Adhyaya 8

Verse 1

शेष उवाच । वात्स्यायनमुनिश्रेष्ठ कथा पापप्रणाशिनी । ब्रह्मण्यदेवदेवस्य सर्वधर्मैकरक्षितुः

சேஷன் கூறினான்—முனிவருள் சிறந்த வாத்ஸ்யாயனரே! இக்கதை பாபநாசினி; இது தேவர்களின் தேவனும், பிராமண்யதேவனும், எல்லா தர்மத்திற்கும் ஒரே காவலனுமான இறைவனைப் பற்றியது.

Verse 2

राजानं मूर्च्छितं दृष्ट्वा कुंभजन्मा तपोनिधिः । शनैःशनैः करेणाशु पस्पर्शाश्रु जगाद च

அரசன் மயக்கமடைந்ததைப் பார்த்து, கும்பஜன்மனாகிய தவநிதி முனிவர் மெதுவாகத் தன் கையால் உடனே அவனைத் தொட்டார்; கண்ணீருடன் அவர் பேசினார்.

Verse 3

भो रामाश्वसिहि क्षिप्रं किमर्थमवसीदसि । भवान्दैत्यकुलच्छेत्ता महाविष्णुः सनातनः

ஓ ராமா, விரைவில் தைரியம் கொள்—எதற்காக நீ மனச்சோர்வில் மூழ்குகிறாய்? நீ தைத்தியகுலத்தை அழிப்பவன்; சனாதன மகாவிஷ்ணுவே நீயே।

Verse 4

भूतं भव्यं भवच्चैव जगत्स्थास्नु चरिष्णु च । त्वदृते नास्ति संचारी किमर्थमिह मूर्च्छितः

கடந்தது, வருவது, நிகழ்வது—இந்த உலகமும், அசையும் அசையாததும்—உன்னைத் தவிர எதுவும் இயங்காது. அப்படியிருக்க இங்கே நீ ஏன் மயங்கி விழுந்தாய்?

Verse 5

श्रुत्वा वाक्यं महाराजः कुंभजन्मसमीरितम् । उत्तस्थौ विगलन्नेत्र बाष्पपूरितसन्मुखः

கும்பஜன்மன் கூறிய சொற்களை கேட்ட மகாராஜா எழுந்தார்; கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தது, முகம் கண்ணீரால் நிறைந்தது।

Verse 6

उवाच दीनदीनं च विस्पष्टाक्षरविस्तरम् । त्रपाभर नमन्मूर्तिर्ब्रह्मद्रोहपराङ्मुखः

அவர் மிகத் தாழ்மையுடன், தெளிவான சொற்களால் விரிவாகப் பேசினார்; வெட்கத்தின் பாரத்தால் உடல் வணங்கி, வணக்கம் செலுத்தி, பிராமணத் துரோகத்திலிருந்து விலகினார்।

Verse 7

श्रीराम उवाच । अहो मे पश्यता ज्ञानं विमूढस्य दुरात्मनः । यद्ब्राह्मणकुले रूढं हतवान्कामलोलुपः

ஸ்ரீராமன் கூறினார்—அய்யோ! அறிவு இருந்தும் நான், மயக்கமுற்ற தீய மனத்துடன், காம ஆசையால் பிராமணகுலத்தில் பிறந்த ஒருவரை கொன்றேன்।

Verse 8

इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे शेषवात्स्यायनसंवादे रामाश्वमेधे रघनाथस्यागस्त्योपदेशोनामाष्टमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பாதாளகண்டத்தில், சேஷ–வாத்ஸ்யாயன உரையாடலில், ரகுநாதரின் ராம-அஷ்வமேதப் பிரசங்கத்தில் ‘ரகுநாதருக்கு அகஸ்தியரின் உபதேசம்’ எனும் எட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 9

इक्ष्वाकूणां कुले जातु ब्राह्मणो न दुरुक्तिभाक् । ईदृशं कुर्वता कर्म मयैतत्सुकलंकितम्

இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த பிராமணன் ஒருபோதும் கடுஞ்சொல் பேசுபவனாக இருக்கக் கூடாது. இத்தகைய செயலைச் செய்து நான் இந்தக் குலம்/இல்லத்திற்கு பெரும் களங்கத்தை ஏற்படுத்தினேன்।

