Adhyaya 17
Glory of Nīla Mountain and the Prelude to King Ratnagrīva’s Legend
இந்த अध्यாயத்தில் சத்ருக்னன் ச்யவன முனிவரின் தவவலத்தால் வெளிப்பட்ட யோக வைபவத்தைப் பார்த்து வியப்புறுகிறான். பின்னர் அச்வமேத யாகக் குதிரையை மீண்டும் தொடர்ந்து செல்லும் போது, வழியில் விமல மன்னன் அவனை மரியாதையுடன் வரவேற்று உபசரிக்கிறான். பயணச் சூழலில் அமைச்சர் சுமதியுடன் நிகழும் உரையாடல் தர்மநெறியின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது. அடுத்து சத்ருக்னன் ‘நீல’ எனப்படும் ஒளிமிகு மலைக்காட்சியைப் பார்க்கிறான்—அது புருஷோத்தம ஹரியின் திருவாசம்; புண்ணியவான்களுக்கும் ஹரிபராயணர்களுக்கும் மட்டுமே தோன்றுவது. இங்கு பாபச் செயல்கள், சமூக ஒழுக்க மீறல்கள் முதலியவை பட்டியலிடப்பட்டு, தூய நடத்தைதான் தீர்த்த தரிசனத்திற்கான தகுதி என போதிக்கப்படுகிறது. புலஸ்த்யர் பீஷ்மரிடம், நீலமலையில் உறையும் புருஷோத்தமனே பரம ஆராத்யன் என்று உறுதிப்படுத்துகிறார். பின்னர் பழம்பெரும் கதையின் முன்னுரை வருகிறது—காஞ்சியின் ரத்னக்ரீவ மன்னன் நீதியுடன் நாட்டை ஆளி, முதுமையில் உயர்ந்த தீர்த்தத்தை நாடுகிறான். அவன் ஒரு தவசீ பிராமணனை வினவ, அவர் ராமச்சந்திரனைப் போற்றி, காசி, குருக்ஷேத்திரம், த்வாரகா போன்ற தீர்த்தங்களின் மகிமையைச் சொல்லி, இறுதியில் நீலமலையில் கண்ட ஒரு அதிசயத்தை நோக்கி கதையை நகர்த்துகிறார்.
Shlokas
Verse 1
शेष उवाच । शत्रुघ्नश्च्यवनस्याथ दृष्ट्वाऽचिंत्यं तपोबलम् । प्रशशंस तपो ब्राह्मं सर्वलोकैकवंदितम्
சேஷன் கூறினான்—அப்போது சத்ருக்னன், ச்யவனரின் அசிந்த்ய தவோபலத்தைப் பார்த்து, எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படும் அந்த பிராஹ்ம தவத்தைப் புகழ்ந்தான்।
Verse 2
अहो पश्यत योगस्य सिद्धिं ब्राह्मणसत्तमे । यः क्षणादेव दुष्प्रापं तद्विमानमचीकरत्
“அஹோ! ஓ பிராமணசிறந்தவரே, யோகத்தின் சித்தியைப் பாருங்கள்—ஒரு கணத்தில் அந்த அரிதான விமானத்தை அவர் உருவாக்கினார்.”
Verse 3
क्व भोगसिद्धिर्महती मुनीनाममलात्मनाम् । क्व तपोबलहीनानां भोगेच्छा मनुजात्मनाम्
மாசற்ற ஆத்மையுடைய முனிவர்களின் உயர்ந்த போகசித்தி எங்கே, தவவலமற்ற மனிதர்களின் போகவேட்கை எங்கே?
