில் இது அமுதக் குவியலா—கடலே குதிரை வடிவம் எடுத்ததுபோல?”

Verse 16

एकतः शोणदेहानां वाजिनां पंक्तिरुत्तमा । एकतः श्यामकर्णाश्च कस्तूरीकांतिसप्रभाः

ஒருபுறம் செம்மை உடலுடைய குதிரைகளின் சிறந்த வரிசை நின்றது; மறுபுறம் கருமை காதுகளுடைய குதிரைகள் கஸ்தூரி போன்ற ஒளிக்காந்தியால் பிரகாசித்தன।

Verse 17

एकतः कनकाभाश्च त्वन्यतो नीलवर्णिनः । एकतः शबलैर्वर्णैर्विशिष्टैर्वाजिभिर्वृताः

ஒருபுறம் பொன்னொளி போன்ற குதிரைகள், மறுபுறம் நீலநிறக் குதிரைகள்; மேலும் ஒரு புறம் பலவண்ணச் சின்னங்களால் சிறப்புற்ற உயர்ந்த குதிரைகள் சூழ்ந்திருந்தன।

Verse 18

एवं पश्यन्मुनिः सर्वान्कौतुकाविष्टमानसः । ययावन्यत्र तान्द्रष्टुं यागयोग्यान्हयान्मुनिः

இவ்வாறு அனைத்தையும் நோக்கி முனிவரின் மனம் ஆவலால் நிறைந்தது; யாகத்திற்குத் தகுந்த குதிரைகளைப் பார்க்க அவர் வேறிடத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 19

ददर्श तत्र शतशो बद्धांस्तादृशवर्णकान् । दृष्ट्वा विस्मयमापेदे स मुनिर्हर्षितांगकः

அங்கே அவர் நூற்றுக்கணக்காக அதே நிற-வடிவமுடைய கட்டப்பட்டவர்களை கண்டார்; அதைக் கண்டு முனிவர் வியப்பில் ஆழ்ந்து, ஆனந்தத்தால் உடலெங்கும் புலகித்தார்।

Verse 20

एकतः श्यामकर्णांश्च सर्वांगैः क्षीरसन्निभान् । पीतपुच्छान्मुखे रक्ताञ्छुभलक्षणलक्षितान्

ஒருபுறம் கருமை காதுகளுடன், உடலெங்கும் பால்போல் வெண்மையாக, மஞ்சள் வாலுடன், சிவந்த வாயுடன், மங்கள லட்சணங்களால் குறியிடப்பட்ட குதிரைகளை அவர் கண்டார்।

Verse 21

निरीक्ष्य परितोऽनघान्विमलनीरधारानिभान्मनोजवनशोभितान्विमलकीर्तिपुंजप्रभान् । पयोनिधिविशोषको मुनिरुवाचसीतापतिं विचित्रहयदर्शनाद्धृषितनेत्रवक्त्रप्रभः

அப்போது கடலை உலர்த்திய முனிவர் சுற்றிலும் இருந்த குற்றமற்றவர்களை நோக்கினார்—அவர்கள் தூய நீர்த் தாரைகளைப் போல, மனவேகத்தின் அழகால் ஒளிர்ந்து, மாசற்ற புகழ்க் குவியலின் பிரகாசம் போல் திகழ்ந்தனர். அதிசயக் குதிரையைப் பார்த்தவுடன் அவரது கண்களும் முகமும் மகிழ்ச்சியால் ஒளிவீச, சீதாபதி ஸ்ரீராமனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 22

अगस्त्य उवाच । हयमेधक्रतौ योग्यान्वाहांस्ते बहुशः शुभान् । पश्यतो नेत्रयोर्मेऽद्य तृप्तिर्नास्ति रघूत्तम

அகஸ்தியர் கூறினார்—ரகுகுலச் சிறந்தவனே! அசுவமேத யாகத்திற்குத் தகுதியான பல புனிதமான யாகக் குதிரைகளை நீ அமைத்துள்ளதை என் கண்களால் பார்த்தும், இன்று என் பார்வை திருப்தியடையவில்லை।

