ພະພົມ

ເມື່ອຖືກຂໍວ່າ «ຈົ່ງກ່າວເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ» ສູຕະຈຶ່ງເວົ້າກັບບັນດາມຸນີ. ສູຕະກ່າວວ່າ: «ໃນອະດີດ ດ້ວຍເລື່ອງນີ້ເອງ ສະນະກະເຄີຍຖາມພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີສີ່ໜ້າ»।

ນັນດິເກສະວອນກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ຕິດຕາມເສົາທີ່ເປັນແສງນັ້ນ ແລະກະໂດດຂຶ້ນສູງດ້ວຍແຮງກະທັ້ງ ເຂົ້າສູ່ຫ້ອງຟ້າອັນຫວ່າງເປົ່າບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາ।

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເທວະເທວາ, ອຳນາດແຫ່ງຄວາມເປັນຈອມພຣະອົງຂອງພຣະອົງ ໃຜຈະຮູ້ໄດ້? ບໍ່ມີອະນຸຄຣະຫ໌ຂອງພຣະອົງ—ອັນຍາກຈະໄດ້ ນອກແຕ່ດ້ວຍການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງດ້ວຍພັກຕິ—ກໍບໍ່ອາດຮູ້ແຈ້ງໄດ້»។

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງເທວະທັງຫຼາຍແລ້ວ ນັນດີເກສະວະຣະ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນສູງສຸດ ໄດ້ເລີ່ມທູນຂໍຕໍ່ ສັມພູ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ.

ພຣະພຣົມກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ຊໍານານໃນຍົກຄະຍານ ແມ່ນແມ່ນປາດຈາກກາມຕັນຫາ ກໍບໍ່ໄດ້ລະທິ້ງການຮ່ວມຄູ່ ເນື່ອງຈາກເກງໃຈ ແລະຢ້ານໃຈພຣະນາງປາຣະວະຕີ.

ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ: ໂອ ນາຣະດະ ຈົ່ງຟັງ—ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າກ່ຽວກັບພຣະຈະຣິດອັນສັກສິດຂອງພຣະຜູ້ມີຈັນທຣະເປັນມົງກຸດ (ພຣະສິວະ): ເລື່ອງກໍາເນີດອັນທິບຂອງ ກຸຫະ ແລະການປາບອະສຸຣະ ຕາຣະກາສຸຣະ ຢ່າງຊອບທໍາ.

ຂໍທ່ານຈົ່ງເລົ່າເລື່ອງນີ້ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ—ຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງ ແລະຕາມທີ່ໄດ້ກະທໍາຈິງ. ທັງທີ່ເກີດໃນຫມູ່ອາພີຣະ ແລະທີ່ ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ໄດ້ກະທໍາດ້ວຍ; ເພາະຄວາມຢາກຮູ້ຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນເລື່ອງນີ້ໃຫຍ່ຫຼາຍນັກ।

ສ່ວນແບ່ງຂອງຢັນຍະນັ້ນມີຫຍັງແດ່? ວັດຖຸບູຊາແມ່ນຫຍັງ ແລະ ດັກຊິນາ (ທານແກ່ປຸໂຣຫິດ) ແມ່ນຫຍັງ? ເວທີບູຊາເປັນແນວໃດ ມີຂະໜາດເທົ່າໃດ ແລະ ວິຣັນຈິ (ພຣະພຣົມ) ໄດ້ຈັດຕັ້ງໄວ້ທີ່ນັ້ນຢ່າງໃດ?

ພີສະມະກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະພະຄະວານ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ສ້າງໂລກທັງຫຼາຍ ໄດ້ເລີ່ມປະກອບຍັຊະຕາມພິທີຍັຊະໃນການໃດ? ຂໍໂປດກ່າວໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້.”

ດ້ວຍການຂົມຕົນ ຕະປະ ແລະການຖືວິນັຍຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ໂອ ພະຣາຊາ, ປິຕາມະຫະ (ພຣະພຣົມ) ພໍພຣະໄທໃນພວກເຂົາ ແລະໃນຖານະຜູ້ປະທານພອນ ໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ພວກເຂົາ।

ແລ້ວພຣະພຣະຫມາ (ສະວະຍັມພູ) ໄດ້ເພ່ງພິຈາລະນາພຣະອັກນີຜູ້ມີມະຫາອາດຕະ. ຈາກນັ້ນພຣະອັກນີເຂົ້າໄປເຝົ້າພຣະພຣະຫມາ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້.

ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີຮັດສະມີຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ປະທັບເທິງດອກບົວ ກໍາລັງບັງເກີດພຣະເວດທັງສີ່ເປັນປະຖົມ ໃນຮູບກາຍອັນງາມສະງ່າ।