Adhyaya 11

Verse 1

शेष उवाच । एवमाज्ञाप्य भगवान्रामश्चामित्रकर्षणः । वीरानालोकयन्भूयो जगाद शुभया गिरा

சேஷன் கூறினான்—இவ்வாறு ஆணையிட்ட பின், பகவான் ராமன், பகைவரை அடக்கும் வீரன், மீண்டும் வீரர்களை நோக்கி மங்களமான சொற்களால் உரைத்தான்.

Verse 2

शत्रुघ्नस्य मम भ्रातुर्वाजिरक्षाकरस्य वै । को गंता पृष्ठतो रक्षंस्तन्निदेशप्रपालकः

என் சகோதரன் சத்ருக்னனே குதிரையின் காவலன்; அவன் பின்னால் யார் சென்று, காத்துக்கொண்டு, அவன் ஆணையை நம்பிக்கையுடன் நிறைவேற்றுவார்?

Verse 3

यः सर्ववीरान्प्रतिमुख्यमागतान्विनिर्जयेन्मर्मभिदस्त्रसंघैः । गृह्णात्वसौ मे करवीटकं तद्भूमौ यशः स्वं प्रथयन्सुविस्तरम्

முன்னேறி நேருக்கு நேர் வரும் எல்லா வீரர்களையும் உயிர்முனைத் துளைக்கும் ஆயுதப் பொழிவால் வென்று விடுபவன்—அவன் என் கரவீடக (நாடு) கைப்பற்றி, அந்த நிலத்தில் தன் புகழை எங்கும் பரப்புவானாக.

Verse 4

इत्युक्तवति रामे तु पुष्कलो भरतात्मजः । जग्राह वीटकं तस्माद्रघुराजकरांबुजात्

இவ்வாறு ராமன் உரைத்தபோது, பரதன் புதல்வன் புஷ்கலன் ரகுகுல அரசனின் தாமரைபோன்ற கரத்திலிருந்து அந்த வீடகத்தைப் பெற்றான்।

Verse 5

स्वामिन्गच्छामि शत्रुघ्न पृष्ठरक्षाकरोऽन्वहम् । सन्नद्धः सर्वशस्त्रास्त्र चापबाणधरः प्रभो

என் ஸ்வாமி, சத்ருக்னா! நான் நாள்தோறும் உமது பின்புறக் காவலனாகச் செல்வேன்; பிரபுவே, எல்லா ஆயுதங்களும் ஏந்தி, வில்-அம்பு தாங்கி ஆயத்தமாக இருப்பேன்।

Verse 6

सर्वमद्य क्षितितलं त्वत्प्रतापो विजेष्यते । एते निमित्तभूता वै रामचंद्र महामते

இன்று உமது வீரப் பிரதாபத்தால் முழு பூமித்தளமும் வெல்லப்படும். மகாமதி ராமச்சந்திரா, இவை எல்லாம் காரணமாகத் தோன்றும் நிமித்தமட்டுமே.

Verse 7

भवत्कृपातः सकलं ससुरासुरमानुषम् । उपस्थितं प्रयुद्धाय तन्निषेधे क्षमो ह्यहम्

உமது அருளால் தேவர்-அசுரர்-மனிதர் உட்பட முழுப் படையும் போருக்கு ஆயத்தமாகக் கூடியுள்ளது; ஆயினும் அந்தப் போரைத் தடுக்க நான் வல்லவன்.

Verse 8

सर्वं स्वामी ज्ञास्यति यन्ममविक्रम दर्शनात् । एष गंतास्मि शत्रुघ्न पृष्ठरक्षाप्रकारकः

என் வீரத்தைப் பார்த்தவுடன் ஸ்வாமி அனைத்தையும் அறிந்துகொள்வார். சத்ருக்னா, நான் முன்னே செல்கிறேன்; நீ பின்புறக் காவல் பொறுப்பை ஏற்று.

Verse 9

एवं ब्रुवंतं भरतात्मजं स प्रस्तूय साध्वित्यनुमोदमानः । शशंस सर्वान्कपिवीरमुख्यान्प्रभंजनोद्भूतमुखान्हरिः प्रभुः

பரதனின் புதல்வன் இவ்வாறு உரைத்தபோது, ஆண்டவன் ஹரி ‘சாது’ என்று கூறி அவனைப் புகழ்ந்து ஒப்புதல் அளித்தான். பின்னர் வாயுதேவனின் புதல்வன் தலைமையிலான முதன்மை வானர வீரர்கள் அனைவரையும் அவர் பாராட்டினார்.

Verse 10

भो हनूमन्महावीर शृणु मद्वाक्यमादृतः । त्वत्प्रसादान्मया प्राप्तमिदं राज्यमकंटकम्

ஓ மகாவீர ஹனுமான்! என் சொற்களை மரியாதையுடன் கேள். உன் அருளால் எனக்கு இந்த ராஜ்யம் நிஷ்கண்டகம்—தடைகளும் பகைவரும் அற்றதாக—கிடைத்தது.