Verse 4
इति स्वगतमाशंसञ्छत्रुघ्नश्च्यवनाश्रमे । क्षणं स्थित्वा जलं पीत्वा सुखसंभोगमाप्तवान्
இவ்வாறு மனத்திற்குள் மகிழ்ந்து சத்ருக்னன் ச்யவனரின் ஆசிரமத்தில் சிறிது நேரம் தங்கி, நீர் அருந்தி, இனிய சுகநிலையை அடைந்தான்।
Verse 5
हयस्तस्याः पयोष्ण्याख्या नद्याः पुण्यजलात्मनः । पयः पीत्वा ययौ मार्गे वायुवेगगतिर्महान्
அந்த குதிரை பயோஷ்ணீ எனப்படும் புனித நதியின் பால் போன்ற இனிய நீரை அருந்தி, பின்னர் காற்றின் வேகத்தைப் போல மாபெரும் வேகத்துடன் வழியில் முன்னே சென்றது।
Verse 6
योधास्तन्निर्गमं दृष्ट्वा पृष्ठतोऽनुययुस्तदा । हस्तिभिः पत्तिभिः केचिद्रथैः केचन वाजिभिः
அவன் புறப்படுவதைப் பார்த்த வீரர்கள் பின்னால் துரத்தினர்—சிலர் யானைகளுடன், சிலர் காலாட்படையாக, சிலர் தேர்களில், சிலர் குதிரைகளில் சென்றனர்।
Verse 7
शत्रुघ्नोऽमात्यवर्येण सुमत्याख्येन संयुतः । पृष्ठतोऽनुजगामाशु रथेन हयशोभिना
சுமதி எனும் சிறந்த அமைச்சருடன் சத்ருக்னன், குதிரைகள் அலங்கரித்த தேரில் விரைவாகப் பின்னால் தொடர்ந்து சென்றான்।
Verse 8
गच्छन्वाजीपुरं प्राप्तो विमलाख्यस्य भूपतेः । रत्नातटाख्यं च जनैर्हृष्टपुष्टैः समाकुलम्
பயணத்தில் அவன் விமலன் எனும் அரசனின் வாஜீபுர நகரை அடைந்தான்; மேலும் ரத்நாதடம் எனும் இடம் மகிழ்ச்சியும் செழிப்பும் கொண்ட மக்களால் நிரம்பியிருந்ததை கண்டான்।
Verse 9
स सेवकादुपश्रुत्य रघुनाथ हयोत्तमम् । पुरोंतिके हि संप्राप्तं सर्वयोधसमन्वितम्
ஒரு சேவகனிடமிருந்து ரகுநாதனின் சிறந்த குதிரை எல்லா வீரர்களுடனும் உண்மையாகவே அருகில் வந்தடைந்தது என்று கேட்டு, அவன் அதற்கேற்றவாறு பதிலளித்தான்।
Verse 10
तदा गजानां सप्तत्या चंद्रवर्णसमानया । अश्वानामयुतैः सार्धं रथानां कांचनत्विषाम्
அப்போது நிலவின் நிறத்தை ஒத்த எழுபது யானைகளோடு, பத்தாயிரம் குதிரைகளும், பொன்னொளி வீசும் தேர்களும் உடன் அவர்கள் முன்னே சென்றனர்।
Verse 11
सहस्रेण च संयुक्तः शत्रुघ्नं प्रति जग्मिवान् । शत्रुघ्नं स नमस्कृत्य सर्वान्प्राप्तान्महारथान्
ஆயிரம் பேருடன் கூடி அவர் சத்ருக்னனை நோக்கிச் சென்றார். சத்ருக்னனுக்கு வணங்கி, வந்திருந்த எல்லா மகாரதர்களுக்கும் பணிந்தார்।
Verse 12
वसुकोशं धनं सर्वं राज्यं तस्मै निवेद्य च । किं करोमीति राजा तं जगाद पुरतः स्थितः
செல்வக் களஞ்சியமும், எல்லாச் செல்வங்களும், அரசாட்சியும் அவருக்கு அர்ப்பணித்து, அரசன் அவர் முன் நின்று, “நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டான்।
Verse 13
राजापि तं स्वीयपदे प्रणम्रं । दोर्भ्यां दृढं संपरिषस्वजे महान् । जगाम साकं तनये स्वराज्यं । निक्षिप्य सर्वं बहुधन्विभिर्वृतः
அரசனும், தன் பாதங்களில் பணிந்து நின்ற அவரைக் கண்டு, அந்த மகானை இரு கரங்களாலும் உறுதியாக அணைத்தான். பின்னர் பல வில்லாளர்கள் சூழ, அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்தி, தன் மகனுடன் தன் அரசாட்சிக்குச் சென்றான்।
Verse 14
रामचंद्राभिधां श्रुत्वा सर्वश्रुतिमनोहराम् । सर्वे प्रणम्य तं वाहं ददुर्वसुमहाधनम्
அனைத்து வேதவாக்குகளையும் கேட்டோர்க்கு மனம் கவரும் ‘ராமசந்திர’ என்ற நாமத்தைச் செவிமடுத்து, அனைவரும் அவருக்கு வணங்கினர்; மேலும் அவருக்கு (எங்களுக்கும்) பெருஞ்செல்வத்தை அளித்தனர்।
Verse 15
राजानं पूजयित्वा तु शत्रुघ्नः परया मुदा । सेनया सहितोऽगच्छद्वाजिनः पृष्ठतस्तदा
அரசனை முறையாகப் பூஜித்த பின், சத்ருக்னன் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தான். அவன் படையுடன் புறப்பட்டான்; அப்போது குதிரை பின்னால் பின்னால் தொடர்ந்தது.
Verse 16
एवं स गच्छंस्तन्मार्गे पर्वताग्र्यं ददर्श ह । स्फाटिकैः कानकै रौप्यै राजितं प्रस्थराजिभिः
இவ்வாறு அந்த வழியில் சென்றபோது அவன் ஒரு தலைசிறந்த மலைக்கண்டான். அதன் படிக்கட்டுகளும் மேடுகளும் படிகம், பொன், வெள்ளி பட்டைகளால் ஒளிர்ந்தன.
Verse 17
जलनिर्झरसंह्रादं नानाधातुकभूतलम् । गैरिकादिकसद्धातु लाक्षारंगविराजितम्
அங்கே நீர்வீழ்ச்சிகளின் முழக்கம் ஒலித்தது; அதன் நிலம் பலவகைத் தாதுக்களால் ஆனது. செம்மண் போன்ற கெய்ரிகம் முதலிய நற்கனிமங்களும், லாக்கு போன்ற சிவப்பும் அதனை ஒளிரச் செய்தன.
