Opening the text

Śubhāśubha-phalānukīrtana-varṇana
Ethical-Discourse (Afterlife Jurisprudence and Merit Economy)
Osadzony w ramach nauczania Waraha, Prithiwi, ten adhjaja przedstawia dydaktyczny raport, wygłoszony przez syna riszi, o tym, co usłyszano na temat badania ludzkich czynów przez Jamę i Citraguptę. Kataloguje on odrębne wyniki pośmiertne: przydział do narak za konkretne występki oraz stopniowane niebiańskie nagrody w Swardze/Amarawati za postępowanie zgodne z dharmą, przedstawione poprzez przykłady ilustracyjne, a nie abstrakcyjną doktrynę. Opisane są kary za adharmę, taką jak zaniedbania społeczne i rodzinne, natomiast radosne przyjęcie do nieba jest udzielane tym, którzy podtrzymują dharmę w kryzysie, praktykują hojność, chronią dobra wspólne (dobrostan braminów, bydła i państwowości), lub giną w prawej walce. Powtórzony nacisk kładziony jest na prowadzenie zapisów (lekhja) i publiczne ogłaszanie zasług, łącząc działanie etyczne z porządkiem kosmicznym i, przez rozszerzenie, ze stabilnością Prithiwi poprzez społecznie regulującą dharmę.
Verse 1
अथ शुभाशुभफलानुकीर्तनवर्णनम् ॥ ऋषिपुत्र उवाच ॥ इदमन्यत्पुरा विप्राः श्रूयतां तस्य भाषितम् ॥ यमस्य चित्रगुप्तस्य यच्च तत्र मया श्रुतम् ॥
Następuje opis recytacji pomyślnych i niepomyślnych skutków. Syn ryszie rzekł: O bramini, posłuchajcie innej dawnej sprawy, tego co zostało powiedziane przez niego, i tego co tam usłyszałem o Jamie i Citragupcie.
Verse 2
अयं तु भवतां यातु यातु स्वर्गं महीक्षिताम् ॥ अयं वृक्षस्त्वयं तिर्यगयं मोक्षं व्रजेन्नरः ॥
Niech ten odejdzie zgodnie ze swoim wyznaczonym przeznaczeniem, niech idzie do nieba wśród władców ziemi. Ten staje się drzewem, ten odchodzi jako zwierzę, ten człowiek podąża ku wyzwoleniu.
Verse 3
अयं नागो भवेत्शीघ्रमयं तु परमां गतिम् ॥ स्वपूर्वकान्पश्यतेऽयमात्मनस्तु पितामहान् ॥
Ten szybko staje się naga, istotą wężową, lecz ten osiąga najwyższy cel. Ten ogląda swoich własnych przodków, istotnie dziadów swojego rodu.
Verse 4
क्लिश्यतो रुदतश्चैव वदतश्च पुनःपुनः ॥ स्वेन दोषेण सर्वे वा अक्षयं नरकंगताः ॥
Cierpiący, płaczący i mówiący wciąż od nowa, z własnej winy wszyscy oni odeszli do trwałego piekła.
Verse 5
दारत्यागी त्वधर्मिष्ठः पुत्रपौत्रविवर्जितः ॥ क्षिप्तं वै रौरवे ह्येनं क्षपयन्तु महौजसः ॥
Porzucający żonę, najbardziej nieprawy, pozbawiony synów i wnuków: wrzucony do Raurawy, niech potężni istoty sprawią, że tam odpokutuje.
Verse 6
मुच्यतां त इमे सर्वे ह्यतीतानागतास्तथा ॥ मुच्यन्तामाशु मुच्यन्तां त एते पापवर्जिताः ॥
Niech wszyscy ci zostaną uwolnieni, ci z przeszłości i ci, którzy mają dopiero przyjść. Niech zostaną uwolnieni szybko, niech ci wolni od grzechu zostaną uwolnieni.
