Sukta 41

Mantra 1

अस्मा ऊ षु प्रभूतये वरुणाय मरुद्भ्योऽर्चा विदुष्टरेभ्यः । यो धीता मानुषाणां पश्वो गा इव रक्षति नभन्तामन्यके समे ॥

അതെ—ആ വിശാലതയ്ക്കായി സ്തുതി പാടുക: വരുണനോടും മരുത്ഗണത്തോടും, ഏറ്റവും ജ്ഞാനമുള്ള ശക്തികളോടും. മനുഷ്യരിൽ ധീ (ചിന്താശക്തി) സ്ഥാപിച്ച്, പശുക്കളെപ്പോലെ കന്നുകാലികളെ കാത്തുരക്ഷിക്കുന്നവൻ—ശക്തികൾ മറ്റൊരു, ഉയർന്ന സമത്വത്തിൽ പ്രകാശിക്കട്ടെ.

Mantra 2

तमू षु समना गिरा पितॄणां च मन्मभिः । नाभाकस्य प्रशस्तिभिर्यः सिन्धूनामुपोदये सप्तस्वसा स मध्यमो नभन्तामन्यके समे ॥

അവനെയേ ഞങ്ങൾ സമാന ഗീരാ (ഏകസ്വര സ്തുതി) കൊണ്ട്, പിതാക്കളുടെ മന്മ (ചിന്താരൂപങ്ങൾ) കൊണ്ട് സ്തുതിക്കുന്നു; നാഭാകന്റെ പ്രശസ്തികളാലും—സിന്ധുക്കളുടെ ഉദയത്തിൽ, ഏഴ്-സഹോദരിമാരായ പ്രവാഹത്തിൽ, ഉയരുന്നവൻ. അവൻ മധ്യമ (മധ്യസ്ഥ) ശക്തി—പ്രകാശങ്ങൾ മറ്റൊരു സമത്വത്തിൽ പൊങ്ങിവരട്ടെ.

Mantra 3

स क्षपः परि षस्वजे न्युस्रो मायया दधे स विश्वं परि दर्शतः । तस्य वेनीरनु व्रतमुषस्तिस्रो अवर्धयन्नभन्तामन्यके समे ॥

അവൻ ചുറ്റുമുള്ള രാത്രികളെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നു; തന്റെ മായാ (സൃഷ്ടിശക്തി)കൊണ്ട് ഉഷാ-ഗാവിനെ താഴെ സ്ഥാപിക്കുന്നു; അവൻ സർവ്വ അസ്തിത്വത്തെയും ചുറ്റും നിരീക്ഷിക്കുന്നു. അവന്റെ വ്രതം (നിയമം) അനുസരിച്ച് മൂന്നു ഉഷസ്സുകൾ വેણിപോലെ ചുരുളിച്ചൊഴുകുന്ന ധാരകളെപ്പോലെ വർദ്ധിക്കുന്നു—മറ്റൊരു സമത്വത്തിൽ പ്രകാശങ്ങൾ ദീപ്തമാകട്ടെ.

Mantra 4

यः ककुभो निधारयः पृथिव्यामधि दर्शतः । स माता पूर्व्यं पदं तद्वरुणस्य सप्त्यं स हि गोपा इवेर्यो नभन्तामन्यके समे ॥

ആർ പൃഥ്വിയിൽ ദർശനീയമായി ലോകത്തിന്റെ കകുഭങ്ങൾ (ദിക്കുകൾ/ചതുർദിക്കുകൾ) സ്ഥാപിച്ചുവോ—അതുതന്നെ പുരാതനമായ മാതൃപദം. അതാണ് വരുണന്റെ സപ്ത്യം (സപ്ത-അശ്വശക്തി/ഏഴുമടങ്കിയ ബലം). കാരണം അവൻ ഗോപനെപ്പോലെ (കൂട്ടത്തെ കാക്കുന്നവനെപ്പോലെ) അന്വേഷിക്കപ്പെടേണ്ടവൻ—മറ്റൊരു സമത്വത്തിൽ പ്രകാശങ്ങൾ ദീപ്തമാകട്ടെ.

Mantra 5

यो धर्ता भुवनानां य उस्राणामपीच्या वेद नामानि गुह्या । स कविः काव्या पुरु रूपं द्यौरिव पुष्यति नभन्तामन्यके समे ॥

അവൻ ഭുവനങ്ങളുടെ ധർത്താവ്; മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഉഷാ-പ്രകാശങ്ങളുടെ ഗുഹ്യമായ നാമങ്ങൾ അവൻ അറിയുന്നു. അവൻ കവി—കാവ്യശക്തിയാൽ—ദ്യൗർഇവ (ആകാശംപോലെ) അനേകം രൂപങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു—മറ്റൊരു സമത്വത്തിൽ പ്രകാശങ്ങൾ ദീപ്തമാകട്ടെ.

