Sukta 156

Mantra 1

भवा मित्रो न शेव्यो घृतासुतिर्विभूतद्युम्न एवया उ सप्रथाः । अधा ते विष्णो विदुषा चिदर्ध्यः स्तोमो यज्ञश्च राध्यो हविष्मता ॥

आमच्यासाठी मित्रासारखा कल्याणकारी व स्नेहशील हो—घृत-आहुतीने समृद्ध, व्यापक यश-दीप्ती असलेला, सरळ मार्गाने जाणारा, आणि विस्तीर्ण प्रसार असलेला। मग, हे विष्णो, जाणकाराकडूनही, स्तोत्र व यज्ञ हवि सहित यथाविधी साध्य करण्याजोगे आहेत.

Mantra 2

यः पूर्व्याय वेधसे नवीयसे सुमज्जानये विष्णवे ददाशति । यो जातमस्य महतो महि ब्रवत्सेदु श्रवोभिर्युज्यं चिदभ्यसत् ॥

जो प्राचीन आणि तरीही नित्य-नवीन वेधस्, सुमज्जान (सद्बुद्धी जागविणारा) विष्णूला दान अर्पितो; जो त्याच्यापासून जन्मलेल्या त्या महत्त्वाची महिमा महान् वाणीने सांगतो—तो पुरुष ‘श्रवः’ (प्रेरित श्रवण-शक्ती) यांच्या बळावर जुळविण्यास कठीण असेही प्राप्त करतो.

Mantra 3

तमु स्तोतारः पूर्व्यं यथा विद ऋतस्य गर्भं जनुषा पिपर्तन । आस्य जानन्तो नाम चिद्विवक्तन महस्ते विष्णो सुमतिं भजामहे ॥

हे स्तोतारांनो, त्या प्राचीनाला आपण तसेच जाणू या, जसे आपण ऋताचा गर्भ जाणतो—ज्याला तो आपल्या जन्मानेच परिपूर्ण करतो. त्याचे नावसुद्धा जाणून ते प्रकट करा; हे विशाल विष्णो, आम्ही तुझ्या सुमतीत (सद्बुद्धीत) सहभागी होऊ.

Mantra 4

तमस्य राजा वरुणस्तमश्विना क्रतुं सचन्त मारुतस्य वेधसः । दाधार दक्षमुत्तममहर्विदं व्रजं च विष्णुः सखिवाँ अपोर्णुते ॥

त्याच्याविषयी राजा वरुण आपले राजधर्मयुक्त रक्षण धारण करतो; अश्विनौ त्याच्या क्रतु (कार्यकारी संकल्प) शी संयुक्त होतात; मरुत-वेधस् शक्ती ‘अहः’ (दिवस) ओळखणारा उत्तम ‘दक्ष’ (परम विवेक/दक्षता) धारण करते. आणि सखा विष्णू त्याच्यासाठी प्रकाशमय ‘व्रज’ (दीप्त आवरण/परिसर) हाही उघडून देतो.

Mantra 5

आ यो विवाय सचथाय दैव्य इन्द्राय विष्णुः सुकृते सुकृत्तरः । वेधा अजिन्वत्त्रिषधस्थ आर्यमृतस्य भागे यजमानमाभजत् ॥

जो दैवी सख्य-समागमास आला आहे—विष्णु, जो सुकृत करणाऱ्यास अधिकाधिक कल्याणकारी आहे—त्याने इंद्रासाठी अंतःस्थ वेधा (प्रेरित ऋषि-चेतना) जागृत केली. त्रिषधस्थ/त्रिधामांत प्रतिष्ठित होऊन त्याने यजमानाला ऋताच्या भागात, आर्य—सत्य-व्यवस्थेच्या श्रेष्ठ अंशात—भागीदार केले.