Adhyaya 205: Description of the Proclamation of Auspicious and Inauspicious Karmic Results

Verse 1

अथ शुभाशुभफलानुकीर्तनवर्णनम् ॥ ऋषिपुत्र उवाच ॥ इदमन्यत्पुरा विप्राः श्रूयतां तस्य भाषितम् ॥ यमस्य चित्रगुप्तस्य यच्च तत्र मया श्रुतम् ॥

তাৰ পাছত শুভ-অশুভ ফলৰ অনুকীৰ্তন (উচ্চাৰণ)ৰ বৰ্ণনা আৰম্ভ হয়। ঋষিপুত্ৰ ক’লে: “হে বিপ্ৰসকল, আন এটা প্ৰাচীন বিষয় শুনা—তেওঁ যি কৈছিল, আৰু যম আৰু চিত্ৰগুপ্ত সম্বন্ধে মই তাত যি শুনিছিলোঁ।”

Verse 2

अयं तु भवतां यातु यातु स्वर्गं महीक्षिताम् ॥ अयं वृक्षस्त्वयं तिर्यगयं मोक्षं व्रजेन्नरः ॥

“এইজন নিজৰ নিৰ্ধাৰিত গতি অনুসৰি যাওক; এইজন পৃথিৱীৰ ৰজাসকলৰ মাজত স্বৰ্গলৈ যাওক। এইজন গছ হ’ব; এইজন তিৰ্যক-যোনি (পশু) হ’ব; আৰু এই নৰ মোক্ষলৈ অগ্ৰসর হ’ব।”

Verse 3

अयं नागो भवेत्शीघ्रमयं तु परमां गतिम् ॥ स्वपूर्वकान्पश्यतेऽयमात्मनस्तु पितामहान् ॥

“এইজন শীঘ্ৰে নাগ (সৰ্প-দেৱসত্তা) হ’ব; কিন্তু এইজন পৰম গতি লাভ কৰিব। এইজন নিজৰ পূৰ্বপুৰুষসকলক—নিজ বংশৰ পিতামহসকলক—প্ৰত্যক্ষ দেখিব।”

Verse 4

क्लिश्यतो रुदतश्चैव वदतश्च पुनःपुनः ॥ स्वेन दोषेण सर्वे वा अक्षयं नरकंगताः ॥

“ক্লেশ ভোগ কৰি, কান্দি, আৰু বাৰে বাৰে ক’বলৈ ধৰিও—নিজ নিজ দোষৰ কাৰণেই তেওঁলোক সকলোৱে অক্ষয় নৰকত গতি লাভ কৰিছে।”

Verse 5

दारत्यागी त्वधर्मिष्ठः पुत्रपौत्रविवर्जितः ॥ क्षिप्तं वै रौरवे ह्येनं क्षपयन्तु महौजसः ॥

যি পত্নী ত্যাগ কৰে, সি অতি অধাৰ্মিক; পুত্ৰ-পৌত্ৰবিহীন হয়। তাক ৰৌৰৱ নৰকত নিক্ষিপ্ত কৰা হৈছে—মহাশক্তিমানসকলে তাক তাত দণ্ডভোগে ক্ষয় কৰাওক।

Verse 6

मुच्यतां त इमे सर्वे ह्यतीतानागतास्तथा ॥ मुच्यन्तामाशु मुच्यन्तां त एते पापवर्जिताः ॥

ইয়াত থকা এই সকলোকে—অতীতৰ আৰু আগন্তুকসকলকো—মুক্ত কৰা হওক। সিহঁত শীঘ্ৰে মুক্ত হওক; এই পাপবর্জিতসকল মুক্ত হওক।

Verse 7

आगमे च विपत्तौ च सर्वधर्मानुपालकाः ॥ ते तु कल्पान्बहून्स्वर्ग उषित्वा ह्यनसूयकाः ॥

যিসকলে সুখত আৰু বিপদত সকলো ধৰ্ম পালন কৰে—অসূয়াহীন—সিহঁতে বহু কল্প স্বৰ্গত বাস কৰে।