Verse 23

रामचंद्र महाभाग सुरासुरनमस्कृत । यज्ञं कुरु महाराज हयमेधं सुविस्तरम्

மகாபாக்யசாலி ராமசந்திரா! தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வணங்கப்படுபவனே! மகாராஜா, விரிவான முறையில் அசுவமேத யாகத்தைச் செய்।

Verse 24

सुरपतिरिव सर्वान्यज्ञसंघान्करिष्यंस्तपन इव सुपर्वारातितोयं विशोष्यन् । हतरिपुगणमुख्यं सांपरायं विजित्य क्षितितलसुखभोगं कुर्विदं भूरिभाग

அவன் இந்திரனைப் போல பல யாகங்களின் தொகுதியை நடத்துவான்; சூரியனைப் போல புனிதப் பண்டிகைக் காலங்களில் பகைவர்களின் நீர்பலத்தை உலர்த்துவான். பகைவர் கூட்டத்தின் தலைவர்களை அழித்து, போரின் உயிர்க்கொல்லும் நெருக்கடியை வென்று, இந்தப் பரந்த நாட்டிற்கு பூமியில் இன்பமும் செழிப்பும் அனுபவிக்கச் செய்வான்।

Verse 25

इत्येवं वाक्यवादेन परितुष्टाखिलेंद्रियः । सर्वान्वै यज्ञसंभारानाजहार मनोहरान्

இவ்வாறு சொற்களின் பரிமாற்றத்தால் அவன் எல்லா இந்திரியங்களிலும் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தான்; பின்னர் யாகத்திற்கான அனைத்து மனம்கவரும் பொருட்களையும் ஒன்றுசேர்த்தான்।

Verse 26

मुन्यन्वितो महाराजः सरयूतीरमागतः । सुवर्णलांगलैर्भूमिं विचकर्ष महीयसीम्

முனிவர்களுடன் மகாராஜா சரயூ நதிக்கரைக்கு வந்தார். பொன்னாலான கலப்பைகளால் அவர் பரந்த பூமியை உழுது வரிகள் இட்டார்.

Verse 27

विलिख्य भूमिं बहुशश्चतुर्योजनसंमिताम् । मंडपान्रचयामास यज्ञार्थं स नरोत्तमः

நான்கு யோஜனை அளவுள்ள நிலத்தை மீண்டும் மீண்டும் குறியிட்டு, அந்த நரோத்தமன் யாகத்திற்காக மண்டபங்களை அமைத்தான்.

Verse 28

कुंडं तु विधिवत्कृत्वा योनिमेखलयान्वितम् । अनेकरत्नरचितं सर्वशोभासमन्वितम्

விதிப்படி யோனி-மேகலையுடன் கூடிய குண்டத்தை அமைத்தான்; பலவகை ரத்தினங்களால் செய்யப்பட்டு, எல்லாச் சிறப்பும் நிறைந்தது.

Verse 29

मुनीश्वरो महाभागो वसिष्ठः सुमहातपाः । सर्वं तत्कारयामास वेदशास्त्रविधिश्रितम्

மிகுந்த தவம் உடைய மகாபாக்ய மునீஸ்வரன் வசிஷ்டர், வேத-சாஸ்திர விதிகளின்படி அவையனைத்தையும் நடத்தச் செய்தார்.

Verse 30

प्रेषितास्तेन मुनिना शिष्या मुनिवराश्रमान् । कथयामासुरुद्युक्तं हयमेधे रघूत्तमम्

அந்த முனிவரால் அனுப்பப்பட்ட சீடர்கள் சிறந்த முனிவர்களின் ஆசிரமங்களுக்கு சென்று, ரகூத்தமன் (ராமன்) அஸ்வமேத யாகத்தில் ஈடுபட்டுள்ளார் என்று அறிவித்தனர்.

