Hanumān-mantra-kathana: Mantra-bheda, Nyāsa, Yantra, and Prayoga

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथोच्यंते हनुमतो मंत्राः सर्वेष्टदायकाः । यान्समाराध्य विप्रेंद्र तत्तुल्याचरणा नराः ॥ १ ॥

സനത്കുമാരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഇപ്പോൾ ഹനുമാന്റെ സർവ്വ ഇഷ്ടഫലദായകമായ മന്ത്രങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ! ഇവയെ സമ്യകായി ആരാധിച്ചാൽ മനുഷ്യർ അവനോടു തുല്യമായ ആചരണം പ്രാപിക്കുന്നു॥ १ ॥

Verse 2

मनुः स्वरेंदुसंयुक्तं गगनं च भगान्विताः । हसफाग्निनिशाधीशाःद्वितीयं बीजमीरितम् ॥ २ ॥

‘മനു’യെ ‘സ്വര’യും ‘ഇന്ദു’വും ചേർത്ത് സംയുക്തമാക്കുക; ‘ഗഗന’ത്തെ ‘ഭഗ’യോടെ യുക്തമാക്കുക; കൂടാതെ ‘ഹ-സ-ഫ’യെ ‘അഗ്നി’യും ‘നിശാധീശ’ (ചന്ദ്രൻ)യും ചേർത്ത്—ഇതാണ് രണ്ടാം ബീജമന്ത്രമായി പ്രസ്താവിച്ചത്॥ २ ॥

Verse 3

स्वफाग्नयो भगेंद्वाढ्यास्तृतीयं बीजमीरितम् । वियद्भृग्वग्निमन्विंदुयुक्तं स्याञ्च चतुर्थकम् ॥ ३ ॥

‘സ്വ’, ‘ഫാ’, ‘അഗ്നി’—ഇവയോടൊപ്പം ‘ഭഗ’യും ‘ഇന്ദു’ (ചന്ദ്രതത്ത്വം)യും ചേർന്നത് മൂന്നാം ബീജമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. നാലാം ബീജം ‘വിയത്’ പിന്നെ ‘ഭൃഗു’ ‘അഗ്നി’ ചേർന്ന് ബിന്ദു-യുക്തമാകുന്നു എന്നും പറയുന്നു.

Verse 4

पंचमं भगचंद्राढ्यावियद्भृगुस्वकाग्नयः । मन्विंद्वाढ्यौ हसौ षष्टं ङेंतः स्याद्धनुमांस्ततः ॥ ४ ॥

അഞ്ചാം സമുച്ചയം—‘ഭഗ’ ‘ചന്ദ്ര’യുക്തമായി, പിന്നെ ‘വിയത്’, ‘ഭൃഗു’, ‘സ്വ’, ‘അഗ്നി’। ആറാം—‘മന്വിൻ’, ‘ദ്വാഢ്യ’, ‘ഹസു’। തുടർന്ന് ‘ങേം’ അന്ത്യമുള്ളത് ഹനുമാനെന്ന് പറയുന്നു.

Verse 5

हृदयांतो महामंत्रराजोऽयं द्वादशाक्षरः । रामचन्द्रो मुनिश्चास्य जगतीछंद ईरितम् ॥ ५ ॥

ഈ ‘മഹാമന്ത്രരാജ’ ‘ഹൃദയ’ എന്ന പദത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ദ്വാദശാക്ഷര മന്ത്രമാണ്. ഇതിന്റെ ഋഷി രാമചന്ദ്രൻ; ഛന്ദസ് ‘ജഗതി’ എന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 6

देवता हनुमान्बीजं षष्टं शक्तिर्द्वतीयकम् । षड्बीजैश्च षडंगानि शिरोभाले दृशोर्मुखे ॥ ६ ॥

ദേവത ഹനുമാൻ; ആറാമത് ബീജം, രണ്ടാമത് ശക്തി. ആറു ബീജങ്ങളാൽ ആറംഗന്യാസം—ശിരസ്സിൽ, നെറ്റിയിൽ, രണ്ടു കണ്ണുകളിൽ, മുഖത്തിൽ—വിന്യസിക്കണം.

Verse 7

गलबाहुद्वये चैव हृदि कुक्षौ च नाभितः । ध्वजे जानुद्वये पादद्वये वर्णान्क्रमान्न्यसेत् ॥ ७ ॥

കഴുത്തിലും ഇരുകൈകളിലും, ഹൃദയത്തിൽ, ഉദരത്തിൽ, നാഭിയിൽ; ധ്വജസ്ഥാനത്ത്, ഇരുകാൽമുട്ടുകളിൽ, ഇരുപാദങ്ങളിൽ—വർണങ്ങളെ ക്രമമായി ന്യസിക്കണം.

Verse 8

षड्बीजानि पदद्वंद्वं मूर्ध्नि भाले मुखे हृदि । नाभावूर्वोर्जंघयोश्च पादयोर्विन्यसेत्क्रमात् ॥ ८ ॥

ആറ് ബീജമന്ത്രങ്ങളെ ജോടി ജോടിയായി ക്രമത്തിൽ ശിരോമൂധ്നി, ലലാടം, മുഖം, ഹൃദയം എന്നിവിടങ്ങളിൽ ന്യാസം ചെയ്യണം; തുടർന്ന് നാഭി, ഊരു, ജംഘ, ഒടുവിൽ പാദങ്ങളിൽ ക്രമമായി സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 9

अंजनीगर्भसंभूतं ततो ध्यायेत्कपीश्वरम् । उद्यत्कोट्यर्कसंकाशं जगत्प्रक्षोभकारकम् ॥ ९ ॥

അനന്തരം അഞ്ജനീഗർഭസംബൂതനായ കപീശ്വരൻ ഹനുമാനെ ധ്യാനിക്കണം—ഉദയിക്കുന്ന കോടി സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ ദീപ്തനും ലോകങ്ങളെ കുലുക്കുന്ന മഹാശക്തനും।

Verse 10

श्रीरामांघ्रिध्याननिष्टं सुग्रीवप्रमुखार्चितम् । वित्रासयंतं नादेन राक्षसान्मारुतिं भजेत् ॥ १० ॥

ശ്രീരാമന്റെ പാദധ്യാനത്തിൽ അചഞ്ചലനായി, സുഗ്രീവാദികൾ അർച്ചിച്ചവനായി, തന്റെ ഗർജനനാദത്തോടെ രാക്ഷസരെ ഭീതിപ്പെടുത്തുന്ന മാർുതിയെ ഭജിച്ച് ആരാധിക്കണം।

Verse 11

ध्यात्वैवं प्रजपेद्भानुसहस्रं विजितैंद्रियः । दशांशं जुहुयाद्बीहीन्पयोदध्याज्यमिश्रितान् ॥ ११ ॥

ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവൻ ഭാനുസഹസ്രം ജപിക്കണം. തുടർന്ന് ജപസംഖ്യയുടെ ദശാംശം പോലെ പാൽ-തൈര്-നെയ്യ് കലർത്തിയ അരിമണികൾ അഗ്നിയിൽ ഹോമമായി അർപ്പിക്കണം।

Verse 12

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे मूर्त्तिं संकल्प्य मूलतः । आवाह्य तत्र संपूज्य पाद्यादिभिरुपायनैः ॥ १२ ॥

മുമ്പ് പറഞ്ഞ വൈഷ്ണവ പീഠത്തിൽ ആദ്യം തന്നെ ദേവമൂർത്തിയെ സംकल्पിച്ച്, അവിടെ ഭഗവാനെ ആവാഹനം ചെയ്ത്, പാദ്യാദി ഉപചാരങ്ങളും ഉപഹാരങ്ങളുംകൊണ്ട് സമ്പൂർണ്ണമായി പൂജിക്കണം।

Verse 13

केशरेष्वंगपूजा स्यात्पत्रेषु च ततोऽर्चयेत् । रामभक्तो महातेजाः कपिराजो महाबलः ॥ १३ ॥

പുഷ്പത്തിന്റെ കേസരങ്ങളിൽ ദേവാംഗപൂജ നടത്തി, തുടർന്ന് ഇലകളിലും അർച്ചന ചെയ്യണം. അദ്ദേഹം ശ്രീരാമഭക്തൻ, മഹാതേജസ്വി, വാനരരാജൻ, മഹാബലവാൻ.

Verse 14

द्रोणाद्रिहारको मेरुपीठकार्चनकारकः । दक्षिणाशाभास्करश्च सर्वविघ्नविनाशकः ॥ १४ ॥

അദ്ദേഹം ദ്രോണമല (ദ്രോണാദ്രി) എടുത്തുകൊണ്ടുപോയവൻ, മേരു-പീഠത്തിൽ സ്വർണ്ണാർച്ചന നടത്തിക്കുന്നവൻ, ദക്ഷിണദിക്കിലെ സൂര്യപ്രഭപോലെ ദീപ്തൻ, സർവ്വവിഘ്നനാശകൻ.

Verse 15

इत्थं सम्पूज्य नामानि दलाग्रेषु ततोऽर्चयेत् । सुग्रीवमंगद नीलं जांबवंतं नलं तथा ॥ १५ ॥

ഇങ്ങനെ ഇലകളുടെ അഗ്രങ്ങളിൽ പുണ്യനാമങ്ങളെ സമ്യക്പൂജ ചെയ്ത്, തുടർന്ന് സുഗ്രീവൻ, അങ്കദൻ, നീലൻ, ജാംബവാൻ, നലൻ എന്നിവരെ അർച്ചിക്കണം.

Verse 16

सुषेणं द्विविदं मैंदं लोकपालस्ततोऽर्चयेत् । वज्राद्यानपि संपूज्य सिद्धश्चैवं मनुर्भवेत् ॥ १६ ॥

തുടർന്ന് സുഷേണൻ, ദ്വിവിദൻ, മൈന്ദൻ എന്നിവരെയും ലോകപാലന്മാരെയും അർച്ചിക്കണം. വജ്രാദികളെയും സമ്യക്പൂജ ചെയ്താൽ, ഇങ്ങനെ साधകൻ സിദ്ധനായി മനു-പദം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 17

मंत्रं नवशतं रात्रौ जपेद्दशदिनावधि । यो नरस्तस्य नश्यंति राजशत्रूत्थभीतयः ॥ १७ ॥

പത്ത് ദിവസത്തേക്ക് രാത്രിയിൽ മന്ത്രം ഒൻപതു നൂറ് പ്രാവശ്യം ജപിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ രാജാക്കളിലും ശത്രുക്കളിലും നിന്നുയരുന്ന ഭയങ്ങൾ നശിച്ചുപോകുന്നു.

Verse 18

मातुलिंगाम्रकदलीफलैर्हुत्वा सहस्रकम् । द्वाविंशतिब्रह्मचारि विप्रान्संभोजयेच्छुचीन् ॥ १८ ॥

മാതുലിംഗം, മാങ്ങ, വാഴപ്പഴം എന്നിവയുടെ ഫലങ്ങളാൽ ആയിരം ആഹുതികൾ അർപ്പിച്ച്, പിന്നെ ശുചികളായ ബ്രഹ്മചാരികളായ ഇരുപത്തിരണ്ട് ബ്രാഹ്മണരെ ഭോജനിപ്പിക്കണം।

Verse 19

एवंकृते भूतविषग्रहरोगाद्युपद्रवाः । नश्यंति तत्क्षणादेव विद्वेषिग्रहदानवाः ॥ १९ ॥

ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഭൂതബാധ, വിഷം, ഗ്രഹപീഡ, രോഗം മുതലായ ഉപദ്രവങ്ങൾ തൽക്ഷണം നശിക്കും; വൈരിയായ ഗ്രഹങ്ങളും ദാനവശക്തികളും കൂടി നശിക്കും।

Verse 20

अष्टोत्तरशतेनांबु मंत्रितं विषनाशनम् । भूतापस्मारकृत्योत्थज्वरे तन्मंत्रमंत्रितैः ॥ २० ॥

മന്ത്രം നൂറ്റെട്ടു പ്രാവശ്യം ജപിച്ച് മന്ത്രിതമാക്കിയ ജലം വിഷനാശകമാകുന്നു; ഭൂതബാധ, അപസ്മാരം അല്ലെങ്കിൽ കൃത്യാ മൂലമുള്ള ജ്വരത്തിലും അതേ മന്ത്രിതജലം ഔഷധമാകുന്നു।

Verse 21

भस्मभिः सलिलैर्वापि ताडयेज्ज्वरिणं क्रुधा । त्रिदिनाज्ज्वरमुक्तोऽसौ सुखं च लभते नरः ॥ २१ ॥

ഭസ്മം കൊണ്ടോ ജലം കൊണ്ടോ ക്രോധത്തോടെ ജ്വരബാധിതനെ തട്ടണം; മൂന്നു ദിവസത്തിനകം ആ മനുഷ്യൻ ജ്വരമുക്തനായി സുഖം പ്രാപിക്കും।

Verse 22

औषधं वा जलं वापि भुक्त्वा तन्मंत्रमंत्रितम् । सर्वान्रोगान्पराभूय सुखी भवति तत्क्षणात् ॥ २२ ॥

ആ മന്ത്രം കൊണ്ട് മന്ത്രിതമാക്കിയ ഔഷധമോ ജലമോ കഴിച്ചാൽ, എല്ലാ രോഗങ്ങളെയും ജയിച്ച് തൽക്ഷണം സുഖവാനാകുന്നു।

Verse 23

तज्जप्तभस्मलिप्तांगो भुक्त्वा तन्मंत्रितं पयः । योद्धुं गच्छेच्च यो मंत्री शस्त्रसंघैंर्न बाध्यते ॥ २३ ॥

ആ ജപംകൊണ്ട് അഭിമന്ത്രിതമായ ഭസ്മം ദേഹത്ത് ലേപിച്ച്, അതേ മന്ത്രംകൊണ്ട് സംസ്കൃതമായ പാൽ പാനം ചെയ്ത് യുദ്ധത്തിന് പോകുന്ന മന്ത്രസാധകൻ ആയുധവർഷത്തിൽ കീഴടങ്ങുകയില്ല।

Verse 24

शस्क्षतं व्रणस्फोटो लूतास्फोटोऽपि भस्मना । त्रिर्जप्तेन च संस्पृष्टाः शुष्यंत्येव न संशयः ॥ २४ ॥

മുറിവ്, പൊള്ളലുപോലെയുള്ള പുണ്ണ്, ചിലന്തിക്കടിയാൽ വന്ന വീക്കം പോലും—മൂന്നുതവണ ജപിച്ച ഭസ്മം തൊട്ടാൽ തീർച്ചയായും ഉണങ്ങിപ്പോകും; സംശയമില്ല।

