Sukta 156

Mantra 1

भवा मित्रो न शेव्यो घृतासुतिर्विभूतद्युम्न एवया उ सप्रथाः । अधा ते विष्णो विदुषा चिदर्ध्यः स्तोमो यज्ञश्च राध्यो हविष्मता ॥

ഞങ്ങൾക്ക് മിത്രനെപ്പോലെ കൃപാലുവും സൗഹൃദപരനും ആകുക—ഘൃതസമ്പന്നമായ അർപ്പണമുള്ളവൻ, വ്യാപകമായ ദ്യുമ്നമുള്ളവൻ, നേരായ പഥത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ, വിശാലവ്യാപ്തിയുള്ളവൻ. അപ്പോൾ, ഹേ വിഷ്ണോ, അറിയുന്നവനാൽ പോലും, സ്തോത്രവും യജ്ഞവും ഹവിഷോടെ യഥാവിധി നിർവഹിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

Mantra 2

यः पूर्व्याय वेधसे नवीयसे सुमज्जानये विष्णवे ददाशति । यो जातमस्य महतो महि ब्रवत्सेदु श्रवोभिर्युज्यं चिदभ्यसत् ॥

വിഷ്ണുവിന്—പുരാതനനായ വേധസ് (ഋഷി) എങ്കിലും സദാ നവീനൻ, സുമജ്ജാന (സുബുദ്ധി) ഉണർത്തുന്നവൻ—ദാനം അർപ്പിക്കുന്നവൻ; അവനിൽ നിന്നു ജനിച്ച മഹത്തായ മഹിമയെ മഹത്തായി പ്രസ്താവിക്കുന്നവൻ—അവൻ പ്രചോദിത ശ്രവണശക്തികളുടെ (ശ്രവഃ) ബലത്താൽ, ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ദുഷ്കരമായതും നിശ്ചയമായി നേടുന്നു.

Mantra 3

तमु स्तोतारः पूर्व्यं यथा विद ऋतस्य गर्भं जनुषा पिपर्तन । आस्य जानन्तो नाम चिद्विवक्तन महस्ते विष्णो सुमतिं भजामहे ॥

ഹേ സ്തോതാക്കളേ, അവനെ—പുരാതനനെ—ഋതത്തിന്റെ ഗർഭത്തെ നാം അറിയുന്നതുപോലെ അറിയുക; അവൻ തന്റെ ജന്മംകൊണ്ടുതന്നെ അതിനെ പൂരിപ്പിക്കുന്നു. അവന്റെ നാമം പോലും അറിഞ്ഞ് അതിനെ പ്രസിദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിക്കുവിൻ; ഹേ വിശാലനായ വിഷ്ണോ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സുമതിയിൽ പങ്കുചേരുന്നു.

Mantra 4

तमस्य राजा वरुणस्तमश्विना क्रतुं सचन्त मारुतस्य वेधसः । दाधार दक्षमुत्तममहर्विदं व्रजं च विष्णुः सखिवाँ अपोर्णुते ॥

അവനെക്കുറിച്ച് രാജാവായ വരുണൻ തന്റെ രാജസ ദൃഷ്ടി-സംരക്ഷണം ധരിക്കുന്നു; അശ്വിനുകൾ അവന്റെ ക്രതു (കാര്യസാധക ഇച്ഛാശക്തി) യോടു ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു; മരുത്-വേധസ് ശക്തി ദിനത്തെ കണ്ടെത്തുന്ന പരമ ദക്ഷ (വിവേകം) ധാരണം ചെയ്യുന്നു. പിന്നെ വിഷ്ണു—സഖാവ്—അവനുവേണ്ടി പ്രകാശമയ വ്രജ (ജ്യോതിര്മയ ആവരണം/വേലി) യെയും തുറന്നു കാണിക്കുന്നു.

Mantra 5

आ यो विवाय सचथाय दैव्य इन्द्राय विष्णुः सुकृते सुकृत्तरः । वेधा अजिन्वत्त्रिषधस्थ आर्यमृतस्य भागे यजमानमाभजत् ॥

ദൈവിക സഹചാര്യത്തിലേക്ക് വന്നവൻ—വിഷ്ണു, സത്കർമ്മം ചെയ്യുന്നവനോട് കൂടുതൽ പരിപൂർണ്ണമായി ഉപകാരകൻ—ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി അന്തർസ്ഥനായ പ്രചോദിത ഋഷി (വേധാ)യെ ഉണർത്തി. ത്രി-ആസനങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതനായി, യജമാനനെ ഋതത്തിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക്—ആര്യ, സത്യക്രമത്തിന്റെ ഉന്നത വിഹിതത്തിലേക്ക്—വിഭജിച്ച് ചേർത്തു.