Sukta 54

Mantra 1

मा नो अस्मिन्मघवन्पृत्स्वंहसि नहि ते अन्तः शवसः परीणशे । अक्रन्दयो नद्यो रोरुवद्वना कथा न क्षोणीर्भियसा समारत ॥

ഹേ മഘവൻ (ഇന്ദ്രാ), ഈ യുദ്ധത്തിൽ ഞങ്ങളെ പാപവും ദുരിതവും ചുരുക്കുന്ന ‘അംഹസ്’യിൽ വിട്ടുകളയരുതേ; നിന്റെ ശക്തിക്ക് അന്തമോ ക്ഷയമോ ഇല്ല. നീ നദികളെ നിലവിളിപ്പിച്ചു, വനങ്ങളെ ഗർജിപ്പിച്ചു; അങ്ങനെ നിന്റെ പ്രഹരത്തിൽ ഭയത്തോടെ ഭൂമിയുടെ വിശാലതകൾ എങ്ങനെ ഒരുമിച്ചു നടുങ്ങാതിരിക്കും?

Mantra 2

अर्चा शक्राय शाकिने शचीवते शृण्वन्तमिन्द्रं महयन्नभि ष्टुहि । यो धृष्णुना शवसा रोदसी उभे वृषा वृषत्वा वृषभो न्यृञ्जते ॥

ശക്രനോടു—ശാകിനനായ, ശചീവാനായ ശക്തിപ്രഭുവോടു—സ്തുതിഗാനം ചെയ്യുക; മഹിമ വർധിപ്പിച്ചു കേൾക്കുന്ന ഇന്ദ്രനെ അഭിഷ്ടുതിയാൽ പുകഴ്ത്തുക. ധൃഷ്ണു ബലത്താൽ ദ്യാവാപൃഥിവീ എന്ന ഇരുരോദസികളെയും ചലിപ്പിച്ചു അവയെ യോജിപ്പിക്കുന്നവൻ; വൃഷത്വത്താൽ വൃഷഭനായ ആ പ്രബല വൃഷഭൻ ലോകങ്ങളെ അധീനമാക്കുന്നു.

Mantra 3

अर्चा दिवे बृहते शूष्यं वचः स्वक्षत्रं यस्य धृषतो धृषन्मनः । बृहच्छ्रवा असुरो बर्हणा कृतः पुरो हरिभ्यां वृषभो रथो हि षः ॥

വിശാലമായ ദിവെയ്ക്കായി ശക്തമായ വചനം പാടുക; അവനുടേതു സ്വക്ഷത്രം—സ്വയം-സ്വരാജ്യം—, ധൃഷ്ടമായ മനസ്സ് ധൃഷ്ടമായി മുന്നോട്ട് തള്ളുന്നു. മഹാശ്രവസ്സുള്ള, വർദ്ധനയുടെ അസുര-പ്രഭു, അവൻ അഗ്രത്തിനായി നിർമ്മിതൻ; ഹരിഭ്യാം—രണ്ടു കപില അശ്വങ്ങൾ—കൊണ്ട് അവന്റെ വൃഷഭ-രഥം യുക്തമാണ്.

Mantra 4

त्वं दिवो बृहतः सानु कोपयोऽव त्मना धृषता शम्बरं भिनत् । यन्मायिनो व्रन्दिनो मन्दिना धृषच्छितां गभस्तिमशनिं पृतन्यसि ॥

നീ വിശാല ദിവയുടെ ശിഖരം കുലുക്കുന്നു; നിന്റെ സ്വന്തം ആത്മബലത്താൽ, ധൃഷ്ടമായി, ശംബരനെ നീ ഭേദിക്കുന്നു. മായാവി, വ്രന്ദിന, മന്ദിന എന്നവർക്കെതിരേ നീ യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ, ശക്തിയുള്ള കൈയിൽ ധൃഷ്ട-തീക്ഷ്ണ ഗഭസ്തി-അശനി—വജ്രം—പിടിച്ച് പൃതന്യസിക്കുന്നു.

Mantra 5

नि यद्वृणक्षि श्वसनस्य मूर्धनि शुष्णस्य चिद्व्रन्दिनो रोरुवद्वना । प्राचीनेन मनसा बर्हणावता यदद्या चित्कृणवः कस्त्वा परि ॥

നീ ശ്വസനന്റെ ശിരസ്സിന്മേൽ പ്രഹരിച്ച് അവനെ വീഴ്ത്തുമ്പോൾ—പ്രതിരോധിയായ ശുഷ്ണനെയും പോലും—വനങ്ങൾ ഉച്ചത്തിൽ ഗർജ്ജിക്കുന്നു. വർദ്ധനയിൽ സമൃദ്ധമായ, മുന്നോട്ടു തള്ളുന്ന മനസ്സോടെ നീ ഇന്നും എന്തു ചെയ്യുകയായാലും—നിന്നെ ആരാണ് ചുറ്റിപ്പറ്റി അളക്കാൻ കഴിയുക?

Mantra 6

त्वमाविथ नर्यं तुर्वशं यदुं त्वं तुर्वीतिं वय्यं शतक्रतो । त्वं रथमेतशं कृत्व्ये धने त्वं पुरो नवतिं दम्भयो नव ॥

നീ നര്യനെ സഹായിച്ചു; തുർവശനെയും യദുവിനെയും; ഹേ ശതക്രതു, നീ തുർവീതിയെയും വയ്യനെയും സഹായിച്ചു. കർമ്മവിജയത്തിനായി നീ വേഗമുള്ള രഥം നിർമ്മിച്ചു; നീ തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പത് (99) ദുർഗങ്ങളെ തകർത്തു.