Verse 25

जपेदर्कास्तमारभ्य यावदर्कोदयो भवेत् । मन्त्रं सप्तदिनं यावञ्चादाय भस्मकीलकौ ॥ २५ ॥

സൂര്യാസ്തമയത്തിൽ തുടങ്ങി സൂര്യോദയം വരെയും മന്ത്രം ജപിക്കണം. കൂടാതെ ഏഴുദിവസം വരെ വിധിയുടെ ഭാഗമായി ഭസ്മവും കീലയ്ക്കും കൈവശം വെച്ച് ധരിക്കണം।

Verse 26

निखनेदभिमन्त्र्याशुशत्रूणां द्वार्यलक्षितः । विद्वेषं मिथ आपन्नाः पलायंतेऽरयोऽचिरात् ॥ २६ ॥

വേഗത്തിൽ മന്ത്രാഭിമന്ത്രണം ചെയ്ത്, ആരും കാണാതെ ശത്രുക്കളുടെ വാതിലിനരികിൽ അത് കുഴിച്ചിടണം; പിന്നെ അവർ പരസ്പര വൈരത്തിൽ വീണു ഉടൻ തന്നെ ഓടിപ്പോകും।

Verse 27

भस्मांबु चंदनं मंत्री मंत्रेणानेन मंत्रितम् । भक्ष्यादियोजितं यस्मै ददाति स तु दासवत् ॥ २७ ॥

ഈ മന്ത്രംകൊണ്ട് ഭസ്മം, ജലം, ചന്ദനം എന്നിവ അഭിമന്ത്രിച്ച്, ഭക്ഷ്യാദികളോടൊപ്പം ആരെയെങ്കിലും കൊടുക്കുന്ന മന്ത്രസാധകൻ ദാസനെപ്പോലെ മാത്രമാണ്; യഥാർത്ഥ മന്ത്രജ്ഞൻ അല്ല।

Verse 28

क्रूराश्च जंतवोऽप्येवं भवंति वशवर्तिनः । गृहीत्वेशनदिस्कंस्थं करंजतरुमूलकम् ॥ २८ ॥

ഇങ്ങനെ തന്നെ ഈശാന-ചക്ര-ന്യാസത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച കരഞ്ഞ വൃക്ഷത്തിന്റെ വേർ കൈക്കൊണ്ടാൽ ക്രൂര ജീവികളും വശപ്പെട്ടു അനുസരിക്കുന്നവരാകും.

Verse 29

कृत्वा तेनांगुष्टमात्रां प्रतिमां च हनूमतः । कृत्वा प्राणप्रतिष्टां च सिंदूराद्यैः प्रपूज्य च ॥ २९ ॥

ആ ദ്രവ്യംകൊണ്ട് ഹനുമാന്റെ അങ്കുഷ്ഠമാത്ര പ്രതിമ നിർമ്മിച്ച്, പ്രാണപ്രതിഷ്ഠ നടത്തി, സിന്ദൂരാദി ഉപചാരങ്ങളാൽ വിധിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം.

Verse 30

गृहस्याभिमुखी द्वारे निखनेन्मंत्रमुञ्चरन् । ग्रहाभिचाररोगाग्निविषचौरनृपोद्भवाः ॥ ३० ॥

വീട്ടുവാതിലിനെ അഭിമുഖമായി നിന്നുകൊണ്ട് മന്ത്രം ജപിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെ മണ്ണിൽ കുഴിച്ചിടണം. അതുവഴി ഗ്രഹപീഡ, അഭിചാരം, രോഗം, അഗ്നി, വിഷം, കള്ളൻ, രാജാധികാരത്തിൽ നിന്നുള്ള ഉപദ്രവങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് രക്ഷ ലഭിക്കും.

Verse 31

न जायंते गृहे तस्मिन् कदाचिदप्युपद्रवाः । तद्गृहं धनपुत्राद्यैरेधते प्रत्यहं चिरम् ॥ ३१ ॥

ആ വീട്ടിൽ ഒരിക്കലും ഉപദ്രവങ്ങൾ ജനിക്കുകയില്ല. ധനം, പുത്രാദി അനുഗ്രഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞ് ആ ഗൃഹം ദിനംപ്രതി ദീർഘകാലം സമൃദ്ധിയായി വളരും.

Verse 32

निशि यत्र वने भस्म मृत्स्नया वापि यत्नतः । शत्रोः प्रतिकृतिं कृत्वा हृदि नाम समालिखेत् ॥ ३२ ॥

രാത്രിയിൽ വനത്തിൽ ഭസ്മമോ മണ്ണോ ഉപയോഗിച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ ശത്രുവിന്റെ പ്രതിരൂപം ഉണ്ടാക്കി, അതിന്റെ ഹൃദയസ്ഥാനത്ത് (ശത്രുവിന്റെ) പേര് എഴുതണം.

Verse 33

कृत्वा प्राणप्रतिष्टांतं भिंद्याच्छस्त्रैर्मनुं जपन् । मंत्रांते प्रोञ्चरेच्छत्रोर्नाम छिंधि च भिंधि च ॥ ३३ ॥

പ്രാണപ്രതിഷ്ഠ വരെയുള്ള കർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, മന്ത്രം ജപിച്ചുകൊണ്ട് ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് പ്രഹരിക്കണം. മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനം ശത്രുവിന്റെ പേര് ഉച്ചരിച്ച് 'ഛിന്ധി' (മുറിക്കുക), 'ഭിന്ധി' (പിളർക്കുക) എന്ന് പറയണം.

Verse 34

मारयेति च तस्यांते दंतैरोष्टं निपूड्य च । पाण्योस्तले प्रपीड्याथ त्यक्त्वा तं स्वगृहं व्रजेत् ॥ ३४ ॥

അവസാനം 'മാരയ' (കൊല്ലും) എന്ന് പറഞ്ഞ് പല്ലുകൊണ്ട് ചുണ്ട് കടിക്കുകയും കൈപ്പത്തികൾ തമ്മിൽ ഉരസുകയും ചെയ്ത ശേഷം ആ സ്ഥലം വിട്ട് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോകണം.

Verse 35

कुर्वन्सप्तदिनं चैवं हन्याच्छत्रुं न संशयः । राजिकालवणैर्मुक्तचिकुरः पितृकानने ॥ ३५ ॥

ഏഴു ദിവസം ഇപ്രകാരം ചെയ്താൽ ശത്രു നശിക്കും, അതിൽ സംശയമില്ല. മുടി അഴിച്ചിട്ട്, കടുകും ഉപ്പും ഉപയോഗിച്ച് പിതൃവനത്തിൽ (ശ്മശാനത്തിൽ) ഈ കർമ്മം ചെയ്യണം.

Verse 36

धत्तूरफलपुष्पैश्च नखरोमविषैरपि । द्विक कौशिकगृध्राणां पक्षैः श्लेष्मांतकाक्षजैः ॥ ३६ ॥

ഉമ്മത്തിൻ കായയും പൂക്കളും, നഖം, മുടി, വിഷം എന്നിവയും, മൂങ്ങയുടെയും കഴുകന്റെയും ചിറകുകളും, നറുവരി (ശ്ലേഷ്മാന്തക) കായുടെ സ്രവവും ഉപയോഗിച്ച് ഹോമം ചെയ്യണം.

Verse 37

समिद्धिस्त्रिशतं यामयदिङ्मुखो जुहुयान्निशि । एवं सप्तदिनं कुर्वन्मारयेदुद्धतं रिपुन् ॥ ३७ ॥

തെക്ക് ദിശയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്ന് രാത്രിയിൽ മുന്നൂറ് സമിത്തുകൾ കൊണ്ട് ഹോമം ചെയ്യണം. ഏഴു ദിവസം ഇപ്രകാരം ചെയ്താൽ അഹങ്കാരിയായ ശത്രുവിനെ നശിപ്പിക്കാം.

Verse 38

वित्रासस्त्रिदिनं रात्रौ श्मशाने षट्शतं जपेत् । ततो वेताल उत्थाय वदेद्भावि शुभाशुभम् ॥ ३८ ॥

ശ്മശാനത്തിൽ രാത്രികാലത്ത് ‘വിത്രാസ’ മന്ത്രം മൂന്നു രാത്രികൾ ആറുനൂറു പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം. തുടർന്ന് വേതാളൻ എഴുന്നേറ്റ് വരാനിരിക്കുന്ന ശുഭാശുഭം പറയും.

Verse 39

किंकरीभूय वर्त्तेत कुरुते साधकोदितम् । भास्मांबुमंत्रितं रात्रौ सहस्रावृत्तिकं पुनः ॥ ३९ ॥

ദാസഭാവത്തോടെ പെരുമാറി, സാധകനോട് നിർദ്ദേശിച്ച വിധി അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കണം. വീണ്ടും രാത്രിയിൽ ഭസ്മവും ജലവും മന്ത്രം ചൊല്ലി അഭിമന്ത്രിച്ച് ആയിരം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം.

Verse 40

दिनत्रयं च तत्पश्चात्प्रक्षिपेत्प्रतिमासु च । यासु कासु च स्थूलासु लघुष्वपि विशेषतः ॥ ४० ॥

അതിനുശേഷം മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് പ്രതിമകളിലും അതിനെ സ്ഥാപിക്കണം—ഏതു വലിയ പ്രതിമകളിലും, പ്രത്യേകിച്ച് ചെറിയ പ്രതിമകളിലും കൂടി.

Verse 41

मंत्रप्रभावाञ्चलनं भवत्येव न संशयः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां कुजे वा रविवासरे ॥ ४१ ॥

മന്ത്രത്തിന്റെ പ്രഭാവം നിശ്ചയമായും ഉണർന്ന് പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് വരും; സംശയമില്ല—പ്രത്യേകിച്ച് അഷ്ടമി, ചതുര്ദശി, ചൊവ്വ അല്ലെങ്കിൽ ഞായർ ദിനങ്ങളിൽ.

Verse 42

हनुमत्प्रतिमां पट्टे माषैः स्नेहपरिप्लुतैः । कुर्याद्रम्यां विशुद्धात्मा सर्वलक्षणलक्षिताम् ॥ ४२ ॥

ശുദ്ധചിത്തത്തോടെ വസ്ത്രത്തിൽ ഹനുമാന്റെ മനോഹര പ്രതിമ നിർമ്മിക്കണം—നെയ്യ്/എണ്ണയിൽ നനച്ച മാഷ (ഉഴുന്ന്) ഉപയോഗിച്ച്, എല്ലാ ശുഭലക്ഷണങ്ങളാലും അലങ്കൃതമായി.

Verse 43

तैलदीपं वामभागे घृतदीपं तु दक्षिणे । संस्थाप्यावाहयेत्पश्चान्मूलमंत्रेण मंत्रवित् ॥ ४३ ॥

ഇടത്തുഭാഗത്ത് എണ്ണവിളക്കും വലത്തുഭാഗത്ത് നെയ്യുവിളക്കും സ്ഥാപിച്ച്, പിന്നെ മന്ത്രവിദൻ മൂലമന്ത്രം ജപിച്ച് ആവാഹനം ചെയ്യണം।

Verse 44

प्राणप्रतिष्टां कृत्वा च पाद्यादीनि समर्पयेत् । रक्तचंदनपुष्पैश्च सिंदूराद्यैः समर्चयेत् ॥ ४४ ॥

പ്രാണപ്രതിഷ്ഠ നടത്തി പാദ്യാദി ഉപചാരങ്ങൾ സമർപ്പിക്കണം; രക്തചന്ദനം, പുഷ്പങ്ങൾ, സിന്ദൂരാദി ദ്രവ്യങ്ങളാൽ സമർചനം ചെയ്യണം।

Verse 45

धूपं दीपं प्रदायाथ नैवेद्यं च समर्पयेत् । अपूपमोदनं शाकमोदकान्वटकादिकम् ॥ ४५ ॥

ധൂപവും ദീപവും അർപ്പിച്ച ശേഷം നൈവേദ്യം സമർപ്പിക്കണം—അപൂപം, മോദനം (വെന്ത അന്നം), ശാകം, മോദകങ്ങൾ, വടകാദികൾ।

Verse 46

साज्यं च तत्समर्प्याथ मूलमंत्रेण मंत्रवित् । अखंडितान्यहिलतादलानि सप्तविंशतिम् ॥ ४६ ॥

പിന്നീട് അതിനെ നെയ്യോടുകൂടി മൂലമന്ത്രം ജപിച്ച് സമർപ്പിക്കണം; അഹിലതാ ചെടിയുടെ പൊട്ടാത്ത ഇരുപത്തേഴു ഇലകളും അർപ്പിക്കണം।

Verse 47

त्रिधा कृत्वा सपूगानि मूलेनैव समर्पयेत् । एवं संपूज्य मंत्रज्ञो जपेद्दशशंत मनुम् ॥ ४७ ॥

അടക്കയെ മൂന്നു ഭാഗമാക്കി അതേ മൂലത്തിൽ സമർപ്പിക്കണം; ഇങ്ങനെ പൂജ പൂർത്തിയാക്കി മന്ത്രജ്ഞൻ ആ മന്ത്രം ആയിരം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം।

Verse 48

कर्पूरारार्तिकं कृत्वा स्तुत्वा च बहुधा सुधीः । निजेप्सितं निवेद्याथ विधिवद्विसृजेत्ततः ॥ ४८ ॥

കർപ്പൂര ആർതി നടത്തി, പലവിധമായി സ്തുതിച്ചു, ജ്ഞാനിയായ ഭക്തൻ തന്റെ അഭീഷ്ടം നിവേദിക്കണം; തുടർന്ന് വിധിപ്രകാരം കർമ്മം സമാപിപ്പിക്കണം।

Verse 49

नैवेद्यान्नेन संभोज्य ब्राह्मणान्सप्तसंख्यया । निवेदितानि पर्णानि तेभ्यो दद्याद्विभज्य च ॥ ४९ ॥

നൈവേദ്യ അന്നംകൊണ്ട് ഏഴ് ബ്രാഹ്മണരെ ഭോജിപ്പിച്ച്, അർപ്പണത്തിൽ ഉപയോഗിച്ച ഇലകളും യഥാവിധി വിഭജിച്ച് അവർക്കു നൽകണം।

Verse 50

दक्षिणां च यथा शक्ति दत्त्वा तान् विसृजेत्सुधीः । तत इष्टगणैः सार्द्धं स्वयं भुंजीत वाग्यतः ॥ ५० ॥

ശക്തിയനുസരിച്ച് ദക്ഷിണ നൽകി, ജ്ഞാനി അവരെ ആദരത്തോടെ യാത്രയാക്കണം; തുടർന്ന് ഇഷ്ടസഹചാരികളോടൊപ്പം സ്വയം ഭോജനം ചെയ്ത് വാക്ക് സംയമിക്കണം।

Verse 51

तद्दिने भूमिशय्यां च ब्रह्मचर्य्यं समाचरेत् । एवं यः कुरुते मर्त्यः सोऽचिरादेव निश्चितम् ॥ ५१ ॥

അന്നേദിവസം നിലത്തു ശയിച്ച് ബ്രഹ്മചര്യം അനുഷ്ഠിക്കണം. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്ന മർത്ത്യൻ നിശ്ചയമായും അതിവേഗം അഭീഷ്ടഫലം പ്രാപിക്കും।

Verse 52

प्राप्नुयात्सकलान्कामान्कपीशस्य प्रसादतः । हनुमत्प्रतिमां भूमौ विलिखेत्तत्पुरो मनुम् ॥ ५२ ॥

കപീശൻ (ഹനുമാൻ)ന്റെ പ്രസാദത്താൽ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും സിദ്ധിക്കും. നിലത്തു ഹനുമാന്റെ പ്രതിമ വരച്ച്, അതിന്റെ മുമ്പിൽ മന്ത്രം എഴുതണം।

Verse 53

साध्यनाम द्वितीयांतं विमोचय विमोचय । तत्पूर्वं मार्जयेद्वामपाणिनाथ पुनर्लिखेत् । एवमष्टोत्तरशतं लिखित्वा मार्जयेत्पुनः ॥ ५३ ॥

സാധ്യന്റെ നാമം ദ്വിതീയാവിഭക്തിയിൽ എഴുതി, അതിന് ശേഷം “വിമോചയ, വിമോചയ” എന്ന് എഴുതണം. പിന്നെ ഇടങ്കൈകൊണ്ട് തുടച്ച് വീണ്ടും എഴുതണം. ഇങ്ങനെ 108 പ്രാവശ്യം എഴുതി അവസാനം വീണ്ടും തുടയ്ക്കണം.

