Adhyaya 4

Verse 1

वात्स्यायन उवाच । भुजगाधीश्वरेशान धराभारधरक्षम । शृण्वेकं संशयं मह्यं कृपया कथयस्व तम्

வாத்ஸ்யாயனன் கூறினான்—நாகராஜர்களின் அதிபதியே, பரமேசுவரனே! பூமியின் பாரத்தைத் தாங்க வல்லவனே! என் ஒரு ஐயத்தைச் செவி கொண்டு, கருணையால் அதை விளக்கி அருள்வாயாக।

Verse 2

रघुनाथस्य गमनं वनं प्रति यदा ह्यभूत् । तदा प्रभृति देहेन स्थिता शून्येन चेतसा

ரகுநாதன் வனத்திற்குப் புறப்பட்டபோது, அந்நேரம் முதலே அவள் உடலால் மட்டும் இருந்தாள்; உள்ளம் வெறுமையாயிற்று।

Verse 3

तद्विप्रयोगविधुरा कृशदेहातिदुःखिता । सुमुखान्मंत्रिणः श्रुत्वा रघुनाथं समागतम्

அவரின் பிரிவால் வாடி, உடல் மெலிந்து பேர்துயரில் மூழ்கிய அவள், சுமுகா என்னும் அமைச்சியிடமிருந்து ரகுநாதர் வந்தடைந்தார் என்று கேட்டாள்।

Verse 4

इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे शेषवात्स्यायनसंवादे रामाश्वमेधे । रघुवरस्य राज्याभिषेकोनाम चतुर्थोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பாதாளகண்டத்தில், சேஷ–வாத்ஸ்யாயன உரையாடலில், ராம அச்வமேதப் பிரசங்கத்தில் ‘ரகுவரரின் ராஜ்யாபிஷேகம்’ எனும் நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 5

एतन्मे संशयं छिंधि रघुनाथगुणोदयम् । यथावच्छृण्वते मह्यं कथयस्व प्रसादतः

ரகுநாதரின் குணங்களின் உயர்வு குறித்து எனது இந்த ஐயத்தை நீக்குங்கள். நான் முறையாகக் கேட்கிறேன்; அருளோடு எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 6

शेष उवाच । साधुपृष्टं महाभाग द्विजवर्यपुरस्कृत । तन्मे निगदतः साक्षाच्छृणुष्वैकमनाः किल

சேஷன் கூறினான்—மகாபாக்யவானே, இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! நீ நல்ல கேள்வி கேட்டாய். இப்போது நான் நேரடியாகச் சொல்வதைக் ஒருமுகமாகக் கேள்।

Verse 7

सा वै तद्वदनांभोज च्युतं रामागमामृतम् । पीत्वा पीत्वा बभूवाहो स्थगितांगेन विह्वला

அவரின் முகத் தாமரையிலிருந்து சிந்திய ராமன் வருகை எனும் அமுதத்தை அவள் மீண்டும் மீண்டும் அருந்தினாள்; மயங்கி, அங்கங்கள் உறைந்ததுபோல் முற்றிலும் திகைத்தாள்।

Verse 8

किं मे स्वप्नो विमूढायाः किं वा भ्रमकरं वचः । ममवै मंदभाग्यायाः कथं रामेक्षणं पुनः

இது என்னைப் போன்ற மயக்கமுற்றவளுக்குச் சுவப்பனமா, அல்லது மயக்கும் சொற்களா? அய்யோ, நான் மந்தபாக்கியவள்; மீண்டும் ராமதரிசனம் எவ்வாறு கிடைக்கும்?

Verse 9

बहुना तपसा कृत्वा प्राप्तोऽयं वै सुतः शिशुः । केनचिन्मम पापेन विप्रयोगं गतः पुनः

மிகுந்த தவம் செய்து நான் இந்தக் குழந்தைப் புதல்வனைப் பெற்றேன்; ஆனால் என் ஏதோ பாவத்தால் அவன் மீண்டும் பிரிவை அடைந்தான்.