Verse 11

इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे शेषवात्स्यायनसंवादे रामाश्वमेधे हयमोचन । पुष्कलभार्यासमागमोनाम एकादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பாதாலகண்டத்தில், சேஷ–வாத்ஸ்யாயன உரையாடலின் கீழ், ராம அச்வமேதமும் குதிரை மோசனமும் பற்றிய பகுதியில் ‘புஷ்கலனின் மனைவியுடன் சந்திப்பு’ எனும் பதினொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 12

त्वं गच्छ मम सैन्यस्य पालकः सन्ममाज्ञया । शत्रुघ्नः सोदरो मह्यं पालनीयस्त्वहं यथा

நீ சென்று என் ஆணைப்படி என் சேனையின் காவலனாக இரு. சத்ருக்னன்—என் உடன்பிறந்த சகோதரன்—என்னைப் போலவே அவனையும் நீ பாதுகாக்க வேண்டும்.

Verse 13

यत्र यत्र मतिभ्रंशः शत्रुघ्नस्य प्रजायते । तत्र तत्र प्रबोद्धव्यो भ्राता मम महामते

சத்ருக்னனுக்கு எங்கு எங்கு மதிப்ரமாதம் உண்டாகிறதோ, அங்கு அங்கு, ஓ மகாமதி, என் சகோதரனை விழிப்புறச் செய்து (தெளிவுக்கு) கொண்டு வர வேண்டும்.

Verse 14

इति श्रुत्वा महद्वाक्यं रामचंद्रस्य धीमतः । शिरसा तत्समाधाय प्रणाममकरोत्तदा

இவ்வாறு ஞானமிகு ஸ்ரீராமசந்திரரின் மகத்தான வாக்கை கேட்டவன், அதைத் தலையில் ஏற்றுக் கொண்டு, அக்கணமே பக்தியுடன் பணிந்து வணங்கினான்।

Verse 15

अथादिशन्महाराजो जांबवंतं कपीश्वरम् । रघुनाथस्य सेवायै कपिषूत्तमतेजसम्

பின்னர் மகாராஜா, வானரர்களின் ஈசனும் வானரசிறந்த ஒளிமிக்கவனுமான ஜாம்பவானை, ரகுநாதன் (ஸ்ரீராமன்) சேவைக்காக ஆணையிட்டார்।

Verse 16

अंगदो गवयो मैंदस्तथा दधिमुखः कपिः । सुग्रीवः प्लवगाधीशः शतवल्यक्षिकौ कपी

அங்கதன், கவயன், மைந்தன், மேலும் கபி ததிமுகன்; ப்லவகாதீசன் சுக்ரீவன்; மேலும் சதவலி, அக்ஷிகன் எனும் இரு வானரரும் (அங்கே இருந்தனர்)।

Verse 17

नीलो नलो मनोवेगोऽधिगंता वानरांगजः । इत्येवमादयो यूयं सज्जीभूता भवंतु भोः

நீலன், நலன், மனோவேகன், அதிகந்தா, வானராங்கஜன்—இவர்களும் இதுபோன்ற மற்றவர்களும், ஓ வீரர்களே, நீங்கள் அனைவரும் ஆயத்தமாக இருங்கள்!

Verse 18

सर्वैर्गजैः सदश्वैश्च तप्तहाटकभूषणैः । कवचैः सशिरस्त्राणैर्भूषितायां तु सत्वराः

அனைத்து யானைகளும் சிறந்த குதிரைகளும் உடன், உருகிய பொன்னாலான ஆபரணங்களாலும், கவசங்களும் தலைக்கவசங்களும் அணிந்து, அவர்கள் விரைவாக அவளை அலங்கரிக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 19

शेष उवाच । सुमंत्रमाहूय सुमंत्रिणं तदा जगाद रामो बलवीर्यशोभनः । अमात्यमौले वद केऽत्र योज्या नरा हयं पालयितुं समर्थाः

சேஷன் கூறினான்—அப்போது வலமும் வீரமும் ஒளிரும் ஸ்ரீராமன் அமைச்சர் சுமந்திரனை அழைத்து உரைத்தான்—“அமைச்சர்களில் முதல்வனே, இங்கு குதிரையைப் பாதுகாக்கத் தகுதியும் திறனும் உடையோர் யார்? அவர்களை நியமிக்கச் சொல்.”

Verse 20

तदुक्तमेवमाकर्ण्य जगाद परवीरहा । हयस्य रक्षणे योग्यान्बलिनोऽत्र नराधिपान्

அவ்வாறு கூறிய சொற்களை கேட்ட பரவீரஹந்தன் உரைத்தான்—“இங்கு குதிரையின் பாதுகாப்பிற்கு தகுதியான வல்லமைமிக்க அரசர்கள் உள்ளனர்.”

Verse 21

रघुनाथ शृणुष्वैतान्नववीरान्सुसंहितान् । धनुर्धरान्महाविद्यान्सर्वशस्त्रास्त्रकोविदान्

ஹே ரகுநாதா, இந்நவ வீரர்களைச் செவிமடு—ஒழுக்கமும் பயிற்சியும் நிறைந்த வில்லாளர்கள்; உயர்ந்த கல்வியில் தேர்ந்தோர்; எல்லா ஆயுதங்களிலும் அஸ்திரங்களிலும் வல்லோர்.