Verse 10

ये ब्राह्मणास्तु पूजार्हा दानसम्मानभोजनैः । ते मया निहता विप्राः शरसंघातसंहितैः

தானம், மரியாதை, அதிதி-உபசார உணவால் பூஜைக்குரியவர்களாக இருந்த அந்தப் பிராமணர்களை—அந்தப் பூஜ்ய விப்ரர்களை—நான் அம்புகளின் மழையால் கொன்றேன்।

Verse 11

कांल्लोकान्नु गमिष्यामि कुंभीपाकोऽपि दुःसहः । न तादृशं तीर्थमस्ति यन्मां पावयितुं क्षमम्

நான் இனி எந்தெந்த உலகங்களுக்கு செல்வேன்? கும்பீபாக நரகமும் தாங்கமுடியாதது. என்னைத் தூய்மைப்படுத்த வல்லதொரு தீர்த்தமும் இல்லை।

Verse 12

न यज्ञो न तपो दानं न वा चैव व्रतादिकम् । यत्तु वै ब्राह्मणद्रोग्धुर्ममपावनतारकम्

யாகமும் அல்ல, தவமும் அல்ல, தானமும் அல்ல, விரதாதிகளும் அல்ல—எதுவும் என்னைத் தூய்மைப்படுத்த முடியாது; ஏனெனில் பிராமணத் துரோகம் எனும் பாவமே என் அசுத்தத்தின் அடையாளமாகிவிட்டது।

Verse 13

यैः कोपितं ब्रह्मकुलं नरैर्निरयगामिभिः । ते नरा बहुशो दुःखं भोक्ष्यंति निरयं गताः

நரகத்திற்குச் செல்லத் தகுந்தோர் பிராமணகுலத்தைச் சினமூட்டினால், அவர்கள் நரகமடைந்து மீண்டும் மீண்டும் துயரத்தை அனுபவிப்பர்।

Verse 14

वेदा मूलं तु धर्माणां वर्णाश्रमविवेकिनाम् । तन्मूलं ब्राह्मणकुलं सर्ववेदैकशाखिनः

வர்ண-ஆசிரம தர்மத்தை நன்கு விவேகிப்போர்க்கு வேதங்களே தர்மத்தின் மூலமாகும்; அந்த வைதிக தர்மத்தின் மூலமோ, வேதத்தின் ஒரே சாகையில் நிஷ்டையுடைய பிராமணகுலமே.

Verse 15

मूलच्छेत्तुर्ममौद्धत्यात्को लोकोनु भविष्यति । किमद्यकरणीयं वै येन मे हि शिवं भवेत्

என் அகந்தைத் திமிரால் நான் மூலத்தையே வெட்டிவிட்டேன்—இப்போது எனக்கு என்ன கதியிருக்கும்? இன்று நான் என்ன செய்ய வேண்டும், எனக்கு உண்மையாக சிவன் அருளால் மங்களம் உண்டாகுமாறு?

Verse 16

शेष उवाच । विलपंतं भृशं रामं राजेंद्रं रघुपुंगवम् । मायामनुष्यवपुषं कुंभजन्माब्रवीद्वचः

சேஷன் கூறினான்—ரகுகுலத் தலைசிறந்தவன், அரசர்க்கரசன் ராமன் மிகுந்து புலம்பிக் கொண்டிருக்கையில், மாயையால் மனித வடிவம் கொண்ட அந்த ஆண்டவனிடம் கும்பஜன்மன் (அகஸ்தியர்) வார்த்தைகள் உரைத்தார்.

Verse 17

अगस्त्य उवाच । मा विषादं महाधीर कुरु राजन्महामते । न ते ब्राह्मणहत्या स्याद्दुष्टानां नाशमिच्छतः

அகஸ்தியர் கூறினார்—மகாதீரனே, உயர்ந்த அறிவுடைய அரசே, மனம் தளராதே. தீயோரின் அழிவை நாடுகின்ற உனக்கு பிராமணஹத்தி தோஷம் ஏற்படாது.

