सीता

जानन्तीऽपि खलु दिष्ट्या मां वैदेहि परिपृच्छसि। कमलपत्राक्षि भर्तुः संस्थानं लक्ष्मणस्य च॥

अहं प्रस्रवणस्थाय राघवायाद्य मैथिलि। त्वां प्रापयिष्यामि—अनलः शक्राय हव्यं हुतमिव॥

ततः स कपिशार्दूलः तेन वाक्येन तोषितः। सीतामुवाच तच्छ्रुत्वा वाक्यं वाक्यविशारदः॥

एका बुद्धिमती सखी धैर्यं धारयित्वा सीतायाः करं गृहीत्वा तामुक्तवती। गौर्याः ध्यानं पश्चात् कुरु, किं राजकुमारौ न पश्यसि? ततः सीता लज्जया नयने उद्घाट्य सम्मुखे स्थितौ रघुकुलसिंहौ अपश्यत्। रामस्य नखादिशिखापर्यन्तं सौन्दर्यं दृष्ट्वा पितुः…

तदा रघुकुलनाथः स्नात्वा पार्थिवं शिवलिङ्गं पूजयित्वा शिरः अनतवान्। सीता हस्तौ सम्पुटयित्वा स्वर्गगङ्गायै उक्तवती: हे मातः, मम मनोरथं पूरय। अहं पतिना देवरेण च सह कुशलतया प्रत्यागत्य तव पूजां करोमि। सीतायाः प्रेमरसे निमग्नां प्रार्थनां…

उद्यानं द्रष्टुं द्वौ राजकुमारौ आगतौ, किशोरौ सर्वथा सुन्दरौ च। कृष्णश्च गौरश्च, कथं वर्णयामि? वाण्याः नयनं नास्ति, नयनयोः वाणी नास्ति। इदं श्रुत्वा सर्वाः बुद्धिमत्यः सख्यः प्रहृष्टाः, सीतायाः हृदि महतीमुत्कण्ठाम् अजानन्। एका सखी अवोचत्…

धृत्वा वक्षसि चार्वङ्गी मालामम्लानपङ्कजाम् । सीतामुखे समुत्पन्ना बालभावेन सुंदरी

त्वया यदा वने त्यक्ता जानकी वै निरागसी । अंतर्वत्नी वने घोरे विलपंती मुहुर्मुहुः

शेष उवाच । अथ नावा समुत्तीर्य जाह्नवीं लक्ष्मणस्तदा । जानकीं परतस्तीरे हस्ते धृत्वा वनं ययौ ॥

सूत उवाच । तत्र दाशरथी रामो वनवासाय दीक्षितः । भ्रममाणो धरापृष्ठे सीतालक्ष्मणसंयुतः ॥

चित्रकूटात्पुरा रामो मैथिल्या लक्ष्मणेन च । समन्वितः समागत्य मुनिसत्तममपृच्छत् ॥

सीतासहितो धर्मज्ञो रामः गुरुसैन्यपुरःसरः; भ्रात्रा लक्ष्मणेन सह भरतेन सहायवान्।