Verse 22

प्रतापाग्र्यं नीलरत्नं तथा लक्ष्मीनिधिं नृपम् । रिपुतापं चोग्रहयं तथा शस्त्रविदं नृपम्

“பிரதாபாக்ர்யன் என்னும் அரசன், மேலும் நீலரத்னன், லக்ஷ்மீநிதி மன்னன்; அதுபோல ரிபுதாபன், ஓக்ரஹயன், ஆயுதவித்தையில் புகழ்பெற்ற அரசனும் (உள்ளனர்).”

Verse 23

राजन्योऽसौ नीलरत्नो महावीरो रथाग्रणीः । स एव लक्षं रक्षेत लक्षं युध्येत निर्भयः

அந்த அரசகுல வீரன் நீலரத்னன் மகாவீரன்; ரதவீரர்களில் முதன்மை. அவன் ஒருவனே இலட்சம் பேரைக் காக்க வல்லவன்; அஞ்சாது இலட்சம் பேருடன் போரிட வல்லவன்.

Verse 24

अक्षौहिणीभिर्दशभिर्यातु वाहस्य रक्षणे । दंशितैस्स शिरस्त्राणैर्मम बाहुभिरुद्धतैः

அவன் அந்த மலைக்காவலுக்காக பத்து அக்ஷௌஹிணி சேனைகளுடன் செல்லட்டும். நானும் உயர்த்திய புயங்களுடன், இறுக்கமாக அணிந்த தலைக்கவசம் மற்றும் கவசத்தால் பாதுகாக்கப்பட்டிருப்பேன்.

Verse 25

प्रतापाग्र्यो यो ह्ययं च रिपुगर्वमशातयत् । सव्यापसव्यबाणानां मोक्ता सर्वास्त्रवित्तमः

இவன் வீரத்தில் முதன்மையானவன்; பகைவரின் அகந்தையை நசுக்கியவன். எல்லா அஸ்திரங்களிலும் சிறந்த அறிவுடையவன்; இடமும் வலமும் இருபுறமும் அம்புகளை விடும் வல்லவன்.

Verse 26

एषोऽक्षौहिणिविंशत्या यातु यज्ञहयावने । सन्नद्धो रिपुनाशाय युवाको दंडदंडभृत्

இவ்வியவன்—இரு தண்டங்களைத் தாங்கியவன்—பகைநாசத்திற்காக முழுமையாக ஆயத்தமானவன். இருபது அக்ஷௌஹிணி சேனைகளுடன் ‘யஜ்ஞஹயாவன’ எனும் காட்டிற்கு செல்லட்டும்.

Verse 27

तथा लक्ष्मीनिधिस्त्वेष यातु राजन्यसत्तमः । यस्तपोभिः शतधृतिं प्रसाद्यास्त्राणि चाभ्यसत्

அரசர்களில் சிறந்தவரே! அதுபோல இந்த லக்ஷ்மீநிதியும் செல்லட்டும்—தவத்தால் சதத்ருதி (இந்திரன்) அருளைப் பெற்று, தெய்வ அஸ்திரங்களைப் பயின்று கைவரப் பெற்றவன்.

Verse 28

ब्रह्मास्त्रं पाशुपत्यास्त्रं गारुडं नागसंज्ञितम् । मायूरं नाकुलं रौद्रं वैष्णवं मेघसंज्ञितम्

பிரம்மாஸ்திரம், பாசுபதாஸ்திரம், ‘நாக’ எனப் பெயர்பெற்ற காருடாஸ்திரம்; மயூராஸ்திரம், நாகுலாஸ்திரம், ரௌத்ராஸ்திரம், மேலும் ‘மேக’ என அழைக்கப்படும் வைஷ்ணவாஸ்திரம்.

Verse 29

वज्रं पार्वतसंज्ञं च तथा वायव्यसंज्ञितम् । इत्यादिकानामस्त्राणां संप्रयोगविसर्गवित्

அவன் வஜ்ரம், ‘பார்வத’ எனப்படும் அஸ்திரம், மேலும் ‘வாயவ்ய’ என்று அறியப்படும் அஸ்திரம் முதலியவற்றின் பயன்பாடு மற்றும் விடுவித்தல் முறைகளை நன்கு அறிந்தவன்.

Verse 30

स एष निजसैन्यानामक्षौहिण्यैकया युतः । प्रयातु शूरमुकुटः सर्ववैरिप्रभंजनः

இந்த வீரமகுடம், தன் படையின் ஒரு அக்ஷௌஹிணியுடன் புறப்படுக—அவன் எல்லா பகைவரையும் நொறுக்கும் வீரன்.