Verse 18

त्वं पुराणः पुमान्साक्षादीश्वरः प्रकृतेः परः । कर्ता हर्ताऽविता साक्षी निर्गुणः स्वेच्छया गुणी

நீயே ஆதிபுருஷன், சாக்ஷாத் பரமேஸ்வரன், பிரகிருதியைத் தாண்டியவன். நீயே படைப்பவன், ஒடுக்குபவன், காப்பவன், சாட்சி; நிர்குணனாயினும் உன் சித்தத்தால் சகுணனாய் வெளிப்படுகிறாய்।

Verse 19

सुरापो ब्रह्महत्याकृत्स्वर्णस्तेयी महाघकृत् । सर्वे त्वन्नामवादेन पूताः शीघ्रं भवंति हि

மதுபானி, பிராமணஹந்தை, பொன் திருடன், மகாபாபி—இவர்கள் அனைவரும் உன் நாமத்தை உச்சரித்த மாத்திரத்தில் விரைவில் தூய்மையடைகிறார்கள்।

Verse 20

इयं देवी जनकजा महाविद्या महामते । यस्याः स्मरणमात्रेण मुक्ता यास्यंति सद्गतिम्

ஓ மஹாமதே! இந்த தேவி—ஜனகனந்தினி—மஹாவித்யை. அவளை நினைத்த மாத்திரத்தில் முக்தர்கள் பரம சத்கதியை அடைகிறார்கள்।

Verse 21

रावणोऽपि न वै दैत्यो वैकुंठे तव सेवकः । ऋषीणां शापतोऽवाप्तो दैत्यत्वं दनुजांतक

ஓ தனுஜாந்தகா! ராவணனும் உண்மையில் அசுரன் அல்ல; வைகுண்டத்தில் அவன் உன் சேவகன். ரிஷிகளின் சாபத்தால் அவன் அசுரத்தன்மையை அடைந்தான்।

Verse 22

तस्यानुग्रहकर्ता त्वं न तु हंता द्विजन्मनः । एवं संचिंत्य मा भूयो निजं शोचितुमर्हसि

அந்த இருபிறப்பனுக்கு நீ அருள்புரிபவன்; கொல்லுபவன் அல்ல. இவ்வாறு சிந்தித்து இனி மீண்டும் உன்னைப் பற்றி வருந்துதல் வேண்டாம்।

Verse 23

इति श्रुत्वा ततो वाक्यं रामः परपुरंजयः । उवाच मधुरं वाक्यं गद्गदस्वरभाषितम्

அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட பின், பகைவர் நகரங்களை வென்ற ஸ்ரீராமன், உணர்ச்சி நிறைந்த குரல் தடுக்க, இனிய சொற்களால் உரைத்தான்.

Verse 24

श्रीराम उवाच । पातकं द्विविधं प्रोक्तं ज्ञाताज्ञातविभेदतः । ज्ञातं यद्बुद्धिपूर्वं हि अज्ञातं तद्विवर्जितम्

ஸ்ரீராமன் கூறினான்—பாவம் இரண்டு வகை: அறிந்தே செய்தது, அறியாமல் செய்தது. முன்நோக்குடன், அறிவுடன் செய்தது ‘ஞாதம்’; அறியாமல் நிகழ்ந்தது அதிலிருந்து வேறு.

Verse 25

बुद्धिपूर्वं कृतं कर्म भोगेनैव विनश्यति । नश्येदनुशयादन्यदिदं शास्त्रविनिश्चितम्

அறிந்தே செய்த கர்மம் அதன் பலனை அனுபவிப்பதாலேயே தீர்கிறது. ஆனால் மற்றொரு வகை கர்மம் மனவருத்தம்/பச்சாத்தாபத்தால் அழிகிறது—இது சாஸ்திரத் தீர்மானம்.

Verse 26

कुर्वतो बुद्धिपूर्वं मे ब्रह्महत्यां सुनिंदिताम् । न मे दुःखापनोदाय साधुवादः सुसंमतः

நான் அறிவுடன் மிகக் கண்டிக்கத்தக்க பிராமணஹத்தியை செய்தேன்; ஆகவே என் துயரை நீக்கப் புகழ்ச்சிச் சொற்கள் எனக்கு ஏற்ற வழியல்ல.

Verse 27

प्रब्रूहि तादृशं मह्यं यादृशं पापदाहकम् । व्रतं दानं मखं किंचित्तीर्थमाराधनं महत्

பாவங்களைச் சுட்டெரிக்கும் அத்தகைய வழியை எனக்குச் சொல்வீராக—அது விரதமாயினும், தானமாயினும், ஏதாவது யாகமாயினும், அல்லது மகத்தான தீர்த்த ஆராதனையாயினும்.