Verse 10

सुमंत्रिन्कुशली रामः सीतालक्ष्मणसंयुतः । कथं मां स्मरते वीरो वनचारी सुदुःखिताम्

ஓ சுமந்திரா! சீதை-லக்ஷ்மணருடன் கூடிய ராமர் நலமா? வனவாசியான அந்த வீரன் என்னை, மிகுந்த துயருற்றவளைக், எவ்வாறு நினைக்கிறார்?

Verse 11

इति सा विललापोच्चै रघुनाथस्मृतिं गता । न निवेद निजं किंचित्परकीयं विमोहिता । सुमुखोऽपि तथा दृष्ट्वा दुःखितां मातरं भृशम्

இவ்வாறு அவள் உரக்கப் புலம்பினாள்; ரகுநாதரின் நினைவில் மனம் மூழ்கியது. பிறருடைய காரியத்தில் மயங்கி, தன்னுடையதை ஒன்றும் வெளிப்படுத்தவில்லை. சுமுகனும் தாயை மிகுந்த துயரில் கண்டதும் அதுபோலவே கலங்கினான்.

Verse 12

वीजयामास वासोग्रैः संज्ञामाप च सा पुनः । उवाच जननीं सौम्यं वचोहर्षकरं मुहुः

அவன் தன் ஆடையின் விளிம்பால் அவளுக்கு விசிறினான்; அவள் மீண்டும் உணர்வு பெற்றாள். பின்னர் அவன் தாயிடம் மீண்டும் மீண்டும் மென்மையான, மகிழ்வளிக்கும் சொற்களைச் சொன்னான்.

Verse 13

रघुनाथागमस्मार हृष्टां तां व्यदधात्पुनः । मातर्विद्धि गृहं प्राप्तं रघुनाथं सलक्ष्मणम्

ரகுநாதரின் வருகையை நினைத்து அவன் மகிழ்ந்து மீண்டும் அவளிடம் கூறினான்— “அம்மா, அறிந்துகொள்; லக்ஷ்மணனுடன் ரகுநாதர் இல்லம் வந்தடைந்தார்.”

Verse 14

सीतया सहितं पश्य चाशीर्भिरभियुंक्ष्व च । इति तथ्यं वचः श्रुत्वा सुमुखेन प्रभाषितम्

“சீதையுடன் அவரைக் காண்பாய்; மேலும் ஆசீர்வாதங்களால் ஆசீர்வதிப்பாய்.” என்று சுமுகன் கூறிய உண்மைச் சொற்களை கேட்டதும் அவர்கள் பதிலுரைத்தனர்.

Verse 15

यादृशं हर्षमापेदे तादृशं वेद्म्यहं नहि । उत्थाय चाजिरे प्राप्ता रोमांचिततनूरुहा

எனக்குக் கிடைத்த ஆனந்தம் எத்தகையதென்று சொல்ல இயலாது. எழுந்து நான் முற்றத்துக்கு வந்தேன்; பரவசத்தில் உடலெங்கும் மயிர்க்கூச்சம் எழுந்தது.

Verse 16

हर्षविह्वलितांग्यश्रु मुंचंती राममैक्षत । तावत्स रामो राजेंद्रो नरयानमधिश्रितः

மகிழ்ச்சியால் தளர்ந்து கண்ணீர் சிந்தியவளாய் அவள் ராமனை நோக்கினாள். அச்சமயம் அரசர்க்கரசன் ராமன் நரயானத்தில் ஏறியிருந்தான்.

Verse 17

प्राप्तः स्वमातुर्भवनं कैकेय्याः सुनयः पुरः । कैकेय्यपि त्रपाभारनम्रा रामं पुरःस्थितम्

சுனயன் தன் தாய் கைகேயியின் மாளிகையை அடைந்தான். கைகேயியும் நாணத்தின் பாரத்தால் தலைகுனிந்து, முன்னே நின்ற ராமன் முன் நின்றாள்.

Verse 18

नोवाच किंचिन्महतीं चिंतां प्राप्तवती मुहुः । सूर्यवंशध्वजो रामो मातरं वीक्ष्य लज्जिताम्

அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை; மீண்டும் மீண்டும் பெரும் கவலையில் ஆழ்ந்தாள். சூரியவம்சத்தின் கொடியாகிய ஸ்ரீராமன், வெட்கமுற்ற தாயைக் கண்டு மௌனமாயிருந்தான்.

