Adhyaya 6

Verse 1

शेष उवाच । इत्थं स्वागतसंतुष्टं ब्रह्मचर्यतपोनिधिम् । उवाच मतिमान्वीरः सर्वलोकगुरुर्मुनिम्

சேஷன் கூறினான்—இவ்வாறு வரவேற்பால் மகிழ்ந்த, பிரம்மச்சரியமும் தவமும் நிறைந்த நிதியான, எல்லா உலகங்களுக்கும் குருவான அந்த முனிவரை அறிவுடைய வீரன் உரைத்தான்।

Verse 2

स्वागतं ते महाभाग कुंभयोने तपोनिधे । त्वद्दर्शनेन सर्वे वै पाविताः सकुटुंबकाः

மகாபாக்யவானே! கும்பயோனியே, தவநிதியே! உமக்கு வரவேற்பு; உமது தரிசனத்தால் நாங்கள் அனைவரும் குடும்பத்துடன் தூய்மையடைந்தோம்।

Verse 3

कच्चिन्मतिस्ते वेदेषु शास्त्रेषु परिवर्तते । त्वत्तपोविघ्नकर्ता वै नास्ति भूमंडले क्वचित्

உமது அறிவு வேதங்களிலும் சாஸ்திரங்களிலும் இடையறாது நிலைத்திருக்கிறதா? பூமண்டலத்தில் எங்கும் உமது தவத்திற்கு தடையிடுபவர் யாரும் இல்லை।

Verse 4

लोपामुद्रा महाभाग या च ते धर्मचारिणी । यस्याः पतिव्रता धर्मात्सर्वं भवति शोभनम्

ஓ மகாபாகனே! லோபாமுத்ரை உன் தர்மநடையுடைய மனைவி; அவளின் பதிவிரத தர்மத்தால் அனைத்தும் மங்களமாய் அழகுற விளங்குகிறது.

Verse 5

अपि शंस महाभाग धर्ममूर्ते कृपानिधे । अलोलुपस्य किं कार्यं करवाणि मुनीश्वर

ஓ மகாபாகனே, தர்மமூர்த்தியே, கருணைநிதியே! அருள்கூர்ந்து கூறுவீராக—ஆசையற்றவனுக்கு எத்தகைய செயல் மீதமிருக்கும்? நான் என்ன செய்ய வேண்டும், ஓ முனீஸ்வரா?

Verse 6

इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे शेषवात्स्यायनसंवादे रामाश्वमेधे । रावणोत्पत्तिर्नाम षष्ठोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பாதாளகண்டத்தில், சேஷ–வாத்ஸ்யாயன உரையாடலில், ராம அச்வமேதப் பிரகரணத்தில் ‘ராவணோத்பத்தி’ எனப்படும் ஆறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 7

शेष उवाच । इत्युक्तो लोकगुरुणा राजराजेन धीमता । उवाच रामं लोकेशं विनीततरभाषया

சேஷன் கூறினான்—உலககுருவும் ஞானமிக்க அரசராஜனும் இவ்வாறு உரைத்தபோது, அவன் உலகேசனான ஸ்ரீராமனுக்கு இன்னும் பணிவான சொற்களால் பதிலுரைத்தான்.

Verse 8

अगस्त्य उवाच । स्वामिंस्तव सुदुर्दर्शं दर्शनं दैवतैरपि । मत्वा समागतं विद्धि राजराज कृपानिधे

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ ஸ்வாமி! தேவர்களுக்குக் கூட உமது தரிசனம் மிக அரிது; அதனை உணர்ந்தே நான் இங்கு வந்தேன்—ஓ அரசராஜா, கருணைநிதியே.

Verse 9

हतस्त्वया रावणाख्यस्त्वसुरो लोककंटकः । दिष्ट्याद्य देवाः सुखिनो दिष्ट्या राजा बिभीषणः

உம்மால் ராவணன் என்னும் அந்த அசுரன்—உலகங்களுக்கு முள்ளாய் இருந்தவன்—வதைக்கப்பட்டான். நல்வாழ்த்தால் இன்று தேவர்கள் நிம்மதியடைந்தனர்; நல்வாழ்த்தால் விபீஷணன் அரசனானான்.

