
अयोध्यावासिजनानुरागः — The People and Brahmins Follow Rama toward Exile
अयोध्याकाण्ड
अयोध्याकाण्डे पञ्चचत्वारिंशे सर्गे रामस्य वनप्रस्थानकाले प्रजाजनाः तथा ब्राह्मणसमाजश्च तस्य प्रति परमं स्नेहम् अनुवर्तन्ते। राजपक्षेण सुहृद्भिश्च बलात् प्रत्यावर्तयितुं प्रयत्नोऽपि कृतः, तथापि ते रथमनुसरन्ति। तदा रामः पितृवत् सान्त्वयन् अयोध्यावासिनः भरते निष्ठां स्थापयितुं, राजाज्ञापालनं च धर्मरूपेण नगरस्थैर्यहेतुत्वेन उपदिशति; किन्तु तस्य अचलधर्मनिष्ठा एव प्रजानां तस्मिन् राज्याभिलाषं अधिकं करोति। दूरात् स्थिताः वृद्धा ब्राह्मणाः—प्रज्ञया वयसाऽऽत्मतेजसा च ज्येष्ठाः—विलपन्ति, अश्वानपि निवर्तयितुं याचन्ते, शुद्धसंकल्पस्य स्वामिनं नगराभिमुखं वहन्तु, न वनाभिमुखमिति वदन्तः। करुणया प्रेरितः रामो रथात् अवतीर्य सीतया लक्ष्मणेन च सह पादचार्येव गच्छति, ब्राह्मणान् न परित्यजितुम्। ब्राह्मणाश्च घोषयन्ति—समग्रः ब्राह्मणवर्गः स्कन्धेषु वह्नीन् वहन् अनुगच्छति; वाजपेयोपार्जितैः छत्रैः छायां दद्मः; अस्माकं निश्चयो दृढः—यदि त्वं धर्मं परित्यजसि, कः पन्थाः शिष्टानाम् इति। अपूर्णयज्ञान् सर्वभूतभक्तिं च, वृक्षपक्षिणामपि अनुरागं स्मारयन्तः ते प्रत्यागमनं प्रार्थयन्ति। तामसा नदी च प्रतीकवत् तं निवारयन्तीव दृश्यते; तस्यास्तटे सुमन्त्रः अश्वान् परिचरन् नगरवनयोर्मध्ये सीम्नि विरामं सूचयति।
Verse 1
अनुरक्ता महात्मानं रामं सत्यपराक्रमम्।अनुजग्मुः प्रयान्तं तं वनवासाय मानवाः।।।।
महात्मनि सत्यपराक्रमे रामे अनुरक्ताः प्रजाः, तं वनवासाय प्रयान्तं पृष्ठतः समनुजग्मुः।
Verse 2
निवर्तितेऽपि च बलात्सुहृद्वर्गे च राजनि।नैव ते संन्यवर्तन्त रामस्यानुगता रथम्।।।।
बलात् निवर्तितेऽपि राजनि सुहृद्वर्गे च, ये रामस्यानुगता रथम्, ते तु नैव संन्यवर्तन्त; रामरथमनुगच्छन्त एव॥
Verse 3
अयोध्यानिलयानां हि पुरुषाणां महायशाः।बभूव गुणसम्पन्नः पूर्णचन्द्र इव प्रियः।।।।
अयोध्यानिलयानां पुरुषाणां स महायशाः रामो गुणसम्पन्नः पूर्णचन्द्र इव प्रियः बभूव॥
Verse 4
स याच्यमानः काकुत्स्थः स्वाभिः प्रकृतिभिस्तदा।कुर्वाणः पितरं सत्यं वनमेवान्वपद्यत।।।।
स काकुत्स्थः स्वाभिः प्रकृतिभिः तदा याच्यमानोऽपि, पितुः सत्यं कर्तुम् उद्यतः वनमेवान्वपद्यत।
Verse 5
अवेक्षमाणः सस्नेहं चक्षुषा प्रपिबन्निव।उवाच रामः स्नेहेन ताः प्रजाः स्वाः प्रजा इव।।।।