Verse 31

आकारितास्तदा सर्वे ऋषयस्तपतां वराः । आजग्मुः परमेशस्य दर्शने त्वतिलालसाः

அப்போது அழைக்கப்பட்ட தவசிகளில் சிறந்த எல்லா ரிஷிகளும் பரமேஸ்வரனின் தரிசனத்திற்குப் பேராவலுடன் வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 32

नारदोसितनामा च पर्वतः कपिलो मुनिः । जातूकर्ण्योंऽगिरा व्यास आर्ष्टिषेणोऽत्रिरासुरिः

அங்கே நாரதர், ஓசிதநாமா, பர்வதர், முனி கபிலர், ஜாதூகರ್ಣ்யர், அங்கிரா, வியாசர், ஆர்ஷ்டிஷேணர், மேலும் ஆசுரி வம்சத்தவர் அத்ரி ஆகியோர் இருந்தனர்।

Verse 33

हारीतो याज्ञवल्क्यश्च संवर्तः शुकसंज्ञितः । इत्येवमादयो राम हयमेधवरं ययुः

ஹாரீதர், யாஜ்ஞவல்க்யர், சம்வர்த்தர், ‘சுக’ எனப் புகழ்பெற்றவர்—இவ்வாறு, ஓ ராமா, இவர்கள் மற்றும் பிறரும் சிறந்த அச்வமேத யாகத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 34

तान्सर्वान्पूजयामास रघुराजो महामनाः । प्रत्युत्थानाभिवादाभ्यामर्घ्यविष्टरकादिभिः

மகாமனத்தையுடைய ரகுராஜன் அவர்களையெல்லாம் போற்றிச் சிறப்பித்தான்—எழுந்து வரவேற்று வணங்கி, அர்க்யம், ஆசனம் முதலிய மரபுச் சேவைகளை அர்ப்பணித்தான்।

Verse 35

गां हिरण्यं ददौ तेभ्यः प्रायशो दृष्टविक्रमः । महद्भाग्यं त्वद्यमेऽस्ति यद्यूयं दर्शनं गताः

எங்கும் புகழ்பெற்ற வீரத்தையுடைய அவர் அவர்களுக்கு பெரும்பாலும் பசுக்களையும் பொன்னையும் தானமாக அளித்தான்। இன்று என் பெரும் பாக்கியம்; நீங்கள் தரிசனம் அளிக்க வந்தீர்கள்।

Verse 36

शेष उवाच । एवं समाकुले ब्रह्मन्नृषिवर्य समागमे । धर्मवार्ता बभूवाहो वर्णाश्रमसुसंमता

சேஷன் கூறினான்—ஓ பிராமணனே! அந்தக் களகளப்பான ரிஷிவர்யர் கூடுகையில், வர்ணாஶ்ரம முறைக்கு முழுமையாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட தர்மவார்த்தை எழுந்தது.

Verse 37

वात्स्यायन उवाच । का धर्मवार्ता तत्रासीत्किं वा कथितमद्भुतम् । साधवः सर्वलोकानां कारुण्यात्किमुताब्रुवन्

வாத்ஸ்யாயனன் கூறினான்—அங்கே எந்த தர்மவார்த்தை நடந்தது? எந்த அதிசயமான செய்தி சொல்லப்பட்டது? எல்லா உலகங்களின் மீது கருணையால் சாதுக்கள் என்ன கூறினார்கள்?

Verse 38

शेष उवाच । तान्समेतान्मुनीन्दृष्ट्वा रामो दाशरथिर्महान् । पप्रच्छ सर्वधर्मांश्च सर्ववर्णाश्रमोचितान्

சேஷன் கூறினான்—அங்கே கூடியிருந்த முனிவர்களைக் கண்டு, தசரதன் மகனான மகா ராமன், எல்லா வர்ணங்களுக்கும் எல்லா ஆச்ரமங்களுக்கும் உரிய அனைத்து தர்மங்களையும் பற்றி கேட்டான்.

Verse 39

ते तु पृष्टा हि रामेण धर्मान्प्रोचुर्महागुणान् । तान्प्रवक्ष्यामि ते सर्वान्यथाविधि शृणुष्व तान्

சேஷன் கூறினான்—ராமன் கேட்டபோது அவர்கள் மகத்தான குணங்களால் நிறைந்த தர்மங்களை உரைத்தனர். அவை அனைத்தையும் நான் இப்போது விதிப்படி ஒழுங்காக உனக்குச் சொல்கிறேன்; கேள்.