Verse 10

राम त्वद्दर्शनान्मेऽद्य गतं वै दुष्कृतं किल । संपूर्णो मे मनःकोश आनंदेन सुरोत्तम

ஓ ராமா, இன்று உமது தரிசனத்தால் என் துஷ்கிருதப் பாவம் நிச்சயமாக நீங்கியது. ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே, ஆனந்தத்தால் என் மனக் களஞ்சியம் முழுமையாக நிரம்பியது.

Verse 11

इत्युक्त्वा स बभूवाशु तूष्णीं कुंभसमुद्भवः । रामसंदर्शनाह्लादविह्वलीकृतमानसः

இவ்வாறு கூறி குடம்பிறந்த முனிவர் உடனே மௌனமானார்; ராமதரிசனத்தின் பேரானந்தம் அவரது மனத்தை மயக்கி நிலையிழக்கச் செய்தது.

Verse 12

रामः पप्रच्छ तं भूयो मुनिं ज्ञानविशारदम् । लोकातीतं भवद्भावि सर्वं जानासि सर्वतः

பின்னர் ராமன் அறிவில் தேர்ந்த அந்த முனிவரை மீண்டும் கேட்டான்—“நீர் எல்லாவிதமாகவும் அனைத்தையும் அறிவீர்: உலகங்களைத் தாண்டியதையும், கடந்ததையும், வரவிருப்பதையும்.”

Verse 13

मुने कथय मे सर्वं पृच्छतो हि सुविस्तरम् । कोऽसौ मया हतो यो हि रावणो विबुधार्दनः

ஓ முனிவரே, நான் கேட்கிறேன்; அனைத்தையும் விரிவாக எனக்குச் சொல்லுங்கள். தேவர்களை அழித்தவன் எனப்படும் அந்த ராவணன் யார், நான் வதைத்தவன்?

Verse 14

कुंभकर्णोऽपि कस्त्वेष का जातिर्वै दुरात्मनः । देवो दैत्यः पिशाचो वा राक्षसो वा महामुने

மேலும் இந்த கும்பகர்ணன் யார்? அந்த துராத்மாவின் பிறப்பினம் என்ன—அவன் தேவனா, தைத்தியனா, பிசாசனா, அல்லது ராட்சசனா, ஓ மகாமுனியே?

Verse 15

सर्वमाख्याहि सर्वज्ञ सर्वं जानासि विस्तरात् । अतः कथय मे सर्वं कृपां कृत्वा ममोपरि

ஓ சர்வஜ்ஞனே, அனைத்தையும் விளக்கி அருள்வாயாக; நீ அனைத்தையும் விரிவாக அறிந்தவன். ஆகவே என்மேல் கருணை கொண்டு எல்லாவற்றையும் எனக்குச் சொல்லுவாயாக.

Verse 16

इति श्रुत्वा ततो वाक्यं कुंभजन्मा तपोनिधिः । यत्पृष्टं रघुराजेन प्रवक्तुं तत्प्रचक्रमे

அவ்வார்த்தைகளை கேட்டபின், குடத்தில் பிறந்த தவநிதி முனிவர், ரகுவம்ச அரசன் கேட்டதை விளக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 17

राजन्सृष्टिकरो ब्रह्मा पुलस्त्यस्तत्सुतोऽभवत् । ततस्तु विश्रवा जज्ञे वेदविद्याविशारदः

ஓ அரசே, படைப்பாளியான பிரம்மாவுக்கு புலஸ்த்யன் என்ற மகன் இருந்தான். புலஸ்த்யனிடமிருந்து வேதவித்தையில் தேர்ந்த விஸ்ரவா பிறந்தான்.