Verse 18
यत्र सिद्धांगनाः सिद्धैः संक्रीडंत्यकुतोभयाः । गंधर्वाप्सरसो नागा यत्र क्रीडंति लीलया
எங்கே சித்தர்களுடன் சித்தாங்கனைகள் அச்சமின்றி விளையாடுகின்றன; எங்கே கந்தர்வர், அப்சரைகள், நாகர்களும் இயல்பான லீலையுடன் களிக்கின்றனர்.
Verse 19
गंगातरंगसंस्पर्श शीतवायुनिषेवितम् । वीणारणद्धंसशुकक्वणसुंदरशोभितम्
கங்கையின் அலைத் தொடுதலால் குளிர்ச்சி பெற்றும், குளிர்ந்த காற்றால் நன்கு தழுவப்பட்டும் இருந்த அந்த இடம், வீணையின் ஒலியும் அன்னங்களும் கிளிகளும் எழுப்பும் இனிய குரலும் கொண்டு அழகுபெற்றது.
Verse 20
पर्वतं वीक्ष्य शत्रुघ्न उवाच सुमतिं त्विदम् । तद्दर्शनसमुद्भूत विस्मयाविष्टमानसः
மலையைப் பார்த்தவுடன் சத்ருக்னன் சுமதியிடம் இவ்வாறு கூறினான்—அதன் தரிசனத்தால் எழுந்த வியப்பால் அவன் மனம் முழுதும் ஆட்கொள்ளப்பட்டது।
Verse 21
कोऽयं महागिरिवरो विस्मापयति मे मनः । महारजतसत्प्रस्थो मार्गे राजति मेऽद्भुतः
எந்த மகா மலைச்சிறந்தது இது, என் மனத்தை வியப்புறச் செய்கிறது? வெள்ளிபோன்ற சிறந்த விரிவுடன் பாதையில் அதிசயமாக ஒளிர்கிறது।
Verse 22
अत्र किं देवतावासो देवानां क्रीडनस्थलम् । यदेतन्मनसः क्षोभं करोति श्रीसमुच्चयैः
இது தேவர்களின் வாசஸ்தலமா, தேவர்களின் விளையாட்டுத் தளமா? ஏனெனில் இவ்விடம் குவிந்த திருவிளக்கங்களால் மனத்தில் கலக்கத்தை எழுப்புகிறது।
Verse 23
इति वाक्यं समाकर्ण्य जगाद सुमतिस्तदा । वक्ष्यमाणगुणागार रामचंद्र पदाब्जधीः
அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட சுமதி அப்போது கூறினாள்—புகழப்படவிருக்கும் நற்குண நிதியான ஸ்ரீராமசந்திரனின் தாமரைத் திருவடிகளில் அவள் மனம் நிலைத்திருந்தது।
Verse 24
नीलोऽयं पर्वतो राजन्पुरतो भाति भूमिप । मनोहरैर्महाशृङ्गैः स्फाटिकाग्रैः समंततः
அரசே, பூமியின் அதிபதியே! இந்த நீல மலை உன் முன் ஒளிர்கிறது—எல்லாத் திசைகளிலும் மனம்கவரும் உயர்ந்த சிகரங்களால் சூழப்பட்டு, அவற்றின் முனைகள் ஸ்படிகம்போல் திகழ்கின்றன।
Verse 25
एनं पश्यंति नो पापाः परदाररता नराः । विष्णोर्गुणगणान्ये वै न मन्यंते नराधमाः
பிறர்மனைவியின்மேல் ஆசை கொண்ட பாவிகள் அவரைத் தரிசிக்கார்; விஷ்ணுவின் நற்குணத் தொகுதியை மதிக்காத கீழ்மக்களும் அவரை காணார்।
Verse 26
श्रुतिस्मृतिसमुत्थं ये धर्मं सद्भिः सुसाधितम् । न मन्यंते स्वबुद्धिस्थ हेतुवादविचारणाः
தம் அறிவையே ஆதாரமாகக் கொண்டு வாதத் தர்க்கங்களில் மூழ்கி, ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி வழி தோன்றி சத்புருஷர்கள் நிறுவிய தர்மத்தை ஏற்காதவர்கள்।
Verse 27
नीलीविक्रयकर्तारो लाक्षाविक्रयकारकाः । यो ब्राह्मणो घृतादीनि विक्रीणाति सुरापकः
நீலம் விற்போர், லாக்கு விற்போர், மேலும் நெய் முதலியவற்றை விற்கும் பிராமணன்—இவர்கள் அனைவரும் மதுபானியெனக் கருதப்படுவர்।
Verse 28
कन्यां रूपेण संपन्नां न दद्यात्कुलशीलिने । विक्रीणाति द्रव्यलोभात्पिता पापेन मोहितः
அழகுடைய கன்னியாயினும், குலமும் ஒழுக்கமும் இல்லாதவனுக்கு அவளை அளிக்கக் கூடாது; செல்வ ஆசையால் பாவத்தில் மயங்கிய தந்தை அவளை விற்றதுபோல் ஆகிறான்।
Verse 29
पत्नीं दूषयते यस्तु कुलशीलवतीं नरः । स्वयमेवात्ति मधुरं बंधुभ्यो न ददाति यः
நல்ல குலமும் ஒழுக்கமும் உடைய மனைவியை இகழ்பவன், மேலும் இனிப்புகளைத் தானே உண்டு உறவினர்க்கு அளிக்காதவன்—அவன் கண்டிக்கத்தக்கவன்।
