
Sukta 7.33
Vasiṣṭha (self-referential; addressed to Vasiṣṭhas)
Triṣṭubh (probable for RV 7.33)
RV 7.33 to samoreferencyjny hymn Wasiṣṭhy, który wzywa bractwo widzów Wasiṣṭhów, by zgromadzili się blisko wokół barhis (świętej trawy) i chronili obrzęd oraz śpiewaka. Hymn wysławia zbiorową moc kapłańską, rozświetlającą jak Sūrya, rozległą jak Ocean i popychającą jak Vāta, aby stoma (hymn) osiągnęła swoją zamierzoną społeczność i skuteczność. Zakończenie przywołuje kompleks tłoczenia somy (grāvan, uktha, sāman), przedstawiając Wasiṣṭhę jako „torującego drogę”, który prowadzi nurt rytualny naprzód.
Mantra 1
श्वित्यञ्चो मा दक्षिणतस्कपर्दा धियंजिन्वासो अभि हि प्रमन्दुः । उत्तिष्ठन्वोचे परि बर्हिषो नॄन्न मे दूरादवितवे वसिष्ठाः ॥
Lśniący, z włosami związanymi po prawej stronie, ucieszyli mnie, wspierając myśl, zbliżając się w zachwycie. Powstając, przemawiam, ogarniając ludzi wokół świętej trawy: O Wasiszthowie, nie bądźcie daleko ode mnie dla ochrony.
Mantra 2
दूरादिन्द्रमनयन्ना सुतेन तिरो वैशन्तमति पान्तमुग्रम् । पाशद्युम्नस्य वायतस्य सोमात्सुतादिन्द्रोऽवृणीता वसिष्ठान् ॥
Z daleka przywiedli Indrę tutaj przez wyciśnięty Somę, przechodząc poza moce okrążające, poza strzeżone, potężne. Z Somy wyciśniętej przez Paśadjumnę Wajatę, Indra wybrał Wasiszthów, czyniąc ich swoimi do tego dzieła.
Mantra 3
एवेन्नु कं सिन्धुमेभिस्ततारेवेन्नु कं भेदमेभिर्जघान । एवेन्नु कं दाशराज्ञे सुदासं प्रावदिन्द्रो ब्रह्मणा वो वसिष्ठाः ॥
Tak przekroczył rzekę z tymi pomocnikami; tak uderzył Bhedę z tymi. Tak w bitwie Dziesięciu Królów Indra chronił Sudasa przez wasze brahman, o Wasiszthowie, przez moc natchnionego Słowa.
Mantra 4
जुष्टी नरो ब्रह्मणा वः पितॄणामक्षमव्ययं न किला रिषाथ । यच्छक्वरीषु बृहता रवेणेन्द्रे शुष्ममदधाता वसिष्ठाः ॥
Mężowie, byliście umiłowani za brahman waszych ojców; nie naruszyliście, zaprawdę, nienaruszalnej osi, niezłomowego prawa. Gdy w rytmach śakvari, potężnym wołaniem, włożyliście moc w Indrę, o Wasiszthowie.
Mantra 5
उद्द्यामिवेत्तृष्णजो नाथितासोऽदीधयुर्दाशराज्ञे वृतासः । वसिष्ठस्य स्तुवत इन्द्रो अश्रोदुरुं तृत्सुभ्यो अकृणोदु लोकम् ॥
Jakby do nieba, zrodzeni z pragnienia i szukający rozpalili swój ogień wysiłku w bitwie Dziesięciu Królów. Indra usłyszał chwałę Wasiszthy i uczynił dla Tritsu szeroką przestrzeń, wolny świat dla istoty idącej słuszną drogą.
Mantra 6
दण्डा इवेद्गोअजनास आसन्परिच्छिन्ना भरता अर्भकासः । अभवच्च पुरएता वसिष्ठ आदित्तृत्सूनां विशो अप्रथन्त ॥
Jak solidne laski, Bharatowie, jeszcze młodzi w swoim wzroście, stali zwartym i silnym szykiem, zrodzeni z promienistej Krowy, promieni wiedzy. Wasisztha stał się ich wodzem na przedzie; wtedy ludy Tritsu rozpostarły się i wzrosły w swojej uporządkowanej sile.
Mantra 7
त्रयः कृण्वन्ति भुवनेषु रेतस्तिस्रः प्रजा आर्या ज्योतिरग्राः । त्रयो घर्मास उषसं सचन्ते सर्वाँ इत्ताँ अनु विदुर्वसिष्ठाः ॥
Trzej kładą nasienie stawania się w światach; trzy są szlachetne narodziny, których pierwszą głową jest Światłość. Trzy są gorąca towarzyszące Jutrzni. Wszystkie te, zaprawdę, Wasiszthowie znają i podążają za nimi w swoim słusznym zrozumieniu.