Verse 8

बहुसुन्दरनार्यङ्के ह्याद्ये परमधार्मिकम् ॥ कलौ मानुषतां यातु धर्मस्येह निदर्शनम् ॥

প্ৰথম অৱস্থাত, অতি সুন্দৰ নাৰীৰ কোলাত (সি) পৰম ধৰ্মিষ্ঠ। কলিযুগত ই মানৱ-আদৰ্শ হওক—ইয়াত ধৰ্মৰ নিদৰ্শন হওক।

Verse 9

त्रिविष्टपे परिक्लेशो वासो ह्यस्याक्षयो भवेत् ॥ अयमायोधने शत्रुं हत्वा तु निधनंगतः ॥

ত্ৰিৱিষ্টপ (স্বৰ্গ)ত কষ্ট আছে, তথাপি তাৰ বাস অক্ষয় হ’ব। এই মানুহে যুদ্ধত শত্রুক বধ কৰি নিশ্চয়েই মৃত্যুলৈ গৈছে।

Verse 10

तत्र वैमानिको भूत्वा कल्पमेकं निवत्स्यति ॥ तथैवायं महाभागो धर्मात्मा धर्मवत्सलः ॥

তাত তেওঁ বৈমানিক ৰূপ ধৰি দেৱীয় বিমানে গমন কৰি এক কল্প পৰ্যন্ত বাস কৰিব। সেইদৰে এই মহাভাগ্যবান, ধৰ্মাত্মা আৰু ধৰ্ম-ৱৎসল পুৰুষো সন্মানযোগ্য।

Verse 11

बहुदानरतो नित्यं सर्वभूतानुकम्पकः ॥ एनं गन्धैश्च माल्यैश्च शीघ्रमेव प्रपूजय ॥

যি সদায় বহুদানত ৰত আৰু সকলো প্ৰাণীৰ প্ৰতি দয়া-কৰুণাময়—তাক সুগন্ধি আৰু মালাৰে শীঘ্ৰেই পূজা কৰা।

Verse 12

अस्मै पूजा भवेद्देया मयादिष्टा महात्मने ॥ वीज्यतां चामरैरेष रथमस्मै प्रदीयताम् ॥

এই মহাত্মাৰ বাবে মোৰ আদেশ অনুসাৰে পূজা দিয়া উচিত। ইয়াক চামৰে (যাক-পুচ্ছ) পাখা মাৰি সেবা কৰা হওক আৰু ইয়াক ৰথ দান কৰা হওক।

Verse 13

प्रेतवासं समुत्सृज्य हीतो यातु त्रिविष्टपम् ॥ इन्द्रस्यार्द्धं भवेच्चैव देवदेवस्य धीमतः ॥

প্ৰেত-অৱস্থা ত্যাগ কৰি, সন্মানিত হৈ, তেওঁ ত্ৰিৱিষ্টপ (স্বৰ্গ)লৈ যাওক। বুদ্ধিমান দেৱদেৱৰ অধীনত তেওঁ ইন্দ্ৰৰ অর্ধাংশ সমান ভাগো লাভ কৰিব।

Verse 14

शङ्खतूर्यनिनादेन तत्र वै विजयेन च ॥ तत्र वै पूजयित्वा च प्रायशो लभतां सुखम् ॥

তাত শঙ্খ আৰু তূৰ্যৰ ধ্বনিৰে, আৰু বিজয়ৰ সৈতে; আৰু তাত পূজা কৰি তেওঁ সাধাৰণতে সুখ লাভ কৰে।

Verse 15

अयं गच्छतु भद्रं चापीन्द्रदेशं दुरासदम् ॥ अनेन वै कीर्तिमता लोकः सर्वो ह्यलङ्कृतः ॥

এই পুৰুষজন যাওক—মঙ্গল হওক—ইন্দ্ৰৰ দুষ্প্ৰাপ্য লোকলৈ। এই কীৰ্তিমানজনৰ দ্বাৰা সমগ্ৰ জগত নিশ্চয়েই অলংকৃত হয়।