Verse 31

रिपुतापोऽयमेवाद्य गच्छत्वग्र्यो धनुर्भृताम् । सर्वशस्त्रास्त्रकुशलो रिपुवंशदवानलः

இன்றே இந்தப் பகைவரைத் துன்புறுத்தும் வீரன், வில்லாளர்களில் முதன்மை, எல்லா ஆயுத-அஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவன்—பகைவரின் குலத்திற்கு காட்டுத்தீ போன்றவன்—புறப்படுக.

Verse 32

गच्छतात्सेनया बह्व्या चतुरंगसमेतया । शत्रुघ्नाज्ञां शिरस्येते दधत्वद्य बलोत्कटाः

அவர்கள் இன்று நான்கு படைப்பிரிவுகளுடன் கூடிய பெரும் சேனையோடு செல்லட்டும். இந்த வலிமைமிக்க வீரர்கள் சத்ருக்னனின் ஆணையைத் தலையின்மேல் ஏற்றுக்கொள்ளட்டும் (அதாவது முழு கீழ்ப்படிதலுடன்).

Verse 33

उग्राश्वोऽपि महाराजा तथा शस्त्रविदेष च । सर्वे यांतु सुसंनद्धास्तव वाहस्य पालकाः

மகாராஜா உக்ராஷ்வனும், ஆயுதவித்தையில் தேர்ந்தவர்களும் செல்லட்டும்; உமது வாகனத்தைப் பாதுகாப்போர் அனைவரும் நன்கு ஆயத்தமாய் ஆயுதம் தரித்து புறப்படட்டும்.

Verse 34

इति भाषितमाकर्ण्य मंत्रिणः प्रजहर्ष च । आज्ञापयामास च तान्सुमंत्रकथितान्भटान्

அவ்வசனங்களைச் செவியுற்ற அமைச்சர்கள் பேருவகை கொண்டனர்; பின்னர் சுமந்திரன் கூறிய அந்த வீரர்களுக்குக் கட்டளையிட்டான்।

Verse 35

तेऽनुज्ञां रघुनाथस्य प्राप्य मोदं प्रपेदिरे । चिरकालं सांपरायं वांच्छंतो युद्धदुर्मदाः

ரகுநாதரின் அனுமதி பெற்றவுடன் அவர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்—போரில் அகந்தையுற்ற அவர்கள், நீண்ட காலமாக அந்த இறுதி விதிப்போரைக் காத்திருந்தனர்।

Verse 36

सन्नद्धाः कवचाद्यैश्च तथा शस्त्रास्त्रवर्तनैः । ययुः शत्रुघ्नसंवासं सीतापति प्रणोदिताः

கவசம் முதலியவற்றால் ஆயத்தமாய், ஆயுத-அம்புகளைச் செலுத்துவதில் தேர்ந்தவராய், சீதாபதியின் தூண்டுதலால் அவர்கள் சத்ருக்னனின் இல்லத்திற்குப் புறப்பட்டனர்।

Verse 37

शेष उवाच । अथोक्त ऋषिणा रामो विधिना पूजयत्क्रमात् । आचार्यादीनृषीन्सर्वान्यथोक्तवरदक्षिणैः

சேஷன் கூறினான்—பின்னர் முனிவர் உரைத்த விதிப்படி ராமன் ஒழுங்காகப் பூஜை செய்தான்; ஆசாரியர் முதலிய எல்லா ரிஷிகளையும் கூறியபடியே சிறந்த தக்ஷிணையால் கௌரவித்தான்।

Verse 38

आचार्याय ददौ रामो हस्तिनं षष्टिहायनम् । हयमेकं मनोवेगं रत्नमालाविभूषितम्

ராமன் தன் ஆசாரியருக்கு அறுபது வயதுடைய ஒரு யானையைத் தானமாக அளித்தான்; மேலும் மனவேகம்போல் விரைந்த, ரத்தினமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு குதிரையையும் கொடுத்தான்।

Verse 39

पौरटं रथमेकं च मणिरत्नविभूषितम् । चतुर्भिर्वाजिभिर्युक्तं सर्वोपस्करसंयुतम्

அவன் மணிமுத்து ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு சிறந்த தேரை கண்டான்; நான்கு குதிரைகள் பூட்டப்பட்டு, எல்லா உபகரணங்களும் நிறைந்திருந்தது.

Verse 40

मणिलक्षं तु प्रत्यक्षं मुक्ताफलतुलाशतम् । विद्रुमस्य तुलानां तु सहस्रं स्फुटतेजसाम्

கண்கூடாக ஒரு இலட்சம் மணிகள், முத்துகளின் நூறு துலா அளவு, மேலும் ஒளிவீசும் பவளத்தின் ஆயிரம் துலா அளவும் இருந்தது.

Verse 41

ग्राममेकं सुसंपन्नं नानाजनसमाकुलम् । विचित्रसस्यनिष्पन्नं विविधैर्मंदिरैर्वृतम्

அவன் ஒரே ஒரு கிராமத்தை கண்டான்—மிகச் செழிப்பானது, பலவகை மக்களால் நிரம்பியது, பலவித பயிர்களால் வளமானது, பல்வேறு இல்லங்களால் சூழப்பட்டது.

