Adhyaya 205: Description of the Proclamation of Auspicious and Inauspicious Karmic Results

Verse 1

अथ शुभाशुभफलानुकीर्तनवर्णनम् ॥ ऋषिपुत्र उवाच ॥ इदमन्यत्पुरा विप्राः श्रूयतां तस्य भाषितम् ॥ यमस्य चित्रगुप्तस्य यच्च तत्र मया श्रुतम् ॥

ଏବେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଫଳର ଅନୁକୀର୍ତ୍ତନର ବର୍ଣ୍ଣନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଋଷିପୁତ୍ର କହିଲେ—ହେ ବିପ୍ରମାନେ, ଆଉ ଗୋଟିଏ ପୁରାତନ କଥା ଶୁଣ; ଯମ ଓ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ବିଷୟରେ ସେଠାରେ ଯାହା କୁହାଗଲା ଏବଂ ମୁଁ ଯାହା ଶୁଣିଲି, ତାହା କହୁଛି।

Verse 2

अयं तु भवतां यातु यातु स्वर्गं महीक्षिताम् ॥ अयं वृक्षस्त्वयं तिर्यगयं मोक्षं व्रजेन्नरः ॥

ଏହିଜଣ ତୁମମାନଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ପଥକୁ ଯାଉ; ଏହିଜଣ ପୃଥିବୀର ରାଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉ। ଏହିଜଣ ବୃକ୍ଷ ହେଉ; ଏହିଜଣ ତିର୍ୟକ୍-ଯୋନି (ପଶୁ) ହେଉ; ଏହି ନର ମୋକ୍ଷକୁ ଯାଉ।

Verse 3

अयं नागो भवेत्शीघ्रमयं तु परमां गतिम् ॥ स्वपूर्वकान्पश्यतेऽयमात्मनस्तु पितामहान् ॥

ଏହିଜଣ ଶୀଘ୍ର ନାଗ (ସର୍ପ-ଦେବ) ହେବ; କିନ୍ତୁ ଏହିଜଣ ପରମ ଗତି ପାଇବ। ଏହିଜଣ ନିଜ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ—ନିଜ ବଂଶର ପିତାମହମାନଙ୍କୁ—ଦେଖେ।

Verse 4

क्लिश्यतो रुदतश्चैव वदतश्च पुनःपुनः ॥ स्वेन दोषेण सर्वे वा अक्षयं नरकंगताः ॥

କ୍ଲେଶ ଭୋଗି, କାନ୍ଦି, ପୁନଃପୁନଃ ବିଲାପ କରି—ନିଜ ଦୋଷରେ—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅକ୍ଷୟ ନରକକୁ ଗଲେ।

Verse 5

दारत्यागी त्वधर्मिष्ठः पुत्रपौत्रविवर्जितः ॥ क्षिप्तं वै रौरवे ह्येनं क्षपयन्तु महौजसः ॥

ସ୍ତ୍ରୀତ୍ୟାଗୀ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଧର୍ମୀ, ପୁତ୍ର-ପୌତ୍ରବିହୀନ—ଏହାକୁ ରୌରବ ନରକରେ ନିକ୍ଷେପ କରାଯାଇଛି; ମହାଓଜସ୍ବୀ ଦୂତମାନେ ଏହାକୁ ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡଭୋଗରେ କ୍ଷୟ କରୁନ୍ତୁ।

Verse 6

मुच्यतां त इमे सर्वे ह्यतीतानागतास्तथा ॥ मुच्यन्तामाशु मुच्यन्तां त एते पापवर्जिताः ॥

ଏ ସମସ୍ତେ—ଅତୀତର ଓ ଆଗାମୀର—ମୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ। ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ; ପାପବର୍ଜିତ ଏମାନେ ମୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।

Verse 7

आगमे च विपत्तौ च सर्वधर्मानुपालकाः ॥ ते तु कल्पान्बहून्स्वर्ग उषित्वा ह्यनसूयकाः ॥

ସମୃଦ୍ଧିରେ ଓ ବିପତ୍ତିରେ ଯେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ପାଳନ କରନ୍ତି—ଅସୂୟାରହିତ—ସେମାନେ ବହୁ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସନ୍ତି।

