पार्वत्याः तपः-परीक्षा (Śiva Tests Pārvatī’s Austerity)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । गतेषु तेषु मुनिषु स्वं लोकं शंकरः स्वयम् । परीक्षितुं तपो देव्या ऐच्छत्सूतिकरः प्रभुः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອບັນດາມຸນີເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຈາກໄປສູ່ໂລກຂອງຕົນແລ້ວ ພຣະສັງກະຣະເອງ—ອົງອະທິປະໄຕຜູ້ບັນດານຜົນມົງຄຸນ—ປາຖະນາຈະທົດສອບຕະປະຂອງເທວີ.

Verse 2

परीक्षा छद्मना शंभुर्द्रष्टुं तां तुष्टमानसः । जाटिलं रूपमास्थाय स ययौ पार्वतीवनम्

ເພື່ອທົດສອບນາງ—ແຕ່ມີເຈດຕະນາປິດບັງ—ພຣະຊຳພູ ຜູ້ມີໃຈຍິນດີ ແລະ ປາຖະນາຈະເຫັນນາງ ໄດ້ສວມຮູບເປັນດາບະສີຜູ້ມີຜົມກອງພັນ ແລະ ໄປຍັງປ່າສວນຂອງພາຣະວະຕີ.

Verse 3

अतीव स्थविरो विप्रदेहधारी स्वतेजसा । प्रज्वलन्मनसा हृष्टो दंडी छत्री बभूव सः

ພຣະອົງໄດ້ຮັບຮ່າງເປັນພຣາຫມັນເຖົ້າຊະລາຢ່າງຍິ່ງ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍເຕຊະຂອງຕົນ ໃຈເຜົາໄຫມ້ດ້ວຍຈິດຕະນາແລະຄວາມປິຕິ ປາກົດພ້ອມຖືໄມ້ທ່ອນແລະຖືຮົ່ມ.

Verse 4

तत्रापश्यत्स्थितां देवीं सखीभिः परिवारिताम् । वेदिकोपरि शुद्धां तां शिवामिव विधोः कलाम्

ທີ່ນັ້ນພຣະອົງເຫັນເທວີປະທັບຢືນ ມີໝູ່ສະຫາຍລ້ອມຮອບ; ນາງບໍລິສຸດແລະສ່ອງສະຫວ່າງເທິງເວທິກາ ປານດັ່ງພຣະສິວາເອງ ງາມດັ່ງເສັ້ນຈັນທຣາ.

Verse 5

शंभु निरीक्ष्य तां देवीं ब्रह्मचारिस्वरूपवान् । उपकंठं ययौ प्रीत्या तदाऽसौ भक्तवत्सलः

ເມື່ອພຣະສຳພູເຫັນເທວີນັ້ນ ຜູ້ຮັບຮູບເປັນພຣະພຣະຫມະຈາຣິນ (ນັກບວດຖືພຣະຈັນທຣະ) ກໍເຂົ້າໄປໃກ້ນາງດ້ວຍຄວາມປິຕິ; ເພາະພຣະອົງເປັນຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິເສມອ.

Verse 6

आगतं तं तदा दृष्ट्वा ब्राह्मणं तेजसाद्भुतम् । अपूजयच्छिवा देवी सर्वपूजोपहारकैः

ໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອນາງເຫັນພຣາຫມັນຜູ້ມາຮອດ ມີລັດສະໝີອັນອັດສະຈັນ ພຣະເທວີຊິວາ (ປາຣະວະຕີ) ກໍໄດ້ບູຊາຕ້ອນຮັບດ້ວຍພິທີບູຊາທຸກປະການ ແລະເຄື່ອງຖວາຍຕາມຈາຣີດທັງປວງ।

Verse 7

सुसत्कृतं संविधाभिः पूजितं परया मुदा । पार्वती कुशलं प्रीत्या पप्रच्छ द्विजमादरात

ເມື່ອພຣາຫມັນນັ້ນໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະຖືກບູຊາຕາມຈາຣີດດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ; ຈາກນັ້ນ ປາຣະວະຕີ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຮັກໃຄ່ ກໍຖາມໄຖ່ສຸກທຸກຂອງທ່ານດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 8

पार्वत्युवाच । ब्रह्मचारिस्वरूपेण कस्त्वं हि कुत आगतः । इदं वनं भासयसे वद वेदविदां वर

ປາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະມາຈາກໃສ ໃນຮູບແບບຂອງພຣະພຣະຫມະຈາຣິນ? ເຈົ້າເຮັດໃຫ້ປ່ານີ້ສະຫວ່າງໄສ—ຈົ່ງກ່າວເຖີດ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ເວດາ।”

Verse 9

विप्र उवाच । अहमिच्छाभिगामी च वृद्धो विप्रतनुस्सुधीः । तपस्वी सुखदोऽन्येषामुपकारी न संशयः

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ຂ້າເປັນຜູ້ເດີນທາງຕາມປາຖະໜາ, ເປັນຜູ້ເຖົ້າ ສວມຮ່າງກາຍແຫ່ງພຣາຫມັນ ແລະມີປັນຍາອັນດີ. ຂ້າເປັນຕະປະສະວີ, ເປັນຜູ້ໃຫ້ຄວາມສຸກແກ່ຜູ້ອື່ນ, ແລະເປັນຜູ້ເກື້ອກູນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ।”

Verse 10

का त्वं कस्यासि तनया किमर्थ विजने वने । तपश्चरसि दुर्धर्षं मुनिभिः प्रपदैरपि

“ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ເຈົ້າເປັນລູກສາວຂອງໃຜ? ເພາະເຫດໃດຈຶ່ງປະພຶດຕະປະອັນຮຸນແຮງຢູ່ໃນປ່າອັນສະຫງົບວຽງນີ້—ຕະປະທີ່ແມ່ນແຕ່ມຸນີຜູ້ບັນລຸສູງກໍຍັງຍາກຈະກະທຳ?”

Verse 11

न बाला न च वृद्धासि तरुणी भासि शोभना । कथं पतिं विना तीक्ष्णं तपश्चरसि वै वने

ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນເດັກນ້ອຍ ແລະບໍ່ແມ່ນແມ່ຍິງເຖົ້າ; ເຈົ້າປາກົດເປັນນາງສາວຫນຸ່ມງາມ ສະຫວ່າງໄສ. ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ ທີ່ບໍ່ມີສາມີ ແຕ່ເຈົ້າກະທຳຕະປະສະຍາອັນເຂັ້ມງວດໃນປ່ານີ້?

Verse 12

कि त्वं तपस्विनी भद्रे कस्यचित्सहचारिणी । तपस्वी स न पुष्णाति देवि त्वां च गतोऽन्यतः

ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົດ, ເຈົ້າເປັນນາງຜູ້ຖືຕະປະສະຍາ ຫຼືເປັນຄູ່ຮ່ວມທາງຂອງຜູ້ຖືຕະປະສະຍາຄົນໃດ? ໂອ ເທວີ, ຜູ້ຖືຕະປະສະຍານັ້ນບໍ່ດູແລເຈົ້າ ແລະໄດ້ໄປທີ່ອື່ນແລ້ວ.

Verse 13

वद कस्य कुले जाता कः पिता तव का विधा । महासौभाग्यरूपा त्वं वृथा तव तपोरतिः

ຈົ່ງບອກມາ—ເຈົ້າເກີດໃນຕະກູນໃດ? ພໍ່ຂອງເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະຖານະກັບວິຖີຊີວິດຂອງເຈົ້າແມ່ນຢ່າງໃດ? ເຈົ້າດູເຫມືອນເປັນຮູບແທນແຫ່ງໂຊກດີອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ດັ່ງນັ້ນຄວາມພໍໃຈໃນຕະປະສະຍາຂອງເຈົ້າ ຈຶ່ງດູເຫມືອນບໍ່ຈໍາເປັນ.

Verse 14

किं त्वं वेदप्रसूर्लक्ष्मीः किं सुरूपा सरस्वती । एतासु मध्ये का वा त्वं नाहं तर्कितुमुत्सहे

ເຈົ້າແມ່ນລັກສະມີ ຜູ້ເປັນແມ່ແຫ່ງເວດາທັງຫຼາຍ ຫຼືບໍ? ຫຼືເຈົ້າແມ່ນສະຣັດສະວະຕີຜູ້ງາມ? ໃນບັນດາເທວີເຫຼົ່ານີ້ ເຈົ້າແທ້ໆແມ່ນໃຜ? ຂ້ອຍບໍ່ກ້າຄາດຄິດໃຫ້ແນ່.