Verse 18

तस्य पत्नीद्वयं जातं पातिव्रत्यचरित्रभृत् । एका मंदाकिनी नाम्नी द्वितीया कैकसी स्मृता

அவருக்கு இரண்டு மனைவியர் இருந்தனர்; இருவரும் பத்திவிரதா தர்மத்தில் புகழ்பெற்றவர்கள். ஒருத்தி மந்தாகினி, மற்றொருத்தி கைகசி என அறியப்பட்டாள்.

Verse 19

पूर्वस्यां धनदो जज्ञे लोकपालविलासभृत् । योऽसौ शिवप्रसादेन लंकावासमचीकरत्

கிழக்குத் திசையில் தனதன் (குபேரன்) பிறந்தான்; உலகபாலன் எனும் ஒளிவிளக்கைத் தாங்கியவன்; சிவப் பிரசாதத்தால் இலங்கையில் வாசம் செய்தான்.

Verse 20

विद्युन्मालिसुतायां तु पुत्रत्रयमभून्महत् । रावणः कुंभकर्णश्च तथा पुण्यो बिभीषणः

வித்யுன்மாலியின் மகளிடத்தில் மூன்று மகத்தான புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—ராவணன், கும்பகர்ணன், மேலும் புண்ணியன் விபீஷணன்.

Verse 21

राक्षस्युदरजन्मत्वात्संध्यासमयसंभवात् । द्वयोरधर्मनिपुणा मतिरासीन्महामते

ராக்ஷசியின் கருவிலிருந்து பிறந்ததாலும், சந்தியைக் காலத்தில் பிறந்ததாலும், ஓ மகாமதி, அவளுடைய மனநிலை அதர்மத்தில் தேர்ந்ததாகியது.

Verse 22

एकदा तु विमानेन पुष्पकेण सुशोभिना । कांचनीयोपकल्पेन किंकिणीजालमालिना

ஒருமுறை அவர்கள் அழகிய புஷ்பக விமானத்தில் (சென்றனர்); அது பொன்னான அமைப்புகளால் சீரமைக்கப்பட்டு, கிண்கிணி மணி வலைமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 23

आरुह्य पितरौ द्रष्टुं प्रायाच्छोभासमन्वितः । स्वगणैः संस्तुतो भूत्वा नानारत्नविभूषणैः

அவன் (விமானத்தில்) ஏறி பெற்றோரைத் தரிசிக்கப் புறப்பட்டான்; ஒளியுடன் விளங்கி, தன் பரிவாரத்தால் போற்றப்பட்டு, பலவகை ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான்.

Verse 24

आगत्य पित्रोश्चरणे पतित्वा चिरमात्मजः । हर्षविह्वलितात्मा च रोमांचिततनूरुहः

அங்கே வந்து நீண்ட காலம் பிரிந்திருந்த மகன் தந்தை-தாயின் திருவடிகளில் விழுந்தான்; பேரானந்தத்தில் உள்ளம் தளர்ந்து, உடலில் ரோமாஞ்சம் எழுந்தது।

Verse 25

उवाच मेऽद्य सुदिनं महाभाग्यफलोदयः । यन्मे युष्मत्पदौ दृष्टौ महापुण्यददर्शनौ

அவன் கூறினான்—“இன்று எனக்கு நன்னாள்; பெருஞ்சௌபாக்கியத்தின் பலன் உதித்தது; ஏனெனில் மகாபுண்ணியம் அளிக்கும் உங்கள் திருவடிகளை நான் தரிசித்தேன்.”

Verse 26

इत्यादिभिः स्तुतिपदैः स्तुत्वागान्मंदिरं स्वकम् । पितरावपि संहृष्टौ पुत्रस्नेहाद्बभूवतुः

இவ்வாறு புகழ்வாக்குகளால் போற்றி அவன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்; பெற்றோரும் மகன் மீது கொண்ட அன்பால் மிக மகிழ்ந்தனர்।

Verse 27

तं दृष्ट्वा रावणो धीमाञ्जगाद निजमातरम् । कोऽयं पुमान्सुरो वाथ यक्षो वाथ नरोत्तमः

அவனைப் பார்த்து அறிவுடைய இராவணன் தன் தாயிடம் கூறினான்—“இவன் யார்? தேவரா, அல்லது யக்ஷனா, இல்லையெனில் சிறந்த மனிதனா?”