Verse 8

बहुसुन्दरनार्यङ्के ह्याद्ये परमधार्मिकम् ॥ कलौ मानुषतां यातु धर्मस्येह निदर्शनम् ॥

ପ୍ରଥମ ଅବସ୍ଥାରେ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ନାରୀର ଅଙ୍କରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପରମ ଧାର୍ମିକ। କଳିଯୁଗରେ ଏହା ମାନବତା ପାଉ—ଏଠାରେ ଧର୍ମର ନିଦର୍ଶନ ହେଉ।

Verse 9

त्रिविष्टपे परिक्लेशो वासो ह्यस्याक्षयो भवेत् ॥ अयमायोधने शत्रुं हत्वा तु निधनंगतः ॥

ତ୍ରିବିଷ୍ଟପ (ସ୍ୱର୍ଗ)ରେ କ୍ଲେଶ ଥାଏ, ତଥାପି ତାହାର ବାସ ଅକ୍ଷୟ ହେବ। ଏହି ପୁରୁଷ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁକୁ ହତ୍ୟା କରି ନିଶ୍ଚୟ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି।

Verse 10

तत्र वैमानिको भूत्वा कल्पमेकं निवत्स्यति ॥ तथैवायं महाभागो धर्मात्मा धर्मवत्सलः ॥

ସେଠାରେ ବୈମାନିକ (ଦିବ୍ୟ ବିମାନଚାରୀ) ହୋଇ ସେ ଗୋଟିଏ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସିବ। ସେହିପରି ଏହି ମହାଭାଗ—ଧର୍ମାତ୍ମା ଓ ଧର୍ମବତ୍ସଳ—(ସମ୍ମାନନୀୟ)।

Verse 11

बहुदानरतो नित्यं सर्वभूतानुकम्पकः ॥ एनं गन्धैश्च माल्यैश्च शीघ्रमेव प्रपूजय ॥

ଯେ ନିତ୍ୟ ବହୁଦାନରେ ରତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭୂତପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରତି କରୁଣାଶୀଳ—ତାଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ମାଳାଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ପୂଜା କର।

Verse 12

अस्मै पूजा भवेद्देया मयादिष्टा महात्मने ॥ वीज्यतां चामरैरेष रथमस्मै प्रदीयताम् ॥

ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ଆଦେଶାନୁସାରେ ପୂଜା ଦିଆଯାଉ। ତାଙ୍କୁ ଚାମରଦ୍ୱାରା ବୀଜାଯାଉ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଏକ ରଥ ଦାନ କରାଯାଉ।

Verse 13

प्रेतवासं समुत्सृज्य हीतो यातु त्रिविष्टपम् ॥ इन्द्रस्यार्द्धं भवेच्चैव देवदेवस्य धीमतः ॥

ପ୍ରେତାବସ୍ଥାକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସେ ତ୍ରିବିଷ୍ଟପ (ସ୍ୱର୍ଗ)କୁ ଯାଉ। ଧୀମାନ ଦେବଦେବଙ୍କ ଅଧୀନରେ ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ/ଅଧିକାରର ଅର୍ଧାଂଶ ମଧ୍ୟ ମିଳୁ।

Verse 14

शङ्खतूर्यनिनादेन तत्र वै विजयेन च ॥ तत्र वै पूजयित्वा च प्रायशो लभतां सुखम् ॥

ସେଠାରେ ଶଙ୍ଖ ଓ ତୂର୍ୟର ନିନାଦ ସହ, ଏବଂ ବିଜୟ ସହିତ ମଧ୍ୟ; ସେଠାରେ ପୂଜା କରି ସେ ପ୍ରାୟଃ ସୁଖ ଲାଭ କରେ।

Verse 15

अयं गच्छतु भद्रं चापीन्द्रदेशं दुरासदम् ॥ अनेन वै कीर्तिमता लोकः सर्वो ह्यलङ्कृतः ॥