Verse 42

ब्रह्मणेऽपि तथैवादाद्धोत्रेऽप्यध्वर्यवे ददौ । ऋत्विग्भ्यो भूरिशो दत्त्वा प्रणनाम रघूत्तमः

அதேபோல் அவர் பிரஹ்மண-புரோகிதருக்கும் தானம் அளித்தார்; ஹோத்ருக்கும் அத்வர்யுவுக்கும் அளித்தார். யாகப் புரோகிதர்களுக்கு மிகுதியாக தானம் செய்து ரகுகுலச் சிறந்தவர் பணிவுடன் வணங்கினார்.

Verse 43

सर्वे ते विविधा वाग्भिराशीर्भिरभिपूजिताः । चिरंजीव महाराज रामचन्द्र रघूद्वह

அவர்கள் அனைவரும் பலவித வார்த்தைகளாலும் ஆசீர்வாதங்களாலும் அவரை போற்றினர்—“நீண்ட ஆயுள் பெறுவாயாக, மகாராஜா ராமச்சந்திரா, ரகுவம்சத் தலைவா!”

Verse 44

कन्यादानं भूमिदानं गजदानं तथैव च । अश्वदानं स्वर्णदानं तिलदानं समौक्तिकम्

கன்னியாதானம், பூமிதானம், யானைதானம் அதுபோல குதிரைதானம்; பொன்னுதானம், எள்ளுதானம் மற்றும் முத்துதானம்—இவை அனைத்தும் புனித தானங்களாகும்.

Verse 45

अन्नदानं पयोदानमभयं दानमुत्तमम् । रत्नदानानि सर्वाणि विप्रेभ्यश्चादिशन्महान्

அன்னதானம், பால் தானம், அபயதானம்—இவையே தானங்களில் உத்தமம்; மேலும் எல்லா ரத்தினதானங்களும் பிராமணர்களுக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று மகான் விதித்தார்.

Verse 46

देहि देहि धनं देहि मानेति ब्रूहि कस्यचित् । ददात्वन्नं ददात्वन्नं सर्वभोगसमन्वितम्

யாரிடமோ “கொடு, கொடு; செல்வம் கொடு, மரியாதை கொடு” என்று சொல்லலாம்; ஆனால் நீ அன்னம் கொடு—அன்னம் கொடு—எல்லா போகங்களும் நிறைந்ததாக.

Verse 47

इत्थं प्रावर्तत मखो रघुनाथस्य धीमतः । सदक्षिणो द्विजवरैः पूर्णः सर्वशुभक्रियः

இவ்வாறு ஞானமிகு ரகுநாதரின் யாகம் தொடங்கியது—உகந்த தக்ஷிணையுடன், சிறந்த த்விஜர்களால் நிறைந்ததாக, எல்லா மங்களச் செயல்களும் உடனிருந்ததாக.

Verse 48

अथ रामानुजो गत्वा मातरं प्रणनाम ह । आज्ञापयाश्वरक्षार्थमेष गच्छामि शोभने

அப்போது ராமனின் இளையவன் தாயிடம் சென்று வணங்கி கூறினான்—“அழகியவளே! அனுமதி தாரும்; நான் குதிரையை காக்கச் செல்கிறேன்.”

Verse 49

त्वत्कृपातो रिपुकुलं जित्वा शोभासमन्वितः । आयास्यामि महाराजैर्हयवर्यसमन्वितः

உமது அருளால் பகைவர் கூட்டத்தை வென்று, ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய், மாபெரும் அரசர்களுடன், சிறந்த குதிரைகளால் சூழப்பட்டவனாய் நான் மீண்டும் வருவேன்।

Verse 50

मातोवाच । पुत्र गच्छ महावीर शिवाः पंथान एव ते । सर्वान्रिपुगणाञ्जित्वा पुनरागच्छ सन्मते

தாய் கூறினாள்—மகனே, மகாவீரனே, செல்; உன் பாதைகள் சிவமயமான மங்களமானவை. எல்லாப் பகைவர் கூட்டத்தையும் வென்று, நற்கருத்துடையவனே, மீண்டும் திரும்பி வா।

Verse 51

पुष्कलं पालय निजभ्रातृजं धर्मवित्तमम् । महाबलिनमद्यापि बालकं लीलयायुतम्

உன் சகோதரன் மகனான புஷ்கலனைப் பாதுகாப்பாயாக; அவன் தர்மத்தில் தேர்ந்தவன், தர்மஞானி. பெரும் வலிமையுடையவனாயினும் இன்னும் சிறுவன்; விளையாட்டு நிர்மலத்துடன் கூடியவன்।

Verse 52

पुत्रागच्छसि चेद्युक्तः पुष्कलेन शुभान्वितः । तदा मम प्रमोदः स्यादन्यथा शोकभागहम्

மகனே, நீ புஷ்கலனுடன் முறையாகத் தயாராய், மிக்க மங்களத்துடன் திரும்பி வந்தால் எனக்கு பேரானந்தம் உண்டாகும்; இல்லையெனில் நான் துயரின் பங்காளியாகிவிடுவேன்।

Verse 53

इति संभाष्यमाणां स्वां मातरं प्रत्युवाच सः । त्वदीयचरणद्वंद्वं स्मरन्प्राप्स्यामि शोभनम्

இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருந்த தன் தாயிடம் அவன் பதிலளித்தான்—“உமது திருவடித் துவயத்தை நினைந்து நான் மங்களமும் அழகும் பெறுவேன்.”