Mantra 6

यस्मिन्विश्वानि काव्या चक्रे नाभिरिव श्रिता । त्रितं जूती सपर्यत व्रजे गावो न संयुजे युजे अश्वाँ अयुक्षत नभन्तामन्यके समे ॥

യാരിൽ എല്ലാ കാവ്യപ്രേരിത കൃതികളും നാഭിയിൽപോലെ ഒരേ കേന്ദ്രത്തിൽ ആശ്രിതമായി ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു—ത്രിതൻ വേഗചലനത്തോടെ അവനെ സേവിച്ചു; വ്രജത്തിൽ, നുകത്തിനായി പശുക്കളെ ചേർക്കുന്നതുപോലെ, അവർ നുകത്തിനായി കുതിരകളെ നുകപ്പെടുത്തി—മറ്റൊരു സമത്വത്തിൽ പ്രകാശങ്ങൾ ദീപ്തമായി തെളിയട്ടെ.

Mantra 7

य आस्वत्क आशये विश्वा जातान्येषाम् । परि धामानि मर्मृशद्वरुणस्य पुरो गये विश्वे देवा अनु व्रतं नभन्तामन्यके समे ॥

ജനിച്ചതെല്ലാം ആശ്രയിക്കുന്ന വിശ്രമസ്ഥാനത്തിൽ വസ്ത്രംപോലെ വ്യാപിച്ചു ശയിക്കുന്നവൻ; ചുറ്റുമുള്ള ധാമങ്ങളെ സ്പർശിച്ചു അന്വേഷിക്കുന്നവൻ—വരുണന്റെ സന്നിധിയിൽ സർവ്വദേവന്മാർ വ്രതാനുസാരമായി ചരിക്കുന്നു—മറ്റൊരു സമത്വത്തിൽ പ്രകാശങ്ങൾ ദീപ്തമായി തെളിയട്ടെ.

Mantra 8

स समुद्रो अपीच्यस्तुरो द्यामिव रोहति नि यदासु यजुर्दधे । स माया अर्चिना पदास्तृणान्नाकमारुहन्नभन्तामन्यके समे ॥

അവൻ ഗൂഢസമുദ്രം; വേഗവാൻ—ഇവയിൽ യജുഃ (യജ്ഞമന്ത്രം) സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ ആകാശംപോലെ ഉയർന്നു കയറുന്നു. തന്റെ മായാ-മാപിത ശക്തിയാൽ, ജ്വാലയോടുകൂടെ, അവൻ പടികൾ വിരിച്ചു ദീപ്തമായ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് आरोഹണം ചെയ്തു—മറ്റൊരു സമത്വത്തിൽ പ്രകാശങ്ങൾ ദീപ്തമായി തെളിയട്ടെ.

Mantra 9

यस्य श्वेता विचक्षणा तिस्रो भूमीरधिक्षितः । त्रिरुत्तराणि पप्रतुर्वरुणस्य ध्रुवं सदः स सप्तानामिरज्यति नभन्तामन्यके समे ॥

യാരുടെ ശ്വേതവും പ്രകാശമയവുമായ വിവേചനങ്ങൾ നമ്മുടെ നിലനില്പിന്റെ മൂന്ന് ലോകങ്ങൾക്കുമീതെ അധിഷ്ഠിതമാണോ; അവ മൂന്നു പ്രാവശ്യം വരുൺന്റെ ധ്രുവവും അചലവുമായ സദനത്തിന്റെ ഉയർന്ന പ്രദേശങ്ങളിലേക്കു കടന്നുചെല്ലുന്നു. അവൻ നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സപ്തശക്തികളെ സമന്വയിപ്പിക്കുന്നു; മറ്റു ബലങ്ങളും പൊതുവായ ഏകതയിൽ ശരിയായ സമതലത്തിൽ നിലകൊള്ളട്ടെ.

Mantra 10

यः श्वेताँ अधिनिर्णिजश्चक्रे कृष्णाँ अनु व्रता । स धाम पूर्व्यं ममे यः स्कम्भेन वि रोदसी अजो न द्यामधारयन्नभन्तामन्यके समे ॥

യാർ ശ്വേത തേജസ്സുകളെ മുകളിലായി സ്ഥാപിക്കുകയും, കൃഷ്ണ അന്ധകാരത്തെ വ്രത—നിയമത്തിന്റെ അനുസരണത്തിലാക്കുകയും ചെയ്തുവോ; അവൻ പ്രാചീനമായ ആധാര-ധാമത്തെ അളന്നു നിശ്ചയിച്ചു. യാർ സ്കംഭ—ആധാരസ്തംഭംകൊണ്ട് രണ്ടു രോദസീ (ദ്യാവാ-പൃഥിവീ)കളെ വിരിച്ചു തുറന്നു, അജ (അജന്മ)നെപ്പോലെ ദ്യൗവിനെ ധരിച്ചു—മറ്റു ബലങ്ങളും സമമായ സൗഹൃദസമന്വയത്തിൽ പ്രകാശിക്കട്ടെ.