Verse 7
आगमे च विपत्तौ च सर्वधर्मानुपालकाः ॥ ते तु कल्पान्बहून्स्वर्ग उषित्वा ह्यनसूयकाः ॥
Ci, którzy przestrzegają wszystkich obowiązków w pomyślności i w przeciwnościach, wolni od zawiści, przebywają w niebie przez wiele kalp.
Verse 8
बहुसुन्दरनार्यङ्के ह्याद्ये परमधार्मिकम् ॥ कलौ मानुषतां यातु धर्मस्येह निदर्शनम् ॥
Na początku, na łonie bardzo pięknej kobiety, jest najprawościwszy. W wieku Kali niech ten stanie się ludzkim wzorem, tu ilustracją dharmy.
Verse 9
त्रिविष्टपे परिक्लेशो वासो ह्यस्याक्षयो भवेत् ॥ अयमायोधने शत्रुं हत्वा तु निधनंगतः ॥
W Triwisztapie jest udręka, jednak jego mieszkanie byłoby trwałe. Ten człowiek, po zabiciu wroga w bitwie, istotnie spotkała śmierć.
Verse 10
तत्र वैमानिको भूत्वा कल्पमेकं निवत्स्यति ॥ तथैवायं महाभागो धर्मात्मा धर्मवत्सलः ॥
Tam, stawszy się istotą niebiańską, która porusza się w boskim vimānie, będzie przebywał przez jedną kalpę. W ten sam sposób ten szczęśliwy człowiek, prawy z natury i oddany dharmie, ma być czczony.
Verse 11
बहुदानरतो नित्यं सर्वभूतानुकम्पकः ॥ एनं गन्धैश्च माल्यैश्च शीघ्रमेव प्रपूजय ॥
Zawsze oddany obfitemu dawaniu i współczujący wszystkim istotom, czcij go niezwłocznie wonnościami i girlandami kwiatów.
Verse 12
अस्मै पूजा भवेद्देया मयादिष्टा महात्मने ॥ वीज्यतां चामरैरेष रथमस्मै प्रदीयताम् ॥
Dla tego wielkodusznego człowieka cześć ma być ofiarowana tak, jak nakazałem. Niech będzie wachlowany kitami czamara, i niech zostanie mu darowany rydwan.
Verse 13
प्रेतवासं समुत्सृज्य हीतो यातु त्रिविष्टपम् ॥ इन्द्रस्यार्द्धं भवेच्चैव देवदेवस्य धीमतः ॥
Odrzuciwszy stan prety, niech on, uhonorowany, uda się do Triviṣṭapy, nieba. Otrzyma również udział równy połowie chwały i władzy Indry, pod panowaniem mądrego Pana bogów.
Verse 14
शङ्खतूर्यनिनादेन तत्र वै विजयेन च ॥ तत्र वै पूजयित्वा च प्रायशो लभतां सुखम् ॥
Tam, pośród dźwięczenia konch i trąb, oraz wraz ze zwycięstwem, i oddawszy tam cześć, zazwyczaj osiąga się szczęście.
Verse 15
अयं गच्छतु भद्रं चापीन्द्रदेशं दुरासदम् ॥ अनेन वै कीर्तिमता लोकः सर्वो ह्यलङ्कृतः ॥
Niech ten człowiek odejdzie, niech to będzie pomyślne, do krainy Indry, trudnej do osiągnięcia. Przez niego, sławnego chwałą, cały świat jest zaprawdę przyozdobiony i uszlachetniony.
Verse 16
गुणैश्च शतसङ्ख्याकैः शक्र एनं प्रतीक्षते ॥ तावत्स्थास्यति धर्मात्मा यावच्छक्रस्त्रिविष्टपे ॥
Obdarzony cnotami liczonymi w setkach, Śakra, Indra, oczekuje go. Prawy duszą będzie tam przebywał tak długo, jak Śakra pozostaje w Triviṣṭapie.
Verse 17
तावत्स मोदते स्वर्गे यावद्धर्मोऽनुमीयते ॥ ततश्च्युतश्च कालेन मानुष्ये सुखमश्नुते ॥
Raduje się w niebie tak długo, jak jego zasługa, dharma, jest odmierzana i zużywana. Następnie, w odpowiednim czasie, upadłszy z tego stanu, doznaje szczęścia w świecie ludzi.
