Sukta 12

Mantra 1

सोमा असृग्रमिन्दवः सुता ऋतस्य सादने । इन्द्राय मधुमत्तमाः ॥

സോമബിന്ദുക്കൾ ഒഴുകിപ്പുറപ്പെട്ടു—സുത, പിഷിത—ഋതത്തിന്റെ സദനത്തിലേക്ക്. അതിമധുരമായ ആനന്ദത്തോടെ അവ ഇന്ദ്രനിലേക്കു നീങ്ങുന്നു, ഞങ്ങളിലെ പ്രകാശിത ബലത്തെ ദൃഢമാക്കാൻ.

Mantra 2

अभि विप्रा अनूषत गावो वत्सं न मातरः । इन्द्रं सोमस्य पीतये ॥

വിപ്ര ഋഷിമാർ അവന്റെ ദിശയിൽ സ്തുതിനാദം ഉയർത്തി; പശുക്കൾ കിടാവിനെ ചുറ്റിനിൽക്കുന്നതുപോലെ (പ്രകാശത്തിന്റെ) കിരണങ്ങൾ മാതാക്കളെപ്പോലെ ഒന്നിച്ചുകൂടുന്നു—സോമപാനത്തിനായി ഇന്ദ്രനിലേക്കു.

Mantra 3

मदच्युत्क्षेति सादने सिन्धोरूर्मा विपश्चित् । सोमो गौरी अधि श्रितः ॥

മദ (ആനന്ദം) തുള്ളിച്ചൊരിയുന്ന സോമൻ തന്റെ ആസനത്തിൽ സ്ഥിരമായി വസിക്കുന്നു; നദിയുടെ തരംഗംപോലെ, വിപശ്ചിത്—സൂക്ഷ്മവിവേകമുള്ളവൻ—അവൻ ‘ഗൗരീ’യിൽ അധി-ശ്രിതനായി, ദീപ്തമായ ആധാരത്തിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

Mantra 4

दिवो नाभा विचक्षणोऽव्यो वारे महीयते । सोमो यः सुक्रतुः कविः ॥

ദിവ്യനാഭിയിൽ നിന്ന്, വിചക്ഷണൻ—സൂക്ഷ്മദർശി—സോമൻ അവിയുടെ (ഉണ്ണിന്റെ) ചാലനധാരയിൽ മഹിമപ്പെടുന്നു; സുക്രതു—ശുദ്ധവും ദീപ്തവുമായ സംकल्पമുള്ള—കവി (ഋഷി-കവി) ആയ അവൻ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ മഹത്താകുന്നു.

Mantra 5

यः सोमः कलशेष्वाँ अन्तः पवित्र आहितः । तमिन्दुः परि षस्वजे ॥

കലശങ്ങളിലകത്ത് സ്ഥാപിതനായ, പവിത്രകത്തിൽ അന്തർഭാഗത്ത് നിക്ഷിപ്തനായ ആ സോമനെ—തേജോമയനായ ഇന്ദു സർവ്വദിക്കുകളിലും പരിഷ്വജിച്ച് ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു പരിപൂർണമാക്കുന്നു.

Mantra 6

प्र वाचमिन्दुरिष्यति समुद्रस्याधि विष्टपि । जिन्वन्कोशं मधुश्चुतम् ॥

തേജോമയനായ ഇന്ദു വാണിയെ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു—സമുദ്രത്തിനുമീതെയുള്ള വിഷ്ടപത്തിൽ നിന്ന്; മധു-ചുതമായ കോശത്തെ അവൻ ഉജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നു, വാക്കും ബോധവും സമൃദ്ധമാകുവാൻ.

Mantra 7

नित्यस्तोत्रो वनस्पतिर्धीनामन्तः सबर्दुघः । हिन्वानो मानुषा युगा ॥

നിത്യസ്തുതനായ വനസ്പതിപതി (പീഡിതമായ വനൗഷധി-ശക്തി) ധികളിൽ അകത്ത് സമൃദ്ധഫലം പകരുന്ന ദുഗ്ധദാതാവുപോലെ; അവൻ മാനുഷയുഗങ്ങളെ മുന്നോട്ട് തള്ളുന്നു—മനുഷ്യന്റെ ദീർഘശ്രമത്തെ ബോധത്തിന്റെ പാക്വതയിലേക്കു പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 8

अभि प्रिया दिवस्पदा सोमो हिन्वानो अर्षति । विप्रस्य धारया कविः ॥

സോമൻ പ്രേരിതനായി ദിവ്യപ്രകാശമുള്ള സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രിയ പദങ്ങളിലേക്കു ഒഴുകുന്നു; കവി-ഋഷി തന്റെ ധാരയാൽ വിപ്രനിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു, ദർശനത്തിന്റെ നിർമ്മലത വഹിച്ചുകൊണ്ട്.

Mantra 9

आ पवमान धारय रयिं सहस्रवर्चसम् । अस्मे इन्दो स्वाभुवम् ॥

ഹേ പവമാനാ, ഞങ്ങൾക്കായി സഹസ്രപ്രഭയുള്ള സമൃദ്ധി—രയി—കൊണ്ടുവന്ന് നിലനിർത്തുക; ഹേ ഇന്ദു, അതിനെ ഞങ്ങളിലകത്ത് സ്വാഭാവികജന്യവും സ്വയംസ്ഥിതവുമാക്കുക.