Verse 54

एवं कृते महाकारागृहाच्छीघ्रं विमुच्यते । एवमन्यानि कर्माणि कुर्य्यांत्पल्लवमुल्लिखन् ॥ ५४ ॥

ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ മഹാകാരാഗൃഹംപോലെയുള്ള ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ വിമോചനം ലഭിക്കും. അതുപോലെ പല്ലവം (മുള) രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് മറ്റു കർമങ്ങളും ചെയ്യണം.

Verse 55

सर्षपैर्वश्यकृद्धोमो विद्वेषे हयमारजैः । कुंकुमैरिध्मकाष्ठैर्वा मरीचैर्जीरकैरपि ॥ ५५ ॥

കടുകുകൊണ്ട് ചെയ്യുന്ന ഹോമം വശ്യകർമ്മഫലം നൽകുന്നു. വിദ്വേഷത്തിനായി ഹയമാരജകൊണ്ട് (ഹോമം) ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെ കുങ്കുമം, സമിധാകഷ്ഠങ്ങൾ, കൂടാതെ കുരുമുളകും ജീരകവും കൊണ്ടും (ഹോമം) ചെയ്യാം.

Verse 56

ज्वरे दूर्वागुडूचीभिर्दध्ना क्षीरेण वा घृतैः । शूले करंजवातारिसमिद्भिस्तैललोलितैः ॥ ५६ ॥

ജ്വരത്തിൽ ദൂർവയും ഗുഡൂചിയും കൂടെ തൈര് അല്ലെങ്കിൽ പാൽ അല്ലെങ്കിൽ നെയ്യ് ഉപയോഗിച്ച് (ഔഷധ/പ്രയോഗം) ചെയ്യണം. ശൂലം (ഉദരവേദന) വന്നാൽ കരഞ്ജവും വാതാരിയും എന്ന സമിധകൾ എണ്ണയിൽ നന്നായി പുരട്ടി/കുലുക്കി പ്രയോഗിക്കണം.

Verse 57

तैलाक्ताभिश्च निर्गुंडीसमिद्भिर्वा प्रयत्नतः । सौभाग्ये चंदनैश्चेंद्रलोचनैर्वा लवंगकैः ॥ ५७ ॥

ശ്രമത്തോടെ എണ്ണ പുരട്ടിയ നിർഗുണ്ടി സമിധകൾ കൊണ്ടും (കർമം) ചെയ്യണം. സൗഭാഗ്യത്തിനായി ചന്ദനം, അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ദ്രലോചന, അല്ലെങ്കിൽ ഗ്രാമ്പൂ കൊണ്ടും (പ്രയോഗം) ചെയ്യണം.

Verse 58

सुगंधपुष्पैर्वस्त्राप्त्यै तत्तद्धान्यैस्तदाप्तये । रिपुपादरजोभिश्च राजीलवणमिश्रितैः ॥ ५८ ॥

സുഗന്ധപുഷ്പങ്ങളാൽ വസ്ത്രലാഭം ലഭിക്കുന്നു; പ്രത്യേക ധാന്യങ്ങളാൽ അതത് ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു. ശത്രുവിന്റെ പാദരജസ് രാജി (കറുത്ത കടുക്)യും ലവണവും ചേർത്ത് പ്രയോഗിച്ചാൽ ആ ശത്രുവിൽ ഇഷ്ടഫലം സിദ്ധിക്കുന്നു.

Verse 59

होमयेत्सप्तरात्रं च रिपुर्याति यमालयम् । धान्यैः संप्राप्यते धान्यमन्नैरन्नसमुच्छ्रयः ॥ ५९ ॥

ഏഴ് രാത്രികൾ ഹോമം ചെയ്താൽ ശത്രു യമാലയത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ധാന്യം ആഹുതിയായി അർപ്പിച്ചാൽ ധാന്യലാഭം; അന്നം അർപ്പിച്ചാൽ അന്നസമൃദ്ധി ലഭിക്കുന്നു.

Verse 60

तिलाज्यक्षीरमधुभिर्महिषीगोसमृद्धये । किं बहूक्तैर्विषे व्याधौ शांतौ मोहे च मारणे ॥ ६० ॥

എള്ള്, നെയ്യ്, പാൽ, തേൻ എന്നിവകൊണ്ട് എരുമയും പശുവും സമൃദ്ധിയിലാകുന്നു. അധികം എന്തു പറയണം? വിഷത്തിൽ, രോഗത്തിൽ, ശാന്തികർമത്തിൽ, മോഹനത്തിൽ, മാരണകർമത്തിൽ പോലും ഇതേ പ്രയോഗങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു.

Verse 61

विवादे स्तंभने द्यूते भूतभीतौ च संकटे । वश्ये युद्धे क्षते दिव्ये बंधमोक्षे महावने ॥ ६१ ॥

വിവാദത്തിൽ, സ്തംഭനകർമത്തിൽ, ദ്യൂതത്തിൽ (ചൂതാട്ടത്തിൽ), ഭൂതഭയത്തിലും ദുരിതത്തിലും; വശ്യീകരണത്തിൽ, യുദ്ധത്തിൽ, പരിക്കിൽ, ദിവ്യപരീക്ഷയിൽ, ബന്ധമോക്ഷത്തിൽ, മഹാവനത്തിൽ—ഇവിടെയെല്ലാം ഈ പ്രയോഗം വിനിയോഗിക്കണം.

Verse 62

साधितोऽयं नृणां दद्यान्मंत्रः श्रेयः सुनिश्चितम् । वक्ष्येऽथ हनुमद्यंत्रं सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ ६२ ॥

ഈ മന്ത്രം വിധിപൂർവം സിദ്ധമായാൽ അത് ജനങ്ങൾക്ക് നൽകണം; ഇത് ഉറപ്പായും ശ്രേയസ്സിന് കാരണമാകുന്നു. ഇനി ഞാൻ ഹനുമദ്-യന്ത്രത്തെ വിവരിക്കുന്നു; അത് സർവ്വസിദ്ധി നൽകുന്നതാണ്.

Verse 63

लांगूलाकारसंयुक्तं वलयत्रितयं लिखेत् । साध्यनाम लिखेन्मध्ये पाशिबीज प्रवेष्टितम् ॥ ६३ ॥

വാലുപോലുള്ള നീട്ടത്തോടെ മൂന്ന് വലയങ്ങൾ വരയ്ക്കണം. നടുവിൽ സാധ്യന്റെ നാമം എഴുതി, അതിനെ പാശീ-ബീജംകൊണ്ട് ചുറ്റി പൊതിയണം॥

Verse 64

उपर्यष्टच्छदं कृत्वा पत्रेषु कवचं लिखेत् । तद्बहिर्दंहमालिख्य तद्बहिश्चतुरस्रकम् ॥ ६४ ॥

മുകളിൽ എട്ടുപാളി മൂടൽ ഒരുക്കി, ഇലകളിൽ ‘കവചം’ എഴുതണം. അതിന്റെ പുറത്തായി ഒരു വലം വരച്ച്, അതിനും പുറത്തായി വീണ്ടും ഒരു ചതുരം വരയ്ക്കണം॥

Verse 65

चतुरसस्रस्य रेखाग्रे त्रिशूलानि समालिखेत् । सौं बीजं भूपुरस्याष्टवज्रेषु विलिखेत्ततः ॥ ६५ ॥

ചതുരത്തിന്റെ രേഖകളുടെ അഗ്രങ്ങളിൽ ത്രിശൂലങ്ങൾ വരയ്ക്കണം. തുടർന്ന് ഭൂപുരത്തിലെ എട്ട് വജ്രാകൃതിയുള്ള പ്രക്ഷേപങ്ങളിൽ ‘സൗം’ ബീജം എഴുതണം॥

Verse 66

कोणेष्वकुंशमालिख्य मालामंत्रेण वेष्टयेत् । तत्सर्वं वेष्टयेद्यंत्रवलयत्रितयेन च ॥ ६६ ॥

കോണുകളിൽ കൊക്കില്ലാത്ത അങ്കുശചിഹ്നം വരച്ച്, മാലാ-മന്ത്രംകൊണ്ട് അതിനെ പൊതിയണം. തുടർന്ന് എല്ലാം യന്ത്രത്തിന്റെ മൂന്ന് വലയങ്ങളാൽ വീണ്ടും ചുറ്റണം॥

Verse 67

शिलायां फलके वस्त्रे ताम्रपत्रेऽथ कुड्यके । ताडपत्रेऽथ भूर्जे वा रोचनानाभिकुंकुभैः ॥ ६७ ॥

ശിലയിൽ, ഫലകത്തിൽ, വസ്ത്രത്തിൽ, താമ്രപത്രത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ ചുവരിൽ; അതുപോലെ താളപത്രത്തിലോ ഭൂർജപത്രത്തിലോ—രോചന, കസ്തൂരി, കുങ്കുമം എന്നിവകൊണ്ട് എഴുതാം॥

Verse 68

यंत्रमेतत्समालिख्य निराहारो जितेंद्रियः । कपेः प्राणान्प्रतिष्टाप्य पूजयेत्तद्यथाविधि ॥ ६८ ॥

ഈ പവിത്ര യന്ത്രം സൂക്ഷ്മമായി രേഖപ്പെടുത്തി, ഉപവാസത്തോടെയും ഇന്ദ്രിയനിയമത്തോടെയും, കപി (ഹനുമാൻ)ന്റെ പ്രാണപ്രതിഷ്ഠ നടത്തി വിധിപ്രകാരം പൂജിക്കണം।

Verse 69

अशेषदुःखशान्त्यर्थः यंत्रं संधारयेद् बुधः । मारीज्वराभिचारादिसर्वोपद्रवनाशनम् ॥ ६९ ॥

സകല ദുഃഖശാന്തിക്കായി ജ്ഞാനി ഈ യന്ത്രം ധരിക്കുകയോ സൂക്ഷിക്കുകയോ വേണം; മാരി-ജ്വരം, അഭിചാരം മുതലായ എല്ലാ ഉപദ്രവങ്ങളും ഇത് നശിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 70

योषितामपि बालानां धृतं जनमनोहरम् । भूतकृत्यापिशाचानां दर्शनादेव नाशनम् ॥ ७० ॥

സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും ഇതു ധരിക്കാം; ഇത് ജനമനസ്സിനെ ആകർഷിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ദർശനം മാത്രത്താൽ ഭൂതം, കൃത്യ, പിശാച് മുതലായവ നശിക്കുന്നു।

Verse 71

मालामंत्रमथो वक्ष्ये तारो वाग्विष्णुगेहिनी । दीर्घत्रयान्विता माया प्रागुक्तं कूटपञ्चकम् ॥ ७१ ॥

ഇപ്പോൾ മാലാ-മന്ത്രം പറയുന്നു—ആദ്യം ‘താര’ അക്ഷരം, പിന്നെ ‘വാക്’, പിന്നെ ‘വിഷ്ണു-ഗേഹിനി’ പദം; തുടർന്ന് മൂന്ന് ദീർഘസ്വരങ്ങളോടുകൂടിയ ‘മായാ’—ഇതുതന്നെ മുൻപ് പറഞ്ഞ കൂറ്റ-പഞ്ചകം।

Verse 72

ध्रुवो हृद्धनुमान्ङेंतोऽथ प्रकटपराक्रमः । आक्रांतदिग्मंडलांते यशोवितानसंवदेत् ॥ ७२ ॥

അപ്പോൾ ധ്രുവൻ—ഹൃദയം അചഞ്ചലം, ധനുസ്സധാരി, പരാക്രമം പ്രസ്ഫുടം—ദിക്കുകളുടെ അതിരുകൾ വരെ വ്യാപിച്ച് തന്റെ യശസ്സിന്റെ വിതാനം എല്ലായിടത്തും മുഴക്കുന്നു।

Verse 73

धवलीकृतवर्णांते जगत्त्रितयवज्र च । देहज्वलदग्निसूर्य कोट्यंते च समप्रभ ॥ ७३ ॥

വർണ്ണാന്തത്തിൽ എല്ലാം ധവളമാകുന്നിടത്ത്, ത്രിജഗത്ത് വജ്രാഘാതത്തിൽ ചിന്നഭിന്നമായതുപോലെ തോന്നുന്നിടത്ത്—അവിടെ ആ ജ്യോതി ദേഹാന്തർജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെ, സൂര്യനെപ്പോലെ, കോടി സൂര്യങ്ങളുടെ സമപ്രഭപോലെ സമമായി ദീപ്തമാകുന്നു।