ଏହି ପୁରୁଷ—ମଙ୍ଗଳ ହେଉ—ଦୁର୍ଲଭ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଉ। ଏହି କୀର୍ତ୍ତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ଲୋକ ନିଶ୍ଚୟ ଅଲଙ୍କୃତ (ଉନ୍ନତ) ହୋଇଛି।

Verse 16

गुणैश्च शतसङ्ख्याकैः शक्र एनं प्रतीक्षते ॥ तावत्स्थास्यति धर्मात्मा यावच्छक्रस्त्रिविष्टपे ॥

ଶତସଂଖ୍ୟକ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ତାହାକୁ ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର) ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ଯେତେଦିନ ତ୍ରିବିଷ୍ଟପେ ଅଛନ୍ତି, ସେତେଦିନ ଧର୍ମାତ୍ମା ସେଠାରେ ରହିବେ।

Verse 17

तावत्स मोदते स्वर्गे यावद्धर्मोऽनुमीयते ॥ ततश्च्युतश्च कालेन मानुष्ये सुखमश्नुते ॥

ଯେତେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହାର ଧର୍ମ (ପୁଣ୍ୟ) ଅନୁମିତ ହୋଇ କ୍ଷୟ ପାଉଛି, ସେତେଦିନ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରେ। ପରେ କାଳକ୍ରମେ ସେଠାରୁ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇ ମନୁଷ୍ୟଲୋକରେ ସୁଖ ଭୋଗ କରେ।

Verse 18

रत्नवेणुप्रदश्चैव सर्वधर्मैरलङ्कृतः ॥ अश्विनोर्नय लोकं तु सर्वसौख्यसमन्वितम् ॥

ରତ୍ନବେଣୁ (ରତ୍ନଯୁକ୍ତ ବାଂଶୀ) ଦାତା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇ, ତାହାକୁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଅ—ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ସୌଖ୍ୟ ରହିଛି।

Verse 19

सर्वशक्त्या समेतॆन द्विजेभ्य उपपादिताः ॥ शुचीनां ब्राह्मणानाम् बह्वन्नदानं विशेषतः ॥

ନିଜ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଆଯାଉ; ବିଶେଷତଃ ଶୁଚି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ବହୁ ଅନ୍ନଦାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଶଂସନୀୟ।

Verse 20

तेन कल्पं वसिष्यन्ति रुद्रकल्पा मनोरमाः ॥ तत्र कल्पं वसेद्गत्वा रुद्रलोकं न संशयः ॥

ସେହି ପୁଣ୍ୟଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମନୋରମ ରୁଦ୍ରସଦୃଶ ଲୋକମାନେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସିବେ। ସେଠାକୁ ଯାଇ ଏକ କଳ୍ପ ବସିଲେ ରୁଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 21

तेन दत्तं द्विजातिभ्यो मधुखण्डपुरःसरम् ॥ रसैश्च विविधैर्युक्तं सर्वगन्धमनोहरम् ॥

ସେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ମଧୁ, ମିଶ୍ରି ଆଦି ଦାନ କଲେ; ତାହା ବିଭିନ୍ନ ରସରେ ଯୁକ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧରେ ମନୋହର ଥିଲା।

Verse 22

तरुणी क्षीरसम्पन्ना गौः सुवर्णयुता शुभा ॥ सवत्सा हेमवासाश्च दत्ताऽनेन महात्मना ॥

ଏହି ମହାତ୍ମା ଦୁଧରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଶୁଭ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣଯୁକ୍ତ ଯୁବତୀ ଗାଈକୁ ବଛୁରା ସହିତ ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣବସ୍ତ୍ର ସହ ଦାନ କଲେ।

Verse 23

अस्य लेख्यं मया दृष्टं तिस्रः कोट्यस्त्रिविष्टपे ॥ स्वर्गात्परिच्युतश्चापि ऋषीणां जायते कुले ॥

ମୁଁ ତାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଲେଖ୍ୟ ଦେଖିଛି—ତ୍ରିବିଷ୍ଟପରେ ତାଙ୍କର ତିନି କୋଟି (ପୁଣ୍ୟ) ଅଛି; ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଚ୍ୟୁତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଋଷିକୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।