Verse 40

ऋषय ऊचुः । ब्राह्मणेन सदा कार्यं यजनाध्ययनादिकम् । वेदान्पठित्वा विरजो नैव गार्हस्थ्यमाविशेत्

ரிஷிகள் கூறினர்—பிராமணன் எப்போதும் யாகம், வேதஅத்தியயனம் முதலிய கடமைகளில் ஈடுபட வேண்டும். வேதங்களைப் பயின்று வைராக்யம் பெற்றபின் அவன் இல்லற ஆச்ரமத்தில் புகவேண்டாம்.

Verse 41

ब्राह्मणेन सदा त्याज्यं नीचसेवानुजीवनम् । आपद्गतोऽपि जीवेत न श्ववृत्त्या कदाचन

பிராமணன் எப்போதும் கீழ்மக்களின் சேவையால் வரும் வாழ்வாதாரத்தைத் துறக்க வேண்டும். பேரிடரிலும் வாழட்டும்; ஆனால் ஒருபோதும் நாய்போன்ற இழிவான முறையில் அல்ல.

Verse 42

ऋतुकालाभिगमनं धर्मोऽयं गृहिणः परः । स्त्रीणां वरमनुस्मृत्याऽपत्यकामोथवा भवेत्

கர்ப்பத்தக்க காலத்தில் மனைவியிடம் அணுகுதல் இல்லறத்தாரின் உயர்ந்த தர்மம். இது பெண்களுக்கு அருள்வரமென நினைத்து, பிள்ளைவேண்டி அதில் ஈடுபடலாம்.

Verse 43

दिवाभिगमनं पुंसामनायुष्यकरं मतम् । श्राद्धाहः सर्वपर्वाणि यतस्त्याज्यानि धीमता

பகலில் உடலுறவு ஆணின் ஆயுளைக் குறைக்கும் எனக் கருதப்படுகிறது. ஆகவே அறிவாளர் ஸ்ராத்த தினங்களிலும் எல்லாப் பண்டிகை/விரத தினங்களிலும் அதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 44

तत्र गच्छेत्स्त्रियं मोहाद्धर्मात्प्रच्यवते परात् । ऋतुकालाभिगामी यः स्वदारनिरतश्च यः

மயக்கத்தால் பிறனுடைய பெண்ணை அணைவான் உயர்ந்த தர்மப் பாதையிலிருந்து வீழ்வான். ஆனால் உரிய காலத்தில் (தன் மனைவியை) அணைந்து, தன் மனைவியிலேயே பற்றுடன் இருப்பவன் தர்மவான்.

Verse 45

सर्वदा ब्रह्मचारी ह विज्ञेयः स गृहाश्रमी । ऋतुः षोडशयामिन्यश्चतस्रस्ता सुगर्हिताः

இல்லறத்தாரும் எப்போதும் பிரம்மச்சாரியைப் போலக் கட்டுப்பாட்டுடன் இருப்பவரென அறியப்பட வேண்டும். கர்ப்பத்தக்க ‘ருது’ பதினாறு இரவுகள்; மீதமுள்ள நான்கு இரவுகள் மிகக் கண்டிக்கத்தக்கவை எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 46

पुत्रदास्तासु या युग्मा अयुग्माः कन्यकाप्रदाः । त्यक्त्वा चंद्रमसं दुष्टं मघां मूलं विहाय च

அந்நட்சத்திரங்களில் இரட்டையானவை ‘புத்திரம் தருவன’ எனக் கூறப்படுகின்றன; இரட்டையல்லாதவை கன்யாதானத்திற்கு தகாதவை. அசுப சந்திரனைத் தவிர்த்து, மகா மற்றும் மூல நட்சத்திரங்களையும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 47

शुचिः सन्निर्विशेत्पत्नीं पुंनामर्क्षे विशेषतः । शुचिं पुत्रं प्रसूयेत पुरुषार्थप्रसाधनम्

தூய்மையுடன் ஆண் தன் மனைவியிடம் சேர வேண்டும்—குறிப்பாக பும்்நாம நட்சத்திரத்தில். அப்போது அவள் தூய புத்திரனைப் பெறுவாள்; அவன் புருஷார்த்தங்களை நிறைவேற்றுவான்.

