
Sukta 6.39
likely Triṣṭubh (not verified from input alone)
Ten krótki hymn wysławia Indrę (z blaskiem Somy/Indu) jako starożytnego króla, który zapala natchnioną mowę, oświetla cykle nocy i świtu oraz umacnia hymn wieszcza. Błaga go o pomnożenie boskich "iṣaḥ" (impulsów obfitości i natchnienia) oraz o uruchomienie sił podtrzymujących życie, wód, roślin leczniczych, żyznych lasów, światła bydła, koni i ludzkiej siły, dla pomyślności czciciela i prawej mowy.
Mantra 1
मन्द्रस्य कवेर्दिव्यस्य वह्नेर्विप्रमन्मनो वचनस्य मध्वः । अपा नस्तस्य सचनस्य देवेषो युवस्व गृणते गोअग्राः ॥
O boże, pielęgnuj dla nas natchnienia tego harmonijnego wieszcza, boskiego nosiciela, jego miodowego słowa, które jest napełnione świetlistym umysłem. Dla śpiewaka, który chwali, pomnóż moce tego towarzystwa, z promieniami światła na czele.
Mantra 2
अयमुशानः पर्यद्रिमुस्रा ऋतधीतिभिॠतयुग्युजानः । रुजदरुग्णं वि वलस्य सानुं पणीँर्वचोभिरभि योधदिन्द्रः ॥
Ten Indra, pragnący, zaprzężony w Prawdę, z wizjami prawdy obchodził kamień i wydobył lśniące promienie. Złamał niezłomny grzbiet ogrodzenia Wali; mocą słowa walczył przeciwko Panis.
Mantra 3
अयं द्योतयदद्युतो व्यक्तून्दोषा वस्तोः शरद इन्दुरिन्द्र । इमं केतुमदधुर्नू चिदह्नां शुचिजन्मन उषसश्चकार ॥
Ten promienny oświeca noce, noc i świt oraz pory roku, o Indu, o Indro. Ten znak dni umieściły na swoim miejscu; a Jutrzenka, czystego rodu, go ukształtowała.
Mantra 4
अयं रोचयदरुचो रुचानोऽयं वासयद्व्यृतेन पूर्वीः । अयमीयत ऋतयुग्भिरश्वैः स्वर्विदा नाभिना चर्षणिप्राः ॥
On, świecąc, sprawia, że nieświecące płoną; rozpościera przez Prawdę pradawne formacje. Porusza się z końmi zaprzężonymi w Rtę; znajdując Swar, posuwa ludy naprzód przez centralny pępek, wewnętrzne siedzenie zjednoczenia.
Mantra 5
नू गृणानो गृणते प्रत्न राजन्निषः पिन्व वसुदेयाय पूर्वीः । अप ओषधीरविषा वनानि गा अर्वतो नॄनृचसे रिरीहि ॥
Teraz, opiewany przez śpiewaka, o pradawny Królu, wzbudź dla dającego obfitość prapoczątkowe strumienie natchnienia. Wpraw w ruch wody, rośliny lecznicze, lasy bogate w soki; ożyw promienie, rumaki siły i ludzkie moce dla pieśni wieszczej.
A plea to the ‘deva’ to foster the seer’s honeyed, luminous speech and the powers born of divine companionship.
Indra is then envisioned in radiant, soma-like terms as the illuminator of night, dawn, and seasons—establishing him as the cosmic awakener of light and order.
The hymn peaks in the direct royal petition: Indra, praised now, should swell the primal streams of inspiration and abundance for the generous patron.
It closes by asking Indra to set all sustaining forces in motion—waters, healing plants, fertile woods, cattle-light, horses, and human capacities—so the seer’s chant becomes effective and fruitful.
मन्द्रस्य कवेर्दिव्यस्य वह्नेर्विप्रमन्मनो वचनस्य मध्वः । अपा नस्तस्य सचनस्य देवेषो युवस्व गृणते गोअग्राः ॥अयं द्योतयदद्युतो व्यक्तून्दोषा वस्तोः शरद इन्दुरिन्द्र । इमं केतुमदधुर्नू चिदह्नां शुचिजन्मन उषसश्चकार ॥pratna rājann
Indra is the main deity. One verse also addresses him with ‘Indu’ (Soma) imagery, highlighting his radiant, awakening power.
It asks for increased inspiration and effective speech, along with prosperity expressed as waters, healing plants, fertile growth, cattle, horses, and human strength.
To portray Indra as a cosmic illuminator who sets a beacon of light in the rhythm of time—helping both the world and the worshipper move from darkness to clarity and growth.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.