Mantra 7

स घा राजा सत्पतिः शूशुवज्जनो रातहव्यः प्रति यः शासमिन्वति । उक्था वा यो अभिगृणाति राधसा दानुरस्मा उपरा पिन्वते दिवः ॥

അവൻ തന്നെയാണ് രാജാവ്—സത്യത്തിന്റെ അധിപതി—ഉത്സുകജനങ്ങളുടെ; അർപ്പിച്ച ഹവ്യ-ആഹ്വാനം സ്വീകരിക്കുന്നവൻ; അവൻ ആജ്ഞയെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ സമൃദ്ധിയോടെ ഉക്ഥങ്ങൾ ചൊല്ലി അവനെ സ്തുതിക്കുന്നവനു—ദാനു (പ്രവാഹദാതാവ്) ദിവ്യത്തിൽ നിന്നുള്ള മേലത്തെ പ്രവാഹങ്ങളെ വീർപ്പിച്ചു നിറയ്ക്കുന്നു.

Mantra 8

असमं क्षत्रमसमा मनीषा प्र सोमपा अपसा सन्तु नेमे । ये त इन्द्र ददुषो वर्धयन्ति महि क्षत्रं स्थविरं वृष्ण्यं च ॥

നിന്റെ ക്ഷത്രം അസമം; നിന്റെ മണീഷയും അസമം. ഹേ സോമപാ, ഈ സോമപാനികൾ കർമങ്ങളോടെ മുന്നോട്ട് പുറപ്പെടട്ടെ. ഹേ ഇന്ദ്ര, ദാനംകൊണ്ട് നിന്നെ വർധിപ്പിക്കുന്നവർ നിന്റെ മഹത്തായ ക്ഷത്രത്തെ—ദൃഢവും സ്ഥിരവും ദീർഘസ്ഥായിയുമായതിനെ—കൂടാതെ നിന്റെ വൃഷ്ണ്യ-ശക്തിയെയും വർധിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 9

तुभ्येदेते बहुला अद्रिदुग्धाश्चमूषदश्चमसा इन्द्रपानाः । व्यश्नुहि तर्पया काममेषामथा मनो वसुदेयाय कृष्व ॥

നിനക്കായാണ് ഇവ അനേകം സോമപാത്രങ്ങൾ—അദ്രി (കല്ല്)കൊണ്ട് പിഴിഞ്ഞത്, ചമൂഷദ (തട്ടുകൾ/പീഠങ്ങൾ)മേൽ വെച്ചത്—ഇന്ദ്രപാനത്തിനുള്ള ചമസങ്ങൾ. പൂർണ്ണമായി ആസ്വദിക്ക; അവരുടെ കാമനയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുക. പിന്നെ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ വസുദേയാ—സത്യവസുക്കളുടെ ദാനത്തിനായി—രൂപപ്പെടുത്തുക.

Mantra 10

अपामतिष्ठद्धरुणह्वरं तमोऽन्तर्वृत्रस्य जठरेषु पर्वतः । अभीमिन्द्रो नद्यो वव्रिणा हिता विश्वा अनुष्ठाः प्रवणेषु जिघ्नते ॥

പർവ്വതം ജലങ്ങളുടെ മേൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു—കുലുങ്ങുന്ന അന്ധകാരമായി—വൃത്രന്റെ ഉദരങ്ങള്ക്കുള്ളിൽ. ഇന്ദ്രൻ അതിന്മേൽ അമർത്തി; തടഞ്ഞും പൊതിഞ്ഞും വെച്ചിരുന്ന നദികൾ മോചിതമായി—ഓരോന്നും തന്റെ പാത കണ്ടെത്തി—ചരിവുകളിലൂടെ പ്രഹരിച്ചുകൊണ്ട് പുറപ്പെട്ടു ഒഴുകുന്നു.

Mantra 11

स शेवृधमधि धा द्युम्नमस्मे महि क्षत्रं जनाषाळिन्द्र तव्यम् । रक्षा च नो मघोनः पाहि सूरीन्राये च नः स्वपत्या इषे धाः ॥

ഞങ്ങള്ക്കുമേൽ സദാ വർദ്ധിക്കുന്ന ദ്യുമ്നം അധിഷ്ഠാപിക്കേണമേ; ഹേ ഇന്ദ്രാ, ജനങ്ങൾക്കായി ജയമുണ്ടാക്കുന്നവനേ, ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് മഹത്തായും അധിപത്യസമ്പന്നവുമായ ക്ഷത്രം സ്ഥാപിക്ക. ഹേ മഘവൻ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്ക; ഞങ്ങളുടെ സൂരിമാരെ—അന്തര്ദർശനമുള്ള ഋഷിമാരെ—കാത്തുകൊള്ളുക; ഞങ്ങൾക്ക് റായ (ആധ്യാത്മിക സമ്പത്ത്)യും സ്വപത്യ (സുഖകര സന്തതി/സ്ഥിര ഗൃഹസ്ഥത)യും എന്ന പൂർണ്ണത ഇഷേ (പോഷക സമൃദ്ധിക്കായി) സ്ഥാപിക്ക.