Verse 54

पुष्कलं पालयित्वाहं निजांगमिव शोभने । स्वनामसदृशं कृत्वा पुनरेष्यामि मोदवान्

அழகியவளே, புஷ்கலத்தை என் உடலைப் போலக் காத்து, என் நாமத்திற்கேற்றதாகச் செய்து, நான் மீண்டும் மகிழ்வுடன் திரும்பி வருவேன்।

Verse 55

इत्युक्त्वा प्रययौ वीरो रामं स मखमंडपे । आसीनं मुनिवर्याग्र्यैर्यज्ञवेषधरं वरम्

இவ்வாறு கூறி அந்த வீரன் யாகமண்டபத்தில் ராமரிடம் சென்றான்; அங்கே சிறந்த ராமர் யாகவஸ்திரம் அணிந்து, முதன்மை முனிவர்களால் சூழப்பட்டு அமர்ந்திருந்தார்।

Verse 56

उवाच मतिमान्वीरः सर्वशोभासमन्वितः । रामाज्ञापय रक्षार्थं हयस्यानुज्ञया तव

எல்லா ஒளியுடனும் விளங்கிய அந்த அறிவுமிக்க வீரன் கூறினான்— “ராமா, குதிரையின் காவலுக்காக உங்கள் அனுமதியுடன் எனக்கு ஆணையிடுங்கள்।”

Verse 57

रघुनाथोऽपि तच्छ्रुत्वा भद्रमस्त्विति चाब्रवीत् । बालं स्त्रियं प्रमत्तं त्वं मा हन्याः शस्त्रवर्जितम्

அதை கேட்ட ரகுநாதரும் “நலம் உண்டாகுக” என்றார்; பின்னர், “ஆயுதமற்றவர்—குழந்தை, பெண், அல்லது கவனமற்றவர்—இவர்களை ஆயுதத்தால் தாக்காதே” என்றார்।

Verse 58

तदा लक्ष्मीनिधिर्भ्राता जानक्या जनकात्मजः । प्रहस्य किंचिन्नयने नर्तयन्राममब्रवीत्

அப்போது ஜானகியின் சகோதரன் லக்ஷ்மீநிதி—ஜனகநந்தினியின் அண்ணன்—சிறிது புன்னகைத்து, கண்களை விளையாட்டாக அசைத்தவனாய், ராமரிடம் பேசினான்।

Verse 59

लक्ष्मीनिधिरुवाच । रामचंद्र महाबाहो सर्वधर्मपरायण । शत्रुघ्नं शिक्षय तथा यथा लोकोत्तरो भवेत्

லக்ஷ்மீநிதி கூறினார்—ஹே மகாபாஹு ராமசந்திரா, ஹே சர்வதர்மபராயணா! சத்ருக்னனை அப்படியே போதிக்கவும்; அவன் மக்களிடையே லோகோத்தரமான முன்மாதிரியாக விளங்கட்டும்।

Verse 60

कुलोचितं कर्म कुर्वन्नग्रजाचरितं तथा । गच्छेत्स परमं धाम तेजोबलसमन्वितम्

தன் குலத்திற்குரிய கடமைகளைச் செய்து, மூத்தோரின் நடத்தையைப் பின்பற்றுபவன், ஒளியும் ஆன்மீக வலிமையும் உடைய பரம தாமத்தை அடைகிறான்।

Verse 61

त्वया प्रोक्तं महाराज ब्राह्मणं नावमानयेत् । पित्रा तव हतो विप्रः पितृभक्तिपरायणः

ஹே மகாராஜா! ‘பிராமணனை ஒருபோதும் அவமதிக்கக் கூடாது’ என்று நீங்களே கூறினீர். ஆனால் உங்கள் தந்தை, தந்தைபக்தியில் பராயணமான ஒரு பிராமணனை கொன்றார்।

Verse 62

त्वयापि सुमहत्कर्म कृतं लोकविगर्हितम् । अवध्यां महिलां यस्त्वं हतवान्नियतं ततः

நீயும் உலகம் கண்டிக்கும் மிகப் பெரும் செயலைச் செய்தாய்; ஏனெனில் கொல்லத் தகாத ஒரு பெண்ணை நீ நிச்சயமாகக் கொன்றாய்।

Verse 63

अग्रजोऽस्य महाराज कृतवान्यं पराक्रमम् । सनकेन कृतः पूर्वं राक्षस्याः कर्णकर्तनम्

ஹே மகாராஜா! அவனுடைய மூத்த சகோதரனும் இன்னொரு வீரச் செயலைச் செய்தான்; முன்பு சனகர் ஒரு ராக்ஷசியின் காதுகளை வெட்டினார்।

Verse 64

एवं करिष्यति नृपः शत्रुघ्नः शिक्षया तव । यदि नायं तथा कुर्यात्कुलस्यासदृशं भवेत्

இவ்வாறே அரசன் சத்ருக்னன் உமது உபதேசத்தைப் பின்பற்றி அதுபோலச் செய்வான். அவன் அப்படிச் செய்யாவிடில், தன் குலத்திற்குத் தகாதவனாய் குலத்துக்கு ஒவ்வாதவனாகிவிடுவான்.