Verse 28

येन मे विमला कीर्तिर्लोकान्वै पावयिष्यति । पापाचाराप्तकालुष्यान्ब्रह्महत्याहतप्रभान्

அதனால் என் நிர்மலமான கீர்த்தி நிச்சயமாக உலகங்களைப் புனிதமாக்கும்—பாவாசாரத்தால் மாசடைந்து, பிராமணஹத்தி பாவத்தால் ஒளி குன்றியவர்களையும் கூட।

Verse 29

शेष उवाच । इत्युक्तवंतं तं रामं जगाद स तपोनिधिः । सुरासुरनमन्मौलि मणिनीराजितांघ्रिकम्

சேஷன் கூறினான்—இவ்வாறு ராமனை உரைத்தபின், அந்தத் தவநிதி பேசினான்; தேவரும் அசுரரும் தலைவணங்கும், மணியின் ஒளியால் பிரகாசிக்கும் திருவடிகள் உடைய ராமனிடம்।

Verse 30

शृणु राम महावीर लोकानुग्रहकारक । विप्रहत्यापनोदाय तव यद्वचनं ब्रुवे

கேள், ஓ ராமா—மகாவீரா, உலகங்களுக்கு அருள் செய்பவனே. பிராமணஹத்தி பாவத்தை நீக்குவதற்காக, நீ சொல்ல வேண்டிய வாக்கை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 31

सर्वं स पापं तरति योऽश्वमेधं यजेत वै । तस्मात्त्वं यज विश्वात्मन्वाजिमेधेन शोभिना

நிச்சயமாக அஸ்வமேத யாகம் செய்பவன் எல்லாப் பாவங்களையும் கடந்து விடுவான். ஆகவே, ஓ விஸ்வாத்மா, நீ ஒளிவிளங்கும் வாஜிமேத (அஸ்வயாகம்) செய்।

Verse 32

सप्ततंतुर्महीभर्त्रा त्वया साध्यो मनीषिणा । महासमृद्धियुक्तेन महाबलसुशालिना

ஓ மநீஷியே! மிகுந்த செல்வம், பேராற்றல், நற்குண ஒழுக்கம் உடைய நீ, பூமிபதிக்காக ‘ஸப்ததந்து’ (ஏழ்தந்துச் சடங்கு/விதி) நிறைவேற்ற வல்லவன்।

Verse 33

स वाजिमेधो विप्राणां हत्यायाः पापनोदनः । कृतवान्यं महाराजो दिलीपस्तव पूर्वजः

பிராமணவதத்தால் உண்டாகும் பாவத்தை நீக்கும் அந்த அசுவமேத யாகத்தை உன் முன்னோர் மகாராஜா திலீபன் செய்தான்।

Verse 34

शतक्रतुः शतं कृत्वा क्रतूनां पुरुषर्षभः । पदमापामरावत्यां देवदैत्यसुसेवितम्

மனிதர்களில் சிறந்தவன் சதக்ரது இந்திரன் நூறு யாகங்கள் செய்து, அமராவதியில் தேவரும் தைத்யரும் பணியும் போற்றும் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தான்।

Verse 35

मनुश्च सगरो राजा मरुत्तो नहुषात्मजः । एते ते पूर्वजाः सर्वे यज्ञं कृत्वा पदं गताः

மனு, அரசன் சகரன், நஹுஷனின் மகன் மருத்தன்—இவர்கள் அனைவரும் உன் முன்னோர்; யாகம் செய்து அவர்கள் பரம நிலையை அடைந்தனர்।

Verse 36

तस्मात्त्वं कुरु राजेंद्र समर्थोऽसि समंततः । भ्रातरो लोकपालाभा वर्तंते तव भावुकाः

ஆகையால், அரசர்களின் அரசே, நீ செயலில் இறங்கு; நீ எல்லாத் திசையிலும் வல்லவன். உலகபாலர்களைப் போன்ற உன் சகோதரர்கள் உன்னிடம் பக்தியுடன் நிற்கின்றனர்।

Verse 37

इत्युक्तमाकर्ण्य मुनेः स भाग्यवान् रघूत्तमो ब्राह्मणघातभीतः । पप्रच्छ यागे सुमतिं चिकीर्षन्विधिं पुरावित्परिगीयमानः

முனிவரின் சொற்களை கேட்ட அந்த பாக்கியவான் ரகுகுலச் சிறந்தவன், பிராமணவதப் பாவத்துக்கு அஞ்சி, யாகம் செய்ய விரும்பி, பழைய முனிவர்கள் பாடிய விதிமுறையைப் பற்றி சுமதியிடம் கேட்டான்।