Verse 30
भोजने ब्राह्मणार्थे च पाकभेदं करोति यः । कृसरं पायसं वापि नार्थिनं दापयेत्कुधीः
பிராமணர்க்காகச் செய்யும் உணவில் சமையலில் வேறுபாடு செய்பவன் மூடன்; யாசகனுக்கு க்ரிஸரம் (கிச்சடி) அல்லது பாயசமும் கூட அளிக்கத் தகாதவன்।
Verse 31
अतिथीनवमन्यंते सूर्यतापादितापितान् । अंतरिक्षभुजो ये च ये च विश्वासघातकाः
விருந்தினரை அவமதிப்போர்—சூரிய வெப்பத்தால் சுட்டு வாடுபவர்களையும்—மேலும் பிறரை இரையாகக் கொண்டு வாழ்பவர்களும், நம்பிக்கையைத் துரோகிப்பவர்களும், பெரும் பாவத்திற்கு உரியவர்கள்।
Verse 32
न पश्यंति महाराज रघुनाथ पराङ्मुखाः । असौ पुण्यो गिरिवरः पुरुषोत्तम शोभितः
மகாராஜா, ரகுநாதனை விட்டு முகம் திருப்பியவர்கள் காணமாட்டார்கள்—புருஷோத்தமனின் ஒளியால் விளங்கும் அந்த மிகப் புனிதமான சிறந்த மலைையை।
Verse 33
पवित्रयति सर्वान्नो दर्शनेन मनोहरः । अत्र तिष्ठति देवानां मुकुटैरर्चितांघ्रिकः
காணுதற்கு இனிய அவர், தம் தரிசனமात्रத்தால் அனைவரையும் புனிதப்படுத்துகிறார்; இங்கேயே அவர் தங்குகிறார்—தேவர்களின் கிரீடங்களால் வணங்கப்படும் திருவடிகள் உடையவர்।
Verse 34
पुण्यवद्भिर्दर्शनार्हः पुण्यदः पुरुषोत्तमः । श्रुतयो नेतिनेतीति ब्रुवाणा न विदंति यम्
புருஷோத்தமன் புண்ணியவானோர்க்கு தரிசனத்திற்குரியவர்; புண்ணியம் அளிப்பவர். வேதங்களும் ‘நேதி நேதி’ என்று கூறியும் அவரை முழுமையாக அறிய இயலாது।
Verse 35
यत्पादरज इंद्रादिदेवैर्मृग्यं सुदुर्ल्लभम् । वेदांतादिभिरन्यूनैर्वाक्यैर्विदंति यं बुधाः
இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் தேடும், மிக அரிதான அவருடைய திருப்பாதத் தூளை—வேதாந்தம் முதலிய குறையற்ற வாக்கியங்களால் ஞானிகள் அவரை அறிகின்றனர்।
Verse 36
सोऽत्र श्रीमान्नीलशैले वसते पुरुषोत्तमः । आरुह्य तं नमस्कृत्य संपूज्य सुकृतादिना
இங்கே ஸ்ரீமான் புருஷோத்தமன் நீலமலையில் வாசம் செய்கிறான். அங்கு ஏறிச் சென்று அவரை வணங்கி, புண்ணியப் பொருட்கள் முதலியவற்றால் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।
Verse 37
नैवेद्यं भक्षयित्वा वै भूप भूयाच्चतुर्भुजः । अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम्
அரசே, நைவேத்யத்தை உண்டு அவன் நான்கு கரங்களையுடையவனானான். இச்சம்பந்தத்திலும் இந்தப் பழமையான இதிகாசத்தை அவர்கள் எடுத்துரைக்கின்றனர்।
Verse 38
तं शृणुष्व महाराज सर्वाश्चर्यसमन्वितम् । रत्नग्रीवस्य नृपतेर्यद्वृत्तं सकुटुंबिनः
மகாராஜா, எல்லா வகை அதிசயங்களும் நிறைந்த அந்த வரலாற்றைக் கேளுங்கள்—குடும்பத்துடன் அரசன் ரத்நக்ரீவனுக்கு நிகழ்ந்த நிகழ்வை।
Verse 39
चतुर्भुजादिकं प्राप्तं देवदानवदुर्लभम् । आसीत्कांची महाराज पुरी लोकेषु विश्रुता
மகாராஜா, காஞ்சி உலகங்களில் புகழ்பெற்ற நகரமாக இருந்தது; அது நான்கு கரங்களையுடைய தெய்வீக வடிவம் முதலிய அருள்வளத்தைப் பெற்றிருந்தது, இது தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் அரிதானது।
Verse 40
महाजनपरीवारसमृद्धबलवाहना । यस्यां वसंति विप्राग्र्याः षट्कर्मनिरता भृशम्
அந்நகரம் பெருஞ்சனக் கூட்டங்களும் பரிவாரச் சேவகர்களும் நிறைந்தது; வலமும் வாகனச் செல்வமும் மிகுந்தது. அங்கே ஷட்கர்மங்களில் உறுதியாய் ஈடுபடும் தலைசிறந்த பிராமணர்கள் வாழ்கின்றனர்.