Verse 18
रत्नवेणुप्रदश्चैव सर्वधर्मैरलङ्कृतः ॥ अश्विनोर्नय लोकं तु सर्वसौख्यसमन्वितम् ॥
A jako dający flety z klejnotów, przyozdobiony wszelką formą zasługi, prowadź go do świata Aśvinów, obdarzonego wszelkim szczęściem.
Verse 19
सर्वशक्त्या समेतॆन द्विजेभ्य उपपादिताः ॥ शुचीनां ब्राह्मणानाम् बह्वन्नदानं विशेषतः ॥
Ofiary powinny być składane dwukrotnie urodzonym, dvijom, z pełną siłą i możliwościami; w szczególności dar obfitego jedzenia dla czystych, zdyscyplinowanych brāhmaṇów jest szczególnie chwalony.
Verse 20
तेन कल्पं वसिष्यन्ति रुद्रकल्पा मनोरमाः ॥ तत्र कल्पं वसेद्गत्वा रुद्रलोकं न संशयः ॥
Dzięki temu zasłużenemu czynowi będą przebywać przez kalpę w zachwycających krainach podobnych do Rudry; udawszy się tam i przebywając przez kalpę, osiąga się świat Rudry - o tym nie ma wątpliwości.
Verse 21
तेन दत्तं द्विजातिभ्यो मधुखण्डपुरःसरम् ॥ रसैश्च विविधैर्युक्तं सर्वगन्धमनोहरम् ॥
Przez niego został ofiarowany dar dwukrotnie urodzonym: miód, kandyzowany cukier i tym podobne rzeczy - obdarzone różnorodnymi smakami i zachwycające każdym zapachem.
Verse 22
तरुणी क्षीरसम्पन्ना गौः सुवर्णयुता शुभा ॥ सवत्सा हेमवासाश्च दत्ताऽनेन महात्मना ॥
Młoda krowa, bogata w mleko, pomyślna i obdarzona złotem - wraz ze swoim cielęciem i w złotych szatach - została ofiarowana przez tego wielkodusznego męża.
Verse 23
अस्य लेख्यं मया दृष्टं तिस्रः कोट्यस्त्रिविष्टपे ॥ स्वर्गात्परिच्युतश्चापि ऋषीणां जायते कुले ॥
Widziałem zapis dotyczący niego: trzy krores zasługi w Triviśtapie (niebie). A nawet jeśli odpadnie od nieba, rodzi się w rodzie mędrców (rszi).
Verse 24
सुवर्णस्य प्रदाता च त्रिदशेभ्यो निवेद्यताम् ॥ त्रिदशानभ्यनुज्ञाप्य यातु देवमुमापतिम् ॥
A dającego złoto należy zgłosić Trzydziestu (bogom). Uzyskawszy zgodę bogów, niech udaje się do boskiego Pana, Umāpatiego.
Verse 25
तत्रैष वै महातेजा यथेष्टं काममाप्नुयात् ॥ तत्रैवायमपि प्रेतगणभक्तो महातपाः ॥
Tam ten promienny istotnie osiąga pragnienia według swojej woli. Tam również przebywa wielki asceta, oddany zastępowi duchów zmarłych.
Verse 26
प्रयातु पितृभिः सार्द्धं तर्पिता येन पूर्वजाः ॥ दानव्रता दिवं यान्तु नानालोकनमस्कृताः ॥
Niech odejdzie razem z przodkami, których przodkowie zostali przez niego zadowoleni przez ofiary. Niech ci, którzy złożyli ślubowanie dawania, wstąpią do nieba, uczczeni pokłonami wielu światów.
Verse 27
अयं भद्रो महाकामं सर्वभूतहिते रतः ॥ सर्वकामैरयं पूज्यः सर्वकामप्रदो नरः ॥
Ten pomyślny mąż, nastawiony na dobro wszystkich istot, jest godzien wielkich pragnień. Wszelkimi pożądanymi ofiarami należy go czcić; ten człowiek jest dawcą wszystkich pragnień.