Verse 15

पार्वत्युवाच । नाहं वेदप्रसूर्विप्र न लक्ष्मीश्च सरस्वती । अहं हिमाचलसुता सांप्रतं नाम पार्वती

ພາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນຜູ້ໃຫ້ກໍ່ເກີດເວດາ, ບໍ່ແມ່ນລັກສະມີ ແລະບໍ່ແມ່ນສະຣັດສະວະຕີ. ຂ້ອຍແມ່ນທິດາຂອງຮິມາຈະລະ; ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ຊື່ຂອງຂ້ອຍແມ່ນ ພາຣະວະຕີ.

Verse 16

पुरा दक्षसुता जाता सती नामान्यजन्मनि । योगेन त्यक्तदेहाऽहं यत्पित्रा निन्दितः पतिः

ໃນອະດີດຊາດ ຂ້າພະເຈົ້າເກີດເປັນສະຕີ ບຸດສາວຂອງທັກສະ. ເມື່ອສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້ານິນທາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລະທິ້ງກາຍນັ້ນດ້ວຍພະລັງໂຍຄະ.

Verse 17

अत्र जन्मनि संप्राप्तश्शिवोऽपि विधिवैभवात् । मां त्यक्त्वा भस्मसात्कृत्य मन्मथं स जगाम ह

ໃນຊາດນີ້ເອງ ແມ່ນແຕ່ພຣະສິວະ ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງພຣະພິທີຂອງຊະຕາ ກໍໄດ້ວາງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ຕ່າງຫາກ; ແລ້ວເມື່ອເຮັດໃຫ້ມັນມະຖະ (ກາມ) ກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ ພຣະອົງກໍໄດ້ໄປຈາກນັ້ນ.

Verse 18

प्रयाते शंकरे तापोद्विजिताहं पितुर्गृहात् । आगता तपसे विप्र सुदृढा स्वर्णदीतटे

ເມື່ອພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ໄດ້ເດີນທາງຈາກໄປ ຂ້າພະເຈົ້າ—ຖືກຄວາມເຈັບປວດຮ້ອນແຮງແຫ່ງການພັດພາກ—ໄດ້ອອກຈາກເຮືອນຂອງບິດາ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ດ້ວຍຈິດໃຈໝັ້ນຄົງ ຂ້າພະເຈົ້າມາຮອດຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ສະວັນນະດີ (Svarṇadī) ເພື່ອບຳເນັດຕະປະ (tapas).

Verse 19

कृत्वा तपः कठोरं च सुचिरं प्राणवल्लभम् । न प्राप्याग्नौ विविक्षन्ती त्वं दृष्ट्वा संस्थिता क्षणम्

ເມື່ອໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນເຂັ້ມງວດ ແລະຍາວນານ ອັນຮັກຍິ່ງກວ່າຊີວິດ, ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ບັນລຸສິ່ງປາຖະໜາ ແລ້ວກຳລັງຈະເຂົ້າໄປໃນໄຟ; ແຕ່ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຫັນເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຢືນນິ່ງຢູ່ຊົ່ວຄາວໜຶ່ງ.

Verse 20

गच्छ त्वं प्रविशाम्यग्नौ शिवेनांगीकृता न हि । यत्र यत्र जनुर्लप्स्ये वरिष्यामि शिवं वरम्

“ເຈົ້າໄປເຖີດ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຂົ້າໄປໃນໄຟ, ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງໂດຍພຣະສິວະ (Śiva). ໃນການເກີດໃດໆທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລືອກພຣະສິວະ—ເຈົ້າບ່າວສູງສຸດ—ອີກຄັ້ງ.”

Verse 21

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा पार्वती वह्नौ तत्पुरः प्रविवेश सा । निषिध्यमाना पुरतो ब्राह्मणेन पुनः पुनः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະນາງປາຣະວະຕີໄດ້ເຂົ້າໄປໃນໄຟຕໍ່ໜ້າເຂົາທັນທີ ແມ່ນວ່າພຣາຫມັນທີ່ຢືນຢູ່ຂ້າງໜ້າຈະຫ້າມຊ້ຳໆກໍຕາມ।

Verse 22

वह्निप्रवेशं कुर्वत्याः पार्वत्यास्तत्प्रभावतः । बभूव तत्क्षणं सद्यो वह्नि श्चंदनपंकवत्

ເມື່ອພຣະນາງປາຣະວະຕີເຂົ້າໄປໃນໄຟ ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງຮັດສະມີທິບຂອງນາງ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ໄຟກໍກາຍເປັນດັ່ງຂີ້ຈັນທະນາເຢັນ—ບໍ່ອັນຕະລາຍ ແລະຊຸ່ມຊື່ນປອບໂຍນ।