Verse 28

योऽसौ मम पितुःपादौ सन्निषेव्य गतः पुनः । महाभाग्यनिधिः स्वीयैर्गणैः सुपरिवारितः

என் தந்தையின் திருவடிகளைச் சேவித்து மீண்டும் வந்தவன் அவன்; அவன் பெருஞ்சௌபாக்கியத்தின் நிதி, தன் கணங்களால் நன்கு சூழப்பட்டவன்।

Verse 29

केनेदं तपसा लब्धं विमानं वायुवेगधृक् । उद्यानारामलीलादि विलासस्थानमुत्तमम्

காற்றின் வேகமெனச் செல்லும் இந்த விமானம் யாருடைய தவத்தால் பெறப்பட்டது? தோட்டங்கள், பூங்காக்கள், விளையாட்டு-விஹார இடங்களால் நிறைந்த இந்த உத்தம இன்பத் தலம் யாருடையது?

Verse 30

शेष उवाच । इति वाक्यं समाकर्ण्य जननी रोषविक्लवा । उवाच पुत्रं विमनाः किंचिन्नेत्रविकारिणी

சேஷன் கூறினான்—அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட தாய் கோபத்தால் கலங்கினாள். மனம் தாழ்ந்து, கண்களில் உணர்ச்சி மாற்றம் தெரிவதாய், மகனிடம் பேசினாள்.

Verse 31

रे पुत्र शृणु मद्वाक्यं बहुशिक्षासमन्वितम् । एतस्य जन्मकर्मादि विचारचतुराधिकम्

ஓ மகனே, என் சொற்களை கேள்—அவை பல போதனைகளால் நிறைந்தவை. இவைகள் இவனுடைய பிறப்பு, செயல் முதலியவற்றை ஆராய்வதில் மிகத் திறமையானவை.

Verse 32

सपत्न्या मम कुक्षिस्थं विधानं समुपस्थितम् । येन स्वमातुर्विमलं कुलमुज्ज्वलितं महत्

என் இணைமனைவி என் கர்ப்பத்தில் உள்ள குழந்தைக்கு எதிராக ஒரு திட்டத்தை ஏற்படுத்தினாள்; அதனால் என் தாயின் மாசற்ற மகத்தான குலம் புகழால் ஒளிர்ந்தது.

Verse 33

त्वं तु मत्कुक्षिजः कीटः पापः स्वोदरपूरकः । यथा खरः स्वकं भारं जानाति न च तद्गुणम्

ஆனால் நீ என் வயிற்றில் பிறந்த பாவக் கீடே; வயிறு நிறைப்பதே உன் வாழ்வு. கழுதை தன் சுமையை அறியும்; அதன் மதிப்பையும் நற்குணத்தையும் அறியாது.

Verse 34

तथा त्वं लक्ष्यसेऽज्ञानी शयनासनभोगवान् । सुप्तो गतः क्वचिद्भ्रष्ट इत्येव तव संभवः

அதேபோல், அறியாதவனே, நீ படுக்கை‑இருப்பு‑இன்பங்களை அனுபவிப்பவன் போலத் தோன்றுகிறாய்; ஆனால் உண்மையில் உன் நிலை இதுவே—தூக்கத்தில் எங்கோ அலைந்து வழிதவறியவன்.

Verse 35

अनेन तपसा लब्धं शिवसंतोषकारिणा । लंकावासो मनोवेगं विमानं राज्यसंपदः

சிவனைத் திருப்திப்படுத்திய இந்தத் தவத்தால் பெற்றவை—லங்காவில் வாசம், மனோவேகம் எனும் மனவேக விமானம், மேலும் அரசாட்சியின் செல்வச் செழிப்பு.