Verse 48

आर्षे विवाहे गोद्वंद्वं यदुक्तं तत्प्रशस्यते । शुल्कमण्वपि कन्यायाः कन्याक्रेतुस्तु पापकृत्

ஆர்ஷ விவாகத்தில் விதிக்கப்பட்ட கோ-இரட்டையளிப்பு பாராட்டத்தக்கது. ஆனால் கன்யைக்காக சிறிதளவும் கட்டணம் வாங்கினால் ‘கன்யா-க்ரேதா’ பாவம் செய்பவனாகிறான்.

Verse 49

वाणिज्यं नृपतेः सेवा वेदानध्ययनं तथा । कुविवाहः क्रियालोपः कुलपातनहेतवः

வாணிகம், அரசசேவை, வேதஅத்தியயனம், தவறான திருமணம், விதிப்படி செய்ய வேண்டிய கிரியைகளின் கைவிடுதல்—இவை குலவீழ்ச்சிக்குக் காரணங்கள்.

Verse 50

अन्नोदक पयो मूलफलैर्वापि गृहाश्रमी । गोदानेन तु यत्पुण्यं पात्राय विधिपूर्वकम्

இல்லறத்தான் அன்னம், நீர், பால், கிழங்கு-மூலம் அல்லது பழம் முதலியவற்றை முறையாக தகுதியானவர்க்கு தானம் செய்தால், கோதானத்தால் உண்டாகும் புண்ணியத்தையே பெறுவான்.

Verse 51

अनर्चितोऽतिथिर्गेहाद्भग्नाशो यस्य गच्छति । आजन्मसंचितात्पुण्यात्क्षणात्स हि बहिर्भवेत्

யாருடைய வீட்டிலிருந்து விருந்தினர் உரிய மரியாதை பெறாமல் நம்பிக்கை முறிந்து வெளியேறுகிறாரோ, அவர் வாழ்நாள் முழுதும் சேர்த்த புண்ணியத்திலிருந்து கூட கணநேரத்தில் நீக்கப்படுவார்.

Verse 52

पितृदेवमनुष्येभ्यो दत्त्वाश्नीतामृतं गृही । स्वार्थं पचत्यघं भुंक्ते केवलं स्वोदरंभरिः

பித்ருக்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோருக்கு முதலில் அன்னம் அளித்து பின்னர் உண்ணும் இல்லறத்தான் அமிர்தம் உண்டதுபோல் ஆகும்; ஆனால் தன் சுயநலத்திற்காக மட்டும் சமைப்பவன் பாவமே உண்ணுகிறான்—அவன் வெறும் வயிறு நிரப்புபவன்.

Verse 53

षष्ठ्यष्टम्योर्विशेत्पापं तैले मांसे सदैव हि । चतुर्दश्यां तथामायां त्यजेत क्षुरमंगनाम्

ஷஷ்டி, அஷ்டமி திதிகளில் எண்ணெய் மற்றும் மாம்சம் வழியாக பாவம் நிச்சயமாக நுழையும்; அதுபோல சதுர்தசி மற்றும் அமாவாசையில் கத்தரிப்பு (ரேசர்) மற்றும் ஸ்த்ரீ-சங்கத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 54

रजस्वलां न सेवेत नाश्नीयात्सह भार्यया । एकवासा न भुंजीत न भुंजीतोत्कटासने

மாதவிடாய் உள்ள பெண்ணுடன் சேர்க்கை கொள்ளக் கூடாது; மனைவியுடன் சேர்ந்து ஒரே நேரத்தில் உண்ணவும் கூடாது. ஒரே ஆடை மட்டும் அணிந்து உண்ணக் கூடாது; உயர்ந்த/அசாதுவான ஆசனத்தில் அமர்ந்து உண்ணவும் கூடாது.

Verse 55

नाश्नंतीं स्त्रियमीक्षेत तेजःकामो नरोत्तमः । मुखेनोपधमेन्नाग्निं नग्नां नेक्षेत योषितम्

தேஜஸ் (ஆன்மீக ஒளி) விரும்பும் உயர்ந்த மனிதன், பெண் உண்ணும் போது அவளைப் பார்க்கக் கூடாது. வாயால் நெருப்பில் ஊதக் கூடாது; நிர்வாணப் பெண்ணையும் பார்க்கக் கூடாது.