Mantra 8
सूर्यस्येव वक्षथो ज्योतिरेषां समुद्रस्येव महिमा गभीरः । वातस्येव प्रजवो नान्येन स्तोमो वसिष्ठा अन्वेतवे वः ॥
Jak Słońce niesie i pędzi naprzód ich światło, jak Ocean utrzymuje głęboką i rozległą wielkość, jak Wiatr porusza się z nieodpartym impetem, tak jest ten hymn, o Wasiśtha, by podążać za wami i dosięgnąć was żadną inną drogą.
Mantra 9
त इन्निण्यं हृदयस्य प्रकेतैः सहस्रवल्शमभि सं चरन्ति । यमेन ततं परिधिं वयन्तोऽप्सरस उप सेदुर्वसिष्ठाः ॥
Poruszają się w tajemnym miejscu serca swymi mocami jasnego rozeznania, ogarniając tysiącgałęziowy wzrost. Tkając granicę rozciągniętą przez prawo Jamy, Wasiśthowie zbliżyli się do Apsaras, płynących natchnień.
Mantra 10
विद्युतो ज्योतिः परि संजिहानं मित्रावरुणा यदपश्यतां त्वा । तत्ते जन्मोतैकं वसिष्ठागस्त्यो यत्त्वा विश आजभार ॥
Gdy Mitra i Waruna ujrzeli cię jako światło błyskawicy gromadzące się wokół siebie, to było jedno z twoich narodzin, o Wasiśtho. Drugie było, gdy Agastya wydał cię dla ludów, by służyć życiu zbiorowemu płomieniem uporządkowanej prawdy.
Mantra 11
उतासि मैत्रावरुणो वसिष्ठोर्वश्या ब्रह्मन्मनसोऽधि जातः । द्रप्सं स्कन्नं ब्रह्मणा दैव्येन विश्वे देवाः पुष्करे त्वाददन्त ॥
I jesteś Maitrawaruną, o Wasiśtho; zrodzony z Urwasi, o braminie, z umysłu. Kropla, która spadła, przez boskie Słowo, wszyscy bogowie umieścili cię w stawie lotosu, by skoncentrowana istota mogła wzrosnąć w ustanowioną moc widzącego.
Mantra 12
स प्रकेत उभयस्य प्रविद्वान्त्सहस्रदान उत वा सदानः । यमेन ततं परिधिं वयिष्यन्नप्सरसः परि जज्ञे वसिष्ठः ॥
On, jasny rozeznawca, znający obie strony, niebiańską i ziemską, wewnętrzną i zewnętrzną, dawca tysiąca pełni i ich stały posiadacz, pragnąc utkać rozciągniętą granicę Jamy, Wasiśtha narodził się, ogarniając Apsarasy, płynące natchnienia.
Mantra 13
सत्रे ह जाताविषिता नमोभिः कुम्भे रेतः सिषिचतुः समानम् । ततो ह मान उदियाय मध्यात्ततो जातमृषिमाहुर्वसिष्ठम् ॥
W sesji ofiarnej, ponagleni przy narodzinach aktami czci, wylali jedno wspólne nasienie do dzbana. Stamtąd istota życiowa uniosła się w górę ze środka; stamtąd nazywają narodzonego widzącym, Wasiśthą, najbardziej ugruntowanym w prawdzie.
Mantra 14
उक्थभृतं सामभृतं बिभर्ति ग्रावाणं बिभ्रत्प्र वदात्यग्रे । उपैनमाध्वं सुमनस्यमाना आ वो गच्छाति प्रतृदो वसिष्ठः ॥
On niesie hymn i on niesie śpiew; niosąc kamień tłoczący, przemawia na przedzie. Zbliżcie się do niego z radosnym i przychylnym umysłem; Wasiśtha, przełamywacz ścieżek, przychodzi do was.
A vivid gathering scene: radiant, right-tressed ritualists press close, enlivening the poet’s inspiration; the singer rises and addresses the Vasiṣṭhas to stay near for protection (7.33.1).
The hymn expands from immediate ritual proximity to cosmic-scale validation—its force is compared to Sūrya’s light-bearing, the ocean’s deep greatness, and wind’s unstoppable motion (7.33.8), asserting that the stoma reaches its mark ‘by no other path.’
The stoma’s inevitability and directness: communal priestly power becomes a single current of illumination, depth, and propulsion that cannot be diverted from its intended recipients.
Ritual closure in soma idiom: the bearer of uktha and sāman, holding the pressing-stone, speaks at the fore; the community is urged to approach with glad assent as Vasiṣṭha ‘the path-breaker’ arrives (7.33.14).
na me dūrād avitave vasiṣṭhāḥ
sūryasyeva ... samudrasyeva ... vātasyeva
pratṛdo vasiṣṭhaḥ
The hymn primarily addresses the Vasiṣṭhas as a collective—Vasiṣṭha’s own priestly lineage and ritual community—asking them to come close, support the rite, and offer protection.
These images describe how the hymn should work: like the Sun it illuminates, like the Ocean it is deep and vast in power, and like the Wind it moves with unstoppable force to reach its intended goal.
They point to soma-sacrifice practice: uktha is the spoken recitation, sāman the chanted melody, and grāvan the pressing-stone. The verse depicts the priest leading from the front, carrying the rite forward with skill and authority.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.