Verse 41
सर्वभूतहिते युक्ता रामभक्तिषु लालसाः । क्षत्रिया रणकर्तारः संग्रामेऽप्यपलायिनः
அவர்கள் எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டு, ராமபக்தியில் பேராவலுடன் இருந்தனர்; க்ஷத்திரியர்கள் போர் நடத்துவோர், போர்க்களத்தின் நடுவிலும் ஒருபோதும் பின்வாங்காதவர்கள்.
Verse 42
परदार परद्रव्य परद्रोहपराङ्मुखाः । वैश्याः कुसीदकृष्यादिवाणिज्यशुभवृत्तयः
வைசியர்கள் பிறருடைய மனைவி, பிறருடைய செல்வம், பிறருக்கு விரோதம் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகியவர்கள்; அவர்களின் நல்வாழ்வுத் தொழில்கள் வட்டி, வேளாண்மை, வாணிகம் முதலியன.
Verse 43
कुर्वन्ति रघुनाथस्य पदाम्भोजे रतिं सदा । शूद्रा ब्राह्मणसेवाभिर्गतरात्रिदिनान्तराः
பிராமணர்களை இடையறாது சேவித்து இரவும் பகலும் அதிலேயே கழிக்கும் சூத்ரர்களும், ரகுநாதனின் திருவடித் தாமரைகளில் எப்போதும் அன்புப் பக்தியை வளர்க்கின்றனர்.
Verse 44
कुर्वंति कथनं रामरामेति रसनाग्रतः । प्राकृताः केऽपि नो पापं कुर्वंति मनसात्र वै
சில சாதாரண மக்கள் நாவின் நுனியில் “ராமா, ராமா” என்று இடையறாது உச்சரிக்கின்றனர்; அவர்கள் செயலில் மட்டுமல்ல, மனத்திலும் பாவம் செய்யார்.
Verse 45
दानं दया दमः सत्यं तत्र तिष्ठंति नित्यशः । वदते न पराबाधं वाक्यं कोऽपि नरोऽनघः
அங்கே தானம், தயை, தமம், சத்தியம் ஆகியவை எப்போதும் நிலைத்திருக்கும். குற்றமற்ற எந்த மனிதனும் பிறருக்கு துன்பம் தரும் சொற்களைச் சொல்லான்.
Verse 46
न पारक्ये धने लोभं कुर्वंति न हि पातकम् । एवं प्रजा महाराज रत्नग्रीवेण पाल्यते
அவர்கள் பிறருடைய செல்வத்தை ஆசைப்படுவதில்லை; பாவச் செயலும் செய்வதில்லை. ஓ மகாராஜா, இவ்வாறு ரத்நக்ரீவன் மக்களை ஆள்ந்து காக்கிறான்.
Verse 47
षष्ठांशं तत्र गृह्णाति नान्यं लोभविवर्जितः । एवं पालयमानस्य प्रजाधर्मेण भूपतेः
பேராசையற்றவன் அங்கே ஆறில் ஒரு பங்கையே மட்டும் எடுப்பான்; வேறொன்றும் அல்ல. ஓ அரசே, மக்களுக்குரிய தர்மப்படி ஆளும் அரசனின் நடை இதுவே.
Verse 48
गतानि बहुवर्षाणि सर्वभोगविलासिनः । विशालाक्षीं महाराज एकदा ह्यूचिवानिदम्
பல ஆண்டுகள் கடந்தன; அவர்கள் எல்லா போகங்களிலும் இன்பவிலாசத்திலும் திளைத்திருந்தனர். ஒருநாள் மகாராஜா விசாலாக்ஷியிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
Verse 49
पतिव्रतां धर्मपत्नीं पतिव्रतपरायणाम् । पुत्रा जाता विशालाक्षि प्रजारक्षा धुरंधराः
ஓ விசாலாக்ஷி! கணவனுக்குப் பற்றுடைய அந்த தர்மபத்னி, பதிவிரதத்தில் நிலைத்தவள்—அவளிடமிருந்து மக்களைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பைச் சுமக்க வல்ல புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.
Verse 50
परीवारो महान्मह्यं वर्तते विगतज्वरः । हस्तिनो मम शैलाभा वाजिनः पवनोपमाः
எனக்கு மகத்தான பரிவாரம் உடன் இருக்கிறது; நான் துயரக் காய்ச்சலின்றி இருக்கிறேன். என் யானைகள் மலைபோல், என் குதிரைகள் காற்றுபோல் உள்ளன.