Verse 56

नांघ्री प्रतापयेदग्नौ न वस्त्वशुचि निक्षिपेत् । प्राणिहिंसां न कुर्वीत नाश्नीयात्संध्ययोर्द्वयोः

அக்னியில் கால்களைச் சூடாக்கக் கூடாது; அதன் அருகில் அசுத்தப் பொருளை வைக்கக் கூடாது. உயிர்களுக்கு வன்முறை செய்யக் கூடாது; விடியல் மற்றும் மாலை—இரு சந்திக் காலங்களிலும் உணவு உண்ணக் கூடாது.

Verse 57

नाचक्षीत धयंतीं गां नेंद्रचापं प्रदर्शयेत् । न दिवोद्गतसारं च भक्षयेद्दधिनो निशि

கன்றுக்குப் பால் ஊட்டும் பசுவை நோக்கக் கூடாது; இந்திரவில்லைக் காட்டி சுட்டிக் கூறக் கூடாது. இரவில் சாரம் பிரிந்த (நீர் பிரிந்த) தயிரை உண்ணக் கூடாது.

Verse 58

स्त्रीं धर्मिणीं नाभिवादेन्नाद्यादातृप्ति रात्रिषु । तौर्यत्रिकप्रियो न स्यात्कांस्ये पादौ न धावयेत्

தர்மநிஷ்டையுள்ள பெண்ணுக்கு விதிப்படி அபிவாதனம் செய்யக் கூடாது; இரவில் திருப்தி அளவிற்கு உண்ணக் கூடாது. இசை-பாடல்-நடனம் என்ற மூன்றிலும் ஆசை கொள்ளக் கூடாது; வெண்கலப் பாத்திரத்தில் கால்களை கழுவக் கூடாது.

Verse 59

न धारयेदन्यभुक्तं वासश्चोपानहावपि । न भिन्नभाजनेऽश्नीयान्नाश्नीतान्नं विदूषितम्

மற்றவர் பயன்படுத்திய ஆடை அல்லது பாதணியை அணியக் கூடாது. உடைந்த பாத்திரத்தில் உண்ணக் கூடாது; கெட்டுப்போன அல்லது மாசுபட்ட அன்னத்தை உண்ணக் கூடாது.

Verse 60

संविशेन्नार्द्रचरणो नोच्छिष्टः क्वचिदाव्रजेत् । शयानो वा न चाश्नीयान्नोच्छिष्टः संस्पृशेच्छिरः

ஈரமான கால்களுடன் படுக்கக் கூடாது; உச்சிஷ்ட (வாயில் உணவுச் சிதறல்/ஜூட்டு) நிலையில் எங்கும் செல்லக் கூடாது. படுத்தபடியே உணவு உண்ணக் கூடாது; உச்சிஷ்ட நிலையில் தலையைத் தொடக் கூடாது.

Verse 61

न मनुष्यस्तुतिं कुर्यान्नात्मानमवमानयेत् । अभ्युद्यतं न प्रणमेत्परमर्माणि नो वदेत्

மனிதரைப் புகழ்ந்து முகஸ்துதி செய்யாதே; தன்னைத் தானே இழிவுபடுத்தாதே. அடிக்கத் தயாரானவனுக்கு வணங்காதே; பிறரின் ஆழ்ந்த மర్మங்களைச் சொல்லாதே.

Verse 62

एवं गार्हस्थ्यमाश्रित्य वानप्रस्थाश्रमं व्रजेत् । सस्त्रीको वा गतस्त्रीको विरज्येत ततः परम्

இவ்வாறு இல்லற தர்மத்தை நிறைவேற்றி வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். பின்னர் மனைவியுடன் இருந்தாலும், அவள் மறைந்த பின்பும், அதற்குப் பின் வைராக்யம் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 63

इत्येवमादयो धर्मा गदिता ऋषिभिस्तदा । श्रुता रामेण महता सर्वलोकहितैषिणा

இவ்வாறு இத்தகையதும் பிறதுமான தர்மங்களை அப்போது முனிவர்கள் உரைத்தனர்; அனைத்துலக நலனைக் கருதும் மகா ராமன் அவற்றைச் செவிமடுத்தான்.