Verse 19

उवाच सांत्वयंस्तां च वाक्यैर्विनयमिश्रितैः । श्रीराम उवाच । मातर्मया वनं गत्वा सर्वमाचरितं तथा

அப்போது அவர் பணிவுடன் கலந்த சொற்களால் அவளைத் தேற்றினார். ஸ்ரீராமன் கூறினான்— “அம்மா, நான் வனத்திற்குச் சென்று வேண்டிய அனைத்தையும் அப்படியே செய்தேன்।”

Verse 20

अधुना करवै किं वा त्वदाज्ञातो जनन्यहो । मया न्यूनं कृतं नास्ति कथं मां नेक्ष्यसे पुनः

இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும், ஓ தாயே, உன் ஆணையின்றி வேறு என்ன செய்ய இயலும்? என்னால் எந்தக் குறையும் செய்யப்படவில்லை; அப்படியிருக்க நீ என்னை மீண்டும் எப்படிப் பார்க்காமல் இருப்பாய்?

Verse 21

आशीर्भिरभिनंद्यैनं भरतं मां च वीक्षय । इति श्रुत्वापि तद्वाक्यं सा नम्रवदनानघ

“ஆசி வழங்கி பரதனை வாழ்த்தி, என்னையும் பாருங்கள்.” அந்தச் சொற்களை கேட்டும், ஓ பாவமற்றவனே, அவள் தாழ்ந்த முகத்துடன் அசையாமல் இருந்தாள்.

Verse 22

शनैः शनैः प्रत्युवाच राम गच्छ स्वमालयम् । रामोऽपि श्रुत्वा वचनं जनन्याः पुरुषोत्तमः

அவள் மெதுவாக மெதுவாகப் பதிலளித்தாள்— “ராமா, உன் இல்லத்திற்குச் செல்.” புருஷோத்தமனான ஸ்ரீராமனும் தாயின் சொல்லைக் கேட்டு (அதன்படி இருந்தான்).

Verse 23

नमस्कृत्य ययौ गेहं सुमित्रायाः कृपानिधिः । सुमित्रा पुत्रसहितं रामं दृष्ट्वा महामनाः

வணங்கி கருணைநிதி சுமித்ரையின் இல்லத்திற்குச் சென்றார். மகாமனத்தையுடைய சுமித்ரை, தன் மகனுடன் கூடிய ஸ்ரீராமனைப் பார்த்ததும் பேரானந்தம் அடைந்தாள்।

Verse 24

चिरंजीव चिरंजीव ह्याशीर्भिरिति चाभ्यधात् । मातुश्च रामभद्रोऽपि चरणौ प्रणिपत्य च

“நீ நீண்ட ஆயுள் வாழ்க, நீண்ட ஆயுள் வாழ்க” என்று ஆசீர்வதித்து கூறினார். ராமபத்ரனும் தாயின் திருவடிகளில் விழுந்து சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினான்।

Verse 25

परिष्वज्य मुदायुक्तो जगाद वचनं पुनः । रत्नगर्भे मम भ्रात्रा केनापि न कृतं तथा

அவனை அணைத்து மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் கூறினார்—“ரத்னகர்பத்தில் என் சகோதரனுக்கு யாரும் இப்படியாக ஒருபோதும் செய்ததில்லை।”

Verse 26

यथायमकरोद्धीमान्ममदुःखापनोदनम्

இந்த ஞானி என் துயரத்தை அகற்றும்படி செய்ததுபோல,

Verse 27

रावणेन हृता सीता मया यत्प्राप्यते पुनः । मातस्तत्सर्वमाविद्धि लक्ष्मणस्य विचेष्टितम्

ராவணன் சீதையை அபகரித்தான்; இப்போது நான் மீண்டும் பெறுகின்ற அனைத்தும்—அம்மா, அவை அனைத்தும் லக்ஷ்மணனின் முயற்சியின் பயன் என அறிந்துகொள்।