Verse 16

गुणैश्च शतसङ्ख्याकैः शक्र एनं प्रतीक्षते ॥ तावत्स्थास्यति धर्मात्मा यावच्छक्रस्त्रिविष्टपे ॥

শতসংখ্যক গুণে বিভূষিত এইজনক শক্র (ইন্দ্ৰ) অপেক্ষা কৰি আছে। ধৰ্মাত্মা জন ত্ৰিৱিষ্টপত শক্র যিমানদিন থাকে সিমানদিন তাতেই থাকিব।

Verse 17

तावत्स मोदते स्वर्गे यावद्धर्मोऽनुमीयते ॥ ततश्च्युतश्च कालेन मानुष्ये सुखमश्नुते ॥

যিমানদিন তেওঁৰ পুণ্য (ধৰ্ম) ক্ষয়/মূল্যায়িত হয় সিমানদিন তেওঁ স্বৰ্গত আনন্দ কৰে। তাৰ পাছত সময়মতে তাতৰ পৰা চ্যুত হৈ মানৱলোকে সুখ ভোগ কৰে।

Verse 18

रत्नवेणुप्रदश्चैव सर्वधर्मैरलङ्कृतः ॥ अश्विनोर्नय लोकं तु सर्वसौख्यसमन्वितम् ॥

ৰত্নময় বেণু (বাঁহী) দানকাৰী আৰু সকলো ধৰ্মে অলংকৃত হৈ, তেওঁক অশ্বিনদ্বয়ৰ লোকলৈ লৈ যোৱা—যি সকলো সুখে সমন্বিত।

Verse 19

सर्वशक्त्या समेतॆन द्विजेभ्य उपपादिताः ॥ शुचीनां ब्राह्मणानाम् बह्वन्नदानं विशेषतः ॥

নিজৰ সম্পূৰ্ণ সামৰ্থ্যৰে দ্বিজসকলক দান অৰ্পণ কৰা হয়; বিশেষকৈ শুচি ব্রাহ্মণসকলক প্ৰচুৰ অন্নদান অতি প্ৰশংসিত।

Verse 20

तेन कल्पं वसिष्यन्ति रुद्रकल्पा मनोरमाः ॥ तत्र कल्पं वसेद्गत्वा रुद्रलोकं न संशयः ॥

সেই পুণ্যকৰ্মৰ ফলত তেওঁলোকে মনোৰম ৰুদ্ৰ-সদৃশ লোকসমূহত এক কল্প পৰ্যন্ত বাস কৰিব। তাত গৈ এক কল্প বাস কৰিলে ৰুদ্ৰলোক লাভ হয়—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 21

तेन दत्तं द्विजातिभ्यो मधुखण्डपुरःसरम् ॥ रसैश्च विविधैर्युक्तं सर्वगन्धमनोहरम् ॥

তেওঁ দ্বিজাতিসকলক দান দিলে—মধু, মিছৰি আদি—বিভিন্ন ৰসৰে সমৃদ্ধ আৰু সকলো সুগন্ধে মনোহৰ।

Verse 22

तरुणी क्षीरसम्पन्ना गौः सुवर्णयुता शुभा ॥ सवत्सा हेमवासाश्च दत्ताऽनेन महात्मना ॥

এজনী তৰুণী গাই, দুগ্ধে সমৃদ্ধ, শুভ আৰু সোণেৰে যুক্ত—বাছুৰসহ আৰু সুৱৰ্ণ বস্ত্ৰসহ—এই মহাত্মাই দান কৰিলে।

Verse 23

अस्य लेख्यं मया दृष्टं तिस्रः कोट्यस्त्रिविष्टपे ॥ स्वर्गात्परिच्युतश्चापि ऋषीणां जायते कुले ॥

মই তেওঁৰ বিষয়ে লিখিত নথি দেখিছোঁ: ত্ৰিৱিষ্টপ (স্বৰ্গ)ত তিন কোটি (পুণ্য)। আৰু স্বৰ্গৰ পৰা পতিত হলেও, তেওঁ ঋষিসকলৰ বংশত জন্ম লয়।