सस्नेहं तान् अवेक्षमाणः, चक्षुषा प्रपिबन्निव, रामः स्नेहेन ताः प्रजाः स्वाः प्रजा इव उवाच।
Verse 6
या प्रीतिर्बहुमानश्च मय्ययोध्यानिवासिनाम्।मत्प्रियार्थं विशेषेण भरते सा निवेश्यताम्।।।।
या प्रीतिः बहुमानश्च मय्ययोध्यानिवासिनाम्, मत्प्रियार्थं विशेषेण भरते सा निवेश्यताम्।
Verse 7
स हि कल्याणचारित्रः कैकेय्यानन्दवर्धनः।करिष्यति यथावद्वः प्रियाणि च हितानि च।।।।
स हि कल्याणचारित्रः कैकेय्यानन्दवर्धनः; करिष्यति यथावद्वः प्रियाणि च हितानि च।
Verse 8
ज्ञानवृद्धो वयोबालो मृदुर्वीर्यगुणान्वितः।अनुरूपः स वो भर्ता भविष्यति भयापहः।।।।
ज्ञानवृद्धोऽपि वयोबालो मृदुश्च वीर्यगुणान्वितः। अनुरूपः स वो भर्ता भविष्यति भयापहः॥
Verse 9
स हि राजगुणैर्युक्तो युवराजः समीक्षितः।अपि चापि मया शिष्टैः कार्यं वो भर्तृशासनम्।।।।
स हि राजगुणैर्युक्तो युवराजः समीक्षितः। अपि चापि मया शिष्टैः कार्यं वो भर्तृशासनम्॥
Verse 10
न च सन्तप्येद्यथा चासौ वनवासं गते मयि।महाराजस्तथा कार्यो मम प्रियचिकीर्षया।।।।
मयि वनवासं गते, महाराजो यथा न सन्तप्येत, मम प्रियचिकीर्षया तथा कार्यं त्वया।
Verse 11
यथा यथा दाशरथि र्धर्म एवास्थितोऽभवत्।तथा तथा प्रकृतयो रामं पतिमकामयन्।।।।
यथा यथा दाशरथिः केवलं धर्मेऽवस्थितोऽभवत्, तथा तथा प्रकृतयः रामं पतिं नृपं चाकामयन्।
Verse 12
बाष्पेण पिहितं दीनं रामः सौमित्रिणा सह।चकर्षेव गुणैर्बद्ध्वा जनं पुरनिवासिनम्।।।।
बाष्पपिहितदीनं पुरनिवासिजनं, सौमित्रिणा सह रामो गुणैर्बद्ध्वेव पृष्ठतः चकर्ष।
Verse 13
ते द्विजास्त्रिविधं वृद्धा ज्ञानेन वयसौजसा।वयः प्रकम्पशिरसो दूरादूचुरिदं वचः।।।।
ते द्विजाः ज्ञानवयोऽौजसां त्रिविधवृद्धाः, वयःप्रकम्पशिरसो दूरात् स्थित्वेदं वचः ऊचुः।
Verse 14
वहन्तो जवना रामं भो भो जात्यास्तुरङ्गमाः।निवर्तध्वं न गन्तव्यं हिता भवत भर्तरि।।।।
हे भो भो जात्यास्तुरङ्गमाः, रामं वहन्तो जवना यूयं निवर्तध्वम्। मा गच्छत, न गन्तव्यम्; स्वभर्तरि हिताः भवत॥
Verse 15
कर्णवन्ति हि भूतानि विशेषेण तुरङ्गमाः।यूयं तस्मान्निवर्तध्वं याचनां प्रतिवेदिताः।।।।
कर्णवन्ति हि भूतानि, विशेषेण तुरङ्गमाः। तस्मात् यूयं याचनां प्रतिवेदिताः निवर्तध्वम्॥
Verse 16
धर्मतः स विशुद्धात्मा वीरः शुभदृढव्रतः।उपवाह्यस्तु वो भर्ता नापवाह्यः पुराद्वनम्।।।।
स धर्मतः विशुद्धात्मा वीरः शुभदृढव्रतः। वो भर्ता पुराद् वनं नापवाह्यः, उपवाह्यस्तु पुनः॥
Verse 17
