Sukta 12

Mantra 1

सोमा असृग्रमिन्दवः सुता ऋतस्य सादने । इन्द्राय मधुमत्तमाः ॥

সোমৰ ইন্দু-বিন্দুবোৰ সুত (নিষ্পেষিত) হৈ ঋতৰ সাদনত দৌৰি ওলাই আহিল। অতি-মধুময় আনন্দেৰে ইন্দ্ৰৰ দিশে গতি কৰে—আমাৰ ভিতৰত দীপ্ত বীৰ্য শক্তিশালী কৰিবলৈ।

Mantra 2

अभि विप्रा अनूषत गावो वत्सं न मातरः । इन्द्रं सोमस्य पीतये ॥

বিপ্ৰসকল তেঁওক লক্ষ্য কৰি উচ্চাৰণ কৰিলে; ৰশ্মিসকল মাকসকলৰ দৰে বাছুৰক ঘেৰি ধৰে—সোম পানৰ বাবে ইন্দ্ৰৰ ওচৰলৈ, যাতে আমাৰ ভিতৰত দীপ্ত শক্তি পোষিত হয়।

Mantra 3

मदच्युत्क्षेति सादने सिन्धोरूर्मा विपश्चित् । सोमो गौरी अधि श्रितः ॥

মদ ঝৰাই সোম আসনত স্থিত হৈ বাস কৰে; নদীৰ ঢৌৰ দৰে, বিচক্ষণ, তেওঁ দীপ্ত ‘গৌৰী’ৰ ওপৰত আশ্ৰিত থাকে—আমাৰ ভিতৰত আলোকৰ উজ্জ্বল আধাৰ।

Mantra 4

दिवो नाभा विचक्षणोऽव्यो वारे महीयते । सोमो यः सुक्रतुः कविः ॥

দ্যৌৰ নাভিৰ পৰা, স্পষ্টদৰ্শী সোম উল-ছাঁকনিৰ ধাৰাত মহিমান্বিত হয়; যি সুক্ৰতু—সঠিক আৰু দীপ্ত সংকল্পৰ—কবি-ঋষি, তেওঁ আমাৰ ভিতৰত মহান হয়।

Mantra 5

यः सोमः कलशेष्वाँ अन्तः पवित्र आहितः । तमिन्दुः परि षस्वजे ॥

যি সোম কলশসমূহৰ ভিতৰত স্থাপিত, পৱিত্ৰৰ অন্তৰত নিযুক্ত—তাক ইন্দু (উজ্জ্বল সোম) চাৰিওফালে আলিঙ্গন কৰে।

Mantra 6

प्र वाचमिन्दुरिष्यति समुद्रस्याधि विष्टपि । जिन्वन्कोशं मधुश्चुतम् ॥

ইন্দু প্ৰেৰিত বাক্যক আগবঢ়ায়, সমুদ্ৰৰ ওপৰৰ অধিষ্ঠানত; মধু-চুঁই থকা কোষ (পাত্ৰ)ক সঞ্জীৱিত কৰি তোলে।

Mantra 7

नित्यस्तोत्रो वनस्पतिर्धीनामन्तः सबर्दुघः । हिन्वानो मानुषा युगा ॥

চিৰ-স্তোত্ৰিত বনস্পতিঃ ধীসমূহৰ অন্তৰত সৰ্বদুগ্ধ (সমৃদ্ধ দানকাৰী); মানুহৰ যুগসমূহক আগুৱাই ঠেলি নিয়ে।

Mantra 8

अभि प्रिया दिवस्पदा सोमो हिन्वानो अर्षति । विप्रस्य धारया कविः ॥

সোম, প্ৰেৰিত হৈ, দ্যুতিময় দিৱৰ প্ৰিয় পদসমূহলৈ ধাৱমান হৈ বয়; ঋষি (কবি) নিজৰ ধাৰাৰে বিপ্ৰৰ অন্তৰত গতি কৰে, দৰ্শনৰ স্পষ্টতা বহন কৰি।

Mantra 9

आ पवमान धारय रयिं सहस्रवर्चसम् । अस्मे इन्दो स्वाभुवम् ॥

হে পৱমান, আমাৰ বাবে সহস্ৰ-প্ৰভাযুক্ত ঐশ্বৰ্য-সমৃদ্ধি আন আৰু ধৰি ৰাখা; হে ইন্দু, তাক আমাৰ ভিতৰত স্বাভাৱিকভাৱে জন্মা আৰু স্বয়ংস্থিত কৰাঁ।