Verse 74

तनूरुहपदांते तु रुद्रावतार संवदेत् । लंकापुरी ततः पश्चाद्दहनोदधिलंघन ॥ ७४ ॥

‘തനൂരുഹപദ’യുടെ അവസാനം രുദ്രാവതാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംവാദം വിവരണം ചെയ്യണം. തുടർന്ന് ലങ്കാപുരി, പിന്നെ ലങ്കാദഹനം, അതിനുശേഷം സമുദ്രലംഘനം പറയണം।

Verse 75

दशग्रीवशिरः पश्चात्कृतांतकपदं वदेत् । सीतांते श्वसनपदं वाय्वंते सुतमीरयेत् ॥ ७५ ॥

‘ദശഗ്രീവശിരഃ’ എന്നു പറഞ്ഞ ശേഷം ‘കൃതാന്തക’ പദം ഉച്ചരിക്കണം. ‘സീതാ’യുടെ അവസാനം ‘ശ്വസന’ പദവും, ‘വായു’യുടെ അവസാനം ‘സുത’ ശബ്ദവും ഉച്ചരിക്കണം।

Verse 76

अंजनागर्भसंभूतः श्रीरामलक्ष्मणान्वितः । नंदंति कर वर्णांते सैन्यप्राकार ईरयेत् ॥ ७६ ॥

അഞ്ജനാഗർഭത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ, ശ്രീരാമ-ലക്ഷ്മണന്മാരോടുകൂടെ—ഇതിനെ ‘സൈന്യപ്രാകാരം’ (സേനയുടെ രക്ഷാകോട്ട) എന്നു ഉച്ചരിക്കണം; കര്‍മ്മാന്തത്തിൽ ഇത് ആനന്ദം നൽകുന്നു।

Verse 77

सुग्रीवसख्यकादूर्णाद्रणवालिनिवर्हण । कारणद्रोणशब्दांते पर्वतोत्पाटनेति च ॥ ७७ ॥

സുഗ്രീവനോടു സഖ്യം സ്ഥാപിച്ചതിനാൽ; സൂത്രംപോലെ വ്യാപിച്ചതിനാൽ; യുദ്ധത്തിൽ വാലിയെ നിവർത്തിച്ചതിനാൽ; കാരണസ്വരൂപനായതിനാൽ; ‘ദ്രോണം’ എന്ന ശബ്ദബന്ധം മൂലം; പർവ്വതം ഉത്പാടനം ചെയ്തതിനാൽ—ഇങ്ങനെ അവന്റെ നാനാനാമങ്ങളുടെ കാരണങ്ങൾ സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 78

अशोकवनवीथ्यंते दारुणाक्षकुमारक । छेदनांते वनरक्षाकरांते तु समूह च ॥ ७८ ॥

ഹേ ദാരുണാക്ഷ-കുമാരകാ! അശോകവനത്തിലെ പാതയുടെ അറ്റത്ത് ഒരു തുറന്ന സ്ഥലമുണ്ട്; കൂടാതെ മരംവെട്ടുന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ അറ്റത്ത് വനരക്ഷകരുടെ സംഗമസ്ഥാനവും ഉണ്ട്.

Verse 79

विभञ्जनांते ब्रह्मास्त्रब्रह्मशक्ति ग्रसेति च । लक्ष्मणांते शक्तिभेदनिवारणपदं वदेत् ॥ ७९ ॥

‘വിഭഞ്ജനാ’ മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനം—“ബ്രഹ്മാസ്ത്രവും ബ്രഹ്മശക്തിയും ഗ്രസിക്കപ്പെടട്ടെ” എന്നു ഉച്ചരിക്കണം. ‘ലക്ഷ്മണാ’യുടെ അവസാനം ശക്തി-ഭേദനം തടയുന്ന പ്രതിമന്ത്രവും ചൊല്ലണം.

Verse 80

विशल्योषधिशब्दांते समानयन संपठेत् । बालोदित ततो भानुमंडलग्रसनेति च ॥ ८० ॥

‘വിശല്യാ’ ‘ഔഷധി’ എന്നീ പദങ്ങൾ ചേർത്ത് ‘സമാനയന’ എന്നാരംഭിക്കുന്ന മന്ത്രം ജപിക്കണം. പിന്നെ സൂര്യോദയസമയത്ത് ‘ഭാനുമണ്ഡലഗ്രസന’ എന്ന മന്ത്രവും ജപിക്കണം.

Verse 81

मेघनादहोमपदाद्विध्वंसनपदं वदेत् । इंद्रजिदूधकारांते णसीतासक्षकेति च ॥ ८१ ॥

‘മേഘനാദ-ഹോമ’ എന്ന മന്ത്രഖണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ‘വിധ്വംസന’ പദം ഉച്ചരിക്കണം; കൂടാതെ ‘ഇന്ദ്രജിത്’ ഖണ്ഡത്തിലെ ഊധകാരാന്തത്തിൽ ‘ണ-സീതാ-സക്ഷകെ’ എന്നും ജപിക്കണം.

Verse 82

राक्षसीसंघशब्दांते विदारणपदं वदेत् । कुंभकर्णादिसंकीर्त्यवधांते च परायण ॥ ८२ ॥

‘രാക്ഷസീ-സംഘ’ എന്ന പദത്തിന്റെ അവസാനം ‘വിദാരണ’ പദം ഉച്ചരിക്കണം. കുംഭകർണ്ണാദികളുടെ നാമം സംകീർത്തിച്ച്, വധാന്തത്തിൽ പരായണമായി സമാപനപാഠം ജപിക്കണം.

Verse 83

श्रीरामभक्तिवर्णांते तत्परेति समुद्र च । व्योमद्रुमलंघनेति महासामर्थ्य संवदेत् ॥ ८३ ॥

ശ്രീരാമഭക്തിവർണ്ണനം അവസാനിക്കുമ്പോൾ—“അവൻ പൂർണ്ണമായി രാമപരായണൻ” എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കണം; സമുദ്രലംഘനവും ആകാശത്തോളം ഉയർന്ന വൃക്ഷങ്ങൾ ചാടിക്കടന്നതും പറഞ്ഞ് അവന്റെ മഹാ-അദ്ഭുത സാമർത്ഥ്യം കീർത്തിക്കണം।

Verse 84

महातेजःपुंजशब्दाद्विराजमानवोञ्चरेत् । स्वामिवचनसंपादितार्जुनांते च संयुग ॥ ८४ ॥

മഹാതേജസ്സിന്റെ പുഞ്ചത്തിന്റെ നാദത്തിൽ ദീപ്തനായി ഉഞ്ചവൃത്തിയാൽ ജീവിക്കണം; സ്വാമിയുടെ വചനം നിറവേറ്റി അർജുനനെപ്പോലെ അവസാനംവരെ സമരത്തിൽ പ്രവൃത്തനാകണം।

Verse 85

सहायांते कुमारेति ब्रह्मचारिन्पदंवदेत् । गंभीरशब्दोदयांते दक्षिणापथ संवदेत् । मार्त्ताण्डमेरु शब्दांते वदेत्पर्वतपीटिका ॥ ८५ ॥

“സഹായാ” എന്നതിൽ അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് “കുമാര” എന്നു പറയണം; “ബ്രഹ്മചാരിൻ” അവസാനം “പദ” എന്നു ഉച്ചരിക്കണം. “ഗംഭീര” ശബ്ദോദയാന്തത്തിൽ “ദക്ഷിണാപഥ” എന്നു, “മാർത്താണ്ഡ”യും “മേരു”യും ശബ്ദാന്തത്തിൽ “പർവത-പീഠികാ” എന്നു ഉച്ചരിക്കണം।

Verse 86

अर्चनांते तु सकलमंत्रांते मपदं वदेत् । आचार्यमम शब्दांते सर्वग्रहविनाशन ॥ ८६ ॥

അർച്ചനയുടെ അവസാനം, ഓരോ സമ്പൂർണ്ണ മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനം “മ” അക്ഷരം ഉച്ചരിക്കണം. “ആചാര്യ” ശബ്ദാന്തത്തിൽ “മമ” ചേർക്കണം—ഇത് സർവ്വഗ്രഹദോഷനാശകമെന്ന് പറയുന്നു।

Verse 87

सर्वज्वरोञ्चाटनांते सर्वविषविनाशन । सर्वापत्तिनिवारण सर्वदुष्टनिबर्हण ॥ ८७ ॥

ഹേ (ദേവ/മന്ത്ര)! നീ സർവ്വജ്വരങ്ങളെ ഓടിക്കുന്ന പരമൗഷധം; നീ എല്ലാ വിഷവും നശിപ്പിക്കുന്നു; നീ എല്ലാ ആപത്തും നീക്കുന്നു; സർവ്വ ദുഷ്ടശക്തികളെയും പൂർണ്ണമായി നിബർഹിക്കുന്നു।

Verse 88

सर्वव्याध्यादि सम्प्रोच्य भयांते च निवारण ॥ ८८ ॥

സകല രോഗാദികളുടെ ഉപായങ്ങൾ വിധിപൂർവ്വം പ്രസ്താവിച്ച്, അവസാനം ഭയനിവാരകമായ പരിഹാരവും അദ്ദേഹം ഉപദേശിക്കുന്നു।

Verse 89

सर्वशत्रुच्छेदनेति ततो मम परस्य च ॥ ८९ ॥

അതുകൊണ്ട് (ഈ നാമം/മന്ത്രം) ‘സർവശത്രുഛേദനം’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അത് എനിക്കും മറ്റൊരാളിക്കും ഒരുപോലെ ഫലപ്രദമാണ്।

Verse 90

ततस्त्रिभुवनांते तु पुंस्त्रीनपुंसकात्मकम् । सर्वजीवपदांते तु जातं वशययुग्मकम् ॥ ९० ॥

പിന്നീട് ‘ത്രിഭുവന’ പദാന്തത്തിൽ രൂപം പുംലിംഗം, സ്ത്രീലിംഗം, നപുംസകലിംഗം ആയി വരുന്നു; ‘സർവജീവ’ പദാന്തത്തിൽ ‘വശയ’ എന്ന യുഗ്മധ്വനി ഉദ്ഭവിക്കുന്നു।

Verse 91

ममाज्ञाकारकं पश्चात्संपादय युगं पुनः । ततो नानानामधेयान्सर्वान् राज्ञः स संपठेत् ॥ ९१ ॥

അതിനുശേഷം എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം യുഗവിഭാഗം വീണ്ടും ശരിയായി സ്ഥാപിക്കണം; പിന്നെ രാജാക്കന്മാരുടെ വിവിധ നാമോപാധികൾ എല്ലാം ശുദ്ധമായി പാരായണം ചെയ്യണം।

Verse 92

परिवारान्ममेत्यंते सेवकान् कुरु युग्मकम् । सर्वशस्त्रवीत्यंते षाणि विध्वंसय द्वयम् ॥ ९२ ॥

അവസാനം ‘മമ’ ചേർത്ത് പരിവാരത്തിൽ നിന്ന് സേവകരുടെ യുഗ്മം സ്ഥാപിക്കണം; ‘സർവശസ്ത്രവീതി’ പദാന്തത്തിൽ ‘ഷാണി’ എന്നു ചൊല്ലി ആ രണ്ടിനെയും നശിപ്പിക്കണം—ഇങ്ങനെ ആറ് ക്രമം നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 93

लज्जादीर्घत्रयोपेता होत्रयं चैहि युग्मकम् । विलोमं पंचकूटानि सर्वशत्रून्हनद्वयम् ॥ ९३ ॥

“ലജ്ജാ”യിൽ ആരംഭിക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങളെ മൂന്ന് ദീർഘസ്വരങ്ങളോടെ ചേർത്ത്, തുടർന്ന് “ഹോത്രയം” ത്രയംയും “ചൈഹി” യുഗ്മവും സ്വീകരിക്കണം. പിന്നെ വിപരീതക്രമത്തിൽ പഞ്ചകൂടങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച്, സർവ്വശത്രുനാശകമെന്നു പ്രസിദ്ധമായ “ഹന” ദ്വയം ചേർക്കണം॥९३॥

Verse 94

परबलानि परांते सैन्यानि क्षोभयद्वयम् ॥ ९४ ॥

ശത്രുപക്ഷത്തിന്റെ അറ്റത്ത് നിലകൊണ്ടിരുന്ന വിരോധിസൈന്യങ്ങളെ “ക്ഷോഭയ” ദ്വയത്താൽ ഇളക്കി കലക്കത്തിലാക്കി॥९४॥

Verse 95

मम सर्वं कार्यजातं साधयेति द्वयं ततः ॥ ९५ ॥

അതിനുശേഷം “മമ സർവ്വം കാര്യജാതം സാധയ” എന്ന ദ്വയവാക്യം പ്രയോഗിക്കണം॥९५॥

Verse 96

सर्वदुष्टदुर्जनांते मुखानि कीलयद्वयम् । धेत्रयं वर्मत्रितयं फट्त्रयं हांत्रयं ततः ॥ ९६ ॥

സകല ദുഷ്ടദുര്‍ജനങ്ങളെ അടക്കുന്നതിനായി അവസാനം അവരുടെ വായുകൾ “കീലയ” ദ്വയത്താൽ കീലിതമാക്കി അടയ്ക്കണം. തുടർന്ന് “ധേ” ത്രയം, “വർമ” ത്രിതയം, “ഫട്” ത്രയം, പിന്നെ “ഹാം” ത്രയം ചേർക്കണം॥९६॥

Verse 97

वह्निप्रियांतो मंत्रोऽयं मालासंज्ञोऽखिलेष्टदः ॥ ९७ ॥

“വഹ്നിപ്രിയാ” എന്ന പദത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഈ മന്ത്രം “മാലാ” എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; ഇത് സർവ്വ ഇഷ്ടഫലങ്ങളും നൽകുന്നു॥९७॥

Verse 98

वस्वष्टबाणवर्णोऽयं मंत्रः सर्वेष्टसाधकः ॥ ९८ ॥

ഈ അഷ്ടവർണ്ണ മന്ത്രം സർവ്വ ഇഷ്ടസാധകമാണ്; ആഗ്രഹഫലങ്ങൾ എല്ലാം സിദ്ധിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 99

महाभये महोत्पाते स्मृतोऽयं दुःखनाशनः । द्वादशार्णस्य षट्कूटं त्यक्त्वा बीजं तथादिमम् ॥ ९९ ॥

മഹാഭയത്തിലും മഹോത്പാതങ്ങളിലും ഈ മന്ത്രസ്മരണം ദുഃഖനാശകമാണ്. ദ്വാദശാക്ഷരിയിലെ ഷട്കൂടം വിട്ട്, ആദിബീജവും ഉപേക്ഷിക്കണം।

Verse 100

पंचकूटात्मको मंत्रः सर्वकामप्रदायकः । रामचंद्रो मुनिश्चास्य गायत्री छंद ईरितम् ॥ १०० ॥

ഈ മന്ത്രം പഞ്ചകൂടാത്മകവും സർവ്വകാമപ്രദായകവുമെന്നു പറയുന്നു. ഇതിന്റെ ഋഷി രാമചന്ദ്രൻ; ഛന്ദസ് ഗായത്രി എന്നു പ്രഖ്യാപിതം।

Verse 101

हनुमान्देवता प्रोक्तो विनियोगोऽखिलाप्तये । पंचबीजैः समस्तेन षडंगानि समाचरेत् ॥ १०१ ॥

ഹനുമാനെ ദേവതയായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു; ഇതിന്റെ വിനിയോഗം അഖിലപ്രാപ്തിക്കായി. പഞ്ചബീജങ്ങളോടുകൂടി ഷഡംഗകർമ്മങ്ങൾ വിധിപൂർവ്വം ആചരിക്കണം।

Verse 102

रामदूतो लक्ष्मणांते प्राणदाताञ्जनीसुतः । सीताशोकविनाशोऽयं लंकाप्रासादभंजनः ॥ १०२ ॥

അവൻ രാമദൂതൻ; ലക്ഷ്മണന്റെ അന്ത്യാവസ്ഥയിൽ പ്രാണദാതാവ്; അഞ്ജനീസുതൻ. സീതാശോകനാശകനും ലങ്കാപ്രാസാദഭഞ്ജകനുമാകുന്നു।

Verse 103

हनुमदाद्याः पंचैते बीजाद्या ङेयुताः पुनः । षडंगमनवो ह्येते ध्यानपूजादि पूर्ववत् ॥ १०३ ॥

‘ഹനുമത്’ മുതലായ ഈ അഞ്ചു മന്ത്രങ്ങൾ വീണ്ടും ബീജാക്ഷരാദികളോടു ചേർന്നവയെന്നു അറിയണം. ഇവയാണ് ഷഡംഗമന്ത്രങ്ങൾ; ധ്യാന-പൂജാദികൾ മുൻപുപോലെ തന്നെ ചെയ്യണം.

