Adhyaya 111

ராமன் மகேசனின் நாமமகிமையும், அதனுடன் இணைந்த பக்திச் செயல்கள்—பூஜை, நமஸ்காரம், தரிசனம், நீர்-தூபம்-தீபம் முதலிய அர்ப்பணங்கள்—இவற்றின் சிறப்பையும் கேட்டான். ஷம்பு, அந்த மகிமை அளவிட முடியாதது; ஆயினும் ஒரு உபாக்யானம் மூலம் சுருக்கமாக விளக்குகிறேன் என்றார். வித்ருதன் எனும் சிறுவன்-அரசன் மூத்தோரை அவமதித்து தீய நட்பை ஏற்று, கொள்ளையனாகவும் கொடிய மனிதமாமிசம் உண்ணும் வேட்டையாளனாகவும் மாறி இறுதியில் இறந்தான். யமதூதர்கள் பாச-தண்டங்களால் கட்ட முயன்றபோது அவை மறைமுக சக்தியால் உடைந்தன; தானே மிருது/யமன் வந்து வீரபத்ரன், வஹ்னிமுகன் ஆகியோருடன் மோதல் ஏற்பட்டது. அப்போது சிவன் தலையிட்டு யமனையும் அவன் தூதர்களையும் விடுவித்து ஒரு நியமத்தை அறிவித்தார்—மரணக் கணத்தில் பக்தருடன் என் நாமம் நிலைகொள்கிறது; குறைபாடான உச்சரிப்பும் சிவலோகப் பிரவேசத்தை அளிக்கும். பஞ்சாக்ஷரி, சதருத்ரீயம் ஜபிப்போர், ருத்ராக்ஷ-பஸ்மம் தரிப்போர், காசி போன்ற புண்ணியத் தலங்களில் தேகம் விடுவோர் யம அதிகாரத்திலிருந்து காக்கப்படுவர்; இந்தக் கதையை தினமும் கேட்பது பாபநாசகமும் சிவப்ரதமுமெனப் புகழப்படுகிறது.