एवमार्तप्रलापांस्तान् वृद्धान् प्रलपतो द्विजान्।अवेक्ष्य सहसा रामो रथादवततार ह।।।।
एवम् आर्तप्रलापान् तान् वृद्धान् प्रलपतो द्विजान् अवेक्ष्य, रामः सहसा रथाद् अवततार ह॥
Verse 18
पद्भ्यामेव जगामाथ ससीत स्सहलक्ष्मणः।सन्निकृष्टपदन्यासो रामो वनपरायणः।।।।
ततः ससीतः सहलक्ष्मणश्च रामो वनपरायणः। पद्भ्यामेव शनैः शनैः सन्निकृष्टपदन्यासो जगाम॥
Verse 19
द्विजातींस्तु पदातींस्तान् रामश्चारित्रवत्सलः।न शशाक घृणाचक्षुः परिमोक्तुं रथेन सः।।।।
द्विजातींस्तु पदातींस्तान् रामो धर्मवत्सलः। घृणाचक्षुर्न शशाक रथेन परिमोक्तुम्॥
Verse 20
गच्छन्तमेव तं दृष्ट्वा रामं सम्भ्रान्तचेतसः।ऊचुः परमसन्तप्ता रामं वाक्यमिदं द्विजाः।।।।
गच्छन्तमेव तं दृष्ट्वा रामं सम्भ्रान्तचेतसः। परमसन्तप्ताः प्रोचुर्द्विजा राममिदं वचः॥
Verse 21
ब्राह्मण्यं सर्वमेतत्त्वां ब्रह्मण्यमनुगच्छति।द्विजस्कन्धाधिरूढास्त्वामग्नयोऽप्यनुयान्त्यमी।।।।
ब्राह्मण्यं सर्वमेतत्त्वां ब्रह्मण्यमनुगच्छति। द्विजस्कन्धाधिरूढास्त्वामग्नयोऽप्यनुयान्त्यमी॥
Verse 22
वाजपेयसमुत्थानि छत्राण्येतानि पश्य नः।पृष्ठतोऽनुप्रयातानि मेघानिव जलात्यये।।।।
वाजपेयसमुत्थानि छत्राण्येतानि पश्य नः। पृष्ठतोऽनुप्रयातानि मेघानिव जलात्यये॥
Verse 23
अनवाप्तातपत्रस्य रश्मिसन्तापितस्य ते।एभिश्छायां करिष्यामः स्वैश्छत्रैर्वाजपेयिकैः।।।।
अनवाप्तातपत्रस्य ते रश्मिसन्तापितस्य च। एभिः स्वैर्वाजपेयिकैश्छत्रैः छायां करिष्यामः॥
Verse 24
या हि नः सततं बुद्धिर्वेदमन्त्रानुसारिणी।त्वत्कृते सा कृता वत्स वनवासानुसारिणी।।।।
या हि नः सततं बुद्धिर्वेदमन्त्रानुसारिणी। त्वत्कृते सा कृता वत्स वनवासानुसारिणी॥
Verse 25
हृदयेष्वेव तिष्ठन्ति वेदा ये नः परं धनम्।वत्स्यन्त्यपि गृहेष्वेव दाराश्चारित्ररक्षिताः।।।।
हृदयेष्वेव तिष्ठन्ति वेदा ये नः परं धनम्। वत्स्यन्त्यपि गृहेष्वेव दाराश्चारित्ररक्षिताः॥
Verse 26
न पुनर्निश्चयः कार्यस्त्वद्गतौ सुकृता मतिः।त्वयि धर्मव्यपेक्षे तु किं स्याद्धर्मपथे स्थितम्।।।।
न पुनर्निश्चयः कार्यस्त्वद्गतौ सुकृता मतिः। त्वयि धर्मव्यपेक्षे तु किं स्याद्धर्मपथे स्थितम्॥
Verse 27
याचितो नो निवर्तस्व हंसशुक्लशिरोरुहैः।शिरोभिर्निभृताचार महीपतनपांसुलैः।।।।
याचितो नो निवर्तस्व हंसशुक्लशिरोरुहैः। शिरोभिर्निभृताचार महीपतनपांसुलैः॥
Verse 28
बहूनां वितता यज्ञा द्विजानां य इहागताः।तेषां समाप्तिरायत्ता तव वत्स निवर्तने।।।।