Verse 51
रथाश्च सुहयैर्युक्ता वर्तंते मम नित्यशः । महाविष्णुप्रसादेन किंचिन्न्यूनं ममास्ति न
சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட என் தேர்கள் எப்போதும் என் பணியில் உள்ளன. மகாவிஷ்ணுவின் அருளால் எனக்கு எதுவும் குறையில்லை.
Verse 52
एवं मनोरथस्त्वेकस्तिष्ठते मानसे मम । परं तीर्थं मया नाद्य कृतं परमशोभने
இவ்வாறு என் மனத்தில் ஒரே விருப்பம் நிலைத்திருக்கிறது—அழகியவளே, நான் இன்னும் உன்னத தீர்த்த யாத்திரையை மேற்கொள்ளவில்லை.
Verse 53
गर्भवासविरामाय क्षमं गोविंदशोभितम् । वृद्धो जातोऽस्म्यहं तावद्वलीपलितदेहवान्
அப்போது நான் முதுமையடைந்தேன்—உடலில் சுருக்கங்களும், கூந்தலில் நரையும் தோன்றின—ஆயினும் கர்ப்பவாச நிலையிலிருந்து விடுதலை பெறத் தகுதியானவனாய், கோவிந்தனின் அருளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய் இருந்தேன்.
Verse 54
करिष्यामि मनोहारि तीर्थसेवनमादृतः । यो नरो जन्मपर्यंतं स्वोदरस्य प्रपूरकः
மனோகரியே, நான் பக்தியுடன் தீர்த்த சேவையை மேற்கொள்வேன்; ஏனெனில் பிறப்பு முதல் இறுதி வரை தன் வயிற்றை நிரப்புவதிலேயே மூழ்கிய மனிதன் (புண்ணியவான் அல்ல).
Verse 55
न करोति हरेः पूजां स नरो गोवृषः स्मृतः । तस्माद्गच्छामि भो भद्रे तीर्थयात्रां प्रति प्रिये
ஹரியை வழிபடாத மனிதன் மாடுகளிடையே காளைபோல் மட்டுமே கருதப்படுகிறான். ஆகவே, ஓ பத்திரே, ஓ பிரியே, நான் தீர்த்தயாத்திரைக்குச் செல்கிறேன்.
Verse 56
सकुटुंबः सुते न्यस्य धुरं राज्यस्य निर्भृताम् । इति व्यवस्य संध्यायां हरिं ध्यायन्निशांतरे
குடும்பத்துடன் சேர்ந்து அரசின் முழுப் பொறுப்பையும் மகனிடம் ஒப்படைத்தான். இவ்வாறு தீர்மானித்து, சந்தியைக்காலத்திலும் இரவின் அமைதியிலும் ஹரியைத் தியானித்தான்.
Verse 57
अद्राक्षीत्स्वप्नमप्येकं ब्राह्मणं तापसं वरम् । प्रातरुत्थाय राजासौ कृत्वा संध्यादिकाः क्रियाः
அவன் கனவில் ஒரு சிறந்த பிராமணத் தபஸ்வியை கண்டான். விடியற்காலையில் எழுந்து அந்த அரசன் சந்தியா முதலிய நித்திய கர்மங்களைச் செய்தான்.
Verse 58
सभां मंत्रिजनैः सार्द्धं सुखमासेदिवान्महान् । तावद्विप्रं ददर्शाथ तापसं कृशदेहिनम्
அந்த மகான் அரசன் அமைச்சர்களுடன் சபையில் சுகமாக அமர்ந்திருந்தான்; அப்போது அவன் ஒரு பிராமணனை கண்டான்—ஒல்லியான உடலுடைய தபஸ்வி.
Verse 59
जटावल्कलकौपीनधारिणं दंडपाणिनम् । अनेकतीर्थसेवाभिः कृतपुण्यकलेवरम्
சடைமுடி, மரப்பட்டை ஆடை, கௌபீனம் அணிந்து, கையில் தண்டம் ஏந்தியவன்—பல தீர்த்தங்களைச் சேவித்ததால் புண்ணியமயமான உடலை உடையவன்.