Verse 28

दत्तामाशिषमागृह्य शिरसायं सुमित्रया । निजमातुश्च भवनं प्रययौ विबुधैर्वृतः

சுமித்ரை அளித்த ஆசீர்வாதத்தை தலைவணங்கி ஏற்று, தேவர்களால் சூழப்பட்டவனாய், அவன் தன் தாயின் இல்லத்திற்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 29

मातरं वीक्ष्य हृषितां निजदर्शनलालसाम् । स्वयानादवरुह्याशु चरणावग्रहीद्धरिः

தன் தரிசனத்திற்காக ஏங்கித் மகிழ்ந்த தாயைக் கண்டு, ஹரி தன் வாகனத்திலிருந்து விரைந்து இறங்கி அவளது திருவடிகளைப் பற்றினான்।

Verse 30

माता तद्दर्शनोत्कंठा विह्वलीकृतमानसा । परिष्वज्य परिष्वज्य रामं मुदमवाप सा

அவனைப் பார்க்கும் பேராவலால் தாயின் மனம் கலங்கியது; அவள் ராமனை மீண்டும் மீண்டும் அணைத்து, பேரானந்தம் அடைந்தாள்।

Verse 31

शरीरे रोमहर्षोऽभूद्गद्गदा वागभूत्तदा । हर्षाश्रूणि तु सोष्णानि प्रवाहं प्रापुरापदात्

அப்போது அவன் உடலில் மெய்சிலிர்ப்பு எழுந்தது; குரல் தடுமாறியது; மகிழ்ச்சியின் வெந்நீர் கண்ணீர் தொடர்ச்சியாகப் பெருகியது।

Verse 32

जननीं वीक्ष्य विनयी ताटंकद्वयवर्जिताम् । कराकल्प पदाकल्परहितां बिभ्रतीं तनुम्

தாயைக் கண்டதும் அவன் பணிந்தான்; அவள் இரு காதணிகளும் இன்றி, கைகளும் கால்களும் அணிகலனற்ற உடலுடன் இருப்பதைப் பார்த்தான்।

Verse 33

किंचित्स्वदर्शनाद्धृष्टां कृशांगीं तां स शोकभाक् । दुःखस्य समयो नायमिति मत्वा जगाद ताम्

தன் தரிசனத்தால் அந்தக் கೃசாங்கி பெண் சிறிது மகிழ்ந்ததைப் பார்த்து, துயரச் சுமையுடன் இருந்தாலும்—“இது துக்கத்தின் நேரமல்ல” என்று எண்ணி அவளிடம் கூறினார்।

Verse 34

श्रीराम उवाच । मातर्मया त्वच्चरणौ चिरकालं न सेवितौ । ततः क्षमस्वापराधं भाग्यहीनस्य वै मम

ஸ்ரீ ராமன் கூறினார்—அம்மா, நீண்ட காலமாக நான் உமது திருவடிகளைச் சேவிக்கவில்லை; ஆகவே பாக்கியமற்ற எனது குற்றத்தை மன்னியருள்வாயாக।

Verse 35

ये पुत्रा मातापित्रोर्न शुश्रूषायां समुत्सुकाः । ते मंतव्याः परा मातः कीटका रेतसो भवाः

தாய் தந்தையரின் சேவையில் ஆர்வமில்லாத மகன்களை, ஓ உயர்ந்த மாதாவே, விந்துவில் பிறந்த வெறும் புழுக்கள் எனவே கருத வேண்டும்।

Verse 36

किं कुर्वे जनकाज्ञातो गतो वै दंडकं वनम् । तत्रापि त्वत्कृपापांगात्तीर्णोऽस्मि दुःखसागरम्

நான் என்ன செய்ய முடியும்? தந்தைக்கு அறியாமல் நான் தண்டக வனத்திற்குச் சென்றேன்; அங்கேயும் உமது கருணைக் கடாட்சத்தால் துக்கக் கடலைக் கடந்தேன்।

Verse 37

रावणेन हृता सीता लंकायां गमिता पुनः । त्वत्कृपातो मया लब्धा तं हत्वा राक्षसेश्वरम्

