Sukta 156

Mantra 1

भवा मित्रो न शेव्यो घृतासुतिर्विभूतद्युम्न एवया उ सप्रथाः । अधा ते विष्णो विदुषा चिदर्ध्यः स्तोमो यज्ञश्च राध्यो हविष्मता ॥

আমালৈ মিত্ৰৰ দৰে অনুগ্ৰহশীল, স্নেহময় হওক—ঘৃত-অৰ্পণযুক্ত, বিস্তৃত-দ্যুতি-সম্পন্ন, সোজা পথত গমনকাৰী, বহুল-বিস্তৃত। তেতিয়া, হে বিষ্ণু, জ্ঞানীৰ দ্বাৰাও তোমাৰ বাবে স্তোত্ৰ আৰু যজ্ঞ হৱিষ্যসহ যথাযথভাৱে সম্পন্ন কৰিবলগীয়া।

Mantra 2

यः पूर्व्याय वेधसे नवीयसे सुमज्जानये विष्णवे ददाशति । यो जातमस्य महतो महि ब्रवत्सेदु श्रवोभिर्युज्यं चिदभ्यसत् ॥

যি জন পূৰ্বপ্ৰাচীন অথচ সদা-নৱ বেধস্—সুমজ্জানয় (সু-বোধ জাগ্ৰতকাৰী) বিষ্ণুক দান কৰে, আৰু যি তেওঁৰ পৰা জন্ম লোৱা মহত্ত্বৰ বিষয়ে মহাভাৱে উচ্চাৰণ কৰে—সেই জনে শ্ৰৱণ-প্ৰেৰিত শক্তিসমূহৰ দ্বাৰা, যি যোক্ত কৰাও কঠিন, তাকো নিশ্চয় লাভ কৰে।

Mantra 3

तमु स्तोतारः पूर्व्यं यथा विद ऋतस्य गर्भं जनुषा पिपर्तन । आस्य जानन्तो नाम चिद्विवक्तन महस्ते विष्णो सुमतिं भजामहे ॥

হে স্তোতাসকল, সেই পূৰ্ব্য (প্ৰাচীন) জনক আমি যেন জানো—যেনে ঋতস্য গৰ্ভ (ঋতৰ গৰ্ভ)ক জানো; যাক তেওঁ নিজৰ জন্মদ্বাৰাই পূৰ্ণ কৰে। তেওঁৰ নামো জানি, তাক প্ৰকাশ কৰি কওক। হে মহৎ বিষ্ণু, আমি তোমাৰ সুমতি (সু-বোধ)ত অংশী হওঁ।

Mantra 4

तमस्य राजा वरुणस्तमश्विना क्रतुं सचन्त मारुतस्य वेधसः । दाधार दक्षमुत्तममहर्विदं व्रजं च विष्णुः सखिवाँ अपोर्णुते ॥

তাঁৰ প্ৰতি ৰজা বৰুণে ৰাজ-দৃষ্টি (সাৰ্বভৌম সন্মতি) স্থাপন কৰে; অশ্বিনদ্বয় তেওঁৰ ক্রতু (কাৰ্যক্ষম ইচ্ছা)ৰ সৈতে যুক্ত হয়; মৰুত-জ্ঞানী বেধস্-শক্তি দিবস-বিদ (দিন চিনাক্তকাৰী) উত্তম দক্ষে স্থিতি ধৰে। আৰু বিষ্ণু—সখা—তাঁৰ বাবে দীপ্তিময় ব্ৰজ (vraja)ো উন্মোচন কৰে।

Mantra 5

आ यो विवाय सचथाय दैव्य इन्द्राय विष्णुः सुकृते सुकृत्तरः । वेधा अजिन्वत्त्रिषधस्थ आर्यमृतस्य भागे यजमानमाभजत् ॥

যি দেৱ্য সখিত্বলৈ আহিল—বিষ্ণু, সুকৃতকৰ্তাৰ বাবে অধিকতর সুকৃতকাৰী—সেইজনে ইন্দ্ৰৰ নিমিত্তে অন্তৰৰ ঋষি-প্ৰেৰিত বেধাক উদ্দীপিত কৰিলে। ত্ৰিধাম/ত্ৰিষধস্থত প্ৰতিষ্ঠিত হৈ, তেওঁ যজমানক ঋতৰ ভাগত—আৰ্য, সত্য-ব্যৱস্থাৰ অংশত—অংশী কৰিলে।