Sukta 156

Mantra 1

भवा मित्रो न शेव्यो घृतासुतिर्विभूतद्युम्न एवया उ सप्रथाः । अधा ते विष्णो विदुषा चिदर्ध्यः स्तोमो यज्ञश्च राध्यो हविष्मता ॥

ଆମ ପାଇଁ ମିତ୍ର ପରି କୃପାଳୁ ଓ ସୁହୃଦ ହେଉ—ଘୃତସମୃଦ୍ଧ ଅର୍ପଣଯୁକ୍ତ, ବ୍ୟାପକ ଦ୍ୟୁମ୍ନଯୁକ୍ତ, ସିଧା ପଥରେ ଗତିଶୀଳ, ଏବଂ ବିଶାଳ ବିସ୍ତାରଯୁକ୍ତ। ତେବେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ଯଜ୍ଞ ହବିଷ ସହିତ ଯଥାବିଧି ସିଦ୍ଧ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ।

Mantra 2

यः पूर्व्याय वेधसे नवीयसे सुमज्जानये विष्णवे ददाशति । यो जातमस्य महतो महि ब्रवत्सेदु श्रवोभिर्युज्यं चिदभ्यसत् ॥

ଯେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ—ପୂର୍ବତନ ବେଧସ୍ (ଋଷି) ଏବଂ ତଥାପି ସଦା ନବୀନ, ସୁମଜ୍ଜାନ (ସୁବୁଦ୍ଧି) ଜାଗ୍ରତ କରୁଥିବା—ଦାନ ଅର୍ପଣ କରେ; ଯେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନିତ ମହତ୍ତ୍ୱର ମହିମାକୁ ମହାନ ଭାବେ କହେ—ସେ ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରେରିତ ଶ୍ରବଣ-ଶକ୍ତି (ଶ୍ରବଃ) ଦ୍ୱାରା, ଯୋଗ କରିବାକୁ କଠିନ ଯାହା, ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଲାଭ କରେ।

Mantra 3

तमु स्तोतारः पूर्व्यं यथा विद ऋतस्य गर्भं जनुषा पिपर्तन । आस्य जानन्तो नाम चिद्विवक्तन महस्ते विष्णो सुमतिं भजामहे ॥

ହେ ସ୍ତୋତାମାନେ, ତାଙ୍କୁ—ପୂର୍ବ୍ୟଙ୍କୁ—ଆମେ ଋତର ଗର୍ଭକୁ ଯେପରି ଜାଣୁ, ସେପରି ଜାଣିବା; ସେ ନିଜ ଜନ୍ମଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ନାମକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣି ତାହାକୁ ପ୍ରକାଶରେ ଘୋଷଣା କର; ହେ ବିଶାଳ ବିଷ୍ଣୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ସୁମତିରେ ଭାଗୀ ହେଉ।

Mantra 4

तमस्य राजा वरुणस्तमश्विना क्रतुं सचन्त मारुतस्य वेधसः । दाधार दक्षमुत्तममहर्विदं व्रजं च विष्णुः सखिवाँ अपोर्णुते ॥

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜା ବରୁଣ ନିଜ ରାଜସ ଦୃଷ୍ଟି-ରକ୍ଷାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଅଶ୍ୱିନଦ୍ୱୟ ତାଙ୍କ କ୍ରତୁ (କାର୍ଯ୍ୟସାଧକ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି) ସହ ଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ମରୁତ-ବେଧସ୍ ଶକ୍ତି ଦିନକୁ ଖୋଜି ପାଉଥିବା ପରମ ଦକ୍ଷ (ବିବେକ)କୁ ଧାରଣ କରେ। ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ—ସଖା—ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶମୟ ବ୍ରଜ (ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଆବରଣ/ଘେରା)କୁ ମଧ୍ୟ ଉନ୍ମୋଚନ କରନ୍ତି।

Mantra 5

आ यो विवाय सचथाय दैव्य इन्द्राय विष्णुः सुकृते सुकृत्तरः । वेधा अजिन्वत्त्रिषधस्थ आर्यमृतस्य भागे यजमानमाभजत् ॥

ଯେ ଦିବ୍ୟ ସହଚର୍ୟରେ ଆସିଛି—ବିଷ୍ଣୁ, ସୁକୃତ କରୁଥିବା ଯଜମାନ ପାଇଁ ଅଧିକ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପକାରକ—ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ପ୍ରେରିତ ଋଷି (ବେଧା)କୁ ଜାଗ୍ରତ କଲା। ତ୍ରି-ଆସନରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇ, ସେ ଯଜମାନକୁ ଋତର ଭାଗରେ—ଆର୍ୟ, ସତ୍ୟ-କ୍ରମର ଉଚ୍ଚ ଅଂଶରେ—ବଣ୍ଟି ଯୋଗ କଲା।