ராவணன் சீதையை அபகரித்து மீண்டும் லங்கைக்கு அழைத்துச் சென்றான்; உமது அருளால் நான் அந்த ராக்ஷசேஸ்வரனை வதைத்து சீதையை மீட்டேன்।

Verse 38

सीतेयं त्वच्चरणयोः पतिता वै पतिव्रता । संभावयाशु चकितां त्वत्पादार्पितमानसाम्

இந்த சீதை, பதிவிரதை, உங்கள் திருவடிகளில் வீழ்ந்தாள். அவள் நடுங்குகிறாள்; அவள் மனம் முழுதும் உங்கள் பாதங்களில் அர்ப்பணம். விரைந்து அருள் புரியுங்கள்।

Verse 39

इति श्रुत्वा तु तद्वाक्यं पादयोः पतितां स्नुषाम् । आशीर्भिरभियुज्यैनां बभाषे तां पतिव्रताम्

அவ்வாக்கியத்தை கேட்டவுடன், தன் திருவடிகளில் வீழ்ந்திருந்த பதிவிரதை மருமகளுக்கு முதலில் ஆசீர்வாதம் செய்து, பின்னர் அவளிடம் உரைத்தான்।

Verse 40

सीते स्वपतिना सार्द्धं चिरं विलस भामिनि । पुत्रौ प्रसूय च कुलं स्वकं पावय पावने

ஓ சீதே, அழகியவளே, உன் கணவருடன் நீண்ட காலம் இன்பமாக வாழ்வாயாக. தூயவளே, இரண்டு மகன்களைப் பெற்று உன் குலத்தைப் புனிதப்படுத்துவாயாக।

Verse 41

त्वत्सदृश्यः पतिपराः पतिदुःखसुखानुगाः । भवंति दुःखभागिन्यो न हि सत्यं जगत्त्रये

உன்னைப் போன்ற கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்ட, கணவனின் துயர்-இன்பத்தைப் பகிரும் பெண்கள் துயரிலும் பங்காளிகளாகிறார்கள்; மூன்று உலகிலும் இது உண்மை, பொய் அல்ல।

Verse 42

विदेहपुत्रि स्वकुलं त्वया पावितमात्मना । रामपादाब्जयुगलमनुयांत्या महावनम्

ஓ விதேஹ மகளே, உன் சொந்த நற்குணத்தால் நீ உன் குலத்தைப் புனிதப்படுத்தினாய்; ஏனெனில் ராமனின் தாமரைத் திருவடிகளைப் பின்தொடர்ந்து நீ மாபெரும் வனத்திற்குச் சென்றாய்।

Verse 43

किं चित्रं यत्पुमांसस्तु वैरिकोटिप्रभंजनाः । येषां गेहे सती भार्या स्वपतिप्रियवाञ्छिका

இதில் என்ன வியப்பு? எவருடைய இல்லத்தில் சதீயான பத்தினி இருந்து, தன் கணவருக்குப் பிரியமானதையே நாடுகிறாளோ—அத்தகைய ஆண்கள் பகைவர்களின் கோடிக்கணக்கான படைகளையும் சிதைக்க வல்லர்.

Verse 44

इत्युक्त्वा रघुनाथस्य भार्यामंचितलोचनाम् । तूष्णीं बभूव हृषिता प्रहृष्टस्वतनूरुहा

ரகுநாதரின் மனைவியிடம்—லஜ்ஜையால் கண்களைத் தாழ்த்தியவளிடம்—இவ்வாறு கூறி அவள் மௌனமானாள்; உள்ளம் மகிழ்ந்து, ஆனந்தத்தில் உடலெங்கும் ரோமாஞ்சம் எழுந்தது.

Verse 45

अथ भ्रातास्य भरतः पित्रा दत्तं निजं महत् । राज्यं निवेदयामास रामचंद्राय धीमते

பின்பு அவனுடைய சகோதரன் பரதன், தந்தை தமக்குத் தந்த மகத்தான அரசாட்சியை, ஞானமிகு ராமச்சந்திரருக்கு அர்ப்பணித்து வேண்டினான்.