Verse 104

प्रणवो वाग्भवं पद्मा माया दीर्घत्रयान्विता । पंचकूटानि मंत्रोऽयं रुद्रार्णः सर्वसिद्धिदः ॥ १०४ ॥

പ്രണവം (ഓം), വാഗ്ഭവ ബീജം, പദ്മാ ബീജം, മായാ ബീജം—ഇവ മൂന്നുദീർഘസ്വരങ്ങളോടുകൂടി പഞ്ചകൂടങ്ങളാകുന്നു. രുദ്രാർണമയമായ ഈ മന്ത്രം സർവ്വസിദ്ധിദായകം.

Verse 105

ध्यानपूजादिकं सर्वमस्यापि पूर्ववन्मतम् । अयमाराधितो मंत्रः सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १०५ ॥

ഈ മന്ത്രത്തിനും ധ്യാന-പൂജാദി എല്ലാ ക്രമങ്ങളും മുൻപുപോലെ തന്നെയെന്ന് ഗ്രഹിക്കണം. സമ്യക് ആരാധിച്ചാൽ ഈ മന്ത്രം സർവ്വാഭീഷ്ടഫലദായകം.

Verse 106

नमो भगवते पश्चादनंतश्चंद्रशेखरां । जनेयाय महांते तु बलायांतेऽग्निवल्लभा ॥ १०६ ॥

ഭഗവാനെ നമസ്കാരം—അനന്തനും ചന്ദ്രശേഖരനും; ‘ജനേയ’ (പ്രജാപതി) എന്നറിയപ്പെടുന്നവനും; മഹാന്താന്തനും, അന്ത്യത്തിൽ ബലസ്വരൂപനും, അഗ്നിവല്ലഭനും ആയ അവനേയ്ക്ക്.

Verse 107

अष्टादशार्णो मंत्रोऽयं सुनिरीश्वरसंज्ञकः । छंदोऽनुष्टुप्देवता तु हनुमान्पवनात्मजः ॥ १०७ ॥

ഇത് അഷ്ടാദശാക്ഷര മന്ത്രം; ‘സുനിരീശ്വര’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധം. ഇതിന്റെ ഛന്ദസ് അനുഷ്ടുപ്; ഇതിന്റെ ദേവത പവനാത്മജൻ ഹനുമാൻ.

Verse 108

हं बीजं वह्निवनिता शक्तिः प्रोक्ता मनीषिभिः । आंजनेयाय हृदयं शिरश्च रुद्रमूर्तये ॥ १०८ ॥

‘ഹം’ അക്ഷരം ബീജമെന്നു ജ്ഞാനികൾ പ്രസ്താവിച്ചു; ‘വഹ്നിവനിതാ’ അതിന്റെ ശക്തിയെന്നു ഉപദേശിച്ചു. ന്യാസത്തിൽ ഹൃദയം ആഞ്ജനേയനു, ശിരസ് രുദ്രമൂർത്തി ദേവനു സമർപ്പിക്കണം.

Verse 109

शिखायां वायुपुत्रायाग्निगर्भाय वर्मणि । रामदूताय नेत्रं स्याद्बह्यास्त्रायास्त्रमीरितम् ॥ १०९ ॥

ശിഖയിൽ വായുപുത്രന്റെ ശക്തി ന്യാസിക്കണം; വർമ്മത്തിൽ അഗ്നിഗർഭന്റെ ശക്തിയും. നേത്രങ്ങളിൽ രാമദൂതന്റെ ന്യാസമെന്നു പറയുന്നു—ഇതേ ബാഹ്യാസ്ത്രം; അതിന്റെ അസ്ത്രമന്ത്രവും നിർദ്ദേശിതം.

Verse 110

तप्तचामीकरनिभं भीघ्नसंविहिताञ्जलिम् । चलत्कुंडलदीप्तास्यं पद्मक्षं मारुतिं स्मरेत् ॥ ११० ॥

തപ്ത സ്വർണ്ണസദൃശമായ കാന്തിയോടെ ദീപ്തനായ, വിഘ്നനാശകൻ, കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ച നിലയിൽ; ചലിക്കുന്ന കുണ്ഡലങ്ങളാൽ മുഖം പ്രകാശിക്കുന്ന, പദ്മനേത്രനായ മാരുതിയെ ധ്യാനിക്കണം.

Verse 111

ध्यात्वैवमयुतं जप्त्वा दशांशं जुहुयात्तिलैः । वैष्णवे पूजयेत्पीठे प्रागुद्दिष्टेन वर्त्मना ॥ १११ ॥

ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച് മന്ത്രം പത്തായിരം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം; പിന്നെ അതിന്റെ ദശാംശം എള്ളോടുകൂടെ അഗ്നിയിൽ ഹോമിക്കണം. തുടർന്ന് വൈഷ്ണവ പീഠത്തിൽ മുൻപ് പറഞ്ഞ വിധിപ്രകാരം പൂജിക്കണം.

Verse 112

अष्टोत्तरशतं नित्यं नक्तभोजी जितेंद्रियः । जपित्वा क्षुद्ररोगेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः ॥ ११२ ॥

ഇന്ദ്രിയജയം നേടിയ സംയമി, രാത്രിയിൽ മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, നിത്യവും 108 പ്രാവശ്യം ജപിച്ചാൽ, ചെറുരോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 113

महारोगनिवृत्त्यै तु सहस्रं प्रत्यहं जपेत् । राक्षसौघं विनिघ्नंतं कपिं ध्यात्वाधनाशनम् ॥ ११३ ॥

മഹാരോഗനിവൃത്തിക്കായി പ്രതിദിനം സഹസ്രം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം. രാക്ഷസസമൂഹം നശിപ്പിക്കുകയും ധനനഷ്ടം അകറ്റുകയും ചെയ്യുന്ന കപി (ഹനുമാൻ)നെ ധ്യാനിച്ച് ജപിക്കണം॥

Verse 114

अयुतं प्रजपेन्नित्यमचिराज्ज यति द्विषम् । सुग्रीवेण समं रामं संदधानं कपिं स्मरन् ॥ ११४ ॥

നിത്യം പതിനായിരം പ്രാവശ്യം ജപിക്കുന്നവൻ അചിരത്തിൽ ശത്രുവിനെ ജയിക്കും—സുഗ്രീവനോടൊപ്പം ശ്രീരാമനുമായി സഖ്യം സ്ഥാപിച്ച കപി (ഹനുമാൻ)നെ സ്മരിച്ച്॥

Verse 115

प्रजपेदयुतं यस्तु संधिं कुर्याद्द्विपद्वयोः । ध्यात्वा लंकां दहंतं तमयुतं प्रजपेन्मनुम् ॥ ११५ ॥

രണ്ടു പാദങ്ങളുടെ സന്ധി ചെയ്യുന്നവൻ പതിനായിരം പ്രാവശ്യം മന്ത്രജപം ചെയ്യണം. ലങ്ക ദഹിപ്പിക്കുന്ന ആ പ്രഭു (ഹനുമാൻ)നെ ധ്യാനിച്ച് വീണ്ടും പതിനായിരം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം॥

Verse 116

अचिरादेव शत्रूणां ग्रामान्संप्रदहेत्सुधीः । ध्यात्वा प्रयाणसमये हनुमन्तं जपेन्मनुम् ॥ ११६ ॥

സുധീൻ അചിരത്തിൽ തന്നെ ശത്രുക്കളുടെ ഗ്രാമങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കും; യാത്ര പുറപ്പെടുന്ന സമയത്ത് ഹനുമാനെ ധ്യാനിച്ച് മന്ത്രജപം ചെയ്യണം॥

Verse 117

यो याति सोऽचिरात्स्वेष्टं साधयित्वा गृहे व्रजेत् । हनुमंतं सदा गेहे योऽर्चयेज्जपतत्परः ॥ ११७ ॥

യാത്ര പോകുന്നവൻ അചിരത്തിൽ തന്നെ തന്റെ ഇഷ്ടം സാധിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവരും. വീട്ടിൽ എപ്പോഴും ഹനുമാനെ ആരാധിച്ച് ജപത്തിൽ തത്പരനായിരിക്കുന്നവന് ഇതേ ഫലം ലഭിക്കും॥

Verse 118

आरोग्यं च श्रियं कांतिं लभते निरुपद्रवम् । कानने व्याघ्रचौरेभ्यो रक्षेन्मनुरयं स्मृतः ॥ ११८ ॥

ഈ മന്ത്രം ജപിച്ചാൽ ആരോഗ്യവും ശ്രീയും കാന്തിയും ഉപദ്രവമില്ലാതെ ലഭിക്കുന്നു. വനത്തിൽ ഇത് പുലിയും കള്ളനും മുതലായവരിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നു—എന്നിങ്ങനെ സ്മൃതിയിൽ പ്രസിദ്ധം.

Verse 119

प्रस्वापकाले शय्यायां स्मरेन्मंत्रमनन्यधीः । तस्य दुःस्वप्नचौरादिभयं नैव भवेत्क्वचित् ॥ ११९ ॥

ഉറങ്ങാൻ പോകുന്ന വേളയിൽ കിടക്കയിൽ കിടന്ന് ഏകാഗ്രബുദ്ധിയോടെ ഈ മന്ത്രം സ്മരിക്കണം. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവന് ദുഷ്സ്വപ്നം, കള്ളൻ മുതലായ ഭയം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല.

Verse 120

वियत्सेंदुर्हनुमते ततो रुद्रात्मकाय च । वर्मास्त्रांतो महामंत्रो द्वादशार्णोऽष्टसिद्धिकृत् ॥ १२० ॥

അടുത്തതായി ആകാശത്തിലെ സിന്ദൂരസദൃശ തേജസ്സുള്ള ഹനുമാനെയും, പിന്നെ രുദ്രാത്മക ദേവതയെയും അഭിമുഖീകരിച്ച്, ‘വർമ’ ‘അസ്ത്ര’ സമാപ്തിയോടുകൂടിയ ദ്വാദശാക്ഷര മഹാമന്ത്രം പ്രസ്താവിക്കുന്നു; ഇത് അഷ്ടസിദ്ധി നൽകുന്നു.

Verse 121

रामचन्द्रो मुनिश्चास्य जगती छन्द ईरितम् । हनुमान्देवतां बीजमाद्यं शक्तिर्हुमीरिता ॥ १२१ ॥

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ഋഷി രാമചന്ദ്രൻ, ഛന്ദസ് ജഗതി, ദേവത ഹനുമാൻ. ആദ്യ ബീജാക്ഷരം നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ശക്തി ‘ഹും’ എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 122

षड्दीर्घभाजा बीजेन षडंगानि समाचरेत् । महाशैलं समुत्पाट्य धावंतं रावणं प्रति ॥ १२२ ॥

ആറ് ദീർഘസ്വരങ്ങളുള്ള ബീജാക്ഷരം ഉപയോഗിച്ച് ഷഡംഗ-ന്യാസാദി അനുഷ്ഠിക്കണം. മഹാപർവ്വതം പിഴുതെടുത്ത് അവൻ രാവണന്റെ നേരെ ഓടിപ്പോയി.