Verse 65

इत्युक्तवंतं तं रामः प्रत्युवाच हसन्निव । मेघगंभीरया वाचा सर्ववाक्यविशारदः

அவன் இவ்வாறு கூறியபோது, எல்லா வகைச் சொற்களிலும் தேர்ந்த இராமன், புன்னகை புரிவதுபோல், மேகமென ஆழ்ந்த குரலில் அவனுக்கு மறுமொழி கூறினான்.

Verse 66

शृण्वंतु योगिनः शांताः समदुःखसुखाः पुनः । जानंत्यपारसंसारनिस्तारतरणादिकम्

துயர்-இன்பங்களில் சமநிலை கொண்ட அமைதியான யோகிகள் மீண்டும் கேளுங்கள்; அவர்கள் எல்லையற்ற சம்சாரச் சுழலிலிருந்து கடந்து விடுதலையடையும் வழிகளையும் அதனையொத்த முறைகளையும் அறிவார்கள்.

Verse 67

ये शूराः समहेष्वासाः सर्वशस्त्रास्त्रकोविदाः । ते च जानंति युद्धस्य वार्त्तां न तु भवादृशाः

வில்லில் சமமாகத் தேர்ந்தவர்களும், எல்லா ஆயுதங்களிலும் அஸ்திரங்களிலும் வல்லவர்களுமான உண்மையான வீரர்களே போரின் உண்மை நிலையை அறிவார்கள்; உன்னைப் போன்றோர் அல்லர்.

Verse 68

परोपतापिनो ये वै ये चोत्पथविसारिणः । ते हंतव्या नृपैः सर्वैः सर्वलोकहितैषिभिः

பிறரைத் துன்புறுத்துவோரும், மக்களைத் தவறான பாதைக்கு இட்டுச் செல்பவரும்—அத்தகையோரைக் எல்லா உலகங்களின் நலன் நாடும் அரசர்கள் அனைவரும் அடக்கி ஒழிக்க வேண்டும்.

Verse 69

इत्युक्तमाकर्ण्य सभासदस्ते सर्वे स्मितं चक्रुररिंदमस्य । कुंभोद्भवः पूजितमेनमश्वं विमोचयामास सुशोभितं हि

அவ்வுரைகளை கேட்டதும் சபையினர் அனைவரும் அந்தப் பகைஅடக்குவோனை நோக்கி புன்னகை செய்தனர். பின்னர் கலசத்தில் பிறந்த முனிவர் முறையாகப் பூஜித்து, அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தக் குதிரையை விடுதலை செய்தார்.

Verse 70

इमं मंत्रं समुच्चार्य वसिष्ठः कलशोद्भवः । कराग्रेण स्पृशन्नश्वं मुमोच जयकांक्षया

இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்துக் கலசோற்பவ வஸிஷ்டர் வெற்றியை நாடி, கையின் முனையால் குதிரையைத் தொட்டு அதை விடுதலை செய்தார்.

Verse 71

वाजिन्गच्छ यथालीलं सर्वत्र धरणीतले । यागार्थे मोचितो येन पुनरागच्छ सत्वरः

ஓ வாஜி! பூமித்தளமெங்கும் உன் விருப்பம்போல் சுதந்திரமாகச் செல். யாகத்திற்காக விடுவிக்கப்பட்ட நீ, விரைவாக மீண்டும் திரும்பி வா.

Verse 72

अश्वस्तु मोचितः सर्वैर्भटैः शस्त्रास्त्रकोविदैः । परीतः प्रययौ प्राचीं दिशं वायुजवान्वितः

அப்போது ஆயுதங்களில் தேர்ந்த எல்லா வீரர்களும் குதிரையை விடுவித்தனர். அவர்கள் அதைச் சூழ்ந்து செல்ல, அது காற்றின் வேகத்துடன் கிழக்குத் திசை நோக்கி சென்றது.

Verse 73

प्रचचार बलं सर्वं कंपयद्धरणीतलम् । शेषोऽपि किंचिन्न तया फणया धृतवान्भुवम्

அந்த முழுப் படையும் முன்னே பாய்ந்து பூமித்தளத்தை நடுங்கச் செய்தது. அதன் பாரத்தால் சேஷனும் தன் பாம்புத்தலையில் உலகை அரிதாகத் தாங்கினான் போல இருந்தது.