Verse 60
राजा तं वीक्ष्य शिरसा प्रणनाम महाभुजः । अर्घ्यपाद्यादिकं चक्रे प्रहृष्टात्मा महीपतिः
அவரைக் கண்ட மகாபாகு அரசன் தலைவணங்கி வணங்கினான். மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அந்த நாட்டின் அரசன் அர்க்யம், பாத்யம் முதலிய வரவேற்பு உபசாரங்களை ஏற்பாடு செய்தான்।
Verse 61
सुखोपविष्टं विश्रांतं पप्रच्छ विदितं द्विजम् । स्वामिंस्त्वद्दर्शनान्मेऽद्य गतं देहस्य पातकम्
சுகமாக அமர்ந்து ஓய்வெடுத்திருந்த அறிஞர் த்விஜரைப் பார்த்து அவர் கேட்டான்—“ஸ்வாமி! இன்று உங்கள் தரிசனத்தால் என் உடலுடன் தொடர்புடைய பாவம் நீங்கிவிட்டது।”
Verse 62
महांतः कृपणान्पातुं यांति तद्गेहमादरात् । तस्मात्कथय भो विप्र वृद्धस्य मम संप्रति
மகாத்மாக்கள் ஏழைகளைப் பாதுகாக்க அன்புடன் அவன் இல்லத்திற்குச் செல்கிறார்கள். ஆகவே, ஓ விப்ரரே, இப்போது இந்த முதியவனான எனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறுங்கள்।
Verse 63
को देवो गर्भनाशाय किं तीर्थं च क्षमं भवेत् । यूयं सर्वगताः श्रेष्ठाः समाधिध्यानतत्पराः
கருக்கலைவு தடுக்க எந்த தெய்வத்தை வேண்ட வேண்டும்? எந்த தீர்த்தம் இதற்கு ஏற்றது? நீங்கள் சிறந்தோர்; எங்கும் நிறைந்தவர்; சமாதி, தியானத்தில் நிலைத்தவர்।
Verse 64
सर्वतीर्थावगाहेन कृतपुण्यात्मनोऽमलाः । यथावच्छृण्वते मह्यं श्रद्दधानाय विस्तरात्
எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடி புண்ணியமயமான ஆன்மாவைக் கொண்ட நிர்மலர்களே—என் சொல்லை முறையாகக் கேளுங்கள்; நம்பிக்கையுள்ளவர்க்கு நான் விரிவாக விளக்குகிறேன்।
Verse 65
कथयस्व प्रसादेन सर्वतीर्थविचक्षण । ब्राह्मण उवाच । शृणु राजेंद्र वक्ष्यामि यत्पृष्टं तीर्थसेवनम्
அருளுடன் கூறுவீராக, எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் அறிந்தவரே. பிராமணன் கூறினான்—அரசர்களின் தலைவனே, கேள்; நீ கேட்ட தீர்த்தசேவன முறையை நான் உரைக்கிறேன்।
Verse 66
कस्य देवस्य कृपया गर्भनिर्वारणं भवेत् । सेव्यः श्रीरामचंद्रोऽसौ संसारज्वरनाशकः
எந்த தேவனின் அருளால் கர்ப்பத் தடையோ/நீக்கமோ நிகழும்? வழிபடத் தக்கவர் ஸ்ரீ ராமச்சந்திரரே—சம்சார ஜ்வரத்தை அழிப்பவர்.
Verse 67
पूज्यः स एव भगवान्पुरुषोत्तमसंज्ञकः । नाना पुर्यो मया दृष्टाः सर्वपापक्षयंकराः
வழிபடத் தக்கவர் அவரே—‘புருஷோத்தமன்’ எனப் புகழப்படும் பகவான். நான் பல புனித நகரங்களை கண்டேன்; அவை அனைத்தும் எல்லாப் பாவங்களையும் க்ஷயப்படுத்துவன.
Verse 68
अयोध्या सरयूस्तापी तथा द्वारं हरेः परम् । अवंती विमला कांची रेवा सागरगामिनी
அயோத்தி, சரயூ, தாபி, மேலும் ஹரியின் பரம வாயில்; அவந்தி, விமலா, காஞ்சி, கடல்நோக்கி ஓடும் ரேவா—இவை புனிதத் தீர்த்தங்கள்.
Verse 69
गोकर्णं हाटकाख्यं च हत्याकोटिविनाशनम् । मल्लिकाख्यो महाशैलो मोक्षदः पश्यतां नृणाम्
கோகರ್ಣமும் ‘ஹாடக’ எனப்படும் தலமும் கோடிக்கணக்கான பாவங்களையும் அழிக்கும். ‘மல்லிகா’ எனும் மகா மலை அதை தரிசிப்போர்க்கு மோக்ஷம் அளிக்கும்.