Verse 123

लाक्षारक्तारुणं रौद्रं कालांतकयमोपमम् । ज्वलदग्निसमं जैत्रं सूर्यकोटिसमप्रभम् ॥ १२३ ॥

ലാക്ഷയും രക്തവും പോലെയുള്ള അരുണവർണം, രൗദ്രരൂപം, പ്രളയാന്തക യമനോടു സമം; ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിസമം, ജയശാലി, കോടി സൂര്യപ്രഭയാൽ ദീപ്തൻ।

Verse 124

अंगदाद्यैर्महावीरैर्वेष्टितं रुद्ररूपिणम् । तिष्ठ तिष्ठ रणे दुष्ट सृजंतं घोरनिः स्वनम् ॥ १२४ ॥

അംഗദാദി മഹാവീരന്മാർ ചുറ്റിനിന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം രുദ്രസദൃശ രൂപം ധരിച്ചു. “നിൽക്കു! നിൽക്കു! യുദ്ധത്തിൽ, ദുഷ്ടാ!” എന്നു വിളിച്ച് ഭീകര ഗർജ്ജനധ്വനി പുറപ്പെടുവിച്ചു।

Verse 125

शैवरूपिणमभ्यर्च्य ध्यात्वा लक्ष जपेन्मनुम् । दशांशं जुहुयाद्वीहीन्पयोदध्याज्यमिश्रितान् ॥ १२५ ॥

ശൈവരൂപത്തിൽ ദേവനെ അർച്ചിച്ച് ധ്യാനിച്ച് മന്ത്രം ഒരു ലക്ഷം ജപിക്കണം; പിന്നെ അതിന്റെ ദശാംശമായി പാൽ, തൈര്, നെയ്യ് ചേർത്ത അരി ഹോമാഗ്നിയിൽ ആഹുതിയായി അർപ്പിക്കണം।

Verse 126

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे विमलादिसमन्विते । मूर्तिं संकल्प्य मूलेन पूजा कार्या हनूमतः ॥ १२६ ॥

മുൻപറഞ്ഞ വൈഷ്ണവ പീഠത്തിൽ—വിമലാദി പരിചാരകരോടുകൂടി—മൂർത്തി സംकल्पിച്ച്, മൂലമന്ത്രംകൊണ്ട് ഹനുമാന്റെ പൂജ നടത്തണം।

Verse 127

ध्यानैकमात्रोऽपि नृणां सिद्धिरेव न संशयः । अथास्य साधनं वक्ष्ये लोकानां हितकाम्यया ॥ १२७ ॥

മനുഷ്യർക്കു ധ്യാനമാത്രം കൊണ്ടും സിദ്ധി ലഭിക്കുന്നു—സംശയമില്ല. ഇനി ലോകഹിതം കാംക്ഷിച്ച് ഇതിന്റെ സാധനമാർഗം ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു।

Verse 128

हनुमत्साधनं पुण्यं महापातकनाशनम् । एतद्गुह्यतमं लोके शीघ्रसिद्धिकरं परम् ॥ १२८ ॥

ഹനുമത്‌സാധന പരമ പുണ്യദായകവും മഹാപാതകനാശകവും ആകുന്നു. ഇത് ലോകത്തിൽ അതിഗുഹ്യമായ, പരമോന്നതമായ, ശീഘ്രസിദ്ധി നൽകുന്നതാണ്.

Verse 129

मंत्री यस्य प्रसादेन त्रैलोक्यविजयी भवेत् । प्रातः स्नात्वा नदीतीरे उपविश्य कुशासने ॥ १२९ ॥

ആ മന്ത്രിയുടെ (മന്ത്രത്തിന്റെ) പ്രസാദത്താൽ साधകൻ ത്രൈലോക്യവിജയിയാകുന്നു—പ്രഭാതസ്നാനം ചെയ്ത് നദീതീരത്ത് കുശാസനത്തിൽ ഇരിക്കണം.

Verse 130

प्राणायामषडंगे च मूलेन सकलं चरेत् । पुष्पांजल्यष्टकं दत्वा ध्यात्वा रामं ससीतकम् ॥ १३० ॥

പിന്നീട് മൂലമന്ത്രത്തോടുകൂടെ ഷഡംഗ പ്രാണായാമം ചെയ്ത് സമ്പൂർണ്ണ വിധി ആചരിക്കണം. എട്ട് പുഷ്പാഞ്ജലികൾ അർപ്പിച്ച് സീതാസഹിത ശ്രീരാമനെ ധ്യാനിക്കണം.

Verse 131

ताम्रपात्रे ततः पद्ममष्टपत्रं सकेशरम् । कुचंदनेन घृष्टेन संलिखेत्तच्छलाकया ॥ १३१ ॥

അതിനുശേഷം താമ്രപാത്രത്തിൽ, കേസരസഹിത അഷ്ടദള പദ്മം, അരച്ച വെളുത്ത ചന്ദനത്തിൽ മുക്കിയ ശലാകയാൽ രേഖപ്പെടുത്തണം.

Verse 132

कर्मिकायां लिखेन्मंत्रं तत्रावाह्य कपीश्वरम् । मूर्तिं मूलेन संकल्प्य ध्यात्वा पाद्यादिकं चरेत् ॥ १३२ ॥

കർമികയിൽ മന്ത്രം എഴുതിയിട്ട് അവിടെ കപീശ്വരനെ ആവാഹനം ചെയ്യണം. മൂലമന്ത്രത്താൽ മൂർത്തിയെ സംकल्पിച്ച് ധ്യാനിച്ച് പാദ്യാദി ഉപചാരങ്ങൾ നടത്തണം.

Verse 133

गंधपुष्पादिकं सर्वं निवेद्य मूलमंत्रतः । केसरेषु षडंगानि दलेषु च ततोऽर्चयेत् ॥ १३३ ॥

ചന്ദനം, പുഷ്പാദി എല്ലാം മൂലമന്ത്രം ജപിച്ച് സമർപ്പിച്ച ശേഷം, കേശരങ്ങളിൽ ഷഡംഗ-ന്യാസം സ്ഥാപിച്ച്, തുടർന്ന് ദളങ്ങളിൽ (ഇലകളിൽ/പുഷ്പദളങ്ങളിൽ) വിധിപൂർവ്വം അർച്ചന ചെയ്യണം।

Verse 134

सुग्रीवं लक्ष्मणं चैव ह्यंगदं नलनीलकौ । जांबवंतं च कुमुदं केसरीशं दलेऽर्चयेत् ॥ १३४ ॥

(പവിത്ര) ഇലയിൽ സുഗ്രീവൻ, ലക്ഷ്മണൻ, കൂടാതെ അങ്കദൻ, നല-നീലന്മാർ, ജാംബവാൻ, കുമുദൻ, വാനരാധീശൻ ഹനുമാൻ എന്നിവരെ അർച്ചിക്കണം।

Verse 135

दिक्पालांश्चापि वज्रादीन्पूजयेत्तदनंतरम् । एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेत्स्वेष्टमात्मनि ॥ १३५ ॥

അതിന് ശേഷം ദിക്പാലന്മാരെയും, വജ്രം മുതലായ ദിവ്യായുധ-ചിഹ്നങ്ങളോടുകൂടി പൂജിക്കണം। ഇങ്ങനെ മന്ത്രം സിദ്ധമായാൽ മന്ത്രസാധകൻ സ്വാന്തരത്തിൽ ഇഷ്ടഫലം സാദ്ധ്യമാക്കണം।

Verse 136

नदीतीरे कानने वा पर्वते विजनेऽथवा । साधयेत्साधक श्रेष्टो भूमिग्रहणपूर्वकम् ॥ १३६ ॥

നദീതീരത്തിലോ, കാട്ടിലോ, പർവതത്തിലോ, അല്ലെങ്കിൽ നിർജനസ്ഥാനത്തിലോ—ആദ്യം ഭൂമിഗ്രഹണം (സ്ഥലനിർണ്ണയവും ശുദ്ധിയും) നടത്തി ശ്രേഷ്ഠസാധകൻ സാധന നടത്തണം।

Verse 137

जिताहारो जितश्वासो जितवाक्च जितेंद्रियः । दिग्बन्ध नादिकं कृत्वा न्यासध्यानादिपूर्वकम् ॥ १३७ ॥

ആഹാരം, ശ്വാസം, വാക്ക്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്നിവയെ ജയിച്ച്, ആദ്യം ദിഗ്ബന്ധവും നാഡികാ-വിധിയും നടത്തി; തുടർന്ന് ന്യാസം, ധ്യാനം മുതലായ പൂർവകർമ്മങ്ങളോടെ തുടരണം।

Verse 138

लक्षं जपेन्मंत्रराजं पूजयित्वा तु पूर्ववत् । लक्षांति दिवसं प्राप्य कुर्य्याञ्च पूजनं महत् ॥ १३८ ॥

മുമ്പുപോലെ പൂജ ചെയ്ത് മന്ത്രരാജം ഒരു ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം. ലക്ഷം പൂർത്തിയാകുന്ന ദിവസം എത്തിയാൽ മഹത്തായ (വിശേഷ) പൂജ നടത്തണം.

Verse 139

एकाग्रमनसा सम्यग्ध्यात्वा पवननंदनम् । दिवारात्रौ जपं कुर्याद्यावत्संदर्शनं भवेत् ॥ १३९ ॥

ഏകാഗ്രമായ മനസ്സോടെ പവനനന്ദനൻ (ഹനുമാൻ)നെ സമ്യക് ധ്യാനിച്ച്, സാക്ഷാത് ദർശനം ലഭിക്കുന്നതുവരെ പകലും രാത്രിയും ജപം ചെയ്യണം.

Verse 140

सुदृढं साधकं मत्वा निशीथे पवनात्मजः । सुप्रसन्नस्ततो भूत्वा प्रयाति साधकाग्रतः ॥ १४० ॥

സാധകൻ ദൃഢനാണെന്ന് കരുതി, നിശീഥത്തിൽ (അർദ്ധരാത്രിയിൽ) പവനാത്മജൻ അത്യന്തം പ്രസന്നനാകുന്നു; പിന്നെ കൃപയോടെ സാധകന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു.

Verse 141

यथेप्सितं वरं दत्वा साधकाय कपीश्वरः । वरं लब्ध्वा साधकंद्रो विहरेदात्मनः सुखैः ॥ १४१ ॥

കപീശ്വരൻ സാധകനു ഇഷ്ടമായ വരം ദാനം ചെയ്യുന്നു; ആ വരം ലഭിച്ച സാധകശ്രേഷ്ഠൻ തന്റെ ആത്മസുഖങ്ങളിൽ വിഹരിക്കുന്നു.

Verse 142

एतद्धि साधनं पुण्यं लोकानां हितकाम्यया । प्रकाशितं रहस्यं वै देवानामपि दुर्लभम् ॥ १४२ ॥

ഇത് പുണ്യകരമായ സാധനമാണ്; ലോകങ്ങളുടെ ഹിതം ആഗ്രഹിച്ച് വെളിപ്പെടുത്തിയതാണ്. ഈ രഹസ്യം ദേവന്മാർക്കും പോലും സത്യത്തിൽ ദുർലഭമാണ്.

Verse 143

अन्यानपिप्रयोगांश्च साधयेदात्मनो हितान् । वियदिंदुयुतं पश्चान्ङेंतं पवननंदनम् ॥ १४३ ॥

സ്വഹിതത്തിനായി മറ്റു ഉപകാരപ്രദമായ പ്രയോഗങ്ങളും സിദ്ധീകരിക്കണം. തുടർന്ന് ആകാശസ്ഥ ചന്ദ്രനോടുകൂടിയ പവനനന്ദനൻ ഹനുമാനെ ആരാധിക്കണം.

Verse 144

वह्निप्रियांतो मंत्रोऽयं दशार्णः सर्वकामदः । मुन्यादिकं च पूर्वोक्तं षडंगान्यपि पूर्ववत् ॥ १४४ ॥

‘വഹ്നിപ്രിയാ’ എന്ന പദത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഈ ദശാർണ മന്ത്രം സർവകാമഫലദായകമാണ്. ഋഷ്യാദി മുൻപേ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഷഡംഗങ്ങളും മുൻപുപോലെ തന്നെ പ്രയോഗിക്കണം.

Verse 145

ध्यायेद्रणे हनूमंतं सूर्यकोटिसमप्रभम् । धावंतं रावणं जेतुं दृष्ट्वा सत्वरमुत्थितम् ॥ १४५ ॥

യുദ്ധത്തിൽ സൂര്യകോടിസമ പ്രഭയുള്ള ഹനുമാനെ ധ്യാനിക്കണം; ശത്രുവിനെ കണ്ട ഉടൻ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് രാവണജയത്തിനായി പാഞ്ഞുചെന്നവനായി.

Verse 146

लक्ष्मणं च महावीरं पतितं रणभूतले । गुरुं च क्रोधमुत्पाद्य ग्रहोतुं गुरुपर्वतम् ॥ १४६ ॥

മഹാവീരനായ ലക്ഷ്മണൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീണുകിടന്നു. അപ്പോൾ (ഹനുമാൻ) ഭയങ്കര കോപം ഉണർത്തി ഔഷധിപർവതം പിടിച്ചെടുക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു.

Verse 147

हाहाकारैः सदर्पैश्च कंपयंतं जगत्त्रयम् । आब्रह्मांडं समाख्याप्य कृत्वा भीमं कलेवरम् ॥ १४७ ॥

ഭയങ്കര ഹാഹാകാരങ്ങളാലും ദർപ്പഭരിതമായ വിക്രമത്താലും അദ്ദേഹം ത്രിലോകം കുലുക്കി. ബ്രഹ്മാണ്ഡംവരെ തന്റെ സാന്നിധ്യം അറിയിച്ച് ഭീമാകാര ദേഹം ധരിച്ചു.

Verse 148

लक्षं जपेद्दशांशेन जुहुयात्पूर्ववत्सुधीः । पूर्ववत्पूजनं प्रोक्तं मंत्र स्यास्य विधानतः ॥ १४८ ॥

ബുദ്ധിമാനായ साधകൻ ഈ മന്ത്രം ഒരു ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം; പിന്നെ അതിന്റെ ദശാംശം പോലെ മുൻപുപോലെ അഗ്നിയിൽ ആഹുതി അർപ്പിക്കണം. അതുപോലെ മുൻപുപോലെ പൂജയും വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—ഇതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ വിധി.

Verse 149

एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेदात्मनो हितम् । अस्यापि मंत्रवर्यस्य रहस्यं साधनं तु वै ॥ १४९ ॥

ഇങ്ങനെ മന്ത്രം സിദ്ധമായാൽ साधകൻ തന്റെ ഹിതകരമായ ലക്ഷ്യം സാധിക്കണം. സത്യമായി, ഈ ശ്രേഷ്ഠ മന്ത്രത്തിനും ഒരു ഗൂഢമായ साधന-രഹസ്യം ഉണ്ട്.

Verse 150

सुगोप्यं सर्वतंत्रेषु न देयं यस्य कस्यचित् । ब्राह्मे मुहूर्ते चोत्थाय कृतनित्यक्रियः शुचिः ॥ १५० ॥

ഇത് എല്ലാ തന്ത്രങ്ങളിലുമുള്ള അത്യന്തം ഗൂഢരഹസ്യമാണ്; ഏവർക്കും നൽകരുത്. ബ്രാഹ്മമുഹൂർത്തത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ്, നിത്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു, ശുചിയായി (സാധന ചെയ്യണം).

Verse 151

गत्वा नदीं तः स्नात्वा तीर्थमावाह्य चाष्टधा । मूलमंत्रं ततो जप्त्वा सिंचेदादित्यसंख्यया ॥ १५१ ॥

നദിയിലേക്കു പോയി സ്നാനം ചെയ്യണം; അഷ്ടധാ രീതിയിൽ തീർത്ഥത്തെ ആവാഹനം ചെയ്യണം. തുടർന്ന് മൂലമന്ത്രം ജപിച്ച്, ആദിത്യരുടെ എണ്ണത്തിന് അനുസരിച്ച് (ജലം) സിഞ്ചനം/അഭിഷേകം ചെയ്യണം.