Verse 24

सुवर्णस्य प्रदाता च त्रिदशेभ्यो निवेद्यताम् ॥ त्रिदशानभ्यनुज्ञाप्य यातु देवमुमापतिम् ॥

আৰু যি সোণ দান কৰে, তাৰ কথা ত্ৰিদশ (দেৱতা)সকলক নিবেদন কৰা হওক। দেৱতাসকলৰ অনুমতি লৈ, তেওঁ দিৱ্য প্ৰভু উমাপতিৰ ওচৰলৈ যাওক।

Verse 25

तत्रैष वै महातेजा यथेष्टं काममाप्नुयात् ॥ तत्रैवायमपि प्रेतगणभक्तो महातपाः ॥

তাত সেই মহাতেজস্বী নিশ্চয় যেথেষ্টভাৱে ইচ্ছিত কাম লাভ কৰে। তাতেই প্ৰেতগণৰ ভক্ত সেই মহাতপস্বীও অৱস্থিত।

Verse 26

प्रयातु पितृभिः सार्द्धं तर्पिता येन पूर्वजाः ॥ दानव्रता दिवं यान्तु नानालोकनमस्कृताः ॥

সন্তুষ্ট কৰা পূৰ্বজসকলৰ সৈতে পিতৃগণৰ সহিত তেওঁ প্ৰয়াণ কৰক, কিয়নো তেওঁ তৰ্পণেৰে তেওঁলোকক তৃপ্ত কৰিছিল। দানব্ৰতধাৰীসকল বহু লোকৰ নমস্কাৰে সন্মানিত হৈ স্বৰ্গলৈ গমন কৰক।

Verse 27

अयं भद्रो महाकामं सर्वभूतहिते रतः ॥ सर्वकामैरयं पूज्यः सर्वकामप्रदो नरः ॥

এই ভদ্ৰ পুৰুষ সকলো ভূতৰ হিতত ৰত, আৰু মহাকামৰ যোগ্য। সকলো ইচ্ছিত বস্তুৰে তেওঁ পূজ্য; এই নৰ সকলো কামনা প্ৰদানকাৰী।

Verse 28

विविधैः कामभोगैस्तु सेव्यमानो नरोत्तमः ॥ अक्षयं चाजरं स्थानं पूज्यमानो महर्षिभिः ॥

বিভিন্ন কামভোগেৰে সেৱিত সেই নৰোত্তম—মহর্ষিসকলৰ দ্বাৰা পূজিত হৈ—অক্ষয় আৰু অজৰ স্থান লাভ কৰে।

Verse 29

ब्राह्मणार्थे गवार्थे वा राष्ट्रार्थे निधनङ्गतः ॥ शक्रस्य ह्यमरावत्यां निवेदयत मा चिरम् ॥

ব্ৰাহ্মণাৰ্থে, গোৱাৰ্থে, বা ৰাষ্ট্ৰাৰ্থে যদি কোনোবাই মৃত্যুবৰণ কৰে, তেন্তে শীঘ্ৰেই শক্ৰৰ অমৰাৱতীত তেওঁৰ বিষয়ে নিবেদন কৰা।

Verse 30

अयं यातु महाभागो देवदेवं सनातनम् ॥ अतिसृष्टः पुरा येन यथोक्ताः सुखदोहनाḥ ॥

এই মহাভাগ্যৱান পুৰুষে দেৱদেৱ সনাতন প্ৰভুৰ ওচৰলৈ যাওক; যিজনে পূৰ্বকালত যথোক্তভাৱে সুখদায়ক বিধানসমূহ প্ৰকাশ কৰিছিল।

Verse 31

क्षितिप्रदो द्विजातिभ्यो ह्ययं यातु त्रिविष्टपम् ॥ तत्रैव तिष्ठताद्वीरो ब्रह्मलोके सहानुगः ॥

দ্বিজসকলক ভূমিদান কৰাৰ বাবে ই ত্ৰিৱিষ্টপ (স্বৰ্গ)লৈ যাওক। সেই বীৰে তাতেই, ব্ৰহ্মলোকে, নিজৰ অনুগামীসকলসহ অৱস্থান কৰক।