Verse 74

दिशः प्रसेदुः परितः क्ष्मातलं शोभयान्वितम् । वायवस्तं तु शत्रुघ्नं पृष्ठतो मंदगामिनः

எல்லாத் திசைகளும் அமைதியடைந்தன; சுற்றிலும் பூமித்தளம் அழகால் ஒளிர்ந்தது. மெதுவாகச் செல்லும் காற்றுகள் சத்ருக்னனைப் பின்னால் தொடர்ந்து வந்தன.

Verse 75

शत्रुघ्नस्य प्रयाणायाभ्युद्य तस्य भुजोऽस्फुरत् । दक्षिणः शुभमाशंसी जयाय च बभूव ह

சத்ருக்னன் பயணத்திற்காக எழுந்தபோது அவன் வலது புயம் துடித்தது. அது நல்வரமாகிய சகுனம்; மங்களத்தையும் வெற்றியையும் முன்கூறியது.

Verse 76

पुष्कलः स्वगृहं रम्यं प्रविवेश समृद्धिमत् । वितर्दिभिर्वलक्षाभिः शोभितं रत्नवेदिकम्

புஷ்கலன் தன் இனிய, செழிப்புமிக்க இல்லத்தில் நுழைந்தான். அது வெளிர் வெண்மையான தூண்களால் அழகுபெற்று, ரத்தின வேதிகையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

Verse 77

तत्रापश्यन्निजां भार्यां पतिव्रतपरायणाम् । किंचित्स्वदर्शनाद्धृष्टां भर्तृदर्शनलालसाम्

அங்கே அவன் தன் மனைவியைக் கண்டான்; அவள் பதிவிரத தர்மத்தில் முழுமையாக நிலைத்தவள். அவனைப் பார்த்ததும் சிறிது மகிழ்ந்து, கணவனைப் பார்க்கும் ஆவலால் நிறைந்தாள்.

Verse 78

मुखारविंदेन च नागवल्लीदलं सुकर्पूरयुतं च चर्वती । नासाफलं तोयभवं महाधनं बाह्वोर्मृणालीसदृशोः सुकंकणे

அவள் தாமரைமுகத்தால் நறுமண கற்பூரம் கலந்த நாகவல்லி இலைப் பானை மென்றாள். மூக்கில் நீரில்பிறந்த முத்து எனும் பெருஞ்செல்வம் ஒளிர்ந்தது; தாமரைத் தண்டு போன்ற மெலிந்த கரங்களில் அழகிய வளையல்கள் மின்னின.

Verse 79

कुचौ तु मालूरफलोपमौ वरौ नितंबबिंबं वरनीवि शोभितम् । पादौ तुलाकोटिधरौ सुकोमलौ दधत्यहो एक्षत सत्पतिं स्वकम्

அவளுடைய இரு அழகிய ஸ்தனங்கள் மாலூரப் பழங்களைப் போன்றவை; அவளின் வட்டமான இடுப்புப் பகுதி சிறந்த இடைக்கச்சையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. அவளின் பாதங்கள் மிக மென்மையானவை, எண்ணற்ற துலாக்களின் பாரத்தைத் தாங்குவது போல—அவ்வாறு அவள் தன் சத்பதியை நோக்கினாள்.

Verse 80

परिरभ्य प्रियां धीरो गद्गदस्वरभाषिणीम् । तदुरोजपरीरंभनिर्भरीकृतदेहकाम्

திடமுடையவன் தன் பிரியையை அணைத்தான்; அவள் குரல் தடுக்கித் தடுக்கிப் பேசினாள். அவளின் ஸ்தனங்கள் நெருக்கமாகத் தழுவியதால் அவளுடைய உடலும் ஆசையும் மிகத் தீவிரமடைந்தன.

Verse 81

उवाच भद्रे गच्छामि शत्रुघ्नपृष्ठरक्षकः । रामाज्ञया याज्ञमश्वं पालयन्रथसंयुतः

அவன் கூறினான்—“பத்ரே, நான் செல்கிறேன்; சத்ருக்னனின் பின்புறக் காவலனாக நியமிக்கப்பட்டேன். ராமனின் ஆணையால் ரதத்தில் ஏறி யாகத்தின் குதிரையைப் பாதுகாப்பேன்.”

Verse 82

त्वया मे मातरः पूज्याः पादसंवाहनादिमिः । तदुच्छिष्टं हि भुंजाना तत्कर्मकरणादरा

நீ என் தாய்மார்களைப் போற்ற வேண்டும்—பாதம் அமர்த்துதல் முதலான சேவைகளால். அவர்களுடைய உச்சிஷ்டத்தை உண்டு, அவர்களுடைய பணிகளை மரியாதையுடன் செய்து (அவர்களை வணங்கு).

Verse 83

सर्वाः पतिव्रता नार्यो लोपामुद्रादिकाः शुभाः । नावमान्यास्त्वया भीरु स्वतपोबलशोभिताः

லோபாமுத்ரை முதலான எல்லா மங்களமான பதிவிரதா பெண்களும் தம் தவவலிமையால் ஒளிர்கின்றனர். அஞ்சி நிற்பவளே, அவர்களை நீ அவமதிக்கக் கூடாது.