Verse 152

एवं स्नानादिकं कृत्वा गंगातीरेऽथवा पुनः । पर्वते वा वने वापि भूमिग्रहणपूर्वकम् ॥ १५२ ॥

ഇങ്ങനെ സ്നാനാദി ശുദ്ധിക്രിയകൾ ചെയ്തു, തുടർന്ന് ഗംഗാതീരത്തിൽ—അല്ലെങ്കിൽ പർവതത്തിലോ വനത്തിലോ—ഭൂമിഗ്രഹണം (യോഗ്യസ്ഥലം/ആസനം സ്ഥാപിക്കൽ) മുൻകൂട്ടി ചെയ്ത് ആരംഭിക്കണം.

Verse 153

आद्यवर्णैः पूरकं स्यात्पञ्चवर्गैश्च कुम्भकम् । रेचकं च पुनर्याद्यैरेवं प्राणान्नियन्य च ॥ १५३ ॥

ആദ്യ അക്ഷരങ്ങളാൽ പൂരകം ചെയ്യുക, പഞ്ചവർഗ്ഗ അക്ഷരങ്ങളാൽ കുംഭകം; വീണ്ടും ആദ്യ അക്ഷരങ്ങളാൽ രേചകം—ഇങ്ങനെ പ്രാണങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കണം.

Verse 154

विधाय भूतशुद्ध्यादि पीठन्यासावधि पुनः । ध्यात्वा पूर्वोक्तविधिना संपूज्य च कपीश्वरम् ॥ १५४ ॥

ഭൂതശുദ്ധി മുതലായ കർമ്മങ്ങൾ മുതൽ പീഠന്യാസം വരെ വീണ്ടും നിർവഹിച്ചു, മുൻപറഞ്ഞ വിധിപ്രകാരം ധ്യാനിച്ച്, കപീശ്വരന്റെ പൂജ സമ്യകമായി സമാപിപ്പിക്കണം.

Verse 155

तदग्रे प्रजपेन्नित्यं साधकोऽयुतमादरात् । सप्तमे दिवसे प्राप्ते कुर्याञ्च पूजनं महत् ॥ १५५ ॥

അതിന് ശേഷം സാധകൻ നിത്യം ഭക്തിയോടെ പത്തായിരം ജപം നടത്തണം. ഏഴാം ദിവസം എത്തിയാൽ മഹത്തായ പൂജ നടത്തണം.

Verse 156

एकाग्रमनसा मन्त्री दिवारात्रं जपेन्मनुम् । महाभयं प्रदत्वा त्रिभागशेषासु निश्चितम् ॥ १५६ ॥

ഏകാഗ്ര മനസ്സോടെ മന്ത്രസാധകൻ പകലും രാത്രിയും മന്ത്രജപം ചെയ്യണം. നിശ്ചിത ‘മഹാഭയം’ അർപ്പിച്ച് ശേഷിക്കുന്നതു ത്രിഭാഗ വിഭജനപ്രകാരം ഉറപ്പിക്കണം.

Verse 157

यामिनीषु समायाति नियतं पवनात्मजः । यथेप्सितं वरं दद्यात्साधकाय कपीश्वरः ॥ १५७ ॥

രാത്രികളിൽ പവനപുത്രൻ നിശ്ചയമായി വരുന്നു; കപീശ്വരൻ സാധകനു ഇഷ്ടമായ വരം നൽകുന്നു.

Verse 158

विद्यां वापि धनं वापि राज्यं वा शत्रुनिग्रहम् । तत्क्षणादेव चाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ १५८ ॥

അന്നേ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ വിദ്യയോ ധനമോ രാജ്യമോ ശത്രുനിഗ്രഹമോ ലഭിക്കുന്നു. ഇത് സത്യം, സത്യമേ; സംശയമില്ല.

Verse 159

इह लोकेऽखिलान्कामान्भुक्त्वांते मुक्तिमाप्नुयात् । सद्याचितं वायुयुग्मं हनूमंतेति चोद्धरेत् ॥ १५९ ॥

ഈ ലോകത്തിൽ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും അനുഭവിച്ച് അവസാനം മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. കൂടാതെ ഉടൻ ഫലപ്രദമായ വായുപുത്രന്റെ യുഗ്മനാമമായ ‘ഹനൂമാൻ’ എന്നു ഉച്ചരിക്കണം.

Verse 160

फलांते फक्रियानेत्रयुक्ता च कामिका ततः । धग्गंते धगितेत्युक्त्वा आयुरास्व पदं ततः ॥ १६० ॥

‘ഫല’ ഭാഗത്തിന്റെ അവസാനം ‘ഫ-കൃ-യാ-നേ-ത്ര’ എന്ന അക്ഷരക്രമം ‘കാമികാ’ എന്ന ഭാഗത്തോടു ചേർത്ത് പ്രയോഗിക്കണം. തുടർന്ന് ‘ധഗ്ഗ’യുടെ അവസാനം ‘ധഗിതേ’ എന്നു ഉച്ചരിച്ച്, പിന്നെ ‘ആയുരാസ്വ’ എന്ന പദത്തിലേക്ക് കടക്കണം.

Verse 161

लोहितो गरुडो हेतिबाणनेत्राक्षरो मनुः । मुन्यादिकं तु पूर्वोक्तं प्लीहरोगहरो हरिः ॥ १६१ ॥

‘ലോഹിത’, ‘ഗരുഡ’, ‘ഹേതിബാണ-നേത്രാക്ഷര’ എന്ന മന്ത്രവും ‘മനു’വും—ഇവ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ‘മുനി’ മുതലായ കൂട്ടം മുമ്പേ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഹരി പ്ലീഹാരോഗം അകറ്റുന്നവൻ.

Verse 162

देवता च समुद्दिष्टा प्लीहयुक्तोदरे पुनः । नागवल्लीदलं स्थाप्यमुपर्याच्छादयेत्ततः ॥ १६२ ॥

ദേവതയും സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. വീണ്ടും പ്ലീഹയോടുകൂടിയ ഉദരവീക്കത്തിൽ നാഗവല്ലി (പാൻ) ഇല വെച്ച്, മുകളിൽ നിന്ന് മൂടണം.

Verse 163

वस्त्रं चैवाष्टगुणितं ततः साधकसत्तमः । शकलं वंशजं तस्योपरि मुंचेत्कपिं स्मरेत् ॥ १६३ ॥

അപ്പോൾ সাধകരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ വസ്ത്രം എട്ടുമടക്കി; അതിന്മേൽ മുളയുടെ ഒരു ഖണ്ഡം വെച്ച് കപി-ശ്രേഷ്ഠനായ ഹനുമാനെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 164

आरण्यसाणकोत्पन्ने वह्नौ यष्टिं प्रतापयेत् । बदरीभूरुहोत्थां तां मंत्रेणानेन सप्तधा ॥ १६४ ॥

അരണി ഘർഷണത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ അഗ്നിയിൽ ബദരീ വൃക്ഷത്തിന്റെ തളിരിൽ നിന്നുള്ള ദണ്ഡം ചൂടാക്കണം; ഈ മന്ത്രം ഏഴുതവണ ജപിച്ചുകൊണ്ട്।

Verse 165

तया संताडयेद्वंशशकलं जठरस्थितम् । सप्तकृत्वः प्लीहरोगो नाशमायाति निश्चितम् ॥ १६५ ॥

ആ (ചൂടാക്കിയ) ദണ്ഡം കൊണ്ട് വയറ്റിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന മുളക്കഷണത്തെ അടിക്കണം; ഏഴുതവണ ചെയ്താൽ പ്ലീഹാരോഗം തീർച്ചയായും നശിക്കും।

Verse 166

तारो नमो भगवते आंजनेयाय चोञ्चरेत् । अमुकस्य श्रृंखलां त्रोटयद्वितयमीरयेत् ॥ १६६ ॥

ആദ്യം ‘താര’ (ഓം) ഉച്ചരിച്ച് ‘ഭഗവതേ ആഞ്ജനേയായ നമഃ’ എന്ന് ജപിക്കണം; പിന്നെ ‘അമുകന്റെ ബന്ധനശൃംഖല തകർക്കുക’ എന്ന് (പേര് ചൊല്ലി) പറയണം।

Verse 167

बंधमोक्षं कुरुयुगं स्वाहांतोऽयं मनुर्मतः । ईश्वरोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुप्च देवता पुनः ॥ १६७ ॥

മന്ത്രം ഇങ്ങനെ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു—‘ബന്ധമോക്ഷം കുരുയുഗം’ എന്ന്, അവസാനം ‘സ്വാഹാ’ ചേർത്ത്. ഇതിന്റെ ഋഷി ഈശ്വരൻ, ഛന്ദസ് അനുഷ്ടുപ്, ദേവതയും വീണ്ടും ഈശ്വരൻ തന്നേ.

Verse 168

श्रृंखलामोचरः श्रीमान्हनूमान्पवनात्मजः । हं बीजं ठद्वयं शक्तिर्बंधमोक्षे नियोगता ॥ १६८ ॥

പവനപുത്രനായ ശ്രീമാൻ ഹനുമാൻ ‘ശൃംഖലാ-മോചകൻ’ എന്നു പ്രസിദ്ധൻ. അവന്റെ ബീജം ‘ഹം’; ശക്തി ‘ഠ’യുടെ ദ്വയം; ബന്ധവും മോക്ഷവും—ഇരുവർക്കും നിയുക്തൻ।

Verse 169

षड्दीर्घवह्रियुक्तेन बीजेनांगानि कल्पयेत् । वामे शैलं वैरिभिदं विशुद्धं टंकमन्यतः ॥ १६९ ॥

ആറ് ദീർഘസ്വരങ്ങളും അഗ്നിവർണ്ണവും ചേർന്ന ബീജമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് അങ്ക-ന്യാസം ക്രമീകരിക്കണം. ഇടത്തുവശത്ത് ‘ശൈലം’യും ‘വൈരിഭിദ്’യും സ്ഥാപിച്ച്, മറുവശത്ത് വിശുദ്ധ ‘ടങ്കം’ വെക്കണം।

Verse 170

दधानं स्वर्णवर्णं च ध्यायेत्कुंडलिनं हरिम् । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षदशांशं चूतपल्लवैः ॥ १७० ॥

കുണ്ഡലങ്ങളാൽ അലങ്കൃതനും സ്വർണ്ണവർണ്ണം ധരിക്കുന്നവനുമായ ഹരിയെ ധ്യാനിക്കണം. ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച്, কোমല മാവിൻ പല്ലവങ്ങളാൽ ലക്ഷത്തിന്റെ ദശാംശം (പതിനായിരം) ജപിക്കണം।

Verse 171

जुहुयात्पूर्ववत्प्रोक्तं यजनं वास्य सूरिभिः । महाकारागृहे प्राप्तो ह्ययुतं प्रजपेन्नरः ॥ १७१ ॥

മുമ്പ് പറഞ്ഞ വിധിപ്രകാരം, പണ്ഡിതർ ഉപദേശിച്ചതുപോലെ യജനത്തിൽ അതേവിധം ഹോമം നടത്തണം. ഒരാൾ മഹാ കാരാഗൃഹത്തിൽ തടവിലായാൽ, അവൻ മന്ത്രം പത്തായിരം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം।

Verse 172

शीघ्रं कारागृहान्मुक्तः सुखी भवति निश्चितम् । यंत्रं चास्य प्रवक्ष्यामि बन्धमोक्षकरं शुभम् ॥ १७२ ॥

അവൻ വേഗത്തിൽ കാരാഗൃഹത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി നിശ്ചയമായും സുഖവാനാകും. ഇനി ബന്ധമോക്ഷം വരുത്തുന്ന അവന്റെ ശുഭ യന്ത്രം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 173

अष्टच्छदांतः षट्कोणं साध्यनामसमन्वितम् । षट्कोणेषु ध्रुवं ङेंतमांजनेयपदं लिखेत् ॥ १७३ ॥

അഷ്ടദള പദ്മാവരണത്തിനുള്ളിൽ ഷട്കോണം വരച്ച്, അതിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ സാധ്യം (ഇഷ്ടകാര്യ) എന്നതിന്റെ നാമം എഴുതണം. ഷട്കോണത്തിന്റെ ആറു കോണുകളിൽ ധ്രുവാക്ഷരം ‘ങേം’ എന്നും ‘ആഞ്ജനേയ’ പദത്തോടുകൂടി എഴുതണം.

Verse 174

अष्टच्छदेषु विलिखेत्प्रणवो वातुवात्विति । गोरोचनाकुंकुमेन लिखित्वा यंत्रमुत्तमम् ॥ १७४ ॥

അഷ്ടദളങ്ങളിൽ പ്രണവം ‘ഓം’ ‘വാതു-വാതു’ മന്ത്രത്തോടുകൂടി എഴുതണം. ഗൊരോചനയും കുങ്കുമവും ഉപയോഗിച്ച് എഴുതിയാൽ ഈ യന്ത്രം അത്യുത്തമമാകും.

Verse 175

धृत्वा मूर्ध्नि जपेन्मंत्रमयुतं बन्धमुक्तये । यन्त्रमेतल्लिखित्वा तु मृत्तिकोपरि मार्जयेत् ॥ १७५ ॥

ഈ യന്ത്രം ശിരസ്സിൽ ധരിച്ചു ബന്ധമുക്തിക്കായി മന്ത്രം പത്തായിരം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം. യന്ത്രം എഴുതിയ ശേഷം മണ്ണ്/ഭൂമി മേൽ ഉരച്ച് (ലേപിച്ച്) പ്രയോഗിക്കണം.

Verse 176

दक्षहस्तेन मन्त्रज्ञः प्रत्यहं मंडला वधि । एवं कृते महाकारागृहान्मंत्री विमुच्यते ॥ १७६ ॥

മന്ത്രജ്ഞൻ വലങ്കൈകൊണ്ട് പ്രതിദിനം മണ്ഡലകാലാവധി വരെ ഈ കർമ്മം ആചരിക്കണം. ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ മഹാ കാരാഗൃഹത്തിലെ തടവുകാരനെപ്പോലെ ബന്ധിതനായവനും മോചിതനാകും.

Verse 177

गगनं ज्वलनः साक्षी मर्कटेति द्वयं ततः । तोयं शशेषे मकरे परिमुंचति मुंचति ॥ १७७ ॥

‘ഗഗനം’, ‘ജ്വലനഃ’, ‘സാക്ഷി’, ‘മർക്കട’—ഇവ പിന്നീട് യുഗ്മമായി (രണ്ടു രൂപങ്ങളായി) നല്കപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ ‘തോയം’ എന്ന പദം ‘ശ’ ശേഷമായി നിലനിൽക്കുകയും ‘മകര’ സംയോഗം വരികയും ചെയ്താൽ ‘പരിമുഞ്ചതി’ എന്നും ‘മുഞ്ചതി’ എന്നും രൂപപ്പെടുന്നു.