Verse 24

सुवर्णस्य प्रदाता च त्रिदशेभ्यो निवेद्यताम् ॥ त्रिदशानभ्यनुज्ञाप्य यातु देवमुमापतिम् ॥

ସୁବର୍ଣ୍ଣଦାତାଙ୍କ ବିଷୟ ତ୍ରିଦଶ ଦେବମାନଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରାଯାଉ; ଦେବମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ ସେ ଦେବ ଉମାପତିଙ୍କୁ ଯାଉ।

Verse 25

तत्रैष वै महातेजा यथेष्टं काममाप्नुयात् ॥ तत्रैवायमपि प्रेतगणभक्तो महातपाः ॥

ସେଠାରେ ଏହି ମହାତେଜସ୍ବୀ ଯଥେଷ୍ଟ କାମନା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ସେଠାରେ ଏହି ମହାତପସ୍ବୀ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେତଗଣଭକ୍ତ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ।

Verse 26

प्रयातु पितृभिः सार्द्धं तर्पिता येन पूर्वजाः ॥ दानव्रता दिवं यान्तु नानालोकनमस्कृताः ॥

ଯାହାର ତର୍ପଣରେ ପୂର୍ବଜମାନେ ତୃପ୍ତ ହେଲେ, ସେ ପିତୃମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରୟାଣ କରୁ। ଦାନବ୍ରତୀମାନେ ନାନା ଲୋକର ନମସ୍କାରରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।

Verse 27

अयं भद्रो महाकामं सर्वभूतहिते रतः ॥ सर्वकामैरयं पूज्यः सर्वकामप्रदो नरः ॥

ଏହି ଭଦ୍ର ପୁରୁଷ ସର୍ବଭୂତହିତରେ ରତ; ତେଣୁ ମହାକାମନାର ଯୋଗ୍ୟ। ସମସ୍ତ କାମ୍ୟବସ୍ତୁଦ୍ୱାରା ଏହାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ଏହି ନର ସର୍ବକାମ ପ୍ରଦାନକାରୀ।

Verse 28

विविधैः कामभोगैस्तु सेव्यमानो नरोत्तमः ॥ अक्षयं चाजरं स्थानं पूज्यमानो महर्षिभिः ॥

ବିଭିନ୍ନ କାମଭୋଗରେ ସେବିତ ସେ ନରୋତ୍ତମ, ମହର୍ଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ, ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅଜର ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 29

ब्राह्मणार्थे गवार्थे वा राष्ट्रार्थे निधनङ्गतः ॥ शक्रस्य ह्यमरावत्यां निवेदयत मा चिरम् ॥

ବ୍ରାହ୍ମଣାର୍ଥେ, ଗୋଅର୍ଥେ କିମ୍ବା ରାଷ୍ଟ୍ରାର୍ଥେ ଯେ ନିଧନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ—ତାହାକୁ ଅମରାବତୀରେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ବିଳମ୍ବ ନ କରି ନିବେଦନ କର।

Verse 30

अयं यातु महाभागो देवदेवं सनातनम् ॥ अतिसृष्टः पुरा येन यथोक्ताः सुखदोहनाḥ ॥

ଏହି ମହାଭାଗ ଦେବଦେବ ସନାତନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଆନ୍ତୁ—ଯିଏ ପୁରାକାଳରେ ଯଥୋକ୍ତ ଭାବେ ସୁଖଦାୟକ ବିଧାନମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଚାର କରିଥିଲେ।

Verse 31

क्षितिप्रदो द्विजातिभ्यो ह्ययं यातु त्रिविष्टपम् ॥ तत्रैव तिष्ठताद्वीरो ब्रह्मलोके सहानुगः ॥

ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଭୂମିଦାନ କରିଥିବାରୁ ଏହିଜଣ ତ୍ରିବିଷ୍ଟପ (ସ୍ୱର୍ଗ)କୁ ଯାଉନ୍ତୁ। ସେହି ବୀର ତଥାଏବ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ଅନୁଗମାନଙ୍କ ସହ ରହୁନ୍ତୁ।