Verse 23

क्षणं तदंतरे स्थित्वा ह्युत्पतंती दिवं द्विजः । पुनः पप्रच्छ सहसा विहसन्सुतनुं शिवः

ຢືນຢູ່ໃນຊ່ອງນັ້ນພຽງຊົ່ວຂະນະ ແລ້ວພຣາຫມັນຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງກໍພຸ່ງຂຶ້ນສູ່ຟ້າ. ຈາກນັ້ນ ພຣະສິວະເຈົ້າ ພ້ອມຮອຍຍິ້ມ ໄດ້ຖາມນາງຜູ້ຮ່າງງາມນັ້ນອີກຄັ້ງຢ່າງກະທັນຫັນ।

Verse 24

द्विज उवाच । अहो तपस्ते किं भद्रे न बुद्धं किंचिदेव हि । न दग्धो वह्निना देहो न च प्राप्तं मनीषितम्

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ! ຕະປະສະ (ການບຳເນັດ) ຂອງເຈົ້ານີ້ແມ່ນຢ່າງໃດ? ແທ້ຈິງແລ້ວ ບໍ່ມີສິ່ງໃດສຳເລັດເລີຍ; ກາຍຂອງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖືກໄຟເຜົາ ແລະເປົ້າໝາຍທີ່ປາດຖະໜາກໍບໍ່ໄດ້ບັນລຸ.”

Verse 25

अतस्सत्यं निकामं वै वद देवि मनोरथम् । ममाग्रे विप्रवर्यस्य सर्वानंदप्रदस्य हि

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ເທວີ ຈົ່ງກ່າວຄວາມຈິງໂດຍບໍ່ປິດບັງ ແລະບອກຄວາມປາດຖະໜາໃນໃຈຂອງເຈົ້າ ຕໍ່ໜ້າຂ້ອຍ ແລະຕໍ່ໜ້າພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນີ້ ຜູ້ປະທານຄວາມປິຕິສຸກທັງປວງ।

Verse 26

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिवाजटिलसंवादो नाम षड्विंशोध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ, ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາຍໃນ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ພາກທີສອງ, ໃນພາກທີສາມ ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ປາຣະວະຕີຂັນດະ», ບົດທີ 26 ຊື່ «ສົນທະນາລະຫວ່າງ ພຣະສິວະ ແລະ ນັກຕະປະ ຈະຕິລະ» ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 27

किमिच्छसि वरं देवि प्रष्टुमिच्छाम्यतः परम् । त्वय्येव तदसौ देवि फलं सर्वं प्रदृश्यते

“ໂອ ພຣະນາງເທວີ, ເຈົ້າປາດຖະນາພອນອັນໃດ? ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະນາຈະຖາມຕໍ່ໄປ. ເພາະວ່າ, ໂອ ເທວີ, ໃນເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ ຜົນນັ້ນ—ແທ້ຈິງທຸກຜົນ—ປາກົດໃຫ້ເຫັນ”។

Verse 28

परार्थे च तपश्चेद्वै तिष्ठेत्तु तप एव तत् । रत्नं हस्ते समादाय हित्वा काचस्तु संचितः

ຖ້າການບຳເນັດຕະປະເຮັດເພື່ອປະໂຫຍດຄົນອື່ນ (ຫຼືເພື່ອລາບໂລກີ) ກໍຈະເຫຼືອແຕ່ “ຕະປະ” ເທົ່ານັ້ນ—ຜົນສູງສຸດຖືກສູນເສຍ; ເຫມືອນຖືອັນມະນີອັນລ້ຳຄ່າໄວ້ໃນມື ແຕ່ກັບປ່ອຍທິ້ງ ແລ້ວໄປເກັບກຳເສດແກ້ວແທນ.

Verse 29

ईदृशं तव सौंदर्यं कथं व्यर्थीकृतं त्वया । हित्वा वस्त्राण्यनेकानि चर्मादि च धृतं त्वया

“ຄວາມງາມຂອງເຈົ້າຍິ່ງໃຫຍ່ເຊັ່ນນີ້ ເຈົ້າເຮັດໃຫ້ມັນເສຍເປົ່າໄດ້ແນວໃດ? ປະຖິ້ມເສື້ອຜ້າດີໆຫຼາຍຢ່າງ ແລ້ວກັບໄປນຸ່ງຫົ່ມໜັງສັດ ແລະອື່ນໆທຳນອງນັ້ນ.”