Verse 28
विविधैः कामभोगैस्तु सेव्यमानो नरोत्तमः ॥ अक्षयं चाजरं स्थानं पूज्यमानो महर्षिभिः ॥
Obsługiwany różnorodnymi przyjemnościami pożądania, ten najlepszy z ludzi - czczony przez wielkich mędrców - osiąga niezniszczalną i wiekową sferę.
Verse 29
ब्राह्मणार्थे गवार्थे वा राष्ट्रार्थे निधनङ्गतः ॥ शक्रस्य ह्यमरावत्यां निवेदयत मा चिरम् ॥
Jeśli ktoś spotyka śmierć dlabra braminów, albo dlabra bydła, albo dlabra królestwa, wtedy zaiste zgłoście go Śakrze w Amarāvatī bez zwłoki.
Verse 30
अयं यातु महाभागो देवदेवं सनातनम् ॥ अतिसृष्टः पुरा येन यथोक्ताः सुखदोहनाḥ ॥
Niech ten szczęśliwy człowiek uda się do wiecznego Boga bogów, Tego, który w dawnych czasach, jak głosi tradycja, ustanowił dobrze ogłoszone nakazy dające szczęście.
Verse 31
क्षितिप्रदो द्विजातिभ्यो ह्ययं यातु त्रिविष्टपम् ॥ तत्रैव तिष्ठताद्वीरो ब्रह्मलोके सहानुगः ॥
Ponieważ obdarzył ziemią dwukrotnie urodzonych, niech udaje się do Triviṣṭapy, nieba. Niech ten bohater pozostanie tam właśnie, w świecie Brahmy, razem ze swymi sługami i wyznawcami.
Within the Varāha–Pṛthivī upadeśa frame, the discourse turns to karmic accountability after death. A report is introduced as heard/relayed by an ṛṣi’s son, establishing the authority of śruti-like testimony about the otherworldly court.
A didactic catalog of Yama–Citragupta’s adjudication unfolds: deeds are ‘read’ from the lekhya (ledger), publicly proclaimed, and matched to differentiated destinations—naraka for adharma (especially social/familial derelictions and harms) and Svarga/Amarāvatī/Triviṣṭapa (and higher lokas in graded fashion) for dharmic conduct such as dāna, protection of brāhmaṇas/cattle/polity, steadfastness in crisis, and heroic death in righteous battle.
The narrative peaks in the vivid polarity of outcomes: punitive assignment to named hells versus celebratory admission to Indra’s city and other divine realms, with merit announced and honored. The resolution reinforces cosmic order: ethical action is not private but audited, proclaimed, and world-stabilizing through dharma’s social-regulatory function.
Triviṣṭapa (Svarga), Amarāvatī (Indra’s city), Rudraloka, Brahmaloka; no terrestrial toponyms or river systems are explicitly named in the provided passage.
The text models an ethical economy in which actions are audited by Yama and Citragupta and yield differentiated outcomes: adharma leads to specific punitive realms, while dharma—especially generosity, protection of communal welfare, and steadfast conduct during adversity—produces graded heavenly residence and eventual auspicious rebirth.
No explicit tithi, nakṣatra, month, or seasonal timing is stated in the provided adhyāya segment; the emphasis is on categories of deeds (dāna, duty in crisis, righteous battle) rather than calendrical ritual scheduling.
Although it does not directly discuss landscapes or conservation, it frames Pṛthivī’s stability indirectly through dharma as social ecology: protecting cattle (go), supporting brāhmaṇas (knowledge/ritual economy), and safeguarding the polity (rāṣṭra) are presented as meritorious acts that sustain orderly human life on Earth.
The narrative references cosmological-administrative figures (Yama, Citragupta, Indra/Śakra, the Aśvins, Rudra, Umāpati/Śiva) and a generic ṛṣi lineage context (ṛṣiputra; rebirth in ṛṣi-kula), but no specific royal dynasty or named human genealogy is given in the provided text.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.