Verse 70
यत्रांगेषु नृणां तोयं श्यामं वा निर्मलं भवेत् । पातकस्यापहारीदं मया दृष्टं तु तीर्थकम्
எங்கு மனிதரின் அங்கங்களில் நீர் ஒருபோது கருநிறமாகவும், ஒருபோது சுத்தமான ஸ்படிகம் போலவும் ஆகிறதோ—அதே பாபநாசத் தீர்த்தம்; அந்தப் புனிதத் தீர்த்தத்தை நான் தானே கண்டேன்।
Verse 71
मया द्वारवती दृष्टा सुरासुर निषेविता । गोमती यत्र वहति साक्षाद्ब्रह्मजला शुभा
தேவரும் அசுரரும் போற்றிச் சேவிக்கும் த்வாரவதி நகரை நான் கண்டேன்; அங்கே கோமதி ஓடுகிறது—மங்களமானது, சாட்சாத் பிரம்மஜல-ஸ்வரூபம்।
Verse 72
यत्र स्वापो लयः प्रोक्तो मृतिर्मोक्ष इति श्रुतिः । यस्यां संवसतां नॄणां न कलि प्रभवेत्क्वचित्
எங்கு உறக்கம் லயம் எனச் சொல்லப்படுகிறது, மேலும் மரணம்—ஸ்ருதி கூறுவதுபோல்—மோட்சம் எனப் போற்றப்படுகிறது; அங்கு வாழ்வோர்மேல் கலி எக்காலமும் ஆதிக்கம் செலுத்தாது।
Verse 73
चक्रांका यत्र पाषाणा मानवा अपि चक्रिणः । पशवः कीटपक्ष्याद्याः सर्वे चक्रशरीरिणः
எங்கு கற்கள்கூட சக்கரச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளனவோ, மனிதரும் சக்கரதாரிகளாக உள்ளனர்; விலங்குகள், பூச்சிகள், பறவைகள் முதலிய அனைத்தும் சக்கரமுத்திரை கொண்ட உடல்களே।
Verse 74
त्रिविक्रमो वसेद्यस्यां सर्वलोकैकपालकः । सा पुरी तु महापुण्यैर्मया दृग्गोचरीकृता
எந்த நகரில் திரிவிக்ரமன்—அனைத்து உலகங்களின் ஒரே காவலன்—வாசம் செய்கிறானோ, அந்தப் புரி மகாபுண்ணியத்தின் வலிமையால் என் கண்களுக்கு புலப்பட்டது।
Verse 75
कुरुक्षेत्रं मया दृष्टं सर्वहत्यापनोदनम् । स्यमंतपंचकं यत्र महापातकनाशनम्
நான் குருக்ஷேத்திரத்தை தரிசித்தேன்; அது எல்லா கொலைப் பாவக் களங்கத்தையும் நீக்கும். அங்கே ச்யமந்தபஞ்சகம் உள்ளது; அங்கு மகாபாதகங்களும் அழிகின்றன.
Verse 76
वाराणसी मया दृष्टा विश्वनाथकृतालया । यत्रोपदिशते मंत्रं तारकं ब्रह्मसंज्ञितम्
நான் வாராணசியை தரிசித்தேன்; அது விஸ்வநாதர் நிறுவிய திருத்தலம். அங்கே ‘பிரம்மன்’ எனப் பெயர்பெற்ற தாரக மந்திரம் உபதேசிக்கப்படுகிறது.
Verse 77
यस्यां मृताः कीटपतंगभृंगाः । पश्वादयो वा सुरयोनयो वा । स्वकर्मसंभोगसुखं विहाय । गच्छंति कैलासमतीतदुःखाः
அந்த புனிதத் தலத்தில் இறப்போர்—புழு, பட்டாம்பூச்சி, தேனீ போன்றவை, அல்லது மிருகாதிகள், தேவர்யோனியில் பிறந்தவர்களாயினும்—தம் கர்ம அனுபவத்தால் வரும் இன்பத்தை விட்டு, துயரமற்ற கைலாசத்தை அடைகின்றனர்.
Verse 78
मणिकर्णिर्यत्र तीर्थं यस्यामुत्तरवाहिनी । करोति संसृतेर्बंधच्छेदं पापकृतामपि
மணிகர்ணீ எனும் தீர்த்தம் உள்ள இடத்தில், நதி வடக்கு நோக்கி ஓடும் இடத்தில்—பாவம் செய்தவர்களுக்குக் கூட சம்சாரப் பந்தத்தை அறுத்துவிடுகிறது.
Verse 79
कपर्दिनः कुंडलिनः सर्पभूषाधरावराः । गजचर्मपरीधाना वसंति गतदुःखकाः
சடையுடையோர், குண்டலமுடையோர், பாம்புகளை உயர்ந்த ஆபரணமாக அணிந்தோர், யானைத்தோல் ஆடை அணிந்தோர்—அவர்கள் துயரமின்றி வாசம் செய்கின்றனர்.
Verse 80
कालभैरवनामात्र करोति यमशासनम् । न करोति नृणां वार्तां यमो दंडधरः प्रभुः
‘காலபைரவ’ என்ற நாமத்தை மட்டும் உச்சரித்தாலே யமனின் தண்டனைச் சட்டம் செயல்படாது; தண்டம் ஏந்திய ஆண்டவன் யமனும் அத்தகையோரின் செய்தியைக் கூட கவனிக்கான்।
Verse 81
एतादृशी मया दृष्टा काशी विश्वेश्वरांकिता । अनेकान्यपि तीर्थानि मया दृष्टानि भूमिप
இத்தகைய காசியை நான் கண்டேன்—விச்வேசுவரன் முத்திரையால் குறியிடப்பட்டது; அரசே, பல வேறு தீர்த்தங்களையும் நான் கண்டேன்।
Verse 82
परमेकं महच्चित्रं यद्दृष्टं नीलपर्वते । पुरुषोत्तमसान्निध्ये तन्न क्वाप्यक्षिगोचरम्
நீல மலை மீது நான் ஒரு மிக உயர்ந்த அதிசயமான மாபெரும் வியப்பைக் கண்டேன்; ஆனால் புருஷோத்தமன் சன்னிதியிலேயும் அது எங்கும் கண்களுக்கு புலப்படவில்லை।