Verse 30

तत्सर्वं कारणं ब्रूहि तपसस्त्वस्य सत्यतः । तच्छ्रुत्वा विप्रवर्योऽहं यथा हर्षमावाप्नुयाम्

ຂໍໃຫ້ທ່ານບອກຂ້ອຍດ້ວຍຄວາມຈິງ ເຖິງເຫດຜົນທັງໝົດຂອງຕະປະສະ (ການບຳເນັດ) ຂອງທ່ານ. ເມື່ອຂ້ອຍ—ຜູ້ດີເລີດໃນດວິຊະ—ໄດ້ຟັງແລ້ວ ຂ້ອຍຈະໄດ້ຮັບຄວາມປິຕິຍິນດີອັນແທ້ຈິງ.

Verse 31

ब्रह्मोवाच । इति पृष्टा तदा तेन सखीं प्रैरयताम्बिका । तन्मुखेनैव तत्सर्वं कथयामास सुव्रता

ພຣະພຣົມກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກຖາມໃນເວລານັ້ນ ອຳບິກາໄດ້ຊັກຊວນສະຫາຍຂອງນາງ. ແລະຜ່ານປາກຂອງນາງນັ້ນເອງ ນາງຜູ້ຖືວຣະຕະດີໄດ້ເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດ.

Verse 32

तया च प्रेरिता तत्र पार्वत्या विजयाभिधा । प्राणप्रिया सुव्रतज्ञा सखी जटिलमब्रवीत्

ໂດຍການຊັກຊວນຂອງພາຣະວະຕີໃນທີ່ນັ້ນ ສະຫາຍຂອງນາງຊື່ ວິຊະຍາ—ຜູ້ຮັກດັ່ງຊີວິດ ແລະຮູ້ຊຳນານໃນວຣະຕະອັນສັກສິດ—ໄດ້ກ່າວກັບ ຈະຕິລະ.

Verse 33

सख्युवाच । शृणु साधो प्रवक्ष्यामि पार्वतीचरितं परम् । हेतुं च तपसस्सर्वं यदि त्वं श्रोतुमिच्छसि

ສະຫາຍກ່າວວ່າ: “ຟັງເຖີດ ໂອ ຜູ້ດີ. ຂ້ອຍຈະເລົ່າປະຫວັດອັນສູງສຸດຂອງພາຣະວະຕີ ແລະເຫດຜົນທັງໝົດຂອງຕະປະສະຂອງນາງ—ຖ້າທ່ານປາຖະໜາຈະຟັງ.”

Verse 34

सखा मे गिरिराजस्य सुतेयं हिमभूभृतः । ख्याता वै पार्वती नाम्ना सा कालीति च मेनका

“ພູຫິມາລະຍະ ຜູ້ເປັນກະສັດແຫ່ງພູ (ກິຣິຣາຊ) ແມ່ນມິດຂອງຂ້ອຍ; ບຸດສາວຂອງທ່ານນັ້ນກໍແມ່ນນາງນີ້ແທ້. ນາງໂດງດັງດ້ວຍນາມ ພາຣະວະຕີ; ແລະ ເມນະກາ (ແມ່ຂອງນາງ) ກໍເອີ້ນນາງວ່າ ກາລີ ດ້ວຍ.”

Verse 35

ऊढेयं न च केनापि न वाञ्छति शिवात्परम् । त्रीणि वर्षसहस्राणि तपश्चरणसाधिनी

ນາງບໍ່ຄວນຖືກແຕ່ງງານໃຫ້ກັບໃຜເລີຍ ເພາະນາງບໍ່ປາຖະໜາຜູ້ໃດສູງກວ່າພຣະສີວາ. ເປັນຜູ້ມັ່ນຄົງໃນການປະພຶດຕະປະສະຍາ ແລະໄດ້ບໍາເນັດຕະປະສະຍາຕໍ່ເນື່ອງສາມພັນປີ।

Verse 36

तदर्थं मेऽनया सख्या प्रारब्धं तप ईदृशम् । तदत्र कारणं वक्ष्ये शृणु साधो द्विजोत्तम

“ເພື່ອເປົ້າໝາຍນັ້ນແທ້ໆ ເພື່ອນເອີຍ ຂ້າໄດ້ເລີ່ມປະຕິບັດຕະປະຢ່າງນີ້. ບັດນີ້ຂ້າຈະກ່າວເຫດຜົນຢູ່ນີ້—ຈົ່ງຟັງ ໂອ ຜູ້ມີຄຸນທຳ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນບັນດາທະວິຊະ.”

Verse 37

हित्वेन्द्रप्रमुखान्देवान् हरिं ब्रह्माणमेव च । पतिं पिनाकपाणिं वै प्राप्नुमिच्छति पार्वती

ເຖິງຈະລະທິ້ງເທວະຜູ້ເປັນຫົວໜ້າດັ່ງອິນທຣະ ແລະອື່ນໆ ພ້ອມທັງ ຫະຣິ (ວິສນຸ) ແລະ ພຣະພຣະຫມາ ພາຣະວະຕີປາຖະນາຈະໄດ້ຮັບເປັນສາມີ ພິນາກະປານິ—ພຣະສິວະ ຜູ້ຖືຄັນທະນູພິນາກະ.

Verse 38

इयं सखी मदीया वै वृक्षानारोप यत्पुरा । तेषु सर्वेषु संजातं फलपुष्पादिकं द्विज

“ເພື່ອນຄູ່ຂອງຂ້ານີ້ ແທ້ໆແລ້ວ ໃນກ່ອນການນານມາ ໄດ້ປູກຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນ. ໂອ ທະວິຊະ, ໃນຕົ້ນໄມ້ທັງໝົດນັ້ນ ໄດ້ເກີດຜົນ ດອກ ແລະອື່ນໆ.”

Verse 39

रूपसार्थाय जनककुलालंकरणाय च । समुद्दिश्य महेशानं कामस्यानुग्रहाय च

ເພື່ອມຸ່ງໝາຍໄດ້ຮັບຄວາມງາມອັນສົມບູນ ແລະເພື່ອເປັນເກຍດປະດັບແກ່ວົງຕະກູນຂອງບິດາ, ນາງໄດ້ພິຈາລະນາພຣະມະເຫສານາ (ພຣະສິວະ); ແລະຍັງເພື່ອປະທານພຣະກະລຸນາແກ່ ກາມະ (ເທວະແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາ) ອີກດ້ວຍ.

Verse 40

मत्सखी नारदोपदेशात्तपस्तपति दारुणम् । मनोरथः कुतस्तस्या न फलिष्यति तापस

ໂອ ນັກຕະປະ, ເພື່ອນສາວຂອງຂ້າ—ໄດ້ຮັບຄໍາຊີ້ນໍາຈາກ ນາຣະດະ—ກໍາລັງປະຕິບັດຕະປະອັນເຂັ້ມງວດ. ຄວາມປາຖະໜາອັນຮັກຂອງນາງ ຈະບໍ່ໄດ້ຜົນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 41

यत्ते पृष्टं द्विजश्रेष्ठ मत्सख्या मनसीप्सितम् । मया ख्यातं च तत्प्रीत्या किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້າຖາມ—ຄວາມປາຖະໜາໃນໃຈຂອງເພື່ອນສາວຂອງຂ້າ—ຂ້າໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ດ້ວຍຄວາມຍິນດີແລະຄວາມຮັກ. ເຈົ້າຍັງຢາກຟັງຫຍັງອີກ?

Verse 42

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा विजयाया यथार्थतः । मुने स जटिलो रुद्रो विहसन्वाक्यमब्रवीत्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງ ວິຊະຍາ ຕາມຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ, ຣຸດຣະຜູ້ມີຜົມຊົງຊະຕາ ກໍຍິ້ມແລະກ່າວຕອບ.

Verse 43

जटिल उवाच । सख्येदं कथितं तत्र परिहासोनुमीयते । यथार्थं चेत्तदा देवी स्वमुखेनाभिभाषताम्

ຈະຕິລະກ່າວວ່າ: “ໂອ ເພື່ອນເອີຍ, ຈາກສິ່ງທີ່ເວົ້າມານີ້ ຄືຈະເປັນການຢອກຫຼິ້ນ. ແຕ່ຖ້າເປັນຄວາມຈິງ ໃຫ້ພຣະເທວີເວົ້າດ້ວຍພຣະໂອດຂອງນາງເອງ.”

Verse 44

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ते च तदा तेन जटिलेन द्विजन्मना । उवाच पार्वती देवी स्वमुखेनैव तं द्विजम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອດວິຊະຜູ້ມີຜົມຊົງຊະຕາ ຈະຕິລະ ເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ພຣະເທວີ ປາຣະວະຕີ ກໍໄດ້ຕອບກັບດວິຊະນັ້ນ ດ້ວຍພຣະໂອດຂອງນາງເອງ.