Verse 178

ततः श्रृंखलिकां चेति वेदनेत्राक्षरो मनुः । इमं मंत्रं दक्षकरे लिखित्वा वामहस्ततः ॥ १७८ ॥

അനന്തരം ‘ശൃംഖലികാ’ എന്നു ചൊല്ലി, വേദത്തിന്റെ ‘നേത്ര’ അക്ഷരത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന ഈ മന്ത്രം വലങ്കയ്യിലെ കൈത്തളത്തിൽ എഴുതി, പിന്നെ ഇടങ്കയ്യിൽ നിന്നു വിധിപ്രകാരം തുടരണം।

Verse 179

दूरिकृत्य जपेन्मंत्रमष्टोत्तरशतं बुधः । त्रिसप्ताहात्प्रबद्धोऽसौ मुच्यते नात्र संशयः ॥ १७९ ॥

വിക്ഷേപങ്ങളെല്ലാം അകറ്റി ഏകാന്തത്തിൽ ഇരുന്ന് ബുദ്ധിമാൻ ഈ മന്ത്രം 108 പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം. മൂന്ന് ആഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ ബന്ധിതനായവനും മോചിതനാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 180

मुन्याद्यर्चादिकं सर्वमस्य पूर्ववदाचरेत् । लक्षं जपो दशांशेन शुभैर्द्रव्यैश्च होमयेत् ॥ १८० ॥

മുനിപൂജ മുതലായ എല്ലാ ആചാരങ്ങളും മുൻപുപോലെ നടത്തണം. മന്ത്രം ഒരു ലക്ഷം ജപം പൂർത്തിയാക്കി, അതിന്റെ പത്തിലൊന്ന് അളവിൽ ശുഭദ്രവ്യങ്ങളാൽ ഹോമം ചെയ്യണം।

Verse 181

पुच्छाकारे सुवस्त्रे च लेखन्या क्षुरकोत्थया । गन्धाष्टकैर्लिखेद्वूपं कपिराजस्य सुन्दरम् ॥ १८१ ॥

വാൽ ആകൃതിയിലുള്ള നല്ല വസ്ത്രത്തിൽ, ക്ഷുര സസ്യത്തിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ എഴുത്തുപേനകൊണ്ട്, എട്ട് സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളാൽ കപിരാജന്റെ മനോഹര രൂപം വരയ്ക്കണം।

Verse 182

तन्मध्येऽष्टदशार्णं तु शत्रुनामान्वितं लिखेत् । तेन मन्त्राभिजप्तेन शिरोबद्ध्वेन भूमिपः ॥ १८२ ॥

അതിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ ശത്രുവിന്റെ പേര് ചേർത്ത് അഷ്ടാദശാക്ഷര മന്ത്രം എഴുതണം. ആ മന്ത്രം ജപിച്ച് ശക്തിപ്പെടുത്തി തലയിൽ കെട്ടിയാൽ രാജാവിന് രക്ഷയും ജയവും ലഭിക്കും।

Verse 183

जयत्यरिगणं सर्वं दर्शनादेव निश्चितम् । चन्द्रसूर्यो परागादौ पूर्वोक्तं लेखयेद्ध्वजे ॥ १८३ ॥

അതിന്റെ ദർശനമാത്രത്താൽ തന്നെ സർവ്വ ശത്രുസമൂഹത്തിൻമേൽ വിജയം നിശ്ചിതമാണ്. അതുകൊണ്ട് മുൻപറഞ്ഞവിധം ധ്വജത്തിന്റെ അഗ്രഭാഗത്ത് ചന്ദ്രനും സൂര്യനും എഴുതുക॥१८३॥

Verse 184

ध्वजमादाय मन्त्रज्ञः संस्पर्शान्मोक्षणावधि । मातृकां जापयेत्पश्चाद्दशांशेन च होमयेत् ॥ १८४ ॥

ധ്വജം കൈക്കൊണ്ട മന്ത്രജ്ഞൻ അതിന്റെ സംസ്കാരസ്പർശം മുതൽ മോക്ഷണം (വിസർജനം) വരെ കർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കണം. തുടർന്ന് മാതൃകാമന്ത്രം ജപിച്ച് ജപസംഖ്യയുടെ ദശാംശം ഹോമം ചെയ്യണം॥१८४॥

Verse 185

तिलैः सर्षपसंमिश्रैः संस्कृते हव्यवाहने । गजे ध्वजं समारोप्य गच्छेद्युद्ध्वाय भूपतिः ॥ १८५ ॥

സംസ്കൃതമായ ഹവ്യവാഹനമായ അഗ്നിയിൽ കടുക് കലർന്ന എള്ള് ആഹുതി അർപ്പിച്ച്, രാജാവ് ആനമേൽ ധ്വജം ഉയർത്തി യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെടണം॥१८५॥

Verse 186

गजस्थं तं ध्वजं दृष्ट्वा पलायन्तेऽरयो ध्रुवम् । महारक्षाकरं यन्त्रं वक्ष्ये सम्यग्धनूमतः ॥ १८६ ॥

ആനമേൽ സ്ഥാപിച്ച ആ ധ്വജം കണ്ടാൽ ശത്രുക്കൾ നിശ്ചയമായി ഓടിപ്പോകും. ഇനി ധനൂമതൻ ഉപദേശിച്ച മഹാരക്ഷാകരമായ യന്ത്രം ഞാൻ യഥാവിധി വിശദീകരിക്കുന്നു॥१८६॥

Verse 187

लिखेद्वसुदलं पद्मं साध्याख्यायुतकर्णिकम् । दलेऽष्टकोणमालिख्य मालामन्त्रेण वेष्टयेत् ॥ १८७ ॥

എട്ട് ദളങ്ങളുള്ള പദ്മം വരച്ച്, അതിന്റെ കർണികയിൽ സാധ്യം (ഇഷ്ടലക്ഷ്യം) എന്നതിന്റെ നാമം എഴുതുക. ദളത്തിൽ അഷ്ടകോണവും വരച്ച്, മാലാ-മന്ത്രംകൊണ്ട് അതിനെ ചുറ്റിവേഷ്ടിക്കുക॥१८७॥

Verse 188

तद्बहिर्माययावेष्ट्य प्राणस्थापनमाचरेत् । लिखितं स्वर्णलेखन्या भूर्जपत्रे सुशोभने ॥ १८८ ॥

അതിനുശേഷം പുറത്തായി മായാരൂപമായ രക്ഷാവരണത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ് പ്രാണപ്രതിഷ്ഠാവിധി അനുഷ്ഠിക്കണം. മനോഹരമായ ഭൂർജപത്രത്തിൽ സ്വർണ്ണലേഖനിയാൽ എഴുതണം.

Verse 189

काश्मीररोचनाभ्यां तु त्रिलोहेन च वेष्टितम् । सम्पातसाधितं यंत्रं भुजे वा मूर्ध्नि धारयेत् ॥ १८९ ॥

കാശ്മീര കുങ്കുമവും രോചന വർണ്ണവും കൊണ്ട് തയ്യാറാക്കി, ത്രിലോഹബന്ധത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ യന്ത്രത്തെ ‘സമ്പാത’വിധിയാൽ ശക്തിപ്പെടുത്തി ഭുജത്തിലോ ശിരസ്സിലോ ധരിക്കണം.

Verse 190

रणे दुरोदरे वादे व्यवहारे जयं लभेत् । ग्रहैर्विघ्नैर्विषैः शस्त्रैश्चौरैर्नैवाभिभूयते ॥ १९० ॥

യുദ്ധത്തിൽ, അപകടകരമായ സംരംഭങ്ങളിൽ, വാദത്തിൽ, നിയമവ്യവഹാരങ്ങളിൽ വിജയം ലഭിക്കും; ഗ്രഹങ്ങൾ, വിഘ്നങ്ങൾ, വിഷങ്ങൾ, ആയുധങ്ങൾ, കള്ളന്മാർ എന്നിവയാൽ അവൻ കീഴടക്കപ്പെടുകയില്ല.

Verse 191

सर्वान्रो गानपाकृत्य चिरं जीवेच्छतं समाः । षड्दीर्घयुक्तं गगन वह्न्याख्यं तारसंपुटम् ॥ १९१ ॥

മന്ത്രവിധിയാൽ എല്ലാ രോഗങ്ങളും നീക്കി ദീർഘകാലം—അഥവാ നൂറു വർഷം—ജീവിക്കണം. ഇതിന് ‘താര-സമ്പുടം’ എന്നു ഉപദേശിക്കുന്നു; അത് ‘ഗഗന’ ‘വഹ്നി’ എന്ന നാമങ്ങളാൽ അറിയപ്പെടുകയും ആറു ദീർഘസ്വരങ്ങളാൽ യുക്തവുമാണ്.

Verse 192

अष्टार्णोऽयं महामंत्रो मालामंत्रोऽथ कथ्यते । प्रणवो वज्रकायेति वज्रतुंडेति संपठेत् ॥ १९२ ॥

ഇത് അഷ്ടാക്ഷര മഹാമന്ത്രമാണ്; ഇതിനെ മാലാമന്ത്രമെന്നും പറയുന്നു. പ്രണവം (ഓം) മുൻനിർത്തി ‘വജ്രകായ’ ‘വജ്രതുണ്ഡ’ എന്നു ജപിക്കണം.

Verse 193

कपिलांते पिंगलेति उर्द्ध्वकेशमहापदम् । बलरक्तमुखांते तु तडिज्जिह्व महा ततः ॥ १९३ ॥

അവസാനത്തിൽ ‘കപിലാ’ എന്ന രൂപം, തുടർന്ന് ‘പിംഗലാ’; പിന്നെ ‘ഊർധ്വകേശ’ എന്ന മഹാപദം. പിന്നെയും അവസാനം ചുവപ്പുനിറമുള്ള മുഖാന്തമുള്ള ‘തഡിജ്ജിഹ്വാ’ (മിന്നൽ-നാവ്) എന്ന മഹാശക്തി വരുന്നു.

Verse 194

रौद्रदंष्ट्रोत्कटं पश्चात्कहद्वंद्वं करालिति । महदृढप्रहारेण लंकेश्वरवधात्ततः ॥ १९४ ॥

തുടർന്ന് ‘രൗദ്രദംഷ്ട്രോത്കട’, പിന്നെ ‘കഹദ്വന്ദ്വ’, കൂടാതെ ‘കരാള’ എന്നു ജപിക്കണം. മഹത്തും ദൃഢവുമായ പ്രഹാരത്താൽ അപ്പോൾ ലങ്കേശ്വരവധം സംഭവിക്കുന്നു.

Verse 195

वायुर्महासेतुपदं बंधांते च महा पुनः । शैलप्रवाह गगनेचर एह्येहि संवदेत् ॥ १९५ ॥

‘ഹേ വായുവേ! മഹാസേതുപദത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവനേ; ഹേ മഹാബലനേ, ബന്ധാന്തം വരുത്തുന്നവനേ; ശൈലപ്രവാഹംപോലെ വേഗവാനേ; ഹേ ഗഗനചരാ—വാ, വാ!’—ഇങ്ങനെ ദേവനെ അഭിസംബോധന ചെയ്യണം.

Verse 196

भगवन्महाबलांते पराक्रमपदं वदेत् । भैरवाज्ञापयैह्येहि महारौद्रपदं ततः ॥ १९६ ॥

‘ഹേ ഭഗവൻ, ഹേ മഹാബല’—ഇതിന്റെ അവസാനം ‘പരാക്രമ’ പദം ഉച്ചരിക്കണം. തുടർന്ന് ഭൈരവാജ്ഞയെ ആഹ്വാനിച്ച് ‘എഹി എഹി’ (വാ, വാ) എന്നു പറഞ്ഞ്, പിന്നെ ‘മഹാരൗദ്ര’ പദം ജപിക്കണം.

Verse 197

दीर्घपुच्छेन वर्णांते वदेद्वेष्टय वैरिणम् । जंभयद्वयमाभाष्य वर्मास्त्रांतो मनुर्मतः ॥ १९७ ॥

ദീർഘപുച്ഛമുള്ള വർണം അവസാനം ചേർത്ത് ശത്രുവിനെ ബന്ധിക്കാനായി ‘വേഷ്ടയ’ എന്നു പറയണം. ‘ജംഭയ’ എന്ന രണ്ടു പദങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച്, പരമ്പരപ്രകാരം മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനം ‘വർമാസ്ത്ര’ (രക്ഷാകവച-അസ്ത്രം) ആണെന്ന് കരുതുന്നു.

Verse 198

मालाह्वयो द्विजश्रेष्ट शरनेत्रधराक्षरः । मालामंत्राष्टार्णयोश्च मुन्याद्यर्चा तु पूर्ववत् ॥ १९८ ॥

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! ‘മാലാ’ എന്ന നാമത്തിലുള്ള മന്ത്രം ശര‑നേത്ര സൂചക അക്ഷരങ്ങളാൽ ഘടിതമാകുന്നു; അഷ്ടാക്ഷര മാലാമന്ത്രത്തിനും മുന്യാദി അർച്ചയോടെ ആരംഭിക്കുന്ന പൂജ മുൻപറഞ്ഞവിധം തന്നേ ചെയ്യണം।

Verse 199

जप्तो युद्धे जयं दद्याद्व्याधौ व्याधिविनाशनः । एवं यो भजते मंत्री वायुपुत्रं कपीश्वरम् ॥ १९९ ॥

ഈ (മന്ത്രം) ജപിച്ചാൽ യുദ്ധത്തിൽ ജയം നൽകും; രോഗത്തിൽ രോഗനാശകനാകും. ഇങ്ങനെ മന്ത്രസാധകൻ വായുപുത്രൻ, കപീശ്വരൻ ഹനുമാനെ ഭക്തിഭാവത്തോടെ ഭജിക്കുന്നു।

Verse 200

सर्वान्स लभते कामान्दे वैरपि सुदुर्लभान् । धनं धान्यं सुतान्पौत्रान्सौभाग्यमतुलं यशः ॥ २०० ॥

അവൻ ദേവന്മാർക്കും അത്യന്തം ദുർലഭമായ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നേടുന്നു—ധനം, ധാന്യം, പുത്രന്മാർ‑പൗത്രന്മാർ, അതുല്യ സൗഭാഗ്യം, യശസ്।