ພຣະແມ່ປາຣວະຕີ

ພ້ອມກັບພຣະບຸດທັງຫຼາຍ ເຊັ່ນ ພຣະຄະເນຊາ ແລະ ພຣະສະກັນດາ ເປັນຕົ້ນ ແລະ ພ້ອມກັບພຣະຄິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ພຣະອົງປົກຄອງດ້ວຍອຳນາດອັນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ເດີນທາງໄປມາດ້ວຍຄວາມກ້າຫານບໍ່ຫວາດຫວັນ।

ເມື່ອເຫັນພຣະມະເຫສະ (ພຣະສິວະ) ຊຶ່ງຊົມຊື່ນຢູ່ໃນຕະປະອັນສູງສົ່ງ ພູເຂົາຫິມະວານຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ເຂົ້າໄປພ້ອມກັບນາງປາຣະວະຕີ ເພື່ອຊົມ “ຍອດດອກບົວ” ແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ।

ດ້ວຍເຫດນີ້ແຫຼະ ພຣະເທວະໄດ້ເຜົາຜູ້ອວດອົງນັ້ນໃຫ້ມອດ; ແລະເມື່ອສະມະຣະຖືກເຜົາແລ້ວ ພາຣະວະຕີກໍຖືກຄວາມອາຍປົກຄຸມເຊັ່ນກັນ.

ປາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະມາຈາກໃສ ໃນຮູບແບບຂອງພຣະພຣະຫມະຈາຣິນ? ເຈົ້າເຮັດໃຫ້ປ່ານີ້ສະຫວ່າງໄສ—ຈົ່ງກ່າວເຖີດ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ເວດາ।”

ນາງປາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ດວິຊະເອນທຣະ ຜູ້ດີເລີດໃນບັນດານັກບວດ, ຜູ້ມີຜົມມັດເປັນຈະຕາ—ຈົ່ງຟັງເລື່ອງຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຄົບຖ້ວນ. ຄໍາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າມື້ນີ້ດ້ວຍມິດຕະພາບ ແມ່ນຄວາມຈິງ ເປັນໄປຕາມນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ»។

ພາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ພຽງແຕ່ນີ້ວ່າ ມີຜູ້ອື່ນຜູ້ໜຶ່ງເຂົ້າມາທີ່ນີ້. ແຕ່ບັດນີ້ ທຸກຢ່າງແຈ້ງຊັດແລ້ວ: ໂດຍພິເສດ ເຈົ້າເປັນຜູ້ບໍ່ອາດຖືກຂ້າ ແລະບໍ່ອາດຖືກພິຊິດ.”

ໂອ ເທວີ, ເມື່ອ ອຸມາ ສຳເລັດວັດນິຍົມ ແລະ ຂໍ້ປະພຶດທີ່ກຳນົດແລ້ວ, ນາງຈະກັບຄືນຮູບເດີມດ້ວຍຕົນເອງ ເປັນ “ໄຊລະຈາ” ຜູ້ເກີດຈາກພູ.

ເມື່ອຖືກຕັດດັ່ງນັ້ນ ກິຣິຊາ—ເວົ້າດ້ວຍສຽງບໍ່ກັ້ນ—ຈຶ່ງກ່າວກັບປິນາກິນ (ພຣະສິວະ); ຕາແດງດ້ວຍໂທສະ ຄິ້ວຂມວດ ແລະໃບໜ້າບິດເບື້ອນ।

“ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍສິ່ງທີ່ໃຫ້ຜົນແຫ່ງພົບພາບ (bhoga) ແລະ ໂມກສະ (mokṣa).” ເກົາຣີກ່າວວ່າ: “ໂອ ສຸເຣສະວະຣະ ເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ສາວິຕຣີໄດ້ສາບແຊ່ງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ພຣະລັກສະມີ ຢ່າງແທ້ຈິງ.”

ໃນການກ່ອນກ່ອນ ພຣະເທວະ ສັງກະຣະ—ນີລະໂລຫິຕະ—ໄດ້ອະພິເສກຢ່າງຖືກພິທີກັບພຣະເທວີ ໄຮມະວະຕີ; ແລະຈາກຍອດພູຫິມະວານ ພຣະອົງໄດ້ໄປພ້ອມກັບບັນດາຄະເນສະວະຣະ (ຫມູ່ຄະນະທິບ) ໃນພິທີອັນສັກສິດນັ້ນ.

ດັ່ງນັ້ນ ໃນພຣະລິງຄະມະຫາປຸຣານະອັນນ່າເຄົາລົບ ພາກປູຣະວະພາຄະ ເລີ່ມຕົ້ນບົດທີ 102 ຊື່ວ່າ “ການເຜົາມະດະນະ (ກາມະ)”. ສູຕະກ່າວວ່າ: “ໂອ ວຣິສະພະທະວະຊະ (ຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ), ໂດຍຕະປະສະຍາຂອງມະຫາເທວີ ປາຣະວະຕີ ແລະຕໍ່ມາໂດຍຄຳວອນຂອງພຣະພຣະຫມາ, ພຣະພະຄະວານ ຊະຣະວະ…

ດັ່ງນີ້ໃນ «ສຣີລິງຄະມະຫາປຸຣານະ» ພາກຕົ້ນ ເລີ່ມບົດທີ 85 ຊື່ «ວຣະຕະອຸມາ-ມະເຫສະວະຣະ»। ສູຕະກ່າວວ່າ: «ໃນບັນດາວຣະຕະທັງປວງ ເມື່ອໄດ້ບູຊາດ້ວຍຄວາມສົມບູນແກ່ເທວະເທວະ—ພຣະຜູ້ເປັນສາມີຂອງອຸມາ—ແລ້ວ ໃຫ້ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດ ສວດຈະປະ ວິທະຍາປັນຈາກສະຣີ…