Verse 46

मंत्रिणस्ते प्रहृष्टांगा दैवज्ञान्मंत्रकोविदान् । आहूय सुमुहूर्तंते पप्रच्छुः परमादरात्

அப்போது அந்த அமைச்சர்கள் மகிழ்ச்சியால் உடல் புலகித்து, மந்திர ஆலோசனையில் தேர்ந்த தைவஞ்ஞ ஜோதிடர்களை அழைத்து, சுபமுகூர்த்தத்தைப் பற்றி மிகுந்த மரியாதையுடன் கேட்டனர்.

Verse 47

शुभे मुहूर्ते सुदिने शुभनक्षत्रसंयुते । अभिषेकं महाराज्ये कारयामासुरुद्यताः

சுப முகூர்த்தத்தில், நன்னாளில், நன்மை தரும் நட்சத்திர யோகத்தில், அவர்கள் முழுமையாகத் தயாராகி மகாராஜ்யத்திற்கான ராஜாபிஷேகத்தை நடத்தச் செய்தனர்.

Verse 48

सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं व्याघ्रचर्मणि सुंदरे । लिखित्वोपरि राजेंद्रो महाराजोधितस्थिवान्

அழகிய புலிச்சர்மத்தின் மீது ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய பூமியை வரைந்து, அரசாதிராஜன் பேரரசன் அதன் மேல் அமர்ந்து இருந்தான்।

Verse 49

तद्दिनादेव साधूनां मनांसि प्रमुदं ययुः । दुष्टानां चेतसो ग्लानिरभवत्परतापिनाम्

அந்நாளிலிருந்தே சான்றோரின் மனங்கள் பேரானந்தம் அடைந்தன; ஆனால் பிறரை வதைக்கும் தீயோரின் உள்ளங்களில் சோர்வும் துக்கமும் ஏற்பட்டது।

Verse 50

स्त्रियस्तु पतिभक्त्या च पतिव्रतपरायणाः । मनसापि कदा पापं नाचरंति जना मुने

முனிவரே! கணவனிடம் பக்தியுடன், பத்தினி விரதத்தில் நிலைத்த பெண்கள் மனத்தாலும் ஒருபோதும் பாவம் செய்யார்।

Verse 51

दैत्यादेवास्तथा नागा यक्षासुरमहोरगाः । सर्वे न्यायपथे स्थित्वा रामाज्ञां शिरसा दधुः

தைத்யர், தேவர், நாகர், யக்ஷர், அசுரர், மஹோரகர்—அனைவரும் நீதிப் பாதையில் நின்று ராமனின் ஆணையைத் தலைமேல் ஏற்றனர்।

Verse 52

परोपकरणेयुक्ताः स्वधर्मसुखनिर्वृताः । विद्याविनोदगमिता दिनरात्रिक्षणाः शुभाः

பிறருக்கு உதவுவதில் ஈடுபட்டு, தம் ச்வதர்மத்தின் இன்பத்தில் நிறைவு பெற்று, கல்வி மற்றும் நல்வினோதத்தில் காலம் கழிப்போர்க்கு நாள், இரவு, ஒவ்வொரு கணமும் மங்களமாகும்।

Verse 53

वातोऽपि मार्गसंस्थानां बलान्नाहरते महान् । वासांस्यपि तु सूक्ष्माणि तत्र चौरकथा नहि

அங்கு வழிகளோரம் வைத்துள்ளவற்றை மிகுந்த வலிமையுள்ள காற்றும் தன் வேகத்தால் எடுத்துச் செல்லாது. நுண்மையான ஆடைகளும் அங்கேயே நிலைத்திருக்கும்—அந்த நாட்டில் திருடர் பேச்சே இல்லை.

Verse 54

धनदो ह्यर्थिनां रामः कारुण्यश्च कृपानिधिः । भ्रातृभिः सहितो नित्यं गुरुदेवस्तुतिं व्यधात्

ராமன் வேண்டுவோர்க்கு நிச்சயமாக செல்வம் அளிப்பவன்; கருணையின் உருவம், அருள் நிதி. சகோதரர்களுடன் எப்போதும் இருந்து குருவும் தேவனும் போற்றும் ஸ்துதியை செய்தான்.