Verse 36

सुधन्या जननी त्वस्य सुभाग्या सुमहोदया । यस्याः पुत्रो निजगुणैर्लब्धवान्महतां पदम्

உன் தாய் நிச்சயமாகப் பாக்கியவதி—அவள் பெருஞ்செல்வம் உடையவள்; ஏனெனில் அவளுடைய மகன் தன் சொந்த நற்குணங்களால் மகான்களின் உயர்ந்த நிலையைக் பெற்றான்.

Verse 37

इति क्रुधा भाषितमार्तया तया मात्रा स्वयाऽकर्ण्य दुरात्मसत्तमः । रोषं विधायात्मगतं पुनर्वचो जगाद तां निश्चयभृत्तपः प्रति

அந்த துயருற்ற தாய் கோபத்துடன் கூறிய சொற்களைத் தன் காதுகளால் கேட்ட அந்தப் பெருந்தீயவன், உள்ளத்தில் சினத்தை வளர்த்துக் கொண்டு மீண்டும் பேசினான்—உறுதியுடன் தவம் நிறைந்த அந்தத் தாயை நோக்கி.

Verse 38

रावण उवाच । जनन्याकर्णय वचो मम गर्वसमन्वितम् । रत्नगर्भा त्वमेवासि यस्याः पुत्रास्त्रयो वयम्

ராவணன் கூறினான்—“அம்மா, பெருமிதத்துடன் நான் சொல்வதைக் கேள். நீயே ‘ரத்தினகர்ப்பை’; உன் மூன்று மகன்கள் நாங்களே.”

Verse 39

कोऽसौ कीटः स धनदः क्व तपः स्वल्पकं पुनः । कालं का किंतु तद्राज्यं स्वल्पसेवकसंयुतम्

இவன் யார்—அற்பமான பூச்சிபோல்? அந்த தனதன் (குபேரன்) யார்? அவனுடைய தவமும் எவ்வளவு சிறிது! மேலும் அந்த அரசாட்சியும் எத்தனை காலமே நீடித்தது—சில சேவகர்களோடு மட்டுமே இணைந்தது.

Verse 40

मातः शृणु ममोत्साहात्प्रतिज्ञां करुणान्विते । न केनापि कृतां कर्त्रा महाभाग्ये हि कैकसि

அம்மா, கருணையுடையவளே—என் உற்சாகத்தால் நான் எடுத்த இந்தப் பிரதிஞ்ஞையை கேள். பெரும் பாக்கியவளான கைகசி, இத்தகைய பிரதிஞ்ஞையை முன்பு எந்தக் கர்த்தாவும் செய்ததில்லை.

Verse 41

यद्यहं भुवनं सर्वं वशेन स्थापयामि वै । तपोभिर्दुष्कृतैः कृत्वा ब्रह्मसंतोषकारकैः

நான் முழு உலகத்தையும் என் வசப்படுத்தினாலும்—பிரம்மாவைத் திருப்திப்படுத்தும் கடுமையான, அரிதான தவங்களைச் செய்து—

Verse 42

अन्नोदके सदा त्यक्त्वा निद्रां क्रीडां तथा पुनः । चेत्तदा पितृलोकस्य घातात्पापं भवेन्मम

நான் உணவு-நீரில் எப்போதும் கட்டுப்பாடு கொண்டு, உறக்கமும் விளையாட்டும் துறந்து, பித்ருலோகத்திற்கு தீங்கு செய்தால்—அந்தப் பாவம் என்மேலே விழுக.

Verse 43

कुंभकर्णोऽपि कृतवान्विभीषणसमन्वितः । रावणेन सहभ्रात्रेत्युक्त्वागाद्गिरिकाननम्

கும்பகர்ணனும்—விபீஷணனுடன்—“என் அண்ணன் ராவணனுடன் சேர்ந்து நான் செல்வேன்” என்று கூறி, மலைவனத்திற்குப் புறப்பட்டான்.