बहूनां द्विजानां येऽत्र समागताः, तेषां विस्तीर्णा यज्ञाः प्रवृत्ताः। तेषां समाप्तिः, वत्स, तव निवर्तने एव आयत्ता॥
Verse 29
भक्तिमन्ति हि भूतानि जङ्गमाजङ्गमानि च।याचमानेषु राम त्वं भक्तिं भक्तेषु दर्शय।।।।
राम, जङ्गमाजङ्गमानि सर्वभूतानि हि त्वयि भक्तिमन्ति। याचमानेषु तेषु, भक्तेषु त्वमपि भक्तिं दर्शय॥
Verse 30
अनुगन्तुमशक्ता स्त्वां मूलैरुद्धतवेगिनः।उन्नता वायुवेगेन विक्रोशन्तीव पादपाः।।।।
मूलैः बद्धत्वात् त्वामनुगन्तुमशक्ताः पादपाः। वायुवेगेन उन्नता उद्धतवेगिन इव विक्रोशन्तीव दृश्यन्ते॥
Verse 31
निश्चेष्टाहारसञ्चारा वृक्षैकस्थानविष्ठिताः।पक्षिणोऽपि प्रयाचन्ते सर्वभूतानुकम्पिनम्।।।।
निश्चेष्टाहारसञ्चारा वृक्षेष्वेकस्थाने निषण्णाः। पक्षिणोऽपि सर्वभूतानुकम्पिनं तं प्रयाचन्त इव दृश्यन्ते॥
Verse 32
एवं विक्रोशतां तेषां द्विजातीनां निवर्तने।ददृशे तमसा तत्र वारयन्तीव राघवम्।।।।
एवं द्विजातीनां निवर्तने विक्रोशतां तेषां मध्ये तत्र तमसा नदी ददृशे, यथा सा अपि राघवं वारयन्तीव।
Verse 33
ततः सुमन्त्रोऽपि रथाद्विमुच्यश्रान्तान्हयान्सम्परिवर्त्य शीघ्रम्।पीतोदकांस्तोयपरिप्लुताङ्गानचारयद्वै तमसाविदूरे।।।।
ततः सुमन्त्रोऽपि रथाद्विमुच्य श्रान्तान्हयान्सम्परिवर्त्य शीघ्रम्। पीतोदकांस्तोयपरिप्लुताङ्गानचारयद्वै तमसाविदूरे॥
Rāma must balance compassion for grieving subjects and brahmins with unwavering commitment to his father’s vow; he refuses to abandon dharma, yet modifies conduct by alighting from the chariot and walking so he does not ‘ride away’ while elders follow on foot.
The chapter frames righteousness as socially generative: Rāma’s adherence to dharma increases public desire for his kingship, while also teaching that civic stability requires channeling personal devotion into lawful succession—hence his instruction to place their loyalty in Bharata and obey the king’s order.
The river Tamasā functions as a liminal landmark between Ayodhyā and the forest, while the cultural markers include brahmin-led sacrificial practice (Vajapeya), portable sacred fires, and ritual umbrellas (chatra/ātapatra